WYSTĘPUJĄ
NA MOTYWACH KSIĄŻKI JAKE'A ADELSTEINA
TOKYO VICE
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
Stój! Zatrzymaj się!
Łapać złodzieja!
Pierwsza zasada?
Klienci piją, ty sączysz.
- Nishikawa-san jest zły? - Załatwię to.
Przepłucz usta i chodź.
Nishikawa-san, Minami już idzie. Następna butelka na mój koszt.
To jest Joanna.
- Piękny garnitur. Jeszcze butelkę? - Oczywiście.
- Witamy w Klubie Polina. - Dobry wieczór.
- Tędy. - Dziękuję.
Tylko nie żałuj, Kenji.
- Obserwujemy cię. - A nie ufamy przystojniakom.
Uwaga.
To już dwa miesiące.
Zdrowie.
Wiem, jak ciężko pracujecie od otwarcia.
I choć można lepiej...
Minami.
To świetnie wam idzie. Dziękuję.
Zwłaszcza numerowi jeden Klubu Polina, Claudine.
- Dziękuję, mama-san. - Dobrej nocy.
Bawcie się i uważajcie na siebie.
Do jutra.
Mogę cię prosić, Claudine?
Widziałaś mnie z tym bogatym architektem? Ohno-san ma gest.
- Wróci jutro. - Jedna kradnie.
- Na pewno? - W rachunkach brakuje miliona jenów.
- Co powinnam zrobić? - Znaleźć ją.
I skonfrontować.
Tak, to ma sens.
To dlaczego mnie okradasz, Claudine?
Skoro połowa klientów przychodzi do mnie, to to nie kradzież.
Prawda? Biorę swoją część.
Zaczniesz zwracać dzisiaj. Przez 8 tygodni będę ci potrącać.
- Myślisz, że zostanę? - Wiesz, kto ma połowę klubu.
Nie możesz ich okraść i ość gdzie indziej.
Śmiało, wezwij zbirów.
Powiem, że nie panujesz nad ich forsą, a klub będzie mój.
Jesteś zwolniona.
Dobrze.
Zabieram klientów, zwłaszcza architekta.
- Beze mnie polegniesz. - Zaryzykuję.
Jesteś jak tygrysica.
Nie lubisz komplementów?
Ten brzmi jak z kiepskiej powieści.
Musimy iść do pracy.
Rzuć Meicho. Chodź do mnie do Shukan.
Wolisz pracować dla tego prawicowego dupka, Baku?
- Dalej go nie lubisz? - Mam powód.
Wiesz, jak mówi o Zainichi.
Nie przy mnie.
Bo o tobie nie wie.
Shingo. Meicho to mój dom.
Wyjedźmy na weekend.
Matka weźmie Ryo na baseball.
- Twoja żona zrobi to dla ciebie? - Była żona.
To jej weekend. Ja jestem wolny.
Nie mogę.
Twój brat da sobie radę.
Wiesz, że nie.
Pa.
Za dwa miesiące sześćdziesiątka taty.
Mama zaplanowała huczne obchody. Twoja obecność jest obowiązkowa.
Powiedziałeś tacie, że myślisz o powrocie,
a nie wróciłeś i to go zraniło.
Możesz mu to wynagrodzić.
I choć raz mógłbyś mi coś nagrać.
Bo jestem jedyną osobą na świecie, która naprawdę cię lubi.
- Czemu się drze? - Nie wiemy.
Przepchnąłeś artykuł?
Dwa razy przepisywałem, a on go dał Ichiharze.
Czytałem tekst o zaniżaniu liczby zgonów na drogach.
- Jest dobry. - Dzięki. Szkoda, że dali go z tyłu.
Możesz się podpisać i narzekasz?
Jake.
Twój dzisiejszy artykuł jest dobry.
Od trzech miesięcy pracujesz świetnie.
- Dziękuję. - Mam dwa duże tematy.
Powiedz, który chcesz.
Jasne.
"Rośnie liczba kradzieży motocykli. Shinjuku, Asakusa, Shibuya".
Sporo czytelników nimi jeździ, nawet Baku.
On skuterem.
A drugi?
