WYSTĘPUJĄ
NA MOTYWACH KSIĄŻKI JAKE'A ADELSTEINA
TOKYO VICE
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
O, kurwa! Kurwa!
- To na pewno on? - Widziałem, jak spadł.
Maruyama-san, zanim Nakahara spadł, do budynku wszedł Tozawa.
- Masz to na zdjęciach? - Nie, ale tam był.
Dobrze. Dodamy to. Zacznij dyktować.
Noboru Nakahara,
wieloletni kaicho...
mającej siedzibę w Kansai...
Odpowiedz. Czego szukałaś w moim gabinecie?
Niczego. Byłam ciekawa, jak żyjesz i pracujesz.
- Nie okłamuj mnie. - Nie kłamię.
- Nie jestem głupi. - Przysięgam!
Dobra. Co to ma, kurwa, być?
Co tu jest?
Sfotografowałaś moje plany?
Nie rozumiem.
Po co ci moja praca?
Mój klub jest w połowie yakuzy.
Dowiedzieli się o projekcie i poprosili mnie o informacje.
Zgodziłam się, jeśli oddadzą mi klub.
- Czyli zrobiłaś to dla siebie. - Tak. I żeby chronić dziewczyny.
Rozumiem. Dla dziewczyn.
Przy okazji rujnując mi karierę.
Możesz spać na kanapie. Za późno na jazdę.
Jutro to omówimy.
Gokurosan.
Katagiri-san. Jak się dowiedziałeś?
- Dostałem telefonu. - Ja byłem w pracy i usłyszałem.
Skojarzyłem adres.
- Świadkowie? - Brak.
Zostawił liścik.
Nie ma śladów walki.
Kupujesz to?
Bandyci też mogą się zabić. To nie jest niemożliwe.
Czyli Tozawa przejął Kansai?
Zaczekaj. Muszę odsapnąć.
- Idziemy dalej. - Jaki masz problem?
Ja?
- Całą noc łazimy po śniegu i błądzimy. - Wiecznie stresujesz się drobiazgami.
Mamy pieniądze, nie?
Wszystko gra!
Gra?
Serio? Całkiem ci odjebało?
Zważaj sobie!
Jestem twoim kashira. Okaż mi szacunek.
Coś się stało?
Przyjaciel jest ranny. Podrzućcie nas.
Przykro nam, ale nie mamy miejsca.
Proszę. Obiecuję, że będzie grzeczny.
Ale jeśli odmówicie...
Chodź.
Tak mi przykro, Masa-san.
Nie zdradzę, co widziałam.
Powiem, że mnie przyłapałaś i nic nie znalazłam.
Ishida musi to zaakceptować.
Co się stanie, jeśli nie podasz mu lokalizacji?
- Co ci zrobi? - To nie twój problem.
Sama się w to wplątałam, to się wyplączę.
Pracuję nad innym projektem. To wczesne stadium.
Jeśli Ishida tam kupi nieruchomości,
zyska całkiem sporo.
- A ty będziesz skończony. - Niekoniecznie.
W przeciwieństwie do Shimbashi to prywatne przedsięwzięcie.
Właściciele zyskają na sprzedaży okolicznych nieruchomości
i nie będą zadawać pytań.
Jeśli namówisz Ishidę, żeby się zgodził, zachowasz klub,
a ja swoją pracę.
A gdyby mój znajomy opublikował lokalizację projektu w prasie?
Informacja stałaby się bezwartościowa.
Wtedy mógłbym zaproponować równie zyskowną lokalizację.
Czemu mi pomagasz?
Wiem, czym jest potrzeba przebaczenia.
Dziękuję za telefon. Mądrze zrobiłeś, nikomu już nie mówiąc.
Jasne.
Nakahara nie mógł skoczyć sam.
Szkoda, że nie zrobiłem Tozawie zdjęcia przy wejściu, bo zniknął.
Powiem ci o wszystkim, co ustalimy.
Ty i ta detektyw, która mnie spławiła?
Jak to działa? To nowa partnerka?
Działa nieźle.
