WYSTĘPUJĄ
NA MOTYWACH KSIĄŻKI JAKE'A ADELSTEINA
TOKYO VICE
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
- W czym mogę pomóc? - Dziś wypłata. Koperta.
Waszego szefa nie ma od miesięcy.
Kabukicho należy do Chihara-kai.
Koniec tematu. Spadajcie.
Daj kopertę, bo wrócimy wieczorem i wszystkich tak urządzimy.
Daj im.
Czujesz się duży i silny?
Ciesz się, póki możesz.
Naszym gościem jest Jake Adelstein z gazety Meicho Shimbun.
Twój artykuł o gangach Bosozoku
zwrócił na ciebie uwagę wielu ludzi.
- Jak się z tym czujesz? - Tu nie chodzi o mnie.
Spędziłem z tymi ludźmi mnóstwo czasu.
To grupa społeczna, której nie słuchamy.
Uważasz, że ponieważ jesteś obcy,
masz inną perspektywę?
Wyszedłem na dupka.
Nie. Mówiłeś mądrze.
I wyglądałeś bardzo przystojnie.
- Twoi przyjaciele są uroczy. - Ciągle im to mówię.
To moja przyjaciółka, Samantha.
St. Louis?
Mam lecieć na 60. urodziny taty.
Meicho da swojej gwieździe wolne?
Nie chcesz jechać?
Mam skomplikowane relacje z rodziną.
I wolę zostać z tobą.
- Spędź ze mną dzień. - Wiesz, że nie mogę.
To wyjdźmy wieczorem. Choć raz.
Wychodzimy.
Mówisz o miejscu spotkań? To nie wyjście.
Nie masz dość zakradania się tutaj?
To zbyt niebezpieczne.
- Mam dość ukrywania się. - Ja też.
Ale musimy być cierpliwi i ostrożni.
Jestem w tym naprawdę dobry.
Hiroshi Shibuya.
Aresztowany za dźgnięcie człowieka.
- Szeregowy żołnierz. - Dobra robota. I co?
- Wykonał rozkaz. - Przynależność?
Hishinuma-kai. Mała grupa, biedna.
Próba, której szukamy.
Ilu ludzi?
Przepraszam.
Wezwał mnie Yabuki-san.
- Czegoś jeszcze potrzeba? - Nie.
W razie czego ktoś czeka. Ja wrócę później z dziećmi.
Ciężko pracowałeś przez ostatnie miesiące.
Dziękuję.
Jesteś blady.
Wyjdź na słońce i zacznij łykać witaminy.
Proszę, uważaj na siebie.
Dzień dobry. Jak się ma pan Tozawa?
Bez zmian.
Wzywał na pan?
Myślałeś, że się nie dowiem?
Zwrócisz pieniądze do klubu i wyniesiesz się z Kabukicho.
Mamy patrzeć, jak Chihara-kai biorą, co nasze?
Tozawa-kumicho nie pozwoliłby na to.
Musi dostać nauczkę.
Uderz swojego brata w twarz.
Mocniej.
Zabrać ich.
Co?
Inni też nie rozumieją.
Chihara-kai powoli przejmują wszystko.
A my nie reagujemy.
Ludzie robią się niespokojni i źli.
Nie muszą rozumieć,
tylko słuchać moich rozkazów.
Idź już.
Proszę mi pozwolić gotować. Zapraszam panią do siebie.
- Chce mi pan gotować? - Tak.
To miło, Ohno-san.
- Mów mi Masa. - Chętnie.
Co zatem powiesz?
- Pochlebiasz mi. - Zwykle znaczy to "nie".
Mam zasady.
Czuję, że wytworzyła się między nami więź.
Chciałbym się przekonać, co z tego wyniknie. A ty?
- Muszę to przemyśleć. - Pewnie.
Co robisz? Zamoczyłeś naszą ślicznotkę!
Jak rzucać, to celnie.
Chwileczkę.
Zrobisz coś z tym?
Nic nie poradzę.
Humory dopisują?
Drinki są za słabe.
Będę wdzięczna, jeśli pan i koledzy zechcą się bawić ciszej.
Niech przystojniak powie nam to osobiście.
- Nie podoba mi się ten ton. - Drugi raz nie poproszę.
Od tego pana.
Tak lepiej. Wypijemy i pójdziemy.
Przepraszam.
- Dziękuję, że znowu mnie odwozisz. - Nie ma za co.
Po pracy zawsze umieram z głodu.
- Chcesz coś zjeść? - Muszę wracać.
Ale zostało mi w domu coś do podgrzania.
Jeśli masz ochotę...
