‎(ทรานส์แอตแลนติก)
‎(โรงแรมสเปลนดีด ‎มาร์กเซย)
‎รับเพิ่มไหมครับ
‎ไม่ครับ ขอบคุณ
‎ขอกาแฟที่นึงค่ะ
‎ผมแต่งงานแล้ว
‎ชอบความมั่นใจของคุณนะ
‎แต่ฉันไม่ได้พยายามจะอ่อยคุณ
‎ได้ข่าวว่าคุณพบทางออกแล้ว
‎เพื่อนชาวอังกฤษของเราหลายคน ‎ติดอยู่ในฝรั่งเศสหลังการถอยทัพที่ดันเคิร์ก
‎หลายคนเกินไป
‎พวกเขาต้องการให้ช่วย
‎คุณกําลังขอให้ผมลักลอบขนเชลยศึก ‎ออกจากฝรั่งเศสเหรอ ผมเป็นคนอเมริกันนะ
‎ใช่เลย
‎อังกฤษอยู่ในภาวะสงครามและถูกปิดล้อม
‎เราต้องการพันธมิตร ‎ที่ทํางานได้อย่างอิสระในฝรั่งเศส
‎- คุณ... ‎- เรียกฉันว่ามาร์โก
‎มาร์โก ประเทศของผม ‎เป็นกลางอย่างเป็นทางการในสงครามนี้
‎ฉันอ่านบทความที่คุณเขียนจากเบอร์ลิน ‎ในนิวยอร์กไทมส์แล้ว คุณฟราย
‎ฉันรู้ว่าคุณรู้สึกยังไง ‎กับความเป็นกลางของอเมริกา
‎สิ่งที่คุณกําลังเสนอ
‎คือการกบฏ
‎คุณเบนจามิน
‎ขอโทษนะครับ หวังว่าคงไม่ว่าอะไร ‎ผมมีคําถามเกี่ยวกับงานของคุณน่ะครับ
‎คุณมาทําอะไรที่นี่
‎ความอยากรู้น่ะครับ
‎นี่ครับ
‎ถ้ารัศมีของวัตถุที่พิเศษหายไป ‎เวลาที่มันถูกผลิตออกมาจํานวนมาก
‎มันหายไปไหน
‎คําถามที่น่าสนใจกว่าคือ
‎เกิดอะไรขึ้นกับรัศมีของวัตถุพิเศษ
‎ที่กระจัดกระจายเพราะพลังแห่งความชั่วร้าย
‎ในขณะที่โลกที่เราคุ้นเคยกําลังถูกทําลาย
‎แตกเป็นเสี่ยงๆ
‎แต่วันนึง
‎เราจะประกอบชิ้นส่วนต่างๆ ‎กลับเป็นเหมือนเดิมอีกครั้ง เหมือนตัวต่อ
‎และกระบวนการนี้เรียกว่าทิคคุน โอลัม
‎ทิคคุน โอลัม
‎ใช่เลย
‎เรากําลังอยากให้ทุนกลุ่มต่อต้านเล็กๆ ‎เหมือนกลุ่มของคุณ
‎คณะกรรมการช่วยเหลือฉุกเฉินอเมริกัน ‎เป็นองค์กรบรรเทาทุกข์
‎ผมมาที่นี่เพื่อช่วยคนหนีความรุนแรง ‎ไม่ใช่ช่วยสร้างความรุนแรง
‎- งั้นก็ช่วยคนของเราหนีสิ ‎- ผมช่วยคุณไม่ได้
‎เห็นผู้ชายคนนั้นไหม ‎ที่ใส่เสื้อคลุม เพิ่งเดินผ่านไป
‎เขาเป็นผู้บัญชาการตํารวจมาร์กเซย ‎เขากําลังเตรียมบุกค้นสเปลนดีด
‎เมื่อไหร่
‎- อีกห้าหรือสิบนาที ‎- อะไรนะ
‎ผู้ชายหมวกเขียวที่อ่านหนังสือพิมพ์อิตาเลียนอยู่
‎นั่นก็คนของเขา
‎สองคนนั้นที่สวมผ้าพันคอ ‎กําลังคุยอยู่ข้างโต๊ะนั่นก็ด้วย
‎และผู้ชายคนนั้นที่กําลังขัดรองเท้า ‎และสูบซิการ์อยู่
‎ทั้งสี่คนกําลังรอสัญญาณจากผู้บัญชาการ
‎คุณรู้ได้ยังไง
‎ก็รอดูแล้วกัน
‎ลาร์บี เบนบาเร็ก เห็นชัยชนะล่าสุดของเขาไหม
‎- ใครนะ ‎- ลาร์บี เบนบาเร็กไง
‎ไข่มุกดําแห่งมาร์กเซย คุณไม่ใช่แฟนบอลเหรอ
‎ไม่ใช่
‎ฉันมีเหตุผลให้เชื่อว่าโรงแรมนี้กําลังจะถูกบุกค้น
