WYSTĘPUJĄ
NA MOTYWACH KSIĄŻKI JAKE'A ADELSTEINA
TOKYO VICE
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
Dlaczego
od tygodnia trzymasz dwóch moich ludzi w areszcie?
Stawili opór podczas zatrzymania.
Byli tam z wizytą.
Kobayashi i Murase muszą wyjść jeszcze dziś.
Sporo się zmieniło.
Te naloty to tylko początek.
Ishida-san,
jesteś człowiekiem honoru.
Nie chcę, byś dożył swych dni w więzieniu. Świat się zmienił.
Już czas...
zlikwidować Chihara-kai.
Zupełnie nie rozumiesz swojego kraju.
Działa, bo stoimy w cieniu i powstrzymujemy chaos.
Bez yakuzy nie będzie Japonii.
Uznaj to za ostrzeżenie.
W zeszłym tygodniu gliniarze rozprawili się z Hishinuma-kai.
Wczoraj zlikwidowali Jinmon-kai.
A my nie wiemy jak!
Macie ustalić, o co ich oskarżają!
Adelstein, zajmij się tylko tym. Idźcie.
A niech to!
Dalej jesteś do kitu!
- Poprawiłeś się. - Dawno temu.
Tylko nie było cię tu, żeby obrywać.
Wygrałem.
Ładne te twoje koleżanki. Poszczęściło ci się?
- Powiedzmy. - No proszę! Gdzie ją poznałeś?
Hayama-san mnie zabrał.
Do Kabukicho.
- Trzymaj się od niego z dala. - Nie jest taki, jak myślisz.
Przestań.
Myślisz, że nasza robota to gra? Masz go unikać.
- Jasne? - Nie rozkazuj mi.
Nie jestem dzieckiem.
- Dokąd się wybierasz? - Zapamiętaj sobie!
Moja nowa szefowa, Shoko Nagata. Jake Adelstein z Meicho.
Miło mi.
Porozmawiamy o nalotach na yakuzę?
- Znowu piszesz o yakuzie? - Tym razem wszyscy musimy.
Niestety nie mogę nic powiedzieć.
Rozumiem.
A nieoficjalnie? O co ich oskarżacie?
Detektyw Katagiri nie rozmawia z prasą. Miłego dnia.
Policja dała nam do zrozumienia, że nowa grupa ma za zadanie
pozbyć się yakuzy.
W dwa tygodnie
zniknęły już dwie organizacje.
Dajcie mi nazwiska oficerów. Pozbędę się ich.
Zgłupiałeś?
- Dolejesz oliwy do ognia! - Czyli co?
Musimy działać razem, przyjaciele.
- Wzajemna walka tylko nas osłabi. - Mądre słowa.
Bo walka sprawi, że staniemy się podatni na ciosy.
A na to nie możemy sobie pozwolić.
Wróciłeś, Tozawa.
Owszem.
Pełen sił i wiary w sprawę.
Ale zmartwiła mnie jedna rzecz.
Czemu Chihara-kai sądzą, że wolno im kraść moje terytorium?
Tak zatem będzie?
Mamy teraz ważniejsze sprawy niż terytorium.
Nie chodzi o terytorium, tylko o honor.
I dlatego musicie wybrać.
Jesteście z nim czy ze mną?
Panowie,
chciałbym pomówić z nim w cztery oczy.
Długa droga w dół.
Chcesz mnie zrzucić?
To nie rozwiąże naszych problemów.
Mamy jakieś wspólne?
Jestem o tym przekonany.
Są ważniejsze niż te drobne spory.
Drobne?
Przy ostatnim spotkaniu kazałeś mi błagać.
Zapomniałeś dlaczego?
Wysłałeś do mojego domu zabójców.
A jednak...
potrafiłem zapomnieć o urazie.
Być może to właśnie nas różni.
Ja nie zapominam tak łatwo.
Jesteś zmęczony.
Potrzebujesz wakacji.
Mnie bardzo pomogły.
Tozawa!
Jeśli rozpalisz ten ogień, sam w nim spłoniesz.
Rozmawiałam z pracownikami o pożarze, w którym spłonęła kaseta.