Muszę zapłacić opiekunce. Zaczekaj.
Kim jesteś?
Sato.
- Gdzie mama? - Z opiekunką.
- Czemu nie śpisz? - Bo mnie obudziłeś.
Przepraszam.
- Wracaj do łóżka. - Dobra, jeśli mi poczytasz. Chodź.
Pieczesz biszkopt, prawda?
Pięknie pachnie.
Wszystkie zwierzęta to czują.
Mamo!
- Jestem. - Cześć.
- Obudził się i chciał... - Dziękuję.
Czas się pożegnać. Dobranoc, nocny marku.
- Musisz iść? - Dalej jestem głodny.
Zaraz przyjdę.
Śpij.
- Nocny marek. - Tak.
Rączki.
- Było pyszne. - To kwestia towarzystwa.
Możliwe.
Nie jesteś taki, jak myślałam.
- Czego się spodziewałaś? - Wielu tatuaży.
I niczego więcej.
Ty też jesteś inna.
Czego się spodziewałeś?
Nudy.
Nie jestem nudna.
Do zobaczenia.
Był u mnie trzeci raz w miesiącu.
Odstrasza klientów. Kto to jest?
Hayama.
Wakagashira Chihara-kai.
Zastępca Ishidy.
Sato ma się opiekować klubem, a nie chciał kiwnąć palcem.
Bo Hayama jest wyższy rangą.
Pomówisz z nim? Może coś wymyśli?
Z Sato?
Wyleciałem z Onyxu, bo chciałem z nim walczyć. Unikamy się.
Ty z nim pogadaj. Wy dwoje...
Już nie. Interesy i przyjemność to kiepskie połączenie.
Pełna zgoda.
- Spotykasz się z kimś? - Tak.
Już jakiś czas.
Jest dobrze. Skomplikowanie, ale dobrze.
- Dorosłeś. - Nie przesadzajmy.
Nie może przychodzić do klubu.
Idź do Sato jak przyjaciółka.
I poproś o pomoc.
"Cieszę się, że poznałem świat przestępczości młodocianych.
Co więcej, byłem zaskoczony, że autorem jest obcokrajowiec".
Dwa artykuły o złodziejach motocykli i jesteś bohaterem.
Przestań. Cynizm jest słaby.
Zgadzam się. Jesteśmy od tego, żeby coś zmienić.
Tak, ale czemu Amerykanie uważają, że powinni zmienić cały świat?
Ktoś musi.
Muszę wracać do pracy. Weźcie.
Oficjalne zaproszenia do ambasadora USA.
Idziecie jutro wieczorem. O źródła należy dbać.
Dobranoc!
Dobrze, że szefowa wyluzowała. Nie ma zbyt wiele czasu na zabawę.
Jak mu poszło?
Zaliczył home run.
- Pękał z dumy. - Ty pewnie też.
- Z iloma pracownikami rozmawiałaś? - Ze wszystkimi.
Nieoficjalnie. Wszyscy mówią to samo.
- Nie mogli zaprószyć ognia. - Wierzysz im?
Czyli ktoś w Meicho był gotów
spalić budynek, żeby zniszczyć dowód.
Tego nie wiemy.
Nie pozwól, żeby lojalność wobec firmy przysłoniła ci prawdę.
Jesteś na to za dobra.
Cholera. Muszę iść.
Po prostu zadzwoń.
Nie odbiera telefonu.
Pojadę z tobą.
Dość ukrywania się. Miesiącami nie mówisz o mnie bratu,
- bo jest za delikatny. - Nie delikatny, tylko chory.
To nie jest ból brzucha. Twój brat jest upośledzony umysłowo.
Tak nie można trwać. Musimy coś zmienić.
To mój brat.
Muszę iść.
Myślałam, że spotykamy się za tydzień.
To nie mogło czekać.
Bilet do Missouri?
Lepiej.
Zaproszenie na jutrzejsze przyjęcie do ambasadora USA.
Pójdziesz ze mną.
Wymyślę ci imię i wciągnę cię na listę.
To i tak ogromne ryzyko.
Jeden wieczór.
Ty i ja.
Na prawdziwej randce. Doskonałej.
Co to jest?
Wróciłaś!
Mówiłaś, że zjadłabyś dwaeji-gukbap.
Mieliśmy wszystkie składniki. Ładnie pachnie, prawda?
- Bardzo ładnie. - Pilnuj garnka, a ja pokroję kapustę.
- Potem ty. - Nie trzeba.
Musisz.
Po nim ja!
Zamknij się! Śpiewam!
Jak kot w rui!
Dajcie mu skończyć.
Poznałeś już Hayamę?
