E agora as noticias de Europa.
Coa retirada das tropas británicas,
os nazis controlan actualmente o canal da Mancha, a costa atlántica
e o norte de Francia,
obrigando a moitos a fuxir de París á zona libre no sur.
O último porto libre de Marsella está repleto de refuxiados de toda Europa
que buscan desesperadamente visados e recursos para partir cara o novo mundo.
MARSELLA - 1940
Chegoulle isto na miña valixa diplomática.
Veña. Non morde.
Meu pai esixe que volva a Chicago.
Comproume un billete para mañá á noite.
Pídello amablemente desde que os nazis ocuparon París.
Pois xa non. Ameaza con deixar de apoiarme.
E cúlpao? A súa única filla pasea por Marsella en plena guerra
- cos máis buscados de Hitler. - Para salvar vidas.
Sexa boa, Sra. Gold.
Regrese. Case cun bo rapaz. Faga coma todos.
Vostede non corre a casa.
Vin por traballo.
Eu tamén.
Son as mentes máis brillantes de Europa.
EE. UU. tería sorte de telos.
- Sabe que fai grande a EE. UU.? - Recórdemo.
O martelo. Hai 50 tipos diferentes de martelos en EE. UU.
Cincuenta.
- Que lle pasaba ao primeiro? - Nada.
E xa están a traballar no 51.o.
Iso é enxeño estadounidense.
Estes intelectuais europeos só miran o embigo.
Se ti o dis.
Ten tantas ganas de axudar? Envíe cartos desde Chicago.
Pode falar con meu pai por min, por favor? Considérao un home con sentido común.
Talvez.
Desculpe. Debo ir empoar o nariz.
Toma. O rapaz nin o tocou.
Intentas saír de Marsella?
Non o intentan todos?
Fuximos os dous de París.
Podo subirte ao barco que sae cara Nova York mañá. O MS Rex.
Podes conseguir visados?
Non, mais se vas ás seis da mañá,
estarán a cargar mercadoría por atrás.
Fala con Lionel e el meterate.
Como polisóns?
Si.
Viaxo con meu irmán.
Pois... pagareille a Lionel polos dous.
Por que?
Teño os cartos. Podo facelo. Importa por que?
Se necesitas localizarme, podes atoparme aquí.
Traballo co Comité de Rescate de Emerxencia no Hotel Splendide.
Se te aseas, podes subir a cuberta cando o barco levante áncora.
Ninguén se dará conta.
- Acaba de...? - Arranxei o pelo.
Gústalle?
- Bo día. - Bo día.
- Bo día, Paul. - Mary-Jayne.
Envío especial para a Sra. Gold!
Podes darllo a Lionel antes de mañá?
- Teño dous máis para o barco. - Claro.
Dagobert.
- Bo día. - Bo día.
- O seu almorzo. - Grazas.
Grazas.
Varian Fry.
- Por aquí. - Grazas.
Como vai o seu comité?
- Comité de Rescate de Emerxencia. - Paladíns.
Os paladíns da xustiza.
Estiven coa súa Sra. Gold.
É indispensable para a nosa operación.
É unha moza mimada sen idea do mundo real.
O diñeiro do pai é esencial. Oxalá siga chegando.
Sr. Patterson,
por que está a bloquear a petición de visado do Sr. Benjamin?
É un asunto de vida ou morte.
Sempre o é.
En Europa estanse a matar desde a guerra de Troia.
Esa guerra loitouse por amor. Aos nazis só os impulsa o odio.
É un hóspede aquí, Sr. Fry.
Estados Unidos ten unha postura neutral. Non o esqueza.
Estamos nunha Francia en guerra a gusto das autoridades francesas.
A maioría dos estadounidenses non virían.
A miña esposa negouse a vir.
Dígame,
por que está aquí realmente, Sr. Fry?
Abúrrese en casa?
Un matrimonio infeliz?
