Isto é Europa.
En Inglaterra, a cidade de Coventry está en chamas.
Desde Agosto, a Luftwaffe lanzou aí 200 toneladas de bombas,
asasinando centos de persoas e ferindo moitas máis.
Os alemáns atacaron de novo onte.
Destruíron os servizos públicos e incendiaron a cidade.
Segues a facelo mal.
Fas que sexa moi complicado.
Non o é.
A barra de labios é a única forma de meter unha cámara na prisión.
Hai case cinco meses que capturaron a eses homes en Dunkirk.
Os nazis non paran de bombardear Gran Bretaña.
Non me tes que convencer. Ofrecinme voluntaria.
Inténtao de novo.
Aplica a barra.
Usa o estoxo para esconder a man cando fagas clic na cámara.
- Co garda diante? - Di que te vas retocar.
Non sabes nada de maquillaxe.
Sorprenderíaste.
Pois adiante.
Agárralo mal.
- Como premerás o botón? - Podes darme un momento?
Maldita sexa!
O rolo de película está baixo o lapis. A lente está na parte inferior.
Apunta ás súas caras
e dilles que te miren.
É un rolo de 12. Acabo de sacar unha, así que quedan 11.
Vale.
Señor Fry! Sente. Estabamos a falar de vostede.
A señora Aube.
O seis de mans e a fechadura son obvios, por suposto.
O pobre e amable señor Fry está aquí só.
Mais o que me intriga é o ollo na ventá.
Espere.
Ah, velaquí está. Ten sentido.
Está totalmente alienado de si mesmo.
As cartas presentan unha grande oportunidade.
Verá, xa levamos un mes nesta casa.
Témolo observado. Debe mirar para os seus adentros
e facer caso dos seus impulsos primitivos para liberarse.
Confíe na gran luz para saír da escuridade agoniante.
Cre poder aprender todo o que debe saber
das noticias da radio, non si?
Como periodista, supoño que si.
Pois cando chegan á radio, xa son auga pasada.
Queremos saber que pasa agora mesmo.
Se ve o presente con claridade, o futuro non supón unha ameaza.
Pódenlles dicir as cartas onde atopo a Max Ernst?
Creo que está na piscina.
Moitas grazas.
Señor Ernst!
Teño noticias.
Tras facer unha presión considerable o Museo de Arte Moderna de Nova York,
o goberno de EE. UU. concedeulle por fin un visado de entrada.
Grazas.
A súa esposa e vostede xa poden emigrar legalmente a EE. UU.
A miña esposa? Marie-Berthe?
Non. Déixeme ver. Perdoe.
Luise Straus-Ernst?
Divorciámonos en 1927.
- Aquí di que está en Marsella. - Comigo non.
Entón viaxará a Estados Unidos con ela ou non?
Faríao. Mesmo volvería casar con ela,
mais non a vexo hai anos, e agora estou casado con outra.
- Marie-Berthe. - Exacto.
Que complicado.
Nunca amou máis dunha persoa á vez?
Levo nove anos casado coa mesma muller.
E onde está?
Verá, señor Fry, o caso é
que estou aquí en Marsella co corazón roto e só.
Non se decatou?
Metéronme nun campo de prisioneiros e o meu amor abandonoume.
Este albornoz é seu.
Mais non era a miña esposa. Era unha pintora inglesa preciosa.
Sínteo?
Roto.
Gardarei isto.
Oíches as noticias?
Willkie vai por diante no nordeste.
Falo de Coventry.
Está en todas as emisoras de radio. Arrasárona a bombazos.
Hai moitas vítimas civís. Está en chamas.
Por algo a chaman guerra relampo.
Por que permite Churchill que masacren a súa xente?
Canto antes acepten os británicos a realidade,
mellor para todos, incluídos os cidadáns de Coventry.
Cres que os alemáns van gañar.
Mira ao teu redor. A resistencia decae.
Hai fascistas en Italia, España, Alemaña, e na maioría de Francia.
Está é a nova orde mundial. Nós e eles.
Democracia e fascismo.
Dous superpoderes.
Mi madriña.
Veña, non son comunistas. Ao menos cren na libre empresa.