"Wczoraj w lombardzie znaleziono zwłoki".
Policja podejrzewa yakuzę.
Wolę motocykle.
Koniecznie zacytuj policjanta.
- Jedziemy. - Tak jest.
Yakuza nie zna litości.
To poważne oskarżenie. Jest pani pewna?
ZAŻALENIA - Mówię.
Herbata z Ibaraki nie dotarła.
Sześć paczek.
Tylko yakuza mogła ją ukraść.
Zbadamy to.
Oby.
Też macie sekcję, która zbiera skargi na yakuzę?
Piszę artykuł.
Wiesz coś o kradzieżach motocykli?
Mylisz mnie z prawdziwym policjantem.
Pozwól się zaprosić na kawę, szanowny przyjacielu.
To twoja nowa pozycja?
Konsultant w wydziale przestępczości zorganizowanej?
Jak długo będą cię karać?
Oficjalnie obwiniono mnie o śmierć Miyamoto.
Powinienem się cieszyć, że nie straciłem pracy.
- A jak twoja praca, Jake? - Dobrze. Zajęty jestem.
Trzymam się z dala od kłopotów.
Jak mówiłeś, są inne zbrodnie do opisania.
Co z Tozawą?
Nic nowego.
Próbował się dostać do USA. Potem...
nic.
Dostałeś coś jeszcze od nadawcy kasety?
Czyli...
obaj mamy swoją robotę.
Ale...
po trzech miesiącach milczenia prawda może być oczywista.
Skoro myślisz, że nie żyje,
to czemu Junko i dzieci mieszkają poza miastem?
To skomplikowane.
Szkoda, że nie mogę pomóc w artykule.
Przynajmniej wyrwałeś się z więzienia.
Głos zabierze teraz oyabun.
Nasz brat Hayama wrócił z uniwersytetu.
Witamy cię.
Siedem lat w Fuchu. To przyniosło nam pożytek.
Od dziś będzie służył pode mną jako wakagashira.
Jako pierwszy syn rodziny
będę stał po twojej stronie.
Swoje życie poświęcam realizacji naszej misji.
Sato, ponieważ w pełni doszedł już do zdrowia,
jest teraz wakagashira-daiko.
Odpowiada przed Hayamą.
Z radością wykonam rozkaz oyabuna.
Co z Tozawą?
Nie ma go trzy miesiące.
Jego gumi siedzi cicho.
To na co czekamy?
Bez niego Tozawa-gumi chwieje się w posadach.
Wystarczy kopnąć, a runie.
Dlatego odbierzemy im Kabukicho.
- Wróciłeś i poprowadzisz atak. - Musimy się przygotować na odwet.
Przygotowywałem się siedem lat.
- Ile ty masz, chłopcze? - Sato zasłużył sobie na szacunek.
Nie traktuj go jak dziecka.
Oyabunie, powinniśmy zaopatrzyć się w narzędzia?
Nigdy. W broni nie ma honoru.
Wybacz.
Walczyć będziemy oko w oko,
nie na dystans jak tchórze.
Wróć do obowiązków, Sato. Daj nam środki.
To wszystko. Rozumiesz?
- Tak, oyabunie. - Odejdź.
Musisz coś zrobić.
KLUB POLINA
Miałaś rację. Minekawa Takako... jest zajebista.
Możesz też sam kupować muzykę.
Drinki kosztują tu tyle, że muszę oszczędzać.
- Jak interes? - Świetnie.
Dobrze być szefową?
- Odpowiedzialność wiele zmienia. - Na przykład?
Pouczam dziewczyny, żeby się tak nie odsłaniały i mniej przeklinały.
- To na pewno ty? - Właśnie. A co z tobą?
- Dalej unikasz yakuzy? - Trzymam się z dala.
Dzięki temu, co teraz robię, naprawdę mogę coś zmienić.
Super.
Pracuję nad ważnym artykułem o kradzieżach motocykli.
Znasz kogoś, kto może coś wiedzieć?
I już wiem, po co zajrzałeś.
Dobra.
Mój trener w Ayase może...
korzystać czasem z alternatywnego rynku zbytu.
Być może.
- Uważaj. Nie bądź głupi. - "Nie bądź głupi".