Ale nasz układ jest aktualny?
Starsky & Hutch.
Który z nas to Starsky?
Jak widać ja.
Nie sądzę.
Dziękuję, że pod moją nieobecność pilnowałaś ogniska domowego.
Nakahara był szwagrem mojego ojca.
Oczywiście.
Dlatego jesteś smutna. Żałujesz.
- Że nie powiedziałeś. - Tworzymy coś wielkiego.
Nakahara-san stał na drodze.
- Choć to nie twoja rzecz. - Moja.
Mojej rodziny.
Nakahara wiedział, że istnieje konieczność rozdziału.
Naszych legalnych interesów od tych wątpliwych.
Nie mówiąc o twoich umowach, które nam zagrażają.
Nie pouczaj mnie, bo wyjdę.
Pod twoją nieobecność pielęgnowałam relacje z tymi,
którzy pomogą urzeczywistnić twoje plany.
Powinnam kontynuować rozmowę.
Czego się boisz? Że zhańbię twoją cenną rodzinę?
Bez niej byłbyś nikim.
Jak wtedy, gdy cię spotkałam.
Dosyć.
- Nie zniosę wzgardy. - Ja też.
Dość, kobieto.
Samobójca skoczył z apartamentowca
w Shinjuku, w obszarze Yotsuya 6-11-3,
około 21:20.
Zmarłym okazał się Noboru Nakahara, kaicho gumi z Kansai.
Zostawił list, którego autentyczność potwierdzono.
Policję powiadomiono anonimowo.
A tylne wyjście, którym mógł zbiec sprawca?
Samobójca zostawił list. Autentyczny.
A kamery?
Nie działały. Kolejne pytanie.
Co było w liście?
Nie zdradzamy z uwagi na cierpienie rodziny.
- A świadkowie? - Tylko sąsiad.
Usłyszał hałas i znalazł ciało.
Twój gaijin nie jest taki głupi.
Jeśli Tozawa wrócił, musi być naszym kolejnym celem.
Zgoda.
Wystąpię o zgodę na 30 dni podsłuchu w jego budynkach.
- To coś da? - Może przypadkiem.
O ile nie masz nic przeciwko odsłuchiwaniu tego z urzędnikiem.
O co chodzi?
Jakiś czas temu
Tozawa zagroził, że zabije mnie i moją rodzinę,
jeśli znów go zaczepię.
Nie powiedziałem ci,
bo były inne gumi do rozpracowania.
- Zgłosiłeś te groźby? - Nie.
Nie wiem, komu mogę ufać.
Ochronię twoją rodzinę. Nikt nie musi o tobie wiedzieć,
bo dam ci do sprawę niezwiązaną z Tozawą.
Oficjalnie.
W końcu martwy mi się nie przydasz.
- Byłeś na konferencji? - Liczyłem, że cię spotkam.
Musimy pomówić.
Mój zespół znalazł coś w interesującej nas sprawie.
Jeden z reporterów bada Kazushin Holdings.
To korporacje, których właścicielem jest Kazuko Tozawa.
Jego żona?
Wszystkie legalne, przynajmniej na papierze.
Finansują ugrupowania nacjonalistyczne.
Tozawa to prawicowiec? Do przewidzenia.
Owszem, ale...
odkryłem, że w jednej z tych grup aktywnie udziela się Baku.
Baku bierze od Tozawy pieniądze?
Nienawidzę tego faceta, ale jednak w to wątpię.
Choć może czasem odwracać wzrok.
Albo zrobić coś po cichu.
Na przykład pozbyć się nagrań.
Kompleks na pewno powstanie na dworcu Shimbashi?
Widziałam plany.
Ogłoszą to za rok, ale nie ma wątpliwości.
- Chodzi o Ishidę? - Nie możesz tego zrobić dla mnie?
Masz kłopoty?
Dobra. Pociągnę temat.
Kolejny koktajlowy?
- Bądź ostrożniejszy. - Będę.
Co z tobą?
Muszę ci coś powiedzieć.