‎- อะไรนะ ‎- เราต้องพาคนของเราออกไป
‎คุณเบนจามินและคนอื่นๆ ‎จะขึ้นรถไฟไปบันยุลส์วันนี้
‎และไปเทือกเขาพิรินีคืนนี้
‎พาเขาไปหาลิซ่าทีได้ไหม ฉันคิดออกแล้วว่า
‎จะพาคนอื่นไปอยู่ที่ไหนสักหนึ่งคืน
‎ว่าแต่ แมรี่ เจย์นอยู่ข้างบนรึเปล่า
‎สุดยอดไหมล่ะ ถ้าทุกคนแต่งตัวเป็นคนงานไร่องุ่น
‎ลิซ่าก็พาคนไปเทือกเขาพิรินีตอนกลางวันได้
‎และรองเท้าพวกนี้ก็ใส่สบายกว่า
‎รองเท้าเก่าๆ ที่ทุกคนใส่กันด้วย
‎- ไม่ชอบเหรอ ‎- เปล่า มันแค่ไม่ใหญ่พอ
‎สบายจนฉันอาจจะไม่ถอดออกเลยละ
‎ขอแค่คุณอย่าใส่มันหนีไปอเมริกาเองก็พอ
‎ไม่หรอก ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น
‎ถึงพ่อจะโกรธฉันมากแค่ไหนก็เถอะ
‎เขาพูดตลอดว่า ‎"มาร์กเซยไม่ใช่ที่สําหรับผู้หญิงอเมริกันอย่างลูก"
‎แล้วผู้หญิงอเมริกันอย่างคุณเป็นยังไง
‎คุณก็รู้
‎ก็จริงนะ เราไม่ค่อยเห็น ‎นักท่องเที่ยวอเมริกันแถวนี้
‎โทษนะ ฉันไม่ใช่นักท่องเที่ยว
‎งั้นเหรอ
‎หัวเราะทําไม ไม่ตลกนะ
‎ฉันมีเรื่องต้องรับผิดชอบที่นี่จริงๆ ‎มีคนหวังพึ่งพาฉันอยู่
‎ใช่ ผมหวังพึ่งพาคุณอยู่
‎นี่คุณล้อฉันเหรอ
‎ผมจะไม่มีวันล้อคุณเลย
‎- ตํารวจกําลังบุกค้นโรงแรม ‎- อะไรนะ...
‎ตํารวจ!
‎ขอดูเอกสารด้วย
‎เกิดอะไรขึ้น
‎- คุณเป็นผู้จัดการโรงแรมเหรอ ‎- ไม่ ผมแวเรียน ฟราย
‎ผู้อํานวยการ ‎คณะกรรมการช่วยเหลือฉุกเฉินอเมริกัน
‎แขกหลายคนในโรงแรมนี้ ‎อยู่ภายใต้การคุ้มครองของเรา
‎พวกเขายังลําบากไม่พออีกเหรอ ‎ไม่มีใครทําผิดกฎหมายเลยนะ
‎พวกเขาเป็นอาชญากรต่างด้าว คุณฟราย
‎พวกเขาเป็นผู้ลี้ภัย
‎ต่างกันตรงไหน
‎- คุณเบนจามิน รีบแต่งตัวครับ ‎- เกิดอะไรขึ้น
‎เร็วเข้า ตํารวจมาแล้ว
‎ตํารวจ!
‎นี่ตํารวจ เปิดประตู!
‎ตํารวจ! เปิดประตู!
‎ตํารวจ!
‎เปิดประตู!
‎ออกไปนะ ไอ้โรคจิต ออกไปเลย
‎ออกไป!
‎โอ้ ดูนี่ครับ เราให้คนอยู่ในนี้ได้ ‎อย่างน้อยครั้งละสามคน
‎ผมพาพวกเขาลงลิฟต์ได้
‎- แน่ใจนะว่าเราหลบที่นี่ได้ ‎- เราไม่ได้จะหลบครับ
‎โอ๊ย เวร!
‎รองเท้าเอสพาดริลล์
‎เดี๋ยวผมมานะ
‎โอเค นี่ นี่สําหรับพวกเขา
‎แล้วเอาที่เหลือไปซ่อนนะ
‎- ขอบคุณ ‎- ขอบคุณ
‎แล้วหลังจากนั้นล่ะ
‎ผมจะไปหาคุณ ไม่ว่าคุณอยู่ที่ไหน
‎ดีค่ะ
‎- คุณทําอะไร เราจะไปไหนกัน ‎- เดี๋ยวก็รู้
‎ผมไปต่อไม่ได้
‎ผมยังเขียนหนังสือไม่จบ ผมต้องเขียน
‎คุณเบนจามิน ความคิดของคุณอยู่ในนี้
‎และชีวิตคุณมีค่ามากกว่าต้นฉบับบ้าบอ เข้าใจไหม
‎เข้าใจ
‎บ้าเอ๊ย
‎ไปกันเถอะ
‎ตามผมมา
‎- เดี๋ยว ผมมองไม่เห็นอะไรเลย ‎- เงียบ! อย่าพูด!