Muszę to zapamiętać.
Dziękuję.
Dziękuję za złożenie skargi.
Jeśli yakuza znowu spróbuje ukraść pańskiego kota, proszę nas poinformować.
Dziękuję.
Detektywie Funaki.
- Dobrze cię widzieć. - I ciebie, Katagiri-san.
Wszystko dobrze?
Do przewidzenia.
Chce z tobą rozmawiać kobieta z Agencji Policji Państwowej.
Kto?
ZASTĘPCA KOMISARZA NAGATA
Proszę!
Dzisiaj. Tak, dzisiaj. Dziękuję.
- Chciała mnie pani widzieć. - Proszę usiąść, detektywie.
Jestem Shoko Nagata, NPA.
Jak mogę pomóc?
Szukam tu współpracownika,
a mówią, że o yakuzie wie pan najwięcej.
Tak.
Mówią też, że wierzy pan w równowagę między siłami.
Zgadza się.
Bzdura!
Przestępczość niszczy obywateli.
Narkotyki zalewają ulice, a my mamy dbać o równowagę?
- Yakuza ma się dźgać na ulicach? - Jak dla mnie mogą się powybijać.
Rozumiem. Co mielibyśmy zmienić?
Tworzę grupę do walki z przestępczością zorganizowaną.
Z wykorzystaniem nowych, efektywnych metod.
Efektywnych?
Dzięki którym możemy zniszczyć tutejszą yakuzę.
Potrzebuję partnera.
Detektywie Katagiri,
wiem, że czeka pan na tę okazję.
Życzę pani wielkiego sukcesu,
ale niestety nie mogę dołączyć.
Jak nauka?
Dobrze. Ciężka.
Powinna być ciężka.
Lubiłeś szkołę?
To szkoła nie lubiła mnie.
Chcę z tobą porozmawiać.
O pieniądzach.
Dałem ci w zeszłym miesiącu.
Wiem, ale czesne poszło w górę.
A tata dostaje mniej, niż myślała mama.
Wie, że mnie o to prosisz?
Na razie nie mam,
ale pracuję nad pewnym planem. Jeśli wypali, pomogę.
A gdybym ci pomógł?
Pozwól mi zarobić.
Nie jestem leniem.
Znasz się na komputerach?
Dobrze.
Otsuka-san?
Tak?
Moja przyjaciółka, Samantha, ma klub w Akasace.
Samantha.
- Kawasaki? Dobra, przywieź jutro. - Nie mam motocykla.
Mówi, że jesteś najlepszym mechanikiem w Tokio.
Ja jestem reporterem i chcę wiedzieć, czemu tak kradną motocykle.
To nic nowego.
Części są warte więcej niż maszyny.
Koncerny produkują części zamienne tylko do nowych modeli.
W Tokio są miliony motocykli,
a zamienników nie wystarczy, żeby je serwisować.
To skąd brać części?
Każdy motocykl to taki dawca organów.
Wart więcej na części niż w całości.
Mógłbyś powiedzieć, gdzie znajdę...
- dostawcę części? - Jesteś kumplem Samanthy?
Praktycznie bratem.
Faktycznie się znasz.
Co sprzedajemy?
Sneakersy. Mam w Jokohamie pełen magazyn.
Robisz to ze mną, nie z Chihara-kai.
Po tym projekcie koniec. Rozumiesz?
Tak.
To jak idzie?
Klient wypełnia formularz i dostaje email
z danymi do przelewu.
Gdy przelew zostaje potwierdzony,
twoi ludzie wysyłają buty.
Co?
Nie ma żadnych butów, prawda?
Sklep w Shinjuku nie mógł oddać długu.
W ramach spłaty wziąłem towar.
Czyli to jest legalne?
Przykro mi.
Tłumacz jeszcze raz.
Yabuki-san.
Proszę.
Dlaczego nie zadzwonił? Gdzie jest?
Nie twoja rzecz.
Czy on wróci?
- Jak się czuje? - Wyprowadzić.
Doskonały wybór, panowie.
Zwykle single malt pijany jest bez dodatków,
ale odrobina lodu wzbogaci smak Glenmorangie.