Wykluczają przypadkowe zaprószenie.
- A zatem musiało nastąpić zwarcie. - Naprawdę w to wierzysz?
Bardziej niż w twoje sugestie.
Ale to przecież możliwe!
Zgoda, ale ani słowa.
Zlecę dyskretne dochodzenie.
- Chętnie pomogę. - Masz swoje zajęcia.
Dziękuję. Wszystkim się zajmę.
Plany, których szukasz, to coś takiego. Nazwa dworca będzie tutaj.
Powiedział Claudine, że trzyma dokumenty w domu.
Żeby nie wypłynęły.
W takim razie dobrze, że mnie zaprosił.
Gotuje kolację.
Nie wolno ci zawieść oyabuna.
W razie czego nie zdołam ci pomóc.
A teraz pomagasz?
Jest twoja mama?
Jeszcze chwileczkę.
Nie przeszkadzam.
Zostałem ranny.
Tata miał takie. Ładne.
Dziękuję.
Opiekunka już jest.
Nie możesz wstać. Zabiłem cię.
Wiem, ale czasem zmarli wracają do życia.
A wrócisz, żeby się ze mną pobawić?
Na pewno.
Po sygnale zostaw wiadomość.
To znowu ja.
Przepraszam za tamten wieczór.
Możesz oddzwonić?
Znalazłeś coś?
Nie widzę przepisów, które umożliwiają takie traktowanie
i przetrzymywanie yakuzy.
- A twoje źródło? - Milczy.
Próbuję się umówić na spotkanie z prawnikiem Hishinumy,
ale mnie unika.
To ta dziewczyna z przyjęcia?
Zostawiłeś wiadomość. Pewnie dla niej.
- Nie jesteś taki zły. - Staram się. To jak?
Ona.
Jest piękna.
Tin-Tin na pewno ją gdzieś widział, ale nie wie gdzie.
To i tak skończone.
Ignorowanie telefonów może u was znaczyć coś poza: "Pierdol się"?
Nie.
Do jutra.
Naprawdę pracujesz w FBI?
Chciałbym potwierdzić, żeby ci zaimponować, ale nie.
- W Departamencie Stanu. - A szefowa?
- Lynn? - Tak.
Ona tak, ale ja tylko z nią współpracuję. Jestem gryzipiórkiem.
Zajmuję się odprawami i takimi tam.
Znam gorsze zajęcia.
Nie narzekam. Wszystko, żeby uciec ze Stanów.
Skoro już o tym wiesz, jesteś bardziej czy mniej zainteresowany?
Mniej więcej tak samo.
Możemy się przenieść w jakieś bardziej zabawowe miejsce?
Byłem w podobnym w Waszyngtonie.
- Nie jesteś pod wrażeniem? - Jestem.
Dziękuję, że mnie przyprowadziłeś.
- Dawno cię nie było. - Miałem sporo zajęć.
Jesteś tak dobry jak on?
Wybacz. Mój japoński nie jest zbyt słodki.
Czyli dobry. To Amerykanin.
Amerykanin? Witamy.
Dziękuję.
Jason Aoki, ambasada USA.
- Co tu robisz? - Mnóstwo rzeczy.
Miło cię poznać.
- Uraziłem go? - Nie poruszamy kwestii osobistych.
Praca w pracy, dom w domu, bar w barze.
Nie przeszkadza ci, że jesteś tak podzielony?
Nie wszystkie części pasują w każde miejsce.
Chodzi o to, że szafę mam już za sobą.
Chcę żyć pełnią życia. Otwarcie.
Myślałem, że jest umierający.
Chciał, żebym tak właśnie myślał.
Sprowokował nas do zajęcia Kabukicho,
żeby inni zwrócili się przeciw nam. Teraz nas zniszczy.
Uderzmy pierwsi.
To samo radziłeś wcześniej.
Zgadza się? I jak na tym wyszliśmy?
Co teraz zrobimy?
Sato. Mówiłeś, że potrzebujemy broni.
Zrugałem cię za to. Popełniłem błąd.
- Mogę zdobyć broń. - Nie trzeba.
Poczyniłem przygotowania.
Wsiądziecie jutro do pociągu
i w Nagano spotkacie się z mężczyzną imieniem Ota.