‎เราอยู่ที่ไหน
‎ขอต้อนรับสู่มาร์กเซยที่แท้จริง
‎- ขอบคุณ ‎- ด้วยความยินดี
‎ไปกันเถอะ
‎ไง
‎ขอบคุณ
‎วอลเตอร์ เบนจามิน ยูเลียส แบร์เกอร์ ‎ลิซ่า ฟิทโก
‎ตามฉันมา
‎นี่ค่ะ นี่ค่ะ
‎อ็องเดร แม็กซ์ แจ็คเคอลีน ทุกคนอยู่ที่นี่นะครับ
‎และผมจะเข้าไปก่อน
‎ที่นี่ที่ไหนเนี่ย
‎คุณกําลังฝันอยู่ แม็กซ์
‎ผมเคยฝันว่าผมเป็นกระเป๋าเดินทาง
‎ที่จริงนั่นไม่ใช่ความฝันนะ มันเกิดขึ้นจริงๆ
‎หวัดดี
‎ไง
‎แวเรียน...
‎ไม่ ฉันแค่มาขอความช่วยเหลือ นี่เป็นเรื่องด่วน
‎นายไม่ได้มาคนเดียวเหรอ
‎สวัสดีค่ะ ฉันชื่อแมรี่ เจย์น โกลด์ ‎ฉันทํางานกับแวเรียน
‎เลิฟโกรฟครับ โทมัส เลิฟโกรฟ
‎โรงแรมของเราเพิ่งโดนตํารวจมาร์กเซยบุกค้น
‎และฉันไม่รู้จะพาผู้ลี้ภัยไปอยู่ไหน
‎- นี่บ้านคุณเหรอคะ ‎- ตอนนี้ใช่ครับ
‎- มีคนอยู่ที่นี่กี่คนคะ ‎- หนึ่ง
‎หนึ่งเหรอ ที่นี่มีห้องนอนกี่ห้องคะ
‎สิบรึเปล่า หรือสิบห้า
‎- อย่างน้อยครับ ‎- แปลว่าคืนนี้เราอยู่ที่นี่ได้ใช่ไหม
‎อยากอยู่นานแค่ไหนก็ได้ครับ
‎ไม่ แค่คืนเดียวก็พอ
‎- คุณจะคิดเงินเราเท่าไหร่คะ ‎- เดี๋ยวนะ...
‎แวเรียน คิดให้ดีๆ ‎คิดดูสิว่าเราซ่อนคนที่นี่ได้กี่คน
‎คุ่สามีภรรยาเบรตง ‎และมักซ์ แอ็นสท์อยู่กับเราแล้ว
‎เราให้คู่มาห์เลอร์ มันน์ แม้แต่เลวีน ‎และเด็กๆ ครอบครัวฟรายเบิร์กอยู่ที่นี่ได้
‎และที่นี่ห่างจากท่าเรือแค่ 20 นาทีเอง
‎คชฉ.ไม่ยอมให้เราอยู่ในบ้านพักส่วนตัวหรอก
‎คณะกรรมการอยู่ที่นิวยอร์ก ‎พวกเขาไม่จําเป็นต้องรู้ว่าเราอยู่ที่ไหน
‎ตํารวจต้องการตัวคนของเราบางคนนะ
‎ตอนนี้เราอาจจะเป็นผู้ลี้ภัยเองแล้วด้วย ‎เท่าที่เรารู้อะนะ
‎เราก็เลยจะหลบในที่แจ้งไง ‎บ้านหลังนี้เหมาะกับเรามาก
‎การทําให้โทมัสตกอยู่ในอันตรายมันไม่ยุติธรรม ‎ถ้าเขาไม่เกี่ยวข้องกับงานของเรา
‎ที่จริงฉันสบายใจกับความอันตรายมาก
‎- ผมขอยืนยันให้คุณอยู่ที่นี่ ‎- เยี่ยม ตกลงตามนี้เลย
‎- อยากพาเราชมสถานที่ไหม ‎- เชิญเลยครับ
‎โอบกอดความไร้ชีวา หนามแหลมอยู่เบื้องล่าง
‎ในรองเท้าแตะของเขา ‎หอยทากทําชุดเกราะหายไป
‎แต่มันพบกล่องจดหมาย
‎ฝนตกกลับด้าน
‎มันถูกกระแสน้ําพัดพาไป ราวกับโบ
‎เมฆสีเทาดําสะท้อนอยู่บนผิวของปลาซาร์ดีน
‎ถูกหลอก ภายใต้อิทธิพล ‎ของความปวดเอวของพวกเขา
‎นายโอเคไหม
‎เป็นอะไรรึเปล่า
‎- พวกเขาทําร้ายนายรึเปล่า ‎- เปล่า
‎พวกเขาไล่เราไปหมด
‎ก็ไม่หมดซะทีเดียวหรอก
‎- เรียบร้อยไหม ‎- ทุกคนเข้านอนแล้ว
‎- แมรี่ เจย์น ‎- อือฮึ
‎ผมคิดว่าเราจะต้องใช้เงินมากกว่าที่คิดไว้
‎เราต้องการออฟฟิศใหม่ ‎การเดินทางเข้าออกเมือง...