Proszę i przepraszam.
Tak się cieszę, Ohno-san.
Nie mogłam się doczekać rozmowy.
Miło mi. Jest Claudine?
- Postanowiła poszukać nowych wyzwań. - Szkoda.
Świetnie się z nią rozmawiało.
Rozmowa na poziomie to wymagane minimum.
Niestety dostał pan za mało. Osobiście to panu wynagrodzę.
Być może innym razem.
Do rychłego zobaczenia.
Dobrego wieczoru, Samantha-san.
Super.
Suzuki?
Tylko Suzuki?
Coś za jeden?
Zapraszam na kolację.
Jestem reporterem Meicho.
Darmowa wyżera.
- Pyszne! - Daj trochę.
Niezły ten twój tłumik, Tats!
Twój jest do bani.
Zaraz zmieniam motocykl.
Nie stać go.
Poznaliście się dzięki wspólnej jeździe?
Ile płacą za artykuł?
Wzbogacić się na tym nie da.
To jak zaczęliście?
Ile ty nam zapłacisz?
Nie mogę wam płacić. Nie wolno mi.
To dlaczego mielibyśmy się zgodzić?
Super wyjdziecie.
- W gazecie? - Kto czyta gazety, siostra?
Nasz dziadek. A nie, on nie żyje.
Dzięki.
Zawsze chętnie coś zjemy.
Te, gaijin!
Zostawiłeś za mały napiwek.
Wyjdziemy na sknery.
Nie mam więcej pieniędzy.
Zamówiliście za 12 osób.
Czyli żremy jak świnie?
- Tego nie mówię. - Dokop mu.
- Nie bądź głupi. - Co powiedziałeś?
Żyjesz?
Wszystko gra.
Jesteś w porządku, Meicho.
Zgoda, możesz dołączyć.
- Ale zmień imiona. - Chcę wszystko widzieć. I robić zdjęcia.
Gaijin oszalał.
Nie zapłaciliśmy. Chodź.
Chwileczkę.
Lokal wygląda dobrze.
Dzięki.
Przepraszam, że milczałem.
Jasne.
Sporo dzwoniłam.
Wiem.
Byłam u ciebie. Powiedzieli, że się leczysz.
Nic więcej nie chcieli.
Co się stało?
Powiedz.
Dostałem nożem w brzuch.
Nie martw się. Wyszło, że mam odporne narządy wewnętrzne.
Przykro mi z powodu twojej przyjaciółki. I tego, że nie zrobiłem więcej.
Przykro mi, że tego oczekiwałam.
Zastąpisz Kobayashiego?
Dobrze.
Przyszedłeś się przywitać?
Powiedzieć, że musisz znowu przyjąć Claudine.
- Słucham? - Musi tu pracować.
Okradła mnie.
- Oszukała. - Rozkaz oyabuna.
Powiedz Ishidzie, że zgodnie z kontraktem
dopóki płacę, robię, co chcę.
Musisz to zrobić. Zaufaj mi.
Posłuchaj mnie.
Mój klub,
moje zasady.
Dzięki, że wpadłeś.
To może być duży artykuł.
Gangi Bosozoku to żadna nowość. Sporo o nich pisaliśmy.
Ale nikt nie miał do nich aż takiego dostępu.
Skupimy się na młodzieży.
Ufają ci?
Jak dotąd.
Dobrze. Zobaczymy, co wyjdzie.
Dziękuję.
Nowa partia. Bądź szczery.
- Upiekłeś? - W nocy. Maślane.
- Stary! Marnujesz się tutaj! - Z odrobiną syropu klonowego.
Jesteś gwiazdą rocka. Tylko wszystkich nie rozdaj.
- Nie rozdaj ich! - Jasne.
Gwiazda rocka.
Witaj, mama-san.
Witaj, dzikie dziecko.
Co bym zrobiła, gdybyś mnie nie przyjęła?
Wiedziałam, że będziesz dobra.
Destiny to dobry klub na początek.
- Lepszy niż Onyx. Prawda? - Tak.
Przepraszam, że odeszłam. Bez słowa.
Przykro mi.