Están a arruinar as vidas de xente inocente, Sr. Patterson.
Están a ser encarcerados inxustamente.
Mesmo asasinados.
A semana pasada, suicidáronse dous máis da miña lista.
Os refuxiados necesitan axuda, e ninguén está a mover un dedo.
Non necesito un motivo mellor.
Como estadounidense, espero que se comporte en Marsella.
Fágao por min e eu ocupareime do visado do Sr. Benjamin.
Grazas.
Por favor, deixe a comida fóra. Grazas.
Sr. Benjamin, son eu. Mary-Jayne.
Por favor, libéreme deste purgatorio.
O MS Rex está no porto, listo para levalo a Nova York.
Por favor, que fai?
Non. Aquí cheira a fumadoiro de haxix.
Se me atopan, levaranme a un campamento de prisioneiros.
Non podo volver alí.
Enténdoo.
De verdade.
O meu Berlín era un paraíso. Agora estragárono.
Por favor, non toque iso.
É o único que me queda do meu pasado.
Ten sorte, sabe?
Pode volver a casa.
Non estou segura.
Vide.
Vamos.
Compartamos o meu challah.
Cría que eran xudeus, coma todos.
Somos.
Eramos. Mais realmente nunca...
Nosos pais deixaron todo iso atrás.
Deixaron todo iso atrás,
mais son xudeus abondo para Hitler?
Somos.
Grazas.
Miña filla agarda en Nova York.
Quería que marchase con ela.
Hai dous anos.
Por que non marchou?
Por parvo.
Por orgullo.
E xa ten os papeis para marchar?
Aínda non.
Mais teño confianza e unha fe inquebrantable en Deus.
E...
Perseveranza.
Se Abraham sobreviviu ás dez probas,
nós tamén sobreviviremos a isto.
- Ola. - Falando do ruín de Roma.
Vaia, grazas.
E o teu vestido?
En serio, que é iso?
- Volviches ir á praia? - Non.
O traballo é difícil abondo.
Atopar os 200 da lista aprobada polo Departamento de Estado
e envialos a EE. UU.
Mentres EE. UU. requisa todos os visados.
Canta xente temos agachada neste hotel?
O Sr. Benjamin está ao bordo dun ataque de nervios.
Estou a traballar niso. E o MoMA, en Ernst e Breton.
Canto tempo levas en Marsella, Varian?
Dous meses?
Durante ese tempo,
cantas persoas da famosa lista do comité
lograches rescatar?
Poucas.
Once persoas. Só once.
Cres que non o sei?
Non fixen nin unha décima parte do que me propuxen.
A miña muller quere que volva.
Síntoo, é que o porto está a rebordar de xente desesperada.
Non es a única que se preocupa, mais isto non é unha operación mafiosa.
Debemos concentrar os recursos.
O meu diñeiro.
Si, o teu diñeiro.
O meu tempo.
O tempo de Lena.
Se non nos concentramos nos que nos encargaron rescatar,
nunca lograremos facer nada.
Sabes que aspecto ten?
Lionel?
Lionel!
Envíanos unha muller.
Mary-Jayne Gold.
Só pagou por dous.
Escoitade.
Subide ao bote e bulide cara a popa do barco.
- Os nosos homes diranvos onde agacharvos. - De acordo.
Os pasaxeiros con papeis embarcan cando o barco arriba.
Vós embarcades agora, antes do cargamento.
Quedade na adega ata que levante áncora, entendido?
Non vén connosco?
Merda.
Non!
Non.
- Policía. - Non pare!
Non lles está permitido embarcar.
Quedan arrestados.
Temos que saltar!
Quita o abrigo.
Ou pesarás moito.
Sabe nadar?
Rápido!
Ursula!
Albert!
Velo?
- Non. - Botarei outra ollada. Queda aquí!
Albert?
Albert!
Querías nadar ata Estados Unidos?
É máis fácil ca obter un visado.
Ao menos, sobrevivín.