‎ไม่มีปัญหา
‎- แน่ใจเหรอ ‎- ไม่ต้องห่วง
‎- ฉันจะจัดการให้ แวเรียน ‎- ขอบคุณ
‎รู้สึกดีมากที่คืนนี้ทุกคนได้นอนบนเตียง
‎ขอบคุณนะคะ โทมัส
‎ช่วยบอกฉันอีกทีได้ไหมว่าเราจะรู้ได้ยังไง ‎ว่าคุณไม่ใช่สายของเกสตาโพ
‎ผมน่ะเหรอ คิบบุตซ์เลี้ยงผมมา
‎ก็นะ คุณยายใจดีที่โผล่มา ‎พร้อมบ้านพักว่างเปล่าในยามวิกฤต
‎อาจกลายเป็นหมาป่าก็ได้
‎ไม่หรอก โทมัสก็ติดอยู่ในยุโรป ‎เหมือนคนอื่นๆ ตอนสงครามเริ่ม
‎- หมอนี่ไม่ใช่สายของเกสตาโพแน่นอน ‎- แต่อาจเป็นคุณยายใจดีนะ
‎ผมพูดจริงๆ นะ
‎ผมรู้จักเขาดี
‎ยังไงเหรอ
‎พวกคุณรู้จักกันได้ยังไง
‎เมื่อห้าปีก่อน ในเบอร์ลิน ‎ชายชาวยิวผู้บริสุทธิ์คนนึง
‎ถูกนาซีทําร้ายอย่างโหดเหี้ยมในบาร์
‎มีแค่เราสองคนที่พยายามช่วย
‎เขาแค่ดื่มเบียร์อยู่ ‎พวกนั้นเอามีดแทงมือเขา เลือดนี่...
‎ผมเคยเขียนถึงเรื่องนี้ในนิวยอร์กไทมส์นะ ‎แต่พวกเขาไม่ให้ความสําคัญ
‎ตอนนั้นแหละที่... ผมรู้ว่า
‎สงครามนี้จะ
‎แตกต่างจากสงครามอื่นๆ
‎มีอะไรให้ช่วยไหม
‎ไม่ครับ ขอบคุณ ไม่เป็นไร นั่งเถอะ
‎เตียงไม่ใหญ่แต่นอนสบายนะ
‎ขาดก็แค่อาหารฝีมือแม่เรา
‎ขอบคุณนะ พอล
‎พี่ พี่ยังไม่ได้ให้เขาดูส่วนที่ดีที่สุดเลย
‎วันนี้นายเหนื่อยมากแล้ว
‎ค่อยยังชั่ว
‎เราทําแบบนี้ไม่ได้แล้วนะ
‎เป็นเพราะเมียนายเหรอ
‎เปล่า ไอลีนรู้ดีว่าฉันเป็นยังไง
‎แต่เป็นเพราะแมรี่ เจย์น ‎และคนอื่นๆ ที่อยู่ห้องข้างๆ
‎และในห้องนอนทุกห้องตามทางเดินนี้น่ะ
‎ฉันต้องแยกชีวิตสองด้านนี้ออกจากกัน
‎สองด้านของตัวนายเหรอ
‎ฉันหมายถึงเรื่องส่วนตัว และเรื่องงาน
‎พวกเขาจะคิดยังไงล่ะ
‎กําแพงที่นี่หนามาก
‎ไม่นะ ฉันจริงจัง
‎ก็ได้
‎คุณโกลด์ ผมขอโทษจริงๆ ‎แต่ยอดเงินคงเหลือของคุณ
‎ต่ํากว่าจํานวนเงินที่คุณต้องการจะถอน
‎แต่มีเงินโอนมาให้ฉันสัปดาห์ละครั้ง ‎จากธนาคารเซคเคินด์แนทเชอนัลในชิคาโกนะคะ
‎สัปดาห์นี้ไม่มีครับ
‎โอ้ ฉันว่าคงแค่เป็นการเข้าใจผิดน่ะค่ะ
‎และระหว่างที่ฉันตรวจสอบเรื่องนี้ ‎คุณช่วยออกเงินสดล่วงหน้าให้ฉันได้ไหมคะ
‎เกรงว่าคงเป็นไปไม่ได้ครับ
‎- ว่าไงนะคะ ‎- คุณไม่มีเงินในบัญชีเลย
‎ฉันเป็นลูกค้าที่มีค่าของธนาคารนี้มาหลายเดือนนะ
‎สําหรับตอนนี้ นี่คือเงินก้อนสุดท้ายของคุณ
‎รบกวนด้วยครับ
‎ขอบคุณค่ะ
‎ให้ตายสิ
‎คิดว่าพวกเขาเจอสิ่งที่ตามหาไหม
‎หวังว่าจะไม่เจอ
‎นี่ยังอยู่
‎- ช่วยตะแคงเก้าอี้หน่อยได้ไหม ‎- ได้
‎มันมี...