Ford vendeu máis de 60 000 Model C en Alemaña en cinco anos.
- Hai que traballar con eles. - O correo.
Grazas, Steve.
Falas de facer negocios con nazis.
Os negocios de EE. UU. son negocios, Bingham.
En diante, só ten sentido
apoiar a nosa posición e protexer os intereses fóra.
O que sexa por evitar máis guerra.
Willkie sábeo, e cando o elixan a próxima semana,
creme, o goberno de Estados Unidos cambiará de idea.
Victor, leva a arte dentro. Non pode quedar a cocer no coche.
Ola?
Peggy?
Vaia! A mesmísima Mary Jayne Gold de Chicago.
Non te vía desde... Cando foi? Gstadd? Si!
O inverno de 1937.
Que fas aquí aínda?
- Hai unha guerra. - Hai?
- E onde vas? - Ao xastre.
Como está teu pai?
Que sei eu?
Recorro o sur antes de volver a Nova York.
- Victor e mais eu limpamos Picasso. - Eses son meus.
Marcel Duchamp di que Max Ernst está a vivir aquí. É certo?
- En carne e óso. - E ti quen es?
Alguén con présa. Alégrome de verte, Peggy!
Vale.
Victor!
Camaradas! Bo día.
Mira quen chegou. Quen foi a afortunada onte á noite?
Afortunadas.
Dúas? Como lles prestas suficiente atención ás dúas?
Son economista. A maior demanda, maior oferta.
E que pasa con Mary Jayne Gold? Vexo como te mira.
Si, mírame como mira un can.
Non ten algo co cónsul estadounidense? Patterson?
- Por que o cres? - Veu recollela ao vestíbulo.
É falangueiro.
Por que estás ao tanto da súa vida?
Son o conserxe deste hotel. Ollos e oídos.
Estou ao tanto de todo. E debes deixar de distraerte.
Estás doído. Coma todos.
Mais esas mulleres só son un alivio temporal.
Debemos canalizar toda a...
...enerxía na revolución! Seino! Axudo a xente a marchar cada día.
Falo de loitar.
Armas?
Paul, non.
Cando Francia se desmobilizou, deixamos as armas e marchamos.
Debe haber moreas de armas enterradas por todo o país.
Necesitamos un plan concreto e recrutar máis persoas.
Ía aloucadamente por París intentando agachar a miña colección.
Quería comezar nas bóvedas do soto do Louvre,
mais estaban moi preocupados pola Mona Lisa
e pouco interesados no meu alixo de cadros modernos sen valor.
Ao final, logrei convencer algúns subordinados do museo
para embalalo e envialo por min.
Tiveron que pór "utensilios do fogar" nos formularios de exportación.
Que Deus me axude se os burócratas de Vichy son listos e o abren.
Espero que xa estea de camiño a Nova York en barco.
Cadros con sorte.
Victor está molesto porque intenta
que Alfred Barr do MoMa
lle escriba un affidávit de apoio moral desde o verán.
Terei que casar con el para levalo.
Non riades.
Dálle tempo, Victor. Axudou a Max por fin esta semana.
- Que afortunado. - Non é o único que espera un visado.
Barr está agoniado con tanta petición de axuda de Europa.
- El está agoniado? - Puxo a muller a cargo.
- Pódelo crer? - Marga?
É unha grande idea. Coñecina en Harvard. É ambiciosa.
Iso dáme a min unha idea. Queda e axúdame.
Eu? Nin falar.
E se me arrestan, ou peor, me expatrian?
Non estou tola, Varian.
Non esquezas que eu son xudía.
Pilloume unha redada nun hotel a semana pasada.
Liscarei de aquí no próximo avión.
Señora Guggenheim.
Chámame Peggy.
É marabilloso.
É estraño.
Encántame.
Levareino todo. Quero levalo todo a Nova York comigo.
Peggy.
Mañá é o meu aniversario.
Ti debes ser o meu agasallo.
Pois organicemos unha festa!
En Colonia, cando era pequeno, brindabamos a medianoite,
ao comezo do aniversario.
Pois iso mesmo faremos.
Isto é Camp des Milles.
Este é o teu primeiro pasaporte falso. Lembras os nomes dos prisioneiros?
Michael Bretherton...
- Ian Canning, Dennie Williams. - Deben fuxir cando saian traballar.
Se chegan á casa, volverán a Inglaterra.
Dígollo nalgún tipo de código?
O inglés é o código.
Os gardas normais non entenden inglés,
sobre todo se falas rápido.
Vale.
Róldanse para comer. Cronométrao ben e terás un garda diferente cada vez.
Se alguén vén usmar,
arranca, conduce uns minutos e logo recólleme aquí.
Non sei conducir.
En serio?
- Ola, señora. - Ola.
Vin ver o meu marido. Michael Bretherton.
O meu marido.
Bretherton?
A ver.
Si.
Documento de identidade?
Visita para Bretherton no bloque D.
- Grazas. Abra! - Grazas.
Si. Deica logo entón.
Van celebrar o aniversario de Max Ernst.
Grazas.
Acudirán moitos artistas.
Duchamp, Chagall...
Chagall?
Poderías convencelo de que marche.
- E a primeira esposa de Max Ernst? - Cantas ten?
Demasiadas.
Resulta que a muller que consta no seu visado de entrada a EE. UU.
divorciouse del en 1927, e está nalgún lugar de Marsella.
- Atopémola. - Podemos intentalo. É Luise Straus.
E se EE. UU. non o deixa entrar sen a súa exmuller?
E se os separan? Falarei con Bingham.
O MoMA contactou con Patterson.
Hai que facelo a través del.
Fareino eu.
Falar con Patterson?
Por que non?
Fágoo encantado.
Vale.
Veña! Móvete!
A túa esposa.
Non teño esposa.
Meu amor, segues igual de bromista
ca o día que casamos.
Veña.
Ola, querido. Envíanme amigos comúns.
Estou na Villa Air-Bell, ao este de aquí.
Ven en canto logres escapar do traballo
para que poidas volver a casa o antes posible. Entendido?
Quieto. Mírame.
Teño a foto.
Quedan dous.
Ola, meu amor. Alégrome de verte.
Perdoe. Iso é de Elizabeth Arden.
Xa non fabrican esa cor.
Grazas.
Quérote. Estaremos en contacto.
Móvete.
Faltoulle pouco. Marchemos.
Vamos.
Desculpe, señor.
Onde os teñen?
Segundo oín, estaban no Splendide.
Pois xa non están alí. Eu mesmo vin a Walter Benjamin.
Despois desapareceu.
Dous días despois, atopámolo morto en España.
En serio?
Si. E agora, nada.
Max Ernst, André Breton,
Hans Bellmer, Marcel Duchamp,
Alma Mahler, Franz Werfel,
Heinrich Mann, Golo Mann...
O señor Chagall segue na súa cabana.
E os demais?
O seu...
Comité de Rescate de Emerxencia
instalouse noutro lugar de Marsella, non si?
Vixiamos as fileiras de xente que esperan día e noite.
Todos uns ninguén!
E a xente importante da lista do señor Fry?
Desapareceron.
Talvez os estean a sacar de aquí en globos.
- Que? - Ollos que non ven...
Debería alegrarse.
Non, os alemáns non se alegran. E eu tampouco.
É responsable deses estadounidenses, e estanme a pór en ridículo.
Quero saber máis da xente
que traballa nese comité agora mesmo.
Vaiamos un por un.
Necesito un bolígrafo.
Este.
O pai de Mary Jayne Gold é un vello amigo da familia. É sensato.
Gústalle tanto coma a vostede que a súa filla cause problemas.
Sabe o señor Gold que a súa filla traballa de prostituta?
Como di?
Na súa ficha policial di claramente que é unha prostituta.
Unha loura estadounidense cun can pequeno.
Lin a ficha eu mesmo. Sábeo toda a cidade.
Debe haber algún malentendido.
A señorita Gold é unha moza aventureira.
Mais non é, xa sabe...
Unha loura cun can pequeno?
Viuna recentemente?
A verdade é que non.
Peche a porta.
En que o podo axudar?
- Quería ver o señor Patterson. - Pois agora mesmo está reunido.
Traballo co señor Varian Fry no Comité de Rescate.
Ten unha cita?
Non, mais teño unha mensaxe urxente.
Ten que ver co visado do artista alemán Max Ernst.
O señor Ernst está en Marsella?
Vai dar unha festa esta noite.
Encantaríame coñecelo.
E listo!
E nadar de costas?
Pois segue a practicar. Un momento.
Necesita algo máis, señor Patterson? Hoxe marcho un pouco antes.
Algo especial?
O certo é que si. Vou a unha festa nun château chamado Villa Air-Bel.
Nun château?
Irá toda Marsella!
É o aniversario de Max Ernst. Boa noite!
Boa noite!
Non, iso significa boa noite.
Si, papá sabe falar francés.
Si, sei, mais non me gusta.
A casa está preciosa.
Ti tampouco estás nada mal.
Cantos invitados virán?
E está previsto que haxa unha banda.
Sabes que o goberno prohibiu o jazz?
Se vén a secreta, acabaremos no cárcere.
É unha festa. Podes intentar divertirte un pouco.
Talvez teñas razón.
Festa rachada.
Vou bailar.
Imos bailar.
Esta é a miña noite, irmán.
Teño un presentimento.
Pisarei tan forte que sentirán a terra retumbar en Ouidah.
Dirán que é Petit. Que Petit chegou ao país.
Petit fíxose maior
e xa regresou.
Lisa?
Vin sacarte da túa gorida.
Non, grazas.
Din que bailas moi ben.
Non estou de humor para festas.
É polo señor Benjamin?
Non só polo señor Benjamin.
Nesta casa ninguén ten nada que celebrar.
Max Ernst está vivo.
Todos o estamos. É unha razón tan boa coma outra.
Non hai un plan de acción para o que estamos a facer.
Todos intentamos facer o que podemos.
Iso é o que te dis a ti mesmo para poder durmir pola noite.
Quen dixo que durmise?
Grazas.
Comida.
Bravo!
O teu señor Fry está cheo de sorpresas, non si?
Estes refuxiados non van querer marchar de Francia.
Parece que hai un cadro do mesmo Winston Churchill
pululando pola Costa Azul.
- Churchill é pintor? - Por que non?
Na radio, ese home soa moi aburrido.
Todos os pintores soan aburridos na radio.
- Chagall non. - Quen é ese?
O meu marido é o artista máis querido en Francia.
Talvez, querida Bella, mais Duchamp é o máis importante.
E Chagall é xudeu.
Cun visado a EE. UU. que se nega a usar, a pesar do meu empeño.
Francia é o meu fogar.
Ao final, os nazis virán a por todos nós, Marc. Mesmo a por ti.
O polo.
Bravo!
Grazas, Madame Nouget.
Grazas!
Ao meu amigo Victor Serge gústalle dicir
que entre os refuxiados do fascismo que esperan aquí no exilio,
hai mentes brillantes suficientes como para revitalizar unha nación enteira.
- Iso. - Grazas, amigos.
Esta escura viaxe sería insoportable sen vós.
E ao señor Fry pola súa hospitalidade
e polo seu firme compromiso coa nosa causa.
Grazas por ser a nosa Estrela do Norte.
- Que fale Varian! - Non.
- Que fale! - Que fale!
Si.
Grazas, André.
Síntome moi honrado.
Cando era novo...
Aínda es novo.
Cando era máis novo,
a arte era a miña Estrela do Norte.
A miña compañeira fiel
e a miña salvadora
en momentos de gran confusión e dor.
E é unha grande honra para min
devolverlles o favor agora aos artistas
e aos escritores cuxas obras me aportaron tanto.
Así que grazas.
Agora suxiro cambiarmos de sitio para o seguinte prato.
- Se o hai, claro. - Vale!
- Facédeo. - Vamos.
Botareite moito de menos.
- Ola. - Ola.
Thomas e ti parecedes unidos.
- Estás celoso? - Non.
Quen é a túa parelliña?
Non é asunto teu.
Mais... vaites!
O cónsul de EE. UU.
Os rumores voan.
Tamén se rumorea
que te deitaches con cada refuxiada guapa de Marsella.