Należał do Chihara-kai.
Odbierzecie od niego broń.
Ota został wygnany za swoje czyny, ale pozostaje lojalny.
Sato,
daj mu pieniądze, a potem wracajcie z tym, co ma.
Nie zawiedziemy cię.
Mówiłem Jess, mamo. Mam bilet.
Istnieje ogromna różnica między kupnem biletu a lotem.
Zgoda.
To przyjęcie nie będzie miało znaczenia, jeśli cię zabraknie.
Mamo, czekam na telefon od prawnika. Muszę kończyć.
- Powiedz, że lecisz. - Tak. Słowo.
Jake Adelstein.
To ja. Musimy się spotkać.
- Tam, gdzie zwykle. - Zaraz będę.
Jesteś świetna, Eriko.
Faceci jedzą ci z ręki.
Bardziej liczy się to, jak słuchasz, a nie jak wyglądasz.
Budda objawił swą mądrość.
- Co z Sato? - Słucham?
Chciałaś to ukryć?
Poznajemy się.
Samantha mówiła to samo i wiemy, jak się skończyło.
Nie denerwuj jej.
Samancie przeszło. Nawet na niego nie patrzy.
Już się wyleczyła.
Chwila. Samantha i Sato byli razem?
Musisz się sporo dowiedzieć.
Dobrze, że przyszłaś. Przepraszam za wtedy.
Słuchaj. Nie mamy czasu.
On wrócił.
Nic ci nie jest?
- Mówił, gdzie był? - Nie.
Ale gdy wyjeżdżał, był chory.
- Teraz jest jak nowy. - To znaczy?
- Jak to? - Trzymaj się od niego z dala.
Tak. Skończyłem z tym.
- Obiecaj. - Obiecuję.
Nie wrócę do dawnego życia.
Niedługo się zobaczymy.
- Dlaczego dzwonisz tak późno? - On wrócił.
Tozawa.
- Skąd wiesz? - Z pewnego źródła.
Twierdzi, że wyjechał chory, wrócił zdrowy.
"Jak nowy".
Wiem, nie zbliżę się, ale wiedziałeś o chorobie?
Gdzie on był?
Dopóki się nie dowiemy, czekamy.
Pamiętaj. Cierpliwość to nie słabość.
Rozumiem.
- Słucham? - Asahi razy dwa.
Proszę.
- Reszty nie trzeba. - Dziękuję. Proszę.
Dziękuję.
Musisz się odprężyć. Stres nie pomaga.
Ucz się od brata. On umie się wyluzować.
Wspomniał o twojej uprzejmości.
Ale wolałbym, żebyś nie odciągał go od nauki.
Gadasz jak swoja matka.
Kaito mi o niej opowiedział. Niezłe z niej ziółko.
Martwy ojciec i rąbnięta matka. Też bym stamtąd zwiał.
Mój brat jest wszystkim, co jej zostało.
Proszę, zostaw go. Będę twoim dłużnikiem.
Powiedz mamie, że się nim zaopiekuję.
Wiesz, co sądzę o Baku, ale on żyje dla Meicho.
Nie zniszczyłby takich dowodów.
Dziękuję.
Zgoda,
ale dziwnie się zachował.
Zabronił mi w tym grzebać.
A ty już to robisz.
Dobre.
- Twój brat ma się dobrze? - Chwilowo.
Może to nowe lekarstwo?
Już wcześniej miewał dobre okresy,
a potem się sypał.
Jak?
Paranoja, złość...
- Przemoc? - Nie wobec mnie.
Wobec siebie.
- Zwykle. - Zwykle?
Były kłopoty z rodzicami.
Śniłam, że go gubię.
Znikał w tłumie
albo wspinał się na dach,
patrzył mi w oczy i skakał.
Żyję w ciągłym strachu o niego,
ale nigdy nie bałam się jego samego.
- Ktoś ci pomaga? - Nie potrzebuję pomocy.
Może to lekarstwo zadziała?
Chyba wszystko. Miej oko na Kenjiego.
Przecież sobie poradzę.
Przepraszam i dziękuję.
- Czyli to nie dohan? - Nie.