‎มักซ์ แอ็นสท์
‎หนังสือเดินทาง
‎รายชื่อเหรอ
‎ใช่
‎เมื่อไม่กี่ปีก่อน เราเดินทาง ‎ไปตามชายฝั่งริเวียร่าด้วยรถไฟ
‎ชั้นหนึ่ง สํานักกฎหมายของผมรุ่งเรืองมาก
‎ผมรู้สึกเหมือนอยู่บนจุดสูงสุดของโลก ‎ใครจะไปรู้ว่าทุกอย่างจะพังได้ขนาดนี้
‎จริง ผมก็ไม่รู้
‎มีคนชวนผมไปทํางานในปาเลสไตน์เมื่อปี 1933
‎แต่ผมปฏิเสธ ‎ผมไม่อยากอยู่ในทะเลทราย
‎ผมอาจตัดสินใจผิดก็ได้
‎การตัดสินใจผิดพลาดหลายครั้ง ‎พาเราทุกคนมายังช่วงเวลานี้
‎การตัดสินใจผิดพลาด
‎ถูกเข้าใจผิดว่าเป็นเรื่องเล่าของความคืบหน้า
‎ผมพยายามจะไม่มองย้อนกลับไป
‎แต่ผมทําได้แค่มองย้อนกลับไป
‎ขอแค่คุณเดินไปข้างหน้าด้วยก็พอ
‎ขณะที่เราก้าวไปข้างหน้า ‎เราต่างก็ทิ้งกองซากปรักหักพังไว้
‎ไม่มีอะไรมากกว่านั้น
‎ประวัติศาสตร์
‎คือลมที่พัดพาเราไปข้างหน้า ‎เปลี่ยนทุกอย่างที่ขวางหน้าเป็นซากปรักหักพัง
‎ไปกันเถอะค่ะ
‎ฉันช่วยถือนะคะ
‎ขอบคุณครับ
‎คุณมาจากไหนเหรอ
‎- เบอร์ลิน ในตอนแรกนะ ‎- อ้อ เบอร์ลิน
‎ผมออกมาเมื่อปี 33
‎แล้วไปไหน
‎ตอนแรกเออร์ซูล่าน้องสาวผมกับผมไปปารีส
‎แล้วก็ไปตรีเยสเต ลอนดอน เซบียา
‎แล้วกลับมาปารีสอีกครั้ง
‎แล้วคนอื่นในครอบครัวคุณล่ะ
‎พ่อผมตายก่อนฮิตเลอร์จะมีอํานาจ
‎จากนั้น... ครั้งสุดท้ายที่ผมได้ข่าว
‎แม่ผมกับอีวาน้องสาวคนเล็กของผม ‎เดินทางไปลอนดอน
‎แต่...
‎ความจริงก็คือ
‎ผมไม่รู้ว่าพวกเขาไปถึงลอนดอนไหม
‎และผมก็ไม่รู้ด้วยว่าจะรู้ได้ยังไง
‎ผมอาจจะไม่อยากรู้ก็ได้
‎ถ้าคุณยังเดินแบบนี้ ‎เราข้ามพรมแดนไม่ทันเช้ามืดแน่ๆ
‎ผมขอโทษ ผมเดินเร็วกว่านี้ไม่ได้แล้ว
‎งั้นเราก็ควรหันหลังกลับ
‎กลับไปที่บันยุลส์เนี่ยนะ
‎ที่นั่นมีบ้านหินที่เรานอนได้
‎เราผ่านมันมาสักพักแล้ว อยู่ไม่ไกลหรอก
‎ผมกลับไปบ้านหลังนั้นไม่ได้ ผมขอค้างคืนที่นี่ดีกว่า
‎ที่นี่เหรอ
‎ตรงนี้เลย
‎เราจะมารับคุณตอนเช้ามืดนะคะ
‎ราตรีสวัสดิ์
‎คุณไม่หงุดหงิดบ้างเลยเหรอ
‎อะไร
‎มีคนหิวโซนอนอยู่บนชายหาด ‎ห่างจากที่นี่ไปไม่ถึงสิบเมตร
‎ประเทศนี้กําลังจะฉิบหาย ขอโทษที่พูดแรง
‎ไม่แปลกใจเลยที่พ่อคุณอยากให้คุณกลับบ้าน
‎แต่ที่ชิคาโกไม่มีแชมเปญแบบนี้
‎คุณก็เลยยังอยู่ที่นี่เหรอ
‎คุณได้คุยกับเขาไหม
‎ยังเลย
‎เขาว่ายังไงที่คุณไม่โผล่หน้าไป
‎ฉันโดนตัดหางปล่อยวัด
‎คุณช่วยคุยกับเขาทีนะคะ ‎บอกเขาว่าไม่มีอะไรต้องห่วง
‎ปัญหาคือ ผมเห็นด้วยกับเขา
‎คุณอยากให้ฉันกลับไปจริงๆ เหรอ เกรแฮม
‎- ผมเหรอ ‎- ใช่
‎ถ้าฉันกลับไป คุณจะไม่คิดถึงฉันเหรอ
‎คุณเบนจามิน
‎เกิดอะไรขึ้น
‎ผมเสพมอร์ฟีนเข้าไปนิดหน่อย
‎เพื่อให้หลับน่ะ
‎คุณไม่ควรยุ่งกับของพวกนั้นนะ
‎ไม่ต้องห่วง ผมรู้ว่าตัวเองทําอะไรอยู่
‎อรุณสวัสดิ์
‎งั้นก็...