- A kto to? - Brat nic ci nie mówi?
Żadnych interesów! Dzisiaj zabawa!
Nie jesteś jednym z nas, prawda?
Właśnie poprosiłam cię o spotkanie.
- Już jechałem. Też mam sprawę. - Jasne.
Jest problem.
Mówisz o Hayamie?
Porozmawiasz z Ishidą? Przekonaj go, że psuje interes.
Oyabun będzie go trzymał z dala. Gdy coś dla niego zrobisz.
Architekt.
- Co z nim? - Pracuje dla miasta.
Projektuje centrum handlowe.
Powstanie na dworcu.
Oyabun chce wiedzieć, który to dworzec.
Żeby wykupić okoliczne ziemie,
zanim zwiększy się ich wartość.
Nie będę szpiegować klienta.
Dyskrecja to klucz do sukcesu lokalu.
Dla oyabuna ta wiedza jest cenniejsza niż klub.
A klub należy do niego.
- Grozisz mi? - Mówiłem, żebyś trzymała Claudine.
- Okradała mnie. - Pracowała dla nas.
Siedziała z architektem. Co noc. Zdobywała informacje.
A teraz on chce tylko ciebie.
- Dlatego musisz dokończyć robotę. - A jeśli odmówię?
Zaufaj mi, proszę.
Nie odmawiaj.
Przepraszam. Musisz odpowiedzieć do jutra.
To siedziba Hishinuma-kai. Wejdziemy tędy.
Drzwi muszą być zablokowane.
Robiliście ze mną naloty.
Ten będzie inny. Zastępca Nagata wyjaśni.
Przede wszystkim nie uprzedziliśmy ich o wizycie.
Chcemy oskarżyć yakuzę o utrudnianie pracy policji.
Żeby to się udało, muszą fizycznie dotknąć któregoś z nas.
Tym zajmę się ja.
Co? Masz coś do powiedzenia?
Tak. Nareszcie działamy.
Dobrze! Idziemy.
W imieniu oyabuna Ishidy wyrażamy radość,
że Hishinuma-san przyjmuje ofertę.
Nie gadaj po próżnicy, Kobayashi.
Gdybyśmy byli silniejsi, nie dołączylibyśmy do was.
Rozumiem.
Ale wszystkim nam jest ciężko.
A nasze warunki są więcej niż sprawiedliwe.
Dobrze. Miejmy to z głowy.
- Policja! - Umawiali się? Czego chcą?
- Jest tu Hiroshi Shibuya? - Nie było go od tygodni.
Ale tu pracuje?
- Milcz! - I co z tego?
Oskarżono go o dźgnięcie człowieka.
Wykonywał rozkazy Nishinuma-kai.
Żałuję, że nie poinformowano nas o tej wizycie.
Nie przyszliśmy zawierać ugód!
Przestępstwo pana Shibuyi obciąża jego szefa,
pana Hishinumę.
- Co? - Jest pan aresztowany.
Reszta na przesłuchanie. Są podejrzani o wymuszenia.
O czym ty gadasz?!
Stój, kobieto!
Boisz się mnie, chłopczyku? Jeśli tak,
zmykaj do mamusi.
Aresztuję cię za utrudnianie nam pracy.
On nic nie zrobił!
Zostaw! Nie jesteśmy z nimi!
Odwal się!
Nie rób tego.
Nie chcesz być zabójcą policjanta.
Ile organizacji działa w mieście?
25.
Teraz już 24.
Za tydzień 23.
Wojna się zaczyna.
Naprawdę oskarżymy ich o utrudnianie nam pracy?
- Tak. - Stosowaliśmy to wobec protestujących.
Do teraz. Na nowo interpretujemy stare prawo.
I dopiero zaczynamy.
Zastępca Nagata!
- Halo? - Jak się masz, fasolko?
Rysuję samochód. Twój czerwony.
Trzeba będzie zrobić miejsce i powiesić.
Dasz mamę do telefonu?
Mam ci przekazać, że jest dziś zbyt zmęczona, żeby rozmawiać.
W takim razie powiedz jej, że dzwoniłem.
Cześć.
Znasz tę muzykę?
To amerykański folk. Z początków państwowości.
Jesteśmy.
Dziękuję obsadzie "Rent"!
Przywitajcie się z nimi i zapraszam na poczęstunek.
Skosztuję ptysiów.
Teraz będziesz jadł?
Znasz dziewczynę Jake'a?
- Nie, a co? - Gdzieś ją widziałem.
Idę do środka.
Lynn jest z FBI, federalna.
Przynajmniej amerykańskie prawo widzi problem.