- Lubisz go? - Masę? Tak.
Ale nie o to chodzi. Robię to dla nas, dla klubu.
Łączenie miłości z pracą nie kończy się dobrze.
Dobrze o tym wiem.
- Czemu nie opowiedziałaś mi o Sato? - A powinnam?
- Czy wy...? - Nie!
To znaczy jeszcze nie, ale...
- Czemu nie powiedziałaś? - Powinnam.
Tylko...
nie jestem pewna, czy znowu chcę być z członkiem yakuzy.
Jeśli się zdecydujesz, mów jasno, czego od niego oczekujesz.
I chroń swoje serce.
Jaka mądra mama-san.
- Idę. Dasz radę? - Tak. Dobrej zabawy.
Dzięki.
Dziękuję za spotkanie, Sawada-san.
To ważne, żeby nasi czytelnicy poznali wersję pańskiego klienta.
To prawda, bo poczynania policji są oburzające.
Hishinuma-san i jego współpracownicy nie mogą wyjść za kaucją.
Rozumiem. To nietypowe rozwiązanie.
Oskarżono ich o utrudnianie pracy policji.
To się stosuje podczas demonstracji.
Właśnie. Tak było do tej pory.
Proszę to wyraźnie napisać swoim czytelnikom.
Oczywiście. Dziękuję.
Powiedz Maruyamie, że wiem, jak policja przetrzymuje oyabunów.
Za tym mercedesem.
Zimno tu.
Dawno nie widziałem twojej wrednej gęby.
To mój tekst.
Ostatnim razem leżałeś nieprzytomny w knajpie.
Co to za kwiatuszek?
Jestem Sato.
Taki słodziak? Mam cię ochotę schrupać.
Nie tak prędko. Gdzie towar?
Musimy pojechać do mnie.
Słodziak prowadzi.
Czemu nie mówiłeś, że go znasz?
I znowu się stresujesz.
Upierdliwy typ.
Jesteśmy.
Chodźmy.
Tutaj.
Jak pięknie.
Cieszę się, że przyszłaś.
Oprowadź mnie.
Już myślałem, że nie poprosisz. Tędy.
Kuchnia jest tutaj, a łazienka za rogiem.
Sypialnia na górze? Widok z niej musi być wspaniały.
Jest.
Niestety większość czasu spędzam tutaj.
- Nie widać oceanu? - W sumie widzę.
Słodziak, kluczyki.
Jak na takim odludziu znajdziesz żonę?
A po co komu żona? Jak czuję się samotny, łapię niedźwiedzia
i biorę go od tyłu.
- Gdzie broń? - Nie dzisiaj.
- Dostawca się spóźnia? - Lepiej sobie radzi z bronią
niż z terminami. Łykniecie?
Miało być dzisiaj.
To jakiś problem?
Oyabun nie mówił o nocowaniu tutaj. Dzwonię do niego.
Powodzenia. Nie złapiesz zasięgu.
Przynieś drewno, Sato.
To jedna z moich ulubionych piosenek z Londynu.
- Dobrze tańczysz? - Kiepsko.
Mogę skorzystać z łazienki?
Aż tak źle?
Pewnie. Skończę gotować.
- Wystraszyłeś mnie! - A ty mnie.
- Co się stało? - Kiepsko operuję nożem.
- Masz bandaże? - Chyba.
- W porządku? - Tak.
Makoto, znowu zużyłeś cały cukier?
Do ciasta.
Który syn piecze ciasta?
To ja. Sprawdź dla mnie pewien adres.
Minato-ku, Higashigawa 752. Co to za budynek?
- U mnie dobrze, dzięki, że pytasz. - Nie mogę złapać nikogo z pracy.
- Tozawa wrócił. - Tozawa?
Poszedłem do Bengoshi-kaikan na rozmowę z prawnikiem i go zobaczyłem.
Pojechałem za nim. Jest w budynku Minato-ku, Higashigawa 752.
Dobrze. Oddzwonię.
- Bądź ostrożny. - Dziękuję.
Tu Jake Adelstein. Potrzebny mi firmowy samochód.
- Co? - Nic. Nowe lekarstwo.