Tozawa wrócił do Tokio.
Widziałem go u prawnika i pojechałem za nim do budynku w Minato-ku.
Zapłaci za to, co zrobił. Nie poddam się.
Kocham cię za chęci, ale proszenie się o śmierć nie jest seksowne.
Mieliśmy nagrane, jak jego ludzie mordują Pol i nic.
Pobili ciebie i nic.
Dlatego nie chcę przekonać się, że zniknąłeś i znowu nic.
Tęskniłaś za mną, gdy mnie nie było?
Zbyt długo cię nie było.
Cieszę się, że wróciłeś do zdrowia.
Dziękuję, że wytrwałaś.
Wydajesz się też szczęśliwszy.
Dawno cię takim nie widziałam.
Myślałem o naszym pierwszym spotkaniu.
Po pokazie mody.
Urzekłaś mnie.
Mówiłaś o domu, który chciałabyś kupić matce.
To miło, że pamiętasz.
Myślę o weekendowym wyjeździe do domu w górach.
Pogoda ma być piękna.
Moglibyśmy tam omówić kwestię domu dla mamy.
Nie jesteś szczęśliwa?
Całą sobą.
Dokładnie wiedzą, gdzie ten projekt powstanie?
- Moje źródło mówi o Shimbashi. - W ministerstwie transportu?
Działa... w innej branży,
ale mu ufam.
Maruyama-san?
Napisz artykuł na jutrzejsze wydanie.
Może Kurihira powinien to zrobić?
- Chcesz oddać swój temat? - Przyda mu się.
Baku go ciśnie.
Zgoda.
Zatwierdzono twoją prośbę o wyjazd do Ameryki.
Tyle się dzieje, że nie jestem pewien, czy powinienem jechać.
Jake, tematy będą zawsze, a rodzinę ma się jedną.
Ministerstwo odmówi komentarza, dlatego zablefuj.
- Rozumiem. - Niech myślą, że już masz dowód.
I chcesz potwierdzić. Tylko nie podawaj nazwy.
Dobra.
Dziękuję za cynk.
Musimy sobie pomagać. Dasz radę.
Co powiemy oyabunowi na temat Oty?
- Wrócimy bez towaru. - Mam pewne rozwiązanie.
Lecz jeśli to zrobię, ty zrobisz coś dla mnie.
Rozwiązanie?
Mam dostęp do towaru.
Ishida kazał ci to zostawić.
Ty też. A ja cały czas go zbierałem.
Powiemy, że to od Oty.
Genialne.
Jesteś prawie tak przebiegły jak ja.
Gdy damy tę broń oyabunowi, zostawisz mojego brata w spokoju.
Albo powiem oyabunowi, co stało się w chacie.
Podoba mi się twój styl negocjacji.
Możecie wyłączyć tę gównianą muzykę?
IMPERIAL BUILDING
Słucham pana?
Chcę się zapisać.
Klinika przyjmuje tylko pacjentów ze skierowaniami.
Zdobędę je. Dziękuję.
Mogę skorzystać z toalety?
Trzeba wyjść i piętro wyżej.
Nie jest żadną tajemnicą, że miasto planuje budowę
na istniejącym dworcu.
Ministerstwo nie komentuje takich doniesień,
żeby zapobiec spekulacjom na rynku nieruchomości.
Tak, lecz moje źródło ujawniło mi lokalizację. Chcę jedynie...
Przepraszam, lecz mam spotkanie.
Chwileczkę.
To Shimbashi. Potwierdza pan?
Skonsultuję się i oddzwonię.
Tutaj.
Sowieckie nadwyżki.
Lepsze to niż nic.
Wydymałeś tę swoją gaijinkę?
Nigdy nie pieprzyłem gaijinki. Są tam takie same?
Poważnie?
Znowu jestem za głośno?
Zabieramy je.
Możesz dać nam chwilę?
Suka.
- To było na chwilę. - Nieważne.
Jasno dałeś do zrozumienia, że to nie jest mój klub.
To dwa koła, tylko w przeciwne strony.
Wyjaśnijmy.