Kobiety mogą występować o zakazy zbliżania.
Owszem, ale prewencja może być lepsza.
Chętnie przekażę pani nasze statystyki.
- Może w poniedziałek? - Jak najbardziej.
Znalazłeś tu sobie jakąś smakowitą rybkę?
Tak. Prażynki krewetkowe. Pyszne.
- Jason Aoki, ambasada USA. - Jun Shinohara, Meicho Shimbun.
Dziennikarz?
Pomyłka. Koledzy i ja zgadujemy, co robi dana osoba, zanim ją poznamy.
- Jakie były typy? - Jeden na dziennikarza.
Jeden na emerytowanego baseballistę.
Ja postawiłem na modela.
Jake Adelstein, Lynn Oberfeld, prawniczka z ambasady.
Z przyjemnością pana czytam.
Myślałam, że Amerykanin piszący do Meicho to żart.
Powoli dajemy mu ogładę.
Jason Aoki z mojego biura.
- Miło poznać. - Wzajemnie. Moja znajoma, Mari.
- Także dziennikarka? - Choreografka tańca nowoczesnego.
Przepraszam. Widzę kolegę, z którym od tygodni próbuję pomówić.
- Do zobaczenia. Udanego wieczoru. - I pani.
Spróbuję prażynki krewetkowej. Chwalą.
- Miło mi było poznać. - Nawzajem.
- Taniec nowoczesny? - Jestem bardzo utalentowana.
Tu widzisz, kto i kiedy kupił buty.
I adres wysyłki.
Poszło w miesiąc?
Dobra robota.
Cały czas o ciebie pytałem,
ale mama nie pozwalała cię odwiedzić.
Tata nie chciał nawet powiedzieć, jak się nazywasz.
A ja chciałem tylko być taki jak ty.
Policja!
Nie martw się.
Witaj.
Czyli pogłoski są prawdziwe.
Oto brat z czarodziejskimi paluszkami.
Sprzedający towar.
Kaito, to jest Hayama-san.
- Jak to działa? - Ma mnóstwo nauki.
Na pewno znajdzie chwilę.
Mój brat i ja założyliśmy stronę, żeby sprzedawać buty.
Buty? Ile już zarobiliście?
- Trudno powiedzieć. - Ale ponad pół miliona jenów.
Dzięki temu pudełku?
Cholera.
Poważnie? Widziałeś już oyabuna, Kaito?
- Spodobasz się. - Bracie,
Kaito jest studentem, nie jednym z nas.
Skoro tak mówisz.
Szanuj wolę starszego brata.
A ja znalazłem żyłę złota.
Przepraszam,
pani jest sławną choreografką?
- Tak. - Odpowiedzialną za dzisiejszy pokaz?
Tak. Czyż nie był świetny?
Objeżdżamy świat. Kolejny przystanek Missouri.
Jedź ze mną.
Poznasz rodzinę.
Wiem, że jesteśmy razem dopiero miesiąc,
a sam ten związek jest szaleństwem,
ale chcę wierzyć, że mamy przed sobą wspólną przyszłość.
- Widział mnie? - Kto?
Ten człowiek. Był z Tozawą.
- Nikt tu nie ma nic wspólnego z Tozawą. - Muszę iść.
Zwolnij.
Nie dotykaj mnie. Trzymaj się z dala.
- Jak długo szukałeś? - Cały czas.
- Była tam. - Sprawdziłeś wszędzie?
Wydajesz się rozkojarzona.
Doprawdy? Nie.
Chodzi o moją propozycję spędzenia wspólnie czasu?
Wciąż o tym myślę. Musisz się uzbroić w cierpliwość.
Nie ponaglam cię.
Przepraszam na chwilę.
Jasne.
Co się stało?
Zgubił Glenmorangie Grand Vintage Ishii-sana.
Nie wiem, gdzie się podziała.
Ta whisky kosztuje 50 tys. jenów.
- Nie mogę po prostu zamówić drugiej. - Przepraszam.
Niech to szlag!
Ty się zajmij nim, ja się zajmę nimi.
Dziel i rządź.
- Znajdźmy ją. Czyja to whisky? - Ishii-sana.
Może opijemy sukces, detektywie?
Jeszcze nie w domu?
Mogłabym spytać o to samo.
Prokurator jest zadowolony.
Znaleźliśmy dość, żeby ich oskarżyć o wymuszenia.
Dodatkowo jeden z nich sypnął oyabuna.
Szybko nie wyjdą z paki.
Za nowe metody.
Nie cieszysz się?
Za wszystko trzeba płacić.
Upewnijmy się więc, że warto.