‎ไปกันเถอะ
‎คุณเบนจามิน...
‎ไปไหนมา
‎ทํางาน
‎- คุณมาที่นี่ได้ยังไง ‎- มากับแวเรียน
‎เมื่อวานเราหาออฟฟิศได้แล้ว
‎เราตกแต่งมันแล้ว พร้อมใช้งาน
‎เราเริ่มนัดคนมาสัมภาษณ์แล้ว ‎ข่าวลือเริ่มแพร่กระจาย
‎เยี่ยมเลย
‎- ครับ ‎- คุณจะเข้าไปข้างในไหม
‎ตอนนี้คุณอยู่ที่นี่ แต่คุณไม่ได้ค้างคืนที่นี่
‎ฉันจะอยู่ที่นี่ อัลเบิร์ต ‎และคุณก็อยู่ที่นี่ได้เหมือนกัน
‎ใช่ แน่นอน
‎ในคฤหาสน์ที่อยู่ห่างจาก ‎คนที่เราพยายามช่วยครึ่งชั่วโมง
‎ฉันคงสบายใจในการอยู่ในที่แบบนี้มากกว่าคุณน่ะ
‎ที่นี่มีแค่ 26 ห้อง แต่บ้านที่ฉันโตมามี 30 ห้อง
‎เอ็มเจ นี่
‎ขอร้องล่ะ คุณช่วย...
‎ผม...
‎ผมมาที่นี่เพื่อมาหาคุณ
‎- ฉันอยากอาบน้ําแล้วจริงๆ ‎- โอเค ได้ เอาเลย
‎ขอวีซ่าผ่านแดนด้วยครับ
‎มีบางอย่างผิดปกติ
‎ใจเย็นๆ
‎ชายแดนปิดเมื่อวานตอนเช้า ‎พวกคุณมาที่นี่ได้ยังไง
‎คนฝรั่งเศสให้เราเข้ามา
‎มีโรงแรมอยู่ข้างๆ ‎รออยู่ที่นั่นจนกว่าเรื่องนี้จะกระจ่าง
‎ไปได้แล้ว
‎พระเจ้า อยากสูบบุหรี่จัง
‎ขอสักมวนได้ไหม
‎ขอบคุณ
‎เมื่อคืนเป็นไงบ้าง
‎ไม่ต้องอาย คุณดูเป็นผู้หญิงสมัยใหม่ออก
‎ผู้หญิงสมัยใหม่ ‎ที่มีจิตสํานึกแบบเพรสไบทีเรียนน่ะสิ
‎พ่อฉันระงับทรัสต์ของฉัน ไม่มีเงินแล้ว
‎- ทําไมล่ะ ‎- เขาพยายามบังคับให้ฉันกลับบ้าน
‎เขาคิดถึงคุณขนาดนั้นเลยเหรอ
‎ไม่น่าใช่ ไม่หรอก ‎เขาแค่ห่วงชื่อเสียงตัวเองน่ะ
‎เขาไม่อยากให้ลูกสาวเขา ‎อยู่ที่มาร์กเซยกับพวกต่ําตม
‎รู้ไหมจะเกิดอะไรขึ้นถ้าฉันกลับบ้าน
‎แม่ฉันจะขุดก้นทะเลสาบมิชิแกน
‎เพื่อหาศพหรือพ่อม่าย ‎ที่ยินดีจะแต่งงานกับลูกสาวทึนทึกของแม่
‎แล้วฉันก็จะต้องใช้ชีวิตที่เหลือ
‎นั่งเล่นไพ่อยู่ที่สโมสร
‎แต่ถ้าฉันกลับไป เขาจะเลิกระงับทรัสต์ของฉัน
‎และฉันก็จะส่งเงินจากชิคาโกมาให้แวเรียนได้
‎ฉันจะช่วยจ่ายค่าออฟฟิศใหม่ได้ ‎ฉันเลี้ยงทุกคนที่นี่ได้
‎ฉันซื้อตั๋วรถไฟได้ และ...
‎ไม่รู้สิ บางทีคณะกรรมการช่วยเหลือ ‎อาจต้องการเงินมากกว่าต้องการฉัน
‎อย่ามั่นใจเรื่องนั้นนักเลย
‎อย่าบอกแวเรียนนะ
‎ฉันสัญญาว่าจะหาทางแก้ปัญหา ‎ก่อนที่จะทําให้เขาผิดหวัง
‎อาจจะไม่ต้องก็ได้
‎ไม่ต้องอะไร
‎กลับบ้านหรือทําให้ใครผิดหวัง
‎คุณเบนจามิน
‎ต้นฉบับของผม...