To ma związek z tamtym wydzwanianiem? Dzień później oddzwoniłam.
Tak. Miałam się odezwać.
I też przepraszam.
Dziękuję. Byłam zła.
Ale to przeszłość.
I spójrz na siebie.
Po pięciu latach masz już swój klub.
Brawo.
I dla ciebie, Erika-san, gdybyś chciała.
Potrzebuję numeru jeden.
Miałam powód, żeby odejść.
Dam ci połowę ze stolika.
I od sprzedanej butelki.
Musisz być zdesperowana.
Mamo, nie jestem już zmęczony.
- Dasz Pikachu? - Za chwilę przyniosę.
Przywitaj się, Daichi. To Samantha-san.
- Samantha-san? - Bardzo ważna bizneswoman.
- Dzień dobry. - Śliczny z ciebie chłopiec, Daichi.
Wiem.
Nie miałam pojęcia.
Mnie też zaskoczył.
Przyjdź wieczorem.
Ta sama oferta. Plus opiekunka i transport do domu.
Dziewczyny i lokal są świetne, a ja ci ufam.
Co o tym myślisz, Dai-chan?
Mam przyjąć pieniądze Samanthy-san?
Tak. Dasz mi trochę?
Dlaczego mówisz po japońsku?
Witaj, cioteczko?
Coś za jeden?
Znam cię.
Oyabun przesyła pozdrowienia.
Chihara-kai nie ma tu nic do roboty.
Zaczniemy jeszcze raz?
Czego chcesz?
Pieniędzy, które co miesiąc oddawałaś Tozawa-gumi.
Płacisz dwa razy w miesiącu.
Jeśli się dowiem, że Tozawie też,
wrócę tu i połamię wam te śliczne noski. Tobie też.
Tozawa na to nie pozwoli.
Tozawy nie ma.
Jeśli zjawią się jego ludzie, powiedz, że Hayama wrócił.
Kabukicho należy teraz do Chihara-kai.
Tylko to sobie wmawiasz!
Tak się utrzymuje porządek, młodszy bracie.
Chihara-kai zmiękli, gdy wyjechałem.
Ale teraz Hayama wrócił.
Spójrz na siebie. Martwisz się ich zemstą?
Ja na nią liczę!
Nie mogę się doczekać.
Minęły już trzy miesiące i ani słowa.
Nie zrobiłem nic, żeby go sprowokować.
Zagrożenie minęło.
Ty i dziewczęta możecie wrócić.
Albo przejdź na emeryturę i zamieszkajmy tutaj.
Dziewczynkom się tu podoba.
Na nowym stanowisku nie mam kontaktu z yakuzą.
To oczywiste.
Ale czy jesteś szczęśliwy?
Chcesz tam siedzieć
i całymi dniami wysłuchiwać narzekań starych kobiet?
Aż do emerytury?
Tak myślałam.
Jesteś dobrym człowiekiem, który chce postępować, jak trzeba.
Ale... ja nie mogę więcej narażać dziewczynek.
Dlatego zastanów się, co jest właściwe.
- Lubię jeździć głośno. - Dlaczego?
Bo zwykłym ludziom to przeszkadza i chcą, żebym się zamknął.
Wolę ćpać, pieprzyć i kraść motocykle, niż żyć jak oni.
A jeśli ukradnę wystarczająco dużo,
to opłacę siostrze prywatną szkołę.
Wyrwę ją stąd.
Tak?
Gdzie?
Zostań tam.
Wskakuj.
Chcesz mieć artykuł czy nie?
- Przyjaciel Koty? - Tak.
Wejdź.
Tokariew, osiem naboi.
Po znajomości trzy stówy.
To jak?
Możesz zdobyć więcej?
Myślałem, że yakuza tego nie tyka.
Lepiej być gotowym.
Trzysta.
- Wejście węższe. - Tak.
Ohno-san, mówi Samantha z Klubu Polina.
Jestem dziś popularny.
- Claudine też dzwoniła. - Tak?
Zdecydowała się przejść do innego klubu.
Rozumiem.
Długo zastanawiałam się nad pańskim przypadkiem
i postanowiłam odzyskać pana lojalność.