- Kto to? - Chika, siostra Tatsa.
Idę!
- Obiecałeś nam! - Wolniej.
Zabrali go! Przez twój głupi artykuł aresztowali mojego brata!
Aresztowali?
Nikomu nie zdradziłem imion. Nie opublikowałem żadnych zdjęć.
Ale po twoim artykule gliniarze nas przycisnęli!
Co ci się stało?
Zataiłem wasze imiona. Nikomu nic nie mówiłem.
Tu siedzą mordercy.
Nieważne, co zrobiłeś.
Wszystkich pakują w jedno miejsce.
Coś wymyślę.
Ukradłem motocykl i idę siedzieć.
Ty mi pomogłeś.
Dlaczego jesteś wolny?
Zaopiekuj się moją siostrą. Nikogo nie ma.
Jeśli się wstawimy, trafi do poprawczaka.
Co z tego, że jest nieletni?
Przyłapali go na kradzieży motocykla. Uderzył policjanta.
Poprawczak nie wchodzi w grę.
Wystarczył jeden dzień w areszcie,
- a już go pobili! - Przeniesienie niewiele zmieni.
W zakładach dla nieletnich potrafi być gorzej niż w normalnych.
Jezu!
W czym mogę pomóc, Hayama-san?
Nie bądź głupi.
Geniusza należy nagrodzić.
Nagrodzić?
Przejedziemy się.
To będzie wyjątkowy wieczór. Nigdy go nie zapomnisz.
Trochę minęło.
- Drink? - Jestem zajęty, Meicho.
Posłuchaj.
Przy ostatnim spotkaniu w Onyxie, poniosło mnie.
Próbowałeś mi pomóc, a ja źle to odebrałem.
Wybacz mi.
Słyszałem, że cię pobili.
Tak.
A ciebie dźgnęli.
Tak.
- Głodny? - Jak wilk.
Znam jedno miejsce.
- Mam do ciebie interes. - Wiadomo.
Pozwól, że cię o coś zapytam.
Masz w szkole koleżankę, która cię nie chce?
Tak jakby.
Jaka to szkoła?
Liceum Narishima.
Liceum Narishima dla tego zapracowanego młodzieńca.
- Mam. - I dla mnie.
Oczywiście.
Które to więzienie?
Chyba Asaka w Saitamie.
Strażnicy lubią tam bawić się wężami strażackimi.
Jednemu chłopakowi...
wepchnęli końcówkę w dupę.
Otworzyli zawór, a strumień był tak silny, że rozerwał wnętrzności.
Sporo wiesz o tych miejscach.
Możesz mu pomóc?
Znasz tam kogoś, kto może się zaopiekować chłopakiem?
Prosisz o przysługę?
Tak.
Zajmę się tym.
Czyli co?
W środku będzie chroniony,
a po wyjściu wezmę go do nas.
To problem?
Żaden. Dziękuję.
I płacisz za kolację.
- Poważnie? - Tak.
Trzeba było nie brać wołowiny Kobe.
Co tu jeszcze robicie?
- Nie wybieracie się na afterek? - Wybieramy się, do ciebie.
- Naprawdę? - Usiądź. Minami ma jedzenie.
- Twój ulubiony, Samantha-san. - Dziękuję. Przepraszam za wcześniej.
- Nie musieliście. - Mama-san za ciężko pracuje.
- Taka moja rola. - Nigdzie nie było mi tak dobrze.
To jedyny klub, w którym czuję się bezpieczna. Dziękuję.
Więcej pij i mniej się przejmuj.
Twoje zdrowie!
Dokąd jedziemy?
Sato-san wyjaśnił mi, co mam dla pana zdobyć.
A odpowiedź?
Architekt mi ufa.
Zaprosił mnie do domu.
Dlatego jestem w stanie pomóc.
A zatem to zrobisz?
Znam wartość tej informacji.
Dlatego proszę o coś w zamian.
Co to miałoby być?
Pełna własność klubu.
I pana słowo, że żaden Chihara-kai więcej do niego nie wejdzie.
Zgoda.
Ale nadal będziesz mi oddawać 25% zysków
przez kolejne sześć miesięcy.
To zaszczyt, ale przez dwa.
Kpisz sobie ze mnie, do cholery?
Zgoda. Trzy miesiące.
Zgoda.
Jesteś w tym naprawdę dobra.
Poradzisz sobie w życiu.
Powodzenia.
Zostaw wiadomość po sygnale.
WYSTĄPILI
Serial oparto na faktach,
jednak niektóre z przedstawionych postaci i wydarzeń są fikcyjne.
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Wojtek Stybliński