Un señor maior afogou.
Selos de saída, papeis para entrar,
visados de tránsito...
Os nazis inspiráronse en Kafka.
Grazas.
Unha estadounidense intentou axudarnos, mais...
Estadounidense?
Esquéceo.
Debemos axudarnos nós mesmos.
Sr. Benjamin, asegúrolle que o imos sacar de aquí.
Quen ía saber que ocorrería algo así?
Que pasa?
- Houbo unha redada no MS Rex. - Que?
Teñen a refuxiados que ían ir de polisóns.
Incautaron o barco.
Podes quedar co can?
- Teño que marchar. - Mary-Jayne.
Morrerei neste maldito país.
É suficiente?
Non.
En marcha, señoras.
Que ocorre?
Ti non te pares.
Como nos podemos axudar?
Dimo.
Foi todo unha trampa?
Non, xúrocho. Cría que funcionaría. Paguei a fianza.
Síntoo moito.
Teu irmán tamén debería estar aquí.
Viron a meu irmán?
É así de alto e ten os ollos azuis.
Ah, si. Creo que o levaron á parte cando saiamos.
- Segue dentro? - Segue.
Meu irmán segue dentro. Por favor, tes que axudarnos.
Atopei un camiño sen gardas polas montañas.
Polos Pireneos? A pé? Iso é imposible.
Marcho agora. Ven se queres.
Por favor, deixa que cho compense.
Atopou un camiño a España polas montañas.
Que?
Quen é esa?
Podes confiar en min. Quero axudar.
O camiño comeza ás aforas de Banyuls-sur-Mer.
Albert... Non podo...
- Non podo deixalo atrás. - Esperareino eu.
- Farías iso? - Un momento.
Seguro que é de fiar?
Móstrame o mapa. Asegurareime de que vos atopa.
Non podemos esperalo.
Na fronteira saen a patrullar á alba
- e disparan para matar. - Alcanzaravos pronto, prométoo.
Nada máis saír de Banyuls-sur-Mer, hai unha casa de pedra.
Xira á dereita, vale? Despois verás os viñedos...
Hirschmann, señor.
Un antigo nome alemán.
É difícil.
Talvez porque está escrito diferente en cada pasaporte.
Cal é o verdadeiro?
Ou son todos falsos?
Loitou en Hannut?
Loitei.
Aínda non sei como foi todo a pique tan rápido.
Eu servín...
na división de artillería de inmigrantes francesa
ao este de París.
De aí vén o meu pasaporte francés.
Deumo o xeneral Georges persoalmente.
Ese useino para loitar
cos republicanos en España.
Esoutro foi para estudar economía en Italia.
Ata que os fascistas me botaron.
E ese...
sacoume de Alemaña en 1933.
Cal é a súa verdadeira identidade?
Se llo pregunta aos nazis? Ningunha.
Non cren que mereza unha identidade.
Unha estadounidense pagou a súa fianza.
Retíveno por falsificar documentos, mais...
non vexo nada falso en vostede.
Señor, por favor...
Díxome que sairía hai dúas horas.
Estiven a esperar aquí e...
Perdoa, es Albert Hirschmann?
- Son Mary-Jayne... - Xa. A estadounidense.
E miña irmá?
Teño moitas cousas que explicarche,
mais... é moi tarde.
Non vas chegar.
Que...?
Podería levarte. Levareite.
Non tes que ir a ningún outro sitio?
Cantos anos tes?
Vinte e cinco.
E ti?
É unha pregunta groseira.
E que fas?
Que fago?
Profesionalmente.
Formeime como economista,
mais levo tanto tempo a fuxir dos nazis
que agora supoño que son un refuxiado profesional.
E un xudeu.
A verdade é que ser xudeu nunca significou nada para min.
Agora é o que máis importa sobre min.
Que fas ti?
Fago o que podo.
Teño un coche.
Un Mercedes, nada menos.