Mówisz o linii Yamanote, która okrąża Tokio?
Tak.
Zewnętrzny tor zgodnie ze wskazówkami zegara,
wewnętrzny - przeciwnie.
I dlatego, jeśli wolisz obcych mężczyzn, mówimy, że wolisz zewnętrzny tor.
Czyli jestem obcy?
Cóż...
A jeśli trzymasz się rodowitych Japończyków,
jeździsz wewnętrznym torem, tak?
Właśnie.
Dobrze wiedzieć.
To znaczy, że ty wolisz zewnętrzny?
Tak naprawdę
dziś jechałem nim pierwszy raz.
Naprawdę?
Dziękuję.
A co z tobą?
Szczerze?
Od roku z nikim nie byłem.
Naprawdę? Dlaczego?
Znudziła mi się niechęć do ludzi w moim łóżku.
Dziękuję.
Nie było mi łatwo zaczepić cię na tym przyjęciu.
Naprawdę dawno tego nie robiłem.
Musisz więc nadrobić mnóstwo straconego czasu.
Jeśli dasz radę.
To są akta Tozawy.
A tu czterech innych.
To na pewno yakuza?
Czytam fanziny. Znam ich.
I spójrz. Wszędzie to samo.
Schorzenie wątroby.
Choroba zawodowa.
Shokugoyo.
Yakuza to alkohol, shabu i igły do tatuażu.
Wątroba nie wytrzymuje.
- Tozawa to ma. Lub miał. - Z tego się nie da wyzdrowieć.
Minister transportu Shigematsu ogłasza,
że nowe centrum handlowe powstanie na dworcu Shimbashi.
Planowane jest ponad 20 sklepów i restauracji.
- Wiedziałeś? - Powiedział, że zadzwoni i skomentuje.
A ty mu zaufałeś? Upadłeś na głowę?
Straciłeś temat.
- Wszystko zgodnie z planem? - Całkowicie.
- Dobra robota. - Dziękuję.
Oby nigdy nie były potrzebne.
- Dobra robota. - Dziękuję.
Hayama.
Czemu utykasz?
Próbowałem nadążyć za tym młodzikiem i coś naciągnąłem.
Starzeję się.
Sato.
Zostań.
Siadaj.
Widziałeś wiadomości?
Nie. Byliśmy w podróży.
Ministerstwo transportu ogłosiło lokalizację wcześniej.
Teraz ceny nieruchomości w okolicy pójdą w górę.
Szkoda, że ogłosili to, zanim Samantha zdobyła informacje.
Albo też miała zupełnie inne plany.
Otrzymałem od niej wiadomość.
Ona i architekt proszą dziś o spotkanie.
W klubie.
Masz tam być.
Być może konieczna okaże się nauczka.
Rozmowa wychodząca.
Na głośnik.
Halo?
Tyle razy cię prosiłam, mamo. Nie dawaj Mugito pieniędzy.
Mówiłam ci, Kazuko. Taka już rola babci.
- Nie, jeśli mama zabrania. - Nieistotne.
To bezcelowe.
Tozawa nie wykorzystuje tych numerów do pracy.
Co sugerujesz?
To człowiek Tozawy.
Jedziemy.
Telefony na kartę.
Miałeś rację.
- Tracimy czas. Wystąpię o nakaz. - Jaki?
Żeby firma telekomunikacyjna udostępniła numery.
Słucham?
Przed chwilą mężczyzna kupił tu telefony.
- Potrzebne mi numery seryjne. - Nie mogę.
- To wbrew prawu. - Nie.
Podejrzewasz, że zostaną użyte do popełnienia przestępstwa
i zgłaszasz to policji, prawda?
Tak.
I to.
- Chcesz uderzyć? - Nie.
- Czeka mnie pracowita noc. Mów. - Mam coś dla ciebie.
W podzięce za tego dzieciaka w więzieniu.
- Jeden? - Druga przysługa to drugi.
Co robi yakuza, gdy dopadnie go choroba zawodowa?