‎ต้องไปถึงอเมริกานะ
‎ช่วยดูแลกระเป๋าของผมให้ดีได้ไหม
‎คุณจะถือกระเป๋าเอกสารใบนั้น ‎ไปอเมริกาด้วยตัวเองค่ะ คุณเบนจามิน
‎ไม่ว่าผมจะไปด้วยรึเปล่า
‎สัญญาได้ไหม
‎ฉันสัญญาค่ะ
‎ผมเกิดที่บัลแกเรีย ‎แต่ย้ายไปฮัมบูร์กหลังเรียนจบม.ปลาย
‎ผมเจอกับฮานาภรรยาผมบนรถประจําทาง
‎ฉันต้องหนีไปฝรั่งเศสกับเพื่อนบ้านฉัน
‎แต่ตอนนี้ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน
‎ผมเกิดมาตัวเปล่าเล่าเปลือย
‎ทุกงานที่ผมทํา ผมเก่งที่สุด
‎จากนั้นผมก็สร้างโรงงานของผมเอง ‎แล้วก็สร้างอีกแห่ง
‎ผมให้เกียรติคนงานของผม
‎ผมเสียภาษี
‎ฉันอยู่กับพี่สาว ฉันทํางานที่บ้าน
‎วันนึงมีคนบอกว่าพวกเขาจะมาจับเรา
‎สามีกับลูกชายฉันถูกฆ่าตอนที่นาซีบุก
‎พวกเขาไว้ชีวิตฉันเพราะอะไรก็ไม่รู้
‎แล้วพวกเขาก็ตายกันหมด พี่ชายฉัน
‎น้องสาวฉัน
‎แม่ฉัน
‎และฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับพี่ชายฉัน
‎คุณเป็นศิลปินอาชีพ นักการเมือง ‎หรือนักวิชาการที่มีผลงานตีพิมพ์รึเปล่าครับ
‎- เปล่าค่ะ ‎- ผมเป็นคนยุโรป เราทุกคนเป็นคนยุโรป
‎ฉันเป็นช่างเย็บผ้าค่ะ
‎ฉันเป็นแม่ค่ะ
‎และพ่อแม่เราตายแล้ว
‎- ตอนนี้ฉันไม่มีครอบครัวแล้ว ‎- คุณช่วยผมได้ไหม
‎- คุณช่วยฉันได้ไหม ‎- ฉันต้องไปอเมริกา
‎ผมจะทําทุกอย่างอีกครั้ง ‎เพื่อช่วยครอบครัวผม
‎- คุณช่วยได้ไหม ‎- คุณช่วยฉันได้ไหม
‎- ช่วยฉันทีนะคะ
‎ผมแค่ต้องการที่ที่ปลอดภัย ‎ตอนที่ความบ้าคลั่งนี้จบลง
‎คุณช่วยเราได้ไหม
‎คุณเป็นศิลปินอาชีพ นักการเมือง ‎หรือนักวิชาการที่มีผลงานตีพิมพ์รึเปล่าครับ
‎ขอยืมดินสอหน่อยได้ไหมครับ
‎เชิญครับ
‎คุณคิดว่าไง
‎ชอบมากครับ
‎ผมไม่ได้วาดแค่ภาพล้อเลียนนะ ‎ผมวาดได้ทุกอย่าง
‎ผมไม่รู้ว่าเราช่วยคุณได้ไหม
‎ขอร้องล่ะ ผมอาจช่วยคุณได้นะ
‎ผมเคยเรียนโรงเรียนศิลปะ ‎ผมเป็นที่หนึ่งของชั้น
‎ขอโทษนะครับ ขอตัวสักครู่ได้ไหม
‎แวเรียน
‎- ครับ ‎- มีคนจากสถานกงสุลโทรมา
‎แพทเทอร์สันเหรอ
‎หนึ่งในเจ้าหน้าที่ของเขา
‎เขาบอกว่าเป็นเรื่องด่วน
‎แน่ใจนะว่าไม่ใช่กับดัก
‎พวกสเปนปล่อยเราแล้ว
‎เราต้องขึ้นรถไฟก่อนพวกเขาจะเปลี่ยนใจ
‎คุณเบนจามินอยู่ไหน
‎คุณเบนจามิน
‎ตื่นค่ะ พวกเขาให้เราไปแล้ว
‎คุณเบนจามิน ตื่นค่ะ
‎คุณเบนจามิน ตื่นสิ
‎วอลเตอร์
‎ในสถานการณ์ที่ดูไม่มีทางออก
‎ผมไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยุติเรื่องนี้
‎บ้าเอ๊ย
‎ชีวิตผมจะถึงจุดจบ
‎ในหมู่บ้านเล็กๆ บนเทือกเขาพิรินี ‎ที่ไม่มีใครรู้ว่าผมเป็นใคร
‎ลิซ่า
‎รถไฟของเรา
‎คุณพูดถูก
‎คุณฟราย
‎ผมจําคุณได้
‎รองกงสุลใช่ไหม
‎- บิงแฮมครับ ไฮรัม บิงแฮม ‎- อืมฮึ
‎ขอบคุณที่มาพบผมที่นี่
‎ผมอยากแน่ใจว่าไม่มีใครแอบได้ยินเราน่ะ