Właśnie. Chyba działa.
Myślisz, że mama i tata wrócili do Korei przeze mnie?
Uderzyłem mamę i widziałem, że się mnie boją.
Ty też się boisz?
Nie.
Wcale.
Czasem myślę sobie, że musisz mnie nienawidzić.
Dlaczego tak uważasz?
Studiowałaś i żyłaś w Chicago,
a wróciłaś dla mnie.
Nie potrafiłabym cię nienawidzić.
Poznam kiedyś twojego chłopaka?
Co?
- Wstydzisz się mnie? - Nie!
Martwiłam się,
że ci to zaszkodzi.
Jest dla ciebie dobry?
I to bardzo.
Taty nie ma, dlatego to ja powinienem się tobą opiekować.
Spotkam się z nim.
Za tym autem.
- Gdzie nauczyłeś się gotować? - W Londynie.
Studiowałem architekturę.
Tak tęskniłem za domem, że zacząłem gotować, żeby go poczuć.
To miłe.
- Też tęsknisz za domem? - Nie.
- Skąd jesteś, skoro nie tęsknisz? - Z Utah.
- Z Utah? - Tak. Chciałam od życia czegoś więcej.
Ja od swojego też.
- Masz kogoś? - Pytasz o żonę i dzieci?
Jak mówić, to teraz.
Nie.
Jestem tylko ja i moja praca.
Ja też.
Zaczekasz?
Skończyłem zmianę. Muszę jechać.
Tylko chwilę.
Nie wierzę!
- Ja na lekcje angielskiego. - Nazwisko klienta?
Przepraszam, nie pamiętam. To nowy. Jestem spóźniony.
W takim razie nic z tego.
Rozumiem.
Naprawdę myślisz, że dasz radę?
Nie gadaj, tylko patrz.
- Patrzę. Pokaż. - Zamknij się.
Mówiłem! Nie umiesz celować, starcze!
A ty nie umiesz trzymać fujary!
Zazdrościsz, że moja wciąż działa?
- A twoja, Słodziak? - Tak?
Założę się, że masz malutki nożyk.
Na bardzo malutkie motylki.
Może być?
Kretyn!
Zabawa jest wtedy, jak wszyscy grają.
- Twoja kolej. - Odwal się!
Nie ruszaj się.
Tak się traci palec.
- I jak wycelowałem? - Skurwiel!
Szanuj starszych!
Wiesz, z kim zadzierasz?!
Zabiję cię, staruchu!
- Bracie! - Zdychaj!
Wykrwaw się, palancie!
- Uspokój się. - Boli!
- Przykro mi, że musisz mnie odwieźć. - Mnie nie.
Wykorzystam każdą chwilę.
Kluczyki. Zaraz wrócę.
Grzebałaś w torbie?
Co?
Czego szukałaś?
Załatwiłeś nas! Do szpitala z nim nie pojedziemy!
Masz rację.
Zetrzyj odciski palców.
Żartowałem.
Odsuń się.
Zaczekaj!
- Mogłeś mnie ostrzec! - Chodź.
Kluczyki!
Idź po nie.
Pozwoliłem ci odpocząć od obowiązków, a ty zniknąłeś na bardzo długo.
Musiałem wrócić z Kansai i wszystkim się zająć.
Jestem ci za to wdzięczny, Nakahara-kaicho.
Lecz teraz musimy porozmawiać o przyszłości.
Nie będziesz już stał na czele organizacji.
Twoja droga jest przestarzała, dlatego będziemy kroczyć moją.
A ty musisz odejść.
Jesteś gnojkiem, który miał szczęście wżenić się w potężną rodzinę.
Znaj swoje miejsce albo nie będziesz go miał wśród nas!
Dokonałeś wyboru.
Zabrać stąd tego śmiecia.
Róbcie, co powiedziałem!
Z szacunkiem proszę, byś poszedł z nami.
Twoi ludzie są teraz moi.
Jestem kaicho.
Świat się o tym dowie.
Na to liczę.
Kurwa mać!
WYSTĄPILI
Serial oparto na faktach,
jednak niektóre z przedstawionych postaci i wydarzeń są fikcyjne.
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Wojtek Stybliński