Dlatego zaangażowałam najpiękniejszą i najbardziej uroczą kobietę w Tokio,
która poświęci swój czas wyłącznie panu.
Nie przeczę, lecz brak pani skromności.
Mówię o przyjaciółce, Erice.
I zapewniam, że mówię prawdę.
Trudno to będzie udowodnić, ale dam dziś pani klubowi drugą szansę.
Miło mi to słyszeć.
Jeśli to pani zaszczyci mnie towarzystwem.
Nikt inny. Tylko pani.
Motocykl jest za rogiem.
30 sekund. Tyle masz na przewiercenie stacyjki.
- Dobrze. - Jeśli się nie uda, odchodzisz.
Co robisz? Obserwuj. Daj znać, jeśli kogoś zobaczysz.
Jestem reporterem. Nie mogę pomagać w przestępstwie.
Ale patrzeć możesz?
Nie bądź fiutem.
Szybko. Nie wkurzaj mnie.
Motocykl był tutaj.
Wiecie, gdzie jest Roppongi?
Tam są kluby z dziewczynami.
Nauczyłem się japońskiej piosenki. Jest sławna. Na pewno ją znacie.
Innym razem.
To mój motocykl!
Znam pewien żart.
- Panowie go zniosą? - Pewnie.
Chwileczkę. Nie wiedziałam, że inwestorzy są tak pokrętni.
- Są. - A pan?
Jacy naprawdę są architekci?
- Ja? - Tak.
Pewni siebie.
Przekonujemy klientów, że widzimy przyszłość,
że ich budynki będą piękne i wpasują się w otoczenie.
Oczywiście.
Mój były szef mawiał, że hostessy sprzedają sny.
- To nie jest prawda. - Co więc pani sprzedaje?
Ja?
Miejsce, w którym pewni siebie ludzie mogą być szczerzy.
Mówiąc szczerze,
dawno nie miałem tak udanego wieczoru.
Ja też.
Cieszę się.
Tak późno w pracy, detektywie?
Mówiła pani o nowych strategiach.
- To znaczy? - Czego oczekuje pani ode mnie?
Chcę, żeby skończył pan z równowagą.
Czas wracać do domu.
Bonus w ramach podziękowania.
- Nie, Samantho. Za dużo. - Żartujesz?
Nishikawa-san kupił dziś więcej butelek niż przez cały tydzień.
Naprawdę? Zapomniałam, jaka jestem dobra.
- I dobrze się bawiłaś. - Tak.
Miałam zapytać. Kim jest twoja piękna znajoma?
Polina. To jej imieniem nazwałam klub.
- Zmarła trzy miesiące temu. - Przykro mi.
Nagrałam ci tamte wiadomości, gdy dowiedziałam się o jej śmierci.
Dzwoniłam do ciebie, bo nikogo innego nie miałam.
- Cieszę się, że jesteś. - Ja też.
Muszę przechować papiery.
Nie krępuj się.
Żadnych sobót. To wieczory przegranych.
I noc wolnego na Daichiego.
Moja numer jeden da mi tyle, ile może.
Sato-san!
To Erika. Odwieziesz ją do domu?
Ja muszę tu skończyć.
Spokojnie, nie gryzę.
Zbyt mocno.
- Dobrze. Chodźmy. - Dziękuję. Dobranoc, Erika-san.
Dobranoc, mama-san.
TO BUNT?
A MOŻE WOŁANIE O POMOC?
Adelstein.
Wysyłam artykuł o gangu motocyklowym.
To ja.
Chcesz przyjechać?
- Cześć. - Cześć.
We wczorajszej gazecie widziałam twój artykuł.
Tak?
Bardzo dobry.
Dzięki.
Miałam dzwonić po twojej wizycie w sprawie Yoshino,
ale nie było bezpiecznie.
Dlatego trzymałem się z dala.
Od miesięcy się do mnie nie odzywa,
a jego ludzie przestali zwracać na mnie uwagę.
Wiesz, że to bardzo zły pomysł?
Tak.
WYSTĄPILI
Serial oparto na faktach,
jednak niektóre z przedstawionych postaci i wydarzeń są fikcyjne.
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Wojtek Stybliński