A xente cre que non se pode facer nada para axudar, e non fai nada.
A xente non espera que fagan nada as estadounidenses guapas e ricas.
Vou perder o meu avión a Chicago por levarte á fronteira de España.
Que hai en Chicago?
Nada.
O que a xente pense de ti pode ser útil se sabes como usalo.
Meu Deus.
Ti fai de estadounidense.
Xa, e ti que vas facer?
- Ola. Documentos, por favor. - Si, señor.
Desculpe, señor.
Temos présa.
Présa?
Por que teñen présa?
Acabamos de comer ostras.
Ah, ostras.
Todo ben.
- Grazas. - De nada.
Déixaos pasar!
Paul. Noticias?
Aínda non.
A súa muller cóntalle moito. Non perde un día.
Está casado, Paul?
Aínda non, señor. Só somos Petit e eu. E a nosa nai en Ouidah.
- Onde está iso? - En África occidental.
Para algúns, o Dahomey francés. Era o Reino de Dahomey.
Quere que volvan?
- Quérenos fóra do exército. - Afórroo todo para ir a casa.
El quere volver.
Eu quero acabar os estudios. Teño grandes plans.
De onde saíu isto? Non ten selo.
Entregoumo un home esta mañá. Dixo que era un vello amigo.
Ten un mapa desta zona?
Teño, por suposto.
Tome.
Grazas.
Non creo que estean moi lonxe
porque xa reduciches a distancia á metade. Ves?
Quen te espere en Chicago vai estar moi decepcionado mañá.
Grazas.
Thomas.
Benvido á Villa Air-Bel.
De quen é esta casa?
Dun parente distante.
E estás a vivir aquí?
Acabo de chegar.
Aínda estou a intentar conectar a electricidade.
Escribinche á túa casa en Nova Jersey.
Contestou a túa muller.
Díxome que estabas a salvar os intelectuais dos nazis.
Como vai iso?
Moi ben. Grazas.
Segues a mentir fatal.
- Debo volver ao traballo. - Agora?
Estou a facer algo importante. Talvez por primeira vez na miña vida.
Podería axudarte.
E despois? Desaparecer de novo cinco anos?
Cría que te colleran, Thomas.
Ou peor.
Thomas.
Non quero que me distraias.
Nunca.
Estamos a só uns pasos da fronteira.
- Todo ben? - Si.
Despídete de Francia.
Alto.
Correde!
Non se movan!
Documentación, por favor!
A próxima vila é territorio español!
Non poden cruzar a fronteira sen o selo de saída.
Quen son e que raio cren que están a facer?
Por que abandonaron os seus postos?
Os tramos sen vixilancia da fronteira contrólaos a Geheime Staatspolizei.
- Que é iso? - A Gestapo.
A súa presencia quebranta o Armisticio de Compiègne
entre os nosos gobernos.
Isto é a nova Francia, oficiais.
Exercer funcións fóra da súa xurisdición
está penalizado pola lei. Entendido?
- Si. - Pois atéñanse a iso.
Volvan xa aos seus escritorios.
Veña, lisquen! Rápido!
Ola.
Grazas.
De aquí a Barcelona e de Barcelona a Lisboa?
Iso é.
Vamos.
- Non podo. - Que?
Vou volver.
- Non. - Si.
Ti non volves.
- Escoita. - Sabíao.
Hai moita xente en Marsella que espera para fuxir.
Sabemos como axudalos.
Observamos o Shabat con aquel home e agora es Moisés?
Ursula...
Acabaredes nun campo de prisioneiros. Ou mortos.
Ursula...
Prometiches quedar comigo.
Ursula.
Enténdeme.
Reunirémonos en Lisboa, oíches?
Envía unha mensaxe ao Splendide.
Oíchesme?
Envía unha mensaxe co teu paradoiro!