Tes sorte
de que a cidade estea chea de mulleres desesperadas.
Un policía francés dixo hoxe que eras unha prostituta.
Que facías cun policía francés?
Non me desculparei por usar as ferramentas que teño
para intentar salvar vidas.
Por favor.
Señoras e señores, atención, por favor!
Dez, nove,
oito, sete,
seis, cinco...
Quietos!
Catro, tres,
dous, un, eu!
Feliz aniversario!
E ela?
Moi pulcra. Se acaso, traballa para a Gestapo.
E el?
Estrinxido?
Eu diría... policía nacional.
Policía nacional.
Mary Jayne, cal dos teus amigos sofisticados
é un espía británico?
Como o vou saber? Por que?
A intelixencia británica financia células de resistencia.
Quero iniciar unha.
En serio?
Conta comigo.
Deberías coñecer un tipo. É francotirador en Camp des Milles.
É un aliado. Estou segura.
Igual podo recrutar aliados aquí.
Que sabes de tiradores e células de resistencia?
Os británicos loitan sós cos nazis. Necesitan axuda.
Debo marchar agora mesmo.
Acaba de chegar o meu xefe. Non pode verme así.
Onde traballas?
No consulado de EE. UU. O cónsul Patterson está alí.
Meu Deus. Que fai aquí?
- Sorpréndeche? - Eu non o convidei.
Non?
Ti que problema tes?
Teño que liscar de aquí xa.
Está ben, vamos.
Vamos.
Raios...
Ola.
Que fai unha rapaza coma ti nun antro coma este?
É... alta costura.
Queres unha copa?
Varian!
- Lena! Preguntábame onde estabas. - Ven.
- Mira a quen atopei. - Ola. Quen é?
Luise Straus.
Son Varian Fry, do Comité de Rescate de Emerxencia.
É incrible. Temos un visado co seu nome.
- Max. - Desculpa.
Luise.
Es real?
Non o sei.
Que fas aquí?
Agora poden casar e viaxar xuntos a EE. UU.
Como? Agora mesmo?
- Unha vez chega. Créame. - Están no mesmo visado.
Non.
Es a nai do meu único fillo,
e son un home de palabra.
Es? Desde cando?
Tranquilo, querido. Se non quere casar contigo,
fareino eu.
Saúde!
Señoras e señores.
Ao final desta marabillosa velada,
podedes pedir un desexo.
Un desexo.
E enviarémolo ao universo.
Prendede as vosas candeas...
coma min.
E depositádeas con coidado
no lago.
Que pediches?
Que acabe esta guerra.
Nada máis?
Un cigarro.
Non fumas.
Non?
E ti? Que pediches?
Non creo nos desexos.
Se queremos algo, temos que facelo posible.
Ese vestido é perfecto para ti.
Boa noite, Lisa Fittko.
Síntoo. Non...
- Non podo facer isto de novo. - Que?
Sabías que hoxe había unha festa?
Espíasme?
Non sexas vaidosa.
Tes que marchar.
Maldita princesa.
Mademoiselle Letoret!
Por que berra?
- Telegrama para o Departamento de Estado. - Vale.
Estou a vixiar a Varian Fry. Stop.
Comportamento cuestionable. Stop.
Dana o Comité de Rescate de Emerxencia os intereses de EE. UU? Stop.
Están coma putas cabras.
Quere que poña iso tamén?
- Que tal a festa de onte á noite? - Decidín non ir.
E agora vimos á fronte.
E dicimos: "Ola, sol."
Sentide o sol.
E facemos a postura do guerreiro.
Grazas por vir aquí, onde ninguén nos poida oír.
Estas servirán. Encargarei os pasaportes.
Esta muller é boa.
E Varian?
- Non pode involucrarse. - Por que?
Porque non.
Hai unha guerra que gañar.
Varian xa está involucrado, aínda que non o saiba.
INSPIRADA NA NOVELA DE JULIE ORRINGER
ESTA SERIE É UNHA OBRA DE FICCIÓN INSPIRADA EN XENTE REAL E FEITOS REAIS
Subtítulos: Lorena Pereiras