Chora wątroba to śmierć. W Japonii nie oddaje się narządów.
Oyabun po prostu umiera? Nie wierzę.
Niektórzy walczą i jadą do Tajlandii.
Jest tam niemiecki lekarz.
Robi zastrzyki. Z krwi młodych ludzi.
- Porąbane. - I to działa?
Na jakieś sześć miesięcy. Potem umierają.
Dziękuję.
- Super, co? - Ujdą.
Są za małe. Mogłeś sprawdzić.
Masz młodszego brata. Daj mu.
Dobra.
Ale dalej masz dług.
- Chcesz uderzyć? Pięć minut! - Nie. Musisz ćwiczyć.
Akiro!
Matko?
- Co tu robisz? - Czekam na twojego brata.
Od wielu dni nie dzwoni, nie odbiera telefonu.
- Nic mu nie jest. - Nie traktuj mnie tak.
Rozmawiałam z jego profesorem.
Kaito wdaje się w bójki. Grozi mu wydalenie.
Wiem, czego on chce.
Iść w twoje ślady.
Akiro,
obiecaj, że ustrzeżesz go przed tym światem.
Daję słowo.
Jak mogłeś wybrać życie wśród morderców,
a nie wśród rodziny?
Wybrałem je, bo ojciec mnie wyrzucił.
Już o tym zapomniałaś?
Nie mogę stracić obu synów.
Jeśli odrzuci swoje życie, to przez ciebie.
Napraw to.
Prawda? Jest jak róża. Chyba róża.
Słuchajcie, dziewczęta.
Mamy dziś ważnego gościa.
To Liam Gallagher?
Nie Liam Gallagher, ale musicie być w szczytowej formie.
- Zawsze jesteśmy. - To wyższy szczyt.
10 minut.
Samantha?
Co z twoim architektem?
To skomplikowane.
Dzisiaj wszystko się wyjaśni. Koniec z Chihara-kai.
Zaproponuję Ishidzie układ. Jeśli się zgodzi, klub będzie tylko mój.
Samantho,
bądź rozsądna.
Yakuza niczego nie oddaje. To się nie uda.
Musi.
Dobrze.
W takim razie będę na sali.
Możesz na mnie liczyć.
Dziękuję.
W porządku? Dziękuję.
Tak sobie pomagamy, Jake-san? Podstawiając nogi?
- O czym ty mówisz? - Dałeś głupią radę, żebym przepadł.
Mówiłem, żebyś nie zdradzał nazwy.
Nie dałeś im wyjścia. Twoja wina, Tin-Tin.
- Mam na imię Kurihira! - O co ci chodzi?
- Ja jeden ci tu pomagam. - Nie prosiłem o pomoc!
Zdałem egzamin lepiej niż ty. Co tu w ogóle robisz?
Jak chcesz, Kurihira. Pracuj tak dalej.
Obojętne, jak nam pójdzie,
chcę zjeść jutro z tobą kolację.
Prawdziwa randka.
Mama-san nie powinna się spotykać z klientami.
Tylko z jednym, któremu jestem wdzięczna
i którego bardzo lubię.
Gdy dojedziemy, niech dwóch ludzi zostanie w drugim samochodzie.
- Nie przyciągajmy uwagi. - Tak jest.
Hayama nie powiedział mi prawdy.
Nigdy się nie zmieni.
Ukradliście broń Oty?
Nie. Złamałem słowo, które ci dałem.
Sam uzbierałem tę broń w obawie przed przyszłością.
Nie posłuchałem cię, arogancko wierząc we własny osąd.
Nie posłuchałeś.
Ale zrobiłeś to,
żeby chronić swoich braci.
Od teraz twój osąd będzie chronił Chihara-kai.
Ponieważ któregoś dnia zostaniesz ich przywódcą.
A co z Hayamą?
Oyabun dba o swych ludzi.
Szanuje cywilów i dotrzymuje słowa.
Jak ty.
Gdyby coś mi się stało,
liczę na ciebie.
Sądziłem, że się ucieszysz.
Dziękuję.