‎- มีอะไรให้ช่วยครับ ผมต้องกลับไปทํางานนะ ‎- ได้ครับ
‎ผมอยากอธิบายนโยบายใหม่ของเรา ‎ด้วยตัวเองน่ะครับ
‎นโยบายใหม่เหรอ
‎ให้ตายสิ แค่นโยบายเก่า ‎เราก็ลําบากจะแย่แล้วนะ
‎- ฟังผมก่อนนะ ‎- เรามีงานเยอะมากนะครับ
‎ข่าวดีข่าวเดียวที่ผมมีคือ ‎เมื่อคืนเราพาวอลเตอร์ เบนจามินออกไปได้
‎นั่นเป็นข่าวดีมาก
‎คุณแพทเทอร์สันไม่รู้ว่าผมมาที่นี่
‎จากนี้ไป นโยบายวีซ่าใหม่ของเราคือ ‎ให้คุณมาหาผมโดยตรง
‎ทําไมล่ะ
‎แพทเทอร์สันไม่สนับสนุนเหตุผลของคุณ ‎เมื่อเช้านี้เขาพูดกับผมว่า
‎"ไม่เอาพวกหัวเอียงซ้าย ไม่เอาเชลยศึกอังกฤษ ‎ไม่เอายิว พูดแค่นี้คุณคงเข้าใจแล้วนะ"
‎ผมไม่รู้ว่าคุณได้ยินอะไรจากนิวยอร์ก
‎ผมรู้ว่าคินเดอร์ทรานสปอร์ตไปอังกฤษถูกยกเลิก
‎และไม่มีความกระหาย ‎ที่จะรับผู้ลี้ภัยเด็กไปในอเมริกาเลย
‎ภรรยาผมเพิ่งไปงานเลี้ยงที่ดีซีเมื่อไม่นานมานี้ ‎ซึ่งคนในวงสังคมพูดเรื่องนี้ติดตลกกัน
‎เด็กยิวพันคนเนี่ยนะ
‎"พวกเขาจะโตขึ้น ‎เป็นผู้ใหญ่ทุเรศๆ พันคน" เธอว่าอย่างนั้น
‎รัฐบาลอเมริกันจงใจถ่วงเวลา
‎เพราะไม่มีใครสนใจว่าทุกอย่างเริ่มรุนแรงแล้ว
‎คุณต้องรีบทํางานและรีบพาคนออกไปให้มากที่สุด
‎ใช่ ผมรู้น่ะ
‎ผมดีใจนะที่ได้รู้ว่า ‎เรายังพอมีเพื่อนอยู่ในสถานกงสุล
‎ไม่ได้มีหลายคนนะ คุณฟราย
‎แค่ผมคนเดียว
‎ไม่ต้องกังวลนะ
‎เจ้านายผมจะตอบคําถามคุณทุกข้อ
‎เขาอยู่ไหน
‎นี่ไง
‎แมรี่ เจย์น นี่มาร์โก
‎สวัสดีค่ะ
‎- คุณสูบบุหรี่ไหม ‎- ไม่ค่ะ ขอบคุณ
‎น่าเสียดายนะ
‎ยังมีมากกว่านี้อีกนะ
‎มาทํางานกับเราสิ
‎ทํางานกับคุณเหรอ
‎เป็นสายลับน่ะเหรอ
‎ฉันไม่เคยฝึกมานะ
‎ไม่เคยเหรอ
‎แต่คุณรู้วิธีทุ่มสุดตัวกับผู้ชายแน่ๆ
‎เขาจะได้รู้สึกสบายใจ ‎ถึงคุณจะไม่สบายใจก็เถอะ
‎โทษนะ ว่าไงนะ
‎เพื่อให้แน่ใจจริงๆ ว่า ‎คุณไม่ได้ใช้พื้นที่ในห้องมากเกินไปใช่ไหมล่ะ
‎แล้วการเก็บความรู้สึกไว้เวลารู้สึกอึดอัด
‎หรือปิดปากเงียบเวลาคุณโกรธล่ะ
‎ฉันเดาว่าคุณเป็นคนประเภทที่จําวันเกิดคนได้
‎จําเพลงโปรดของพวกเขา ‎และรายละเอียดส่วนตัวอื่นๆ ทุกรูปแบบได้
‎โดยไม่ต้องมีใครขอให้จํา
‎ฉันพูดผิดไหม
‎ขอบคุณค่ะ
‎และถ้าคุณพยายามบอกฉันว่า ‎คุณไม่ได้จงใจทําให้สติปัญญาของคุณดูด้อยลง
‎ในสถานการณ์ที่มันอาจถูกมองว่า ‎เป็นภัยคุกคามล่ะก็
‎นะ...
‎ฉันไม่เชื่อคุณหรอก
‎ขอบอกเลยว่าคุณใช้ชีวิตทั้งชีวิต ‎ฝึกมาเพื่อการนี้ คุณโกลด์
‎เราก็เป็นแบบนี้กันหมดนี่
‎(ทรานส์แอตแลนติก)
‎(ได้รับแรงบันดาลใจ ‎จากนิยายของจูลี่ ออร์ริงเกอร์)
‎(ซีรีส์เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่ง ‎ที่ได้แรงบันดาลใจจากคนจริงและเหตุการณ์จริง)
‎คําบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล