WYSTĘPUJĄ
NA MOTYWACH KSIĄŻKI JAKE'A ADELSTEINA
TOKYO VICE
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
Komunikat dla pasażerów lotu 532 z Ibizy do Chicago.
Zmiana bramki.
Nowa bramka to C3.
Nie byłaś dużo mniejsza?
Dwie godziny sterczę tu z tym kretyńskim transparentem. Zamknij się.
Też za tobą tęskniłem.
Nie wiedziałam, że masz brata. Jak mu na imię?
Kaito.
Jest młodszy. Chodził do szkoły.
Czyli mądrzejszy.
Tak uważa matka.
Jaki jest?
Był we mnie wpatrzony. Chodził za mną.
Ja się wściekałem i go przeganiałem.
Dalej chce być jak ja. Chihara-kai.
Obiecałem matce, że mu nie pozwolę,
ale Hayama go wciągnął.
To go wyciągnij.
- Próbowałem. Nie słucha. - Próbuj do skutku.
- Upadłeś siedem razy, wstań ósmy. - Jak moja babka.
Co teraz zrobisz?
Posłucham własnej rady.
Zdobędę środki i zacznę od nowa.
Zaopiekuję się dziewczętami, Eriką i Daichim.
Pomówię z nią.
Muszę iść. Za kilka godzin ceremonia.
Wrócisz?
Jesteś pewna, że tego chcesz?
Tak.
Dobrze.
Zmieniłeś się.
- Serio? - Lepiej się ubierasz. Nie jak palant.
Co tam robisz całymi dniami? Zastanawiałam się.
Szukam tematów. Krążę po mieście.
- Sam sobie ustalasz harmonogram? - W sumie tak.
Ale nie masz czasu zadzwonić do domu.
Pomijając różne moje pierdoły,
z tobą w porządku?
Lepiej lub gorzej.
Często gorzej.
Tata musiał przejść fazę niewiary w depresję.
- To nie niewiara. - Ty nie wiesz.
Wyjechałeś, zanim się pogorszyło.
Ale angażuję się w różne rzeczy.
Wtedy rodzice mniej się martwią.
Mam do ciebie prośbę. Szkolna gazeta.
Przyjdziesz pogadać, a ja spytam na przykład:
"Masz w Japonii dziewczynę?".
Wiedziałam! Masz żonę i dzieci, o których nie mówiłeś.
Nie trafiłaś.
Witamy.
Ishida był rozważny. Utrzymywał obecny stan rzeczy.
Ale on...
To rozwiązanie tymczasowe, dopóki Tanaka nie wybierze oyabuna.
Oby zdrowie mu dopisało. Zwłaszcza że wrócił Tozawa.
Tozawa rośnie w siłę.
Obawiam się, że będziemy musieli się mu pokłonić,
bo skończymy jak Ishida.
Przykro mi z powodu waszej straty.
I słusznie.
Dam ci radę.
Żałoba popycha nas ku pochopnym działaniom.
Oprzyj się pokusie.
Zabierz rękę, bo rozerwę ci gardło.
Do zobaczenia.
Skończony łajdak!
Odwdzięczymy się na jego pogrzebie.
Sato, niech ludzie wezmą broń.
Wybacz, lecz Tozawa się nie przyznał.
Trzymasz jego stronę?
Jeśli zaatakujemy bez dowodów, zrazimy pozostałe gumi.
Radzę zaczekać.
Czekanie jest dobre dla tchórzy.
Kto z was popiera Sato?
A ty, Kaito?
Odpowiedz!
Kashira ma rację.
Oyabun wychowywał nas, byśmy z byle powodu drżeli ze strachu,
czy też z myślą,
że gdy ktoś zaatakuje, odpowiemy agresją?
Tak jest!
Sato,
czy mój rozkaz cię przerasta?
Nie.
Kurwa.
Mamy kilka dodatkowych pytań.
Nie zajmiemy dużo czasu.
W czym mogę pomóc?
To były takie tatuaże?
Tak.
To wszystko?
Pytaliśmy o opis zamachowców.
Nie wspomniała pani o tatuażach.
Właśnie wyszłam cało ze strzelaniny.
Podobno słabo znała też pani architekta,
a według gazety był on pani kochankiem.
Jeśli chcecie mnie przesłuchać, jedźmy na komendę.
Próbujemy poznać fakty.
- Jestem podejrzana? - Nie,
lecz proszę nie opuszczać miasta bez naszej zgody.
Dobrego dnia.
- Od razu się zacznie? - Wyluzuj, koleś.
Kochanie!
- Cześć, mamo. - Dziecko wróciło.
Mój Boże!
- Nie wiedziałam, czy w końcu będziesz. - Przepraszam.
Garnitur na tobie wisi.
Co ty tam jesz?
Kawalątki surowej ryby to nie jedzenie.
Tylko przynęta.
Jem, słowo.
Ojciec jest za domem.
Napoje dojechały? Dziękuję.
Powinny być pod namiotem, bo może padać.
60-watowa żarówka powinna wystarczyć.
Uważaj, staruszku. Dziś lepiej nie spadaj.
- Dobrze wyglądasz. - Mama tak nie uważa.
Cóż...
- Mogę pomóc? - Sytuacja opanowana.
- Jesteś zmęczony? Ile leciałeś? - Długo,
ale w dobrą stronę, czyli cofałem się w czasie.
Szkoda, że się nie da.
Odśwież się.
Jasne. Tak zrobię.
Ojciec jest szczęśliwy.
Ja też.
Wezmę prysznic, przebiorę się.
- Josh... - Mamo, Jake.
Dobrze, że jednak wybrałeś rodzinę.
Mogło być gorzej.
Nic się nie działo.
Przepraszam.
Jeśli chodzi o Jake'a, to nie to, co się wydaje.
- Żegnałam się z nim. - I mam cię pochwalić?
Tozawa i tak się mną zmęczył.
Ma młodszą, która mnie zastąpi.
Skończyłaś?
Oyabun kazał ci to podpisać.
Jeśli nie, powiem, że odmówiłaś. Wiele mogę powiedzieć.
Skąd wiesz, gdzie mieszkam?
Nietrudno znaleźć gliniarza.
Gdy zaatakowaliśmy gumi, czemu darowałeś mi życie?
Uciekłbyś.
Nie jestem zabójcą.
Z zimną krwią zabiłeś Ishidę.
Myślisz, że chciałem?
To wasza wina.
Zwinęliście gumi i nie miałem się gdzie podziać.
Nie miałem forsy ani niczego.
Kto mi da pracę?
Co ma do tego Ishida?
Tozawa złożył ofertę:
"Zabij Ishidę, a dam ci tyle, że wystarczy ci do śmierci".
Nie miałem wyboru.
Gdzie jest broń z klubu?
Daj mi ochronę i status świadka.
Oglądasz za dużo filmów.
W Japonii nie ma programu ochrony świadków.
Jest wyrok śmierci za dwa zabójstwa, a ty masz na koncie cztery.
Współpracuj,
to zrobimy z tego nieumyślne spowodowanie śmierci.
W więzieniu Tozawa cię nie dopadnie.
- Przez 20 lat. - 20?
20 lat albo wyrok śmierci.
Wybór należy do ciebie.
Zacznijmy od tego, gdzie zostawiłeś broń.
Udało się!
Weź sobie coś do picia.
Trzecia ofiara polowania na moim stole w miesiącu.
Taki sezon. W kółko nas wzywają.
- Co tym razem? - Postrzał w tył głowy.
Jake!
- Pamiętasz Paula Lutholda? - Przepraszam. Cieszę się, doktorze.
Doktor był dla Josha. Mów mi Paul.
Witaj w domu. Tęsknili za tobą.
- Poczekajmy, co powiedzą jutro. - To Phil Hadley.
- Biuro szeryfa hrabstwa Boone. - Miło mi. W Japonii nie mają grilla?
Ani tylu chorób serca.
Słyszałem, że Tokio jest inne. Grzeczne, nieśmiałe...
Powiedzcie to szefowi mafii, który wyleciał z okna.
Jak się żyje na Dalekim Wschodzie?
Banany są pakowane w folię, a melon kosztuje sto dolców.
- Przesadzasz. - Słowo.
I nie ma broni.
Znajomy aresztował kogoś za posiadanie kuli.
- Żart! - Piszesz o zbrodni?
- Tak. - Nocą robi się dziko?
Pewnie.
Choć nie tak, jak myślicie. To nie morderstwa, a raczej...
- przepływający świat. - Co?
Brzmi jak poezja, ale to na przykład kluby dla mężczyzn, którzy chcą być...
obściskiwani przez kobiety w metrze.
Dlatego wnętrze wygląda jak wagon.
Stoisz tam i...
- Znalazłeś coś? - Dobre wieści. Mam broń.
I kolejne. Prokurator zgodził się zmienić kwalifikację.
Za dwie godziny nasz strzelec ma złożyć zeznania w sądzie.
Weźmy wsparcie i go zawieźmy.
- Nikomu ani słowa. - To mi się podoba, detektywie.
Mogę się przysiąść?
Nie poznaliśmy się. Dean Kudisch.
Starszy redaktor St. Louis Dispatch?
Nie wierzę! Wyrosłem na was.
Miło mi.
Dzięki tobie pokochałem dziennikarstwo. Czytałem, co pisałeś o Srebrenicy.
Ja też cię czytam.
Artykuł o kradzieży motocykli był naprawdę mocny.
Ale jak?
Meicho publikuje wydania anglojęzyczne, a słyszałem, że tam piszesz.
- Robisz wrażenie. - Dziękuję.
Ojciec mówi, że długo nie zabawisz.
Missouri i ja lubimy się w małych dawkach.
W Srebrenicy były dwa typy reporterów.
Jedni marzyli o powrocie do domu, drudzy nie mogli wrócić.
Z czasem zacząłem ich rozpoznawać.
Wiesz jak?
Ci na dożywociu byli zabawni.
Lekkomyślni, nieustraszeni, bawili się.
Tworzyli postaci, którymi chcieli być.
I zaczynali żyć jak one.
Tyle że...
jeśli zapomnisz, kim byłeś,
trudniej wrócić do domu.
- Może poza nim byli szczęśliwsi? - Może.
A może się zgubili.
Jeśli kiedyś wrócisz na dobre, masz robotę.
Miło mi, Jake.
Mnie też, Dean.
Mówi Maruyama.
Dzwonię z ważną informacją.
Jaką?
Słyszałem, że niejaki Shingo Murata
potrafi znaleźć najlepsze curry na wynos w Tokio.
- Warto to sprawdzić. - Przydzielę kogoś.
Dobrze, że poznałem twojego brata.
- On też się cieszy. - Świetnie. Musimy to powtórzyć.
- I to niedługo. - Koniecznie.
Przyjrzałaś się nadprogramowym obowiązkom szefa?
Mnóstwo rzeczy jest do sprawdzenia. Nie wiem, gdzie zacząć.
Możesz poszukać pomocy.
Zastanów się, komu możesz zaufać. Kto też kocha Meicho.
Oddzwonię.
Chodź tu.
Kurihira, jesteś dyskretny i godny zaufania.
Dziękuję.
Zlecę ci wewnętrzne dochodzenie.
Jeden z naszych kolegów działa na szkodę gazety.
Pobierz z archiwum jego artykuły, zrób kopie i nikomu nie mów.
Ufam ci.
I liczę na ciebie.
Dobrze.
Mowa!
Ja tylko...
Dasz radę, Eddie!
- Powiedz coś. - Ja?
Potrzebuje pomocy. Idź.
Dasz radę!
Cześć. Jestem... synem, jak wiecie.
Chcę powiedzieć kilka słów.
Dziękuję wam za przybycie.
To wiele znaczy dla mojej rodziny i dla mnie.
Jasne, że przyszliście. To Eddie Adelstein! Mistrz ukulele.
Wiele się nauczyłem od staruszka.
Ciągał dzieciaka po miejscach zbrodni, ale się trzymam.
Tak zaszczepił we mnie ciekawość.
Tata nauczył mnie, że wartością są nie same pytania,
a właściwe pytania.
I że nie ma nic złego w tym,
że pracę kocha się całym sercem.
Zwłaszcza, gdy twoja praca to ludzie. Nawet martwi.
Bo im więcej ludzi dba o innych ludzi, tym lepiej.
A...
Eddie Adelstein... ma wielkie serce.
Z miejscem dla każdego.
Jestem dumny z takiego taty.
Dlatego wszyscy życzymy ci...
wszystkiego najlepszego.
Ile potrwa wypłata ubezpieczenia?
Co najmniej trzy miesiące.
Potrzebuję pieniędzy wcześniej.
Ja tylko oceniam szkody i uruchamiam roszczenie.
Z kim w takim razie rozmawiać?
Zaangażowane są różne działy.
Takie rzeczy muszą trwać. Będziemy w kontakcie.
- Siostra poszła spać? - Śpi jak zabita.
Chyba jej lepiej.
Kilka kroków naprzód, kilka w tył.
Dużo w tył?
Oddział zamknięty.
Na kilka tygodni. Wyprowadziliśmy ją na prostą.
I nikt mi nie powiedział?
A przyleciałbyś?
Pytała cię już o szkolną prezentację?
Tak, wywiad do gazetki.
To dla niej ważna rzecz. Jedyna, która ją interesuje.
Będę tam. Wszystkiego najlepszego.
Dzięki.
Dawno się tak nie wyluzowałem.
Kłopoty w pracy czy z kobietą?
A jeśli to to samo?
- Kim jest? - Ona...
ma skomplikowaną sytuację i chce się wyplątać.
Przemoc domowa?
To bardzo brutalny człowiek.
Nie wiem, czy również wobec niej, ale możliwe.
A ty jej pomagasz?
Próbuję.
- Ale masz też uczucia. - Mam.
Jesteś dobrym człowiekiem, Jake. Naprawdę.
W świecie wiecznej niepewności to jedno mnie pociesza.
Wiem, że wychowałem dobrego człowieka.
Mam nadzieję, że kiedyś tu wrócisz.
Ożenisz się, wychowasz dzieci.
To nie jest tak atrakcyjne jak to, co robisz tam,
ale możesz być szczęśliwy.
Jestem szczęśliwy tam.
I w tym rzecz, synu.
Że to tam.
A my nie wiemy, bo nie jesteśmy tego częścią.
Chciałbym to zmienić.
Taki nóż miałem w bebechach.
I to głęboko.
Wiem.
Wiem, że chcesz być częścią czegoś ważnego.
Nie rozumiesz Hayamy.
On nie ma honoru.
Chodź.
Oyabun wysłał nas do Nagano w interesach.
Hayama upił się i zabił łącznika.
Byłego brata imieniem Ota.
A ciebie okłamał.
Nie byłem celem Tozawy.
Hayama powiedział tak, żebyś go zaatakował.
Nie obchodzi go twoje życie.
Kaito,
jeśli znajdę sposób, żeby cię wyciągnąć, obiecaj, że się zgodzisz.
Leć.
Pod sąd podjedź od tyłu.
Spodziewają się nas?
Tylko nasi ludzie.
- Mogę zapalić? - Nie masz papierosów?
Twoja strata.
Wzywam pomoc!
- Cześć. - Cześć, Luna.
- Ostatnio widziałam cię w Onyxie. - Dawno.
Wyglądasz... dobrze.
Dzięki.
Z klubem koniec, a gliny myślą, że jestem królową miłości i zbrodni.
Ubezpieczyciel się ociąga i nie mam forsy. To koszmar.
Współczuję. Miałaś trudny start.
- Nie chcę narzekać. - Masz prawo.
W sumie nie zadzwoniłam, żebyś mnie pocieszała,
choć to doceniam.
Liczę na pomoc.
Weźmiesz na trochę moje dziewczyny?
Niestety nie mogę.
Są wyjątkowe. Wszędzie będą błyszczeć.
Idź do Duke'a. Dla nich.
- Przykro mi. - Czemu nie?
Bo w twoim klubie, Sam, zginęli ludzie.
Jesteś tematem numer jeden, jak i każdy, kto się z tobą wiąże.
Mówiłam, że interes z yakuzą źle się skończy.
- Żałuję, że odeszłaś. - Ja nie.
Stworzyłam coś i jestem dobra. Nie chcę tego stracić.
Samantha-san!
- To jedna z pani hostess? - Żadnych zdjęć!
Zostawcie ją! Nie ma z tym nic wspólnego!
- Żadnych zdjęć! - Przestańcie!
Żadnych zdjęć!
Obaj zabójcy nie żyją. Innych świadków nie ma.
To robota Tozawy. Ktoś w wydziale nas sprzedał.
Zdałeś już jego broń?
Nie rób tego. Najpewniej zniknie.
Co z podsłuchami u Tozawy? Tylko to zostało.
Trzeba sprawdzić rozmowy z kilku dni, ale nie mam złudzeń.
Szukajmy, aż coś znajdziemy.
Słyszę, jak cieknie ci ślina.
Marzyłem o tym jedzeniu.
Masz melony po sto dolarów,
- wagony do obściskiwania... - Mamo.
...a nie możesz dostać jajek na bekonie?
Nie takich, jak u mamy.
- Rozmawiałeś wczoraj z Deanem. - Kudischem, tak.
Zaproponował pracę?
Nie. A raczej tak jakby.
W przyszłości.
Praca byłaby tutaj.
- Chcesz, żebym ją przyjął? - Nie zrobisz tego.
- Jak to? - Namęczyłeś się, żeby stąd uciec.
- Mamo... - Wiem o tym. I nie chodzi o nas,
przynajmniej tak sądzę. Zrobiłeś, co musiałeś.
Jajka gotowe. Podaj talerz, Jake.
Po prostu Jake?
Tyle cię nie było, że wyrosłeś na Jake'a.
- Nie strasz! - Z pokoju hotelowego Tozawy.
Dzień dobry.
Mówi Marge z Centrum Medycznego Południowej Minnesoty.
Chodzi o zaległy rachunek za operację pana Tanaki.
- Halo? - Pomyłka.
Skąd?
Centrum Medyczne Południowej Minnesoty.
Myślałam, że Tozawa dostał zakaz i nie mógł wlecieć do USA.
- Tak mówi Shigematsu. - A jednak wleciał.
Tak mówi Marge.
Sato!
Ja nie mam honoru?
Mówiłem ci. Ja mam oczy wszędzie.
Masz zniknąć. Na zawsze.
Bo inaczej...
poderżnę twojemu bratu gardło.
Oyabun Ishida ostrzegł mnie, że jesteś kłamcą.
I tchórzem.
Zostajesz wygnany.
Nie pokazuj się tu więcej,
bo cię zabiję.
A teraz się wynoś.
Chcę cię też zapytać o...
automaty z majtkami.
Z dziennikarskiego punktu widzenia to ślepy zaułek.
Tak, istnieją.
- Ohyda. - Nie pytaj.
- Nad czym pracujesz? - Badam działalność gangów motocyklowych.
O to spytaj.
I o nawiązywanie zbyt bliskich relacji ze źródłem.
- Joshua Jake Adelstein, łamacz zasad. - Dziwisz się?
Co najbardziej kochasz w pracy?
Dobrze.
Jej nieprzewidywalność. Nie wiem, co mnie za chwilę czeka.
Tu wszystko było ustalone.
Podobne.
Uwierało mnie to.
A ty?
- Jak to? - Jesteś tu szczęśliwa?
Zostaniesz po szkole?
Na razie próbuję ją przetrwać.
Dalej nie wybiegam.
Odbiorę.
Dom Adelsteinów.
- Katagiri-san? - Możesz mówić?
Mamy dowody, że Tozawa operował wątrobę w Minneapolis.
Ale jak?
Kolejki do przeszczepów nie mają końca.
Ludzie czekają latami, do tego musi być zgodność.
Musiał kogoś przekupić lub zastraszyć.
- Możemy to wykorzystać. - Dobrze.
Informuj mnie.
Minneapolis jest 90 minut lotu od St. Louis.
Dopiero wczoraj dotarłem.
Kto wie, co zrobi Tozawa, jeśli odkryje, że wiemy?
Jesteś tam. Nie mam nikogo innego.
Tylko tobie mogę zaufać.
- Wrócisz na wywiad? - Będę tam góra jeden dzień.
Kochanie, czemu nie mogą wysłać nikogo innego?
Bo ja jestem tutaj, a oni tam.
- Jak ci pomóc? - Ty?
Znam ludzi z SMMC. Szef neurologii to mój kumpel.
Na pewno zna... szefa hepatologii?
- Tak. - Zawsze mogę zadzwonić.
- Byłbym wdzięczny. - Stary nie jest jeszcze do niczego, co?
- Kilka lat temu śmignąłbym z tobą. - Oby obeszło się bez koronera.
- Do zobaczenia. - Widzimy się jutro.
Uważaj na siebie.
Kobiety w tym kraju były dla mnie szalenie szczodre.
Akira-san był najlepszym gospodarzem programów w Tokio.
Jesteś osobowością telewizyjną.
Wyglądasz wspaniale.
Ile są warte te ciuchy i biżuteria?
Dokładnie nie wiem, ale na luksusowy samochód wystarczy.
Ja naprawdę nie mogę narzekać.
Prywatne samoloty, luksusowe towary, szampan na śniadanie.
To dobre życie, a ja jestem szczęściarzem.
Szczęśliwy i bogaty.
Twój tata zna Billa?
- Mały ten świat. - Dziękuję, że zechciał pan porozmawiać.
Mam kilka minut. Piszesz coś?
Zdążymy. Do Meicho Shimbun w Tokio.
O tym, jak nasza medycyna przebija się w Japonii.
Chętnie pomogę.
Jak wygląda oczekiwanie na przeszczep?
Lista jest długa. Około 400 osób.
Tylko Amerykanów czy też obcych?
Nie leczymy obcokrajowców.
Ile średnio czeka się na wątrobę?
Nawet pięć lat.
Liczę, że pomogłem. Muszę wracać.
Dziękuję.
- Ładny zegarek. - Dzięki.
Jaki procent pacjentów z listy umiera,
nie doczekawszy się na wątrobę?
Około 10%.
A skąd ten Vacheron Constantin?
- Słucham? - Ten zegarek to Vacheron Constantin.
- Unikat. - Nie rozumiem.
Chciałbym napisać, jak świetny jest pan i pańskie SMMC.
A nie o zegarku od ważnego japońskiego gangstera,
który ominął listę i trafił pod pański nóż.
Jeśli pan nie pomoże, zrobię to. I będzie po karierze.
Katagiri-san. Jesteś gotów?
Tozawa nie tylko dostał przeszczep.
Potwierdzono zgodność, a on następnego dnia był gotów.
- Kto ci to powiedział? - Jego chirurg, dr Walker.
Pacjent cały w tatuażach.
Słaby angielski. Strażnicy przy sali i na oddziale.
Pacjent zarejestrowany jako, uważaj, Spencer Tanaka.
S.T. Po operacji
Japończycy w garniturach dali Walkerowi zegarek za ćwierć miliona
- i poprosili o dyskrecję. - I wszystko jasne.
Pytanie tylko,
jak Tozawa ominął zakaz przylotów.
Kogo trzeba przekupić, żeby to zrobić?
- Mamy temat. - I mnóstwo pytań.
- Kiedy wracasz do Japonii? - Zostały mi cztery dni.
Nie mamy tyle, Jake.
Ja nie mam!
Nie mogę tak wylecieć. Zabiją mnie.
Tozawa umacnia swoją władzę.
Właśnie znalazłeś przeciw niemu ważne dowody.
Wybacz, że o to proszę,
ale wiele osób może zginąć,
jeśli nie doprowadzimy tego do końca. Potrzebuję cię w Tokio. Już.
Dom Adelsteinów.
Jak leci? Dostałeś, co chciałeś?
Nie mogę się doczekać opowieści. Wracasz już?
Gdzie? Co robisz w Dallas?
A co z...
Obiecałeś Jess. Co ma teraz... Czeka na ciebie.
Nie tak się to załatwia. Co mam powiedzieć matce?
Wiem, że cię potrzebują,
ale zawsze będzie coś ważniejszego niż rodzina,
jeśli na to pozwolisz.
Uważaj na siebie.
Zabij go!
Idziemy!
WYSTĄPILI
Serial oparto na faktach,
jednak niektóre z przedstawionych postaci i wydarzeń są fikcyjne.
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Wojtek Stybliński