Tozawa próbował szantażować ministra Shigematsu.
Nie udało się i nie mógł pojechać na leczenie do Stanów,
dlatego mógł się wybrać do Tajlandii
po tymczasowe lekarstwo.
Sześć miesięcy życia.
Byłoby dobrze dla ciebie i rodziny, gdyby to się sprawdziło.
Ale skoro ma tylko sześć miesięcy, po co zabił Nakaharę?
To zbyt piękne.
Nie wrócił i nie zabił Nakahary, żeby po prostu umrzeć.
Musimy szukać dalej.
A jeśli się nie ugną?
Ludzie są prości.
- Zdjęcia? - Przygotowane.
Witam was wszystkich,
zwłaszcza braci z Kansai.
Jesteśmy braćmi, synami ojca Nakahary,
którego śmierć nas tu dziś przywiodła.
Był wielkim człowiekiem, który wprowadził nas w nową erę.
Za Nakaharę!
Ale jego czas przeminął.
Bo tak zdecydowałeś!
Okres przejściowy jest trudny,
ale większość tu wie, że czeka nas świetlana przyszłość.
Z tobą jako oyabunem, tak?
Skoro pytasz, nie będę waszym oyabunem.
W ogóle nie będzie już oyabuna.
Jeśli się nie zmienimy, policja nas zniszczy.
Nasza przyszłość, nasze bogactwo i potęga
wezmą się z czego innego.
Nie będę waszym oyabunem,
tylko prezesem.
Korporacja Tozawa przypuści was do dywidend.
Zarabiać będzie każdy.
Nigdy więcej nie będziecie płacić daniny.
A jeśli nie dołączymy?
Jeśli chcecie tłuc właścicieli pachinko, żeby płacili wam grosze, śmiało.
Możecie też przystać do innych.
Ale długo nie wytrzymacie, bo policja łamie nas po kolei.
Ten dzień nastał, bracia.
Policja pożera naszych wrogów jednego po drugim.
Nic, tylko usiąść i się przyglądać.
Nie chcę pachinko, burdeli, nie chcę żyć z ćpunów.
Chcę zarządów japońskich firm!
Chcę linii lotniczych, olimpiad, Nikkei, wszystkiego!
Bo gdy urośniesz wystarczająco, gdy dotkniesz ich pieniędzy,
gdy będziesz pompować krew narodu,
nigdy cię nie aresztują.
Panowie, nie jesteśmy kryminalistami.
Jesteśmy przyszłością.
Niech żyje prezes!
Niech żyje!
To dobry dzieciak.
Jesteś przy nim sobą. Lubi cię.
Dziękuję za spotkanie.
Powiedziano mi, że ma pan dla mnie propozycję.
Nie wiedziałem, że posiadam cenne dla pana informacje.
Samantha-san wyjaśniła mi sytuację.
Nie wiedział pan?
Rozumiem pana rozczarowanie, dlatego mam inną propozycję.
Projekt przeznaczenia ogólnego, Las Daikanyama.
Nie biorę nagród pocieszenia,
a ci, co próbują mnie oszukać, drogo za to płacą.
Nie oszukalibyśmy pana.
Ta informacja przyniesie panu znaczny dochód.
Nie mów do mnie,
jakbyś miał do czynienia z idiotą.
Nie chciał pana urazić.
Jeśli zechce pan rzucić okiem,
na pewno dostrzeże pan zalety tej propozycji.
Żadnych zaskakujących ogłoszeń, dopóki nie zakończę interesów.
- Dopilnuj tego. - Tak jest.
Jeśli znów zostaniemy w ten sposób zaskoczeni,
odpowiesz za poniesione koszty.
Oczywiście.
W takim razie mamy umowę.
- Przynieś mu drinka. - Dziękuję.
Sato!
Sato...
nie daj się zabić.
Ty...
Oyabunie? Oyabunie!
Oyabunie!
WYSTĄPILI
Serial oparto na faktach,
jednak niektóre z przedstawionych postaci i wydarzeń są fikcyjne.
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Wojtek Stybliński