En Marsella, as autoridades declararon que debido a unha mala xestión,
unha serie de arrestos e unha crise incontrolable para a policía,
ningún barco de pasaxeiros con rumbo ao oeste atracará en Marsella
- nin noutro punto da costa... - Merda.
...ata próximo aviso.
De feito, todos os portos permanecerán pechados para todo tipo de barcos
ata que a ameaza...
- Pechados? Poden facer iso? - Acábano de facer.
O goberno de Vichy ordenou
comezar a aplicar o artigo 19 do armisticio francoalemán.
Que é o artigo 19?
Os refuxiados en Francia deben ser entregados a petición.
- A quen? - Ao Reich alemán.
Dixeches que non chegarían a isto.
Enganeime.
Non poden deportar a ninguén, ou si?
- Poden facer imposible saír de aquí. - Xa é imposible.
Mais envialos de volta? Agora?
Adiante!
Que querían?
- Busco á Sra. Gold. - Que fas aquí?
Esta é Lisa Fittko.
Atopou unha ruta a España polas montañas.
- Funcionou? - Cruzamos onte á noite.
Con cinco persoas que agora van de camiño a Lisboa.
Comisario Frot!
Grazas por vir.
Só quero estar totalmente seguro de que entende o artigo 19.
Si, lin o seu telegrama.
Todos os indesexables deben ser entregados á policía local a petición. Un rosado?
Marsella está repleta de refuxiados de toda Europa.
Son o xefe da Policía. O meu traballo é limpar a cidade.
Vostede é o cónsul estadounidense, Sr. Patterson.
Debe asegurarse de que os estadounidenses non me causan problemas.
Claro.
E que me di do Comité de Rescate de Emerxencia estadounidense?
A pesar das miñas ordes,
emitiu o visado que pediron para o escritor alemán Walter Benjamin.
Falou de escritores perigosos.
Non mencionou a Walter Benjamin en concreto.
Escribe parvadas. Como vai ser perigoso?
Está na lista negra dos nazis.
Se ese home abandona Marsella mentres estea eu ao mando,
fareino a vostede responsable.
Afortunadamente para os dous, incautaron o seu barco hai uns días,
así que probablemente siga no Splendide.
Walter Benjamin está no Splendide?
Que eu saiba, estaban todos alí. Benjamin, Ernst, Breton.
Hai que cruzar de noite. Os gardas aparecen á alba.
Podería levar catro persoas cada vez, dúas veces á semana.
Son máis de 100 antes do Nadal.
E non necesitades selos de saída?
Podemos comprar falsificacións. Iso é fácil.
Debo manter a operación limpa.
É a nosa oportunidade. Pensa nas vidas que podemos salvar...
E se a policía francesa vén a por min e pecha isto.
Ti non tes por que saber nada.
- Eu lido co mercado negro. - As falsificacións non son baratas.
- Nada é barato. - Xa me encargo eu.
Tamén necesitamos billetes de tren,
- hoteis, comidas... - Teño os cartos. Tranquilo.
- Vale. - Vale!
Vale! Moi ben. Decidido, logo.
Varian, ti segues a ser o rostro da operación.
Lisa, ti es o músculo.
- Albert, o criminal. - Non!
Vale, entón ti que es?
Eu só son o banco.
Dáte máis mérito.
Adiante.
E ti quen es?
Paul. Kandjo.
É o cerebro.
Un telegrama para Mary-Jayne.
- Necesitamos un presuposto. - Canto por persoa?
Seguro que poden compartir cuarto.
A camiñada é fácil?
NON VOLVES A CASA? STOP.
AGORA ESTÁS POLA TÚA CONTA. STOP.
...esteades listos. Non si, Mary-Jayne?
Mary-Jayne, todo ben?
Si.
Poñámonos a traballar.
INSPIRADA NA NOVELA DE JULIE ORRINGER
ESTA SERIE É UNHA OBRA DE FICCIÓN INSPIRADA EN XENTE REAL E FEITOS REAIS
Subtítulos: Lorena Pereiras