Αυτό είναι το μέρος.
Το νιώθω.
Ορίστε, αγάπη μου.
-Θεέ μου! -Ξέρεις τι να κάνεις. Ώρα για σκάψιμο.
Φτάνει πια με το παλιοφτυάρι!
Δεν θα σκάψω τον τάφο σου!
Είναι μόνο μια μικρή τρυπούλα. Ούτε μισό μέτρο! Μισό μέτρο...
για τις στάχτες μου.
-Όχι! -Δεν μπορείς να αντιστέκεσαι άλλο, Κλερ.
Σου ζητάω να κάνεις ένα απλό πράγμα.
Όχι. Δεν το κάνω.
Δεν θα σε σκοτώσω. Δεν θα σε θάψω.
Καλά, θα το κάνω μόνη μου.
Χαρούμενα γαμημένα γενέθλια.
Μαμά!
Αγαπητή Σούγκαρ, ο 20 ετών γάμος μου διαλύθηκε.
Ποιος έφταιξε; Εγώ; Η γυναίκα μου; Η κοινωνία; Δεν ξέρω.
Μα τώρα έχω γνωρίσει μια γυναίκα με την οποία ταιριάζουμε
και φοβάμαι να πω τη γνωστή λέξη.
Η ερώτηση, λοιπόν, είναι...
πότε είναι η στιγμή να πεις "σ' αγαπώ";
Και τι ακριβώς είναι η αγάπη;
Υπογραφή, Τζόνι.
ΝΕΟ ΓΡΑΜΜΑ ΑΓΑΠΗΤΗ ΣΟΥΓΚΑΡ
-Μαμά; -Χριστέ μου. Ρέι, συγγνώμη.
-Με τρόμαξες. -Γιατί είσαι πάλι εδώ;
-Ποιανού φούτερ είναι αυτό; -Κανενός.
Τι; Γιατί στέκεσαι εκεί;
Πρέπει να σου πω κάτι.
Εντάξει.
Δεν ήταν ένας φίλος του θείου Λούκας...
που έφερε τα λεφτά.
Ο μπαμπάς σας τα έφερε.
ΒΟΤΚΑ
Πιάσε ένα απ' αυτά, εντάξει, Κλερ;
Ο τηλεφωνητής είναι γεμάτος.
ΛΟΥΚΑΣ
Γιατί ήρθε εδώ ο μπαμπάς; Ερωτηματικό.
Γιατί μου έδωσε τα λεφτά; Ερωτηματικό.
Τι στην ευχή έκανες, Λούκας; Ερωτηματικό.
Εντάξει.
ΣΠΙΤΙ
Έλα.
Παρακαλώ;
Περίμενε, ποιος ήταν; Μαμά;
-Μαμά; -Θεούλη μου.
"Υπήρχε μια συνειδητοποίηση.
"Ένιωθε λες κι ένα πέπλο είχε σηκωθεί από τα μάτια της,
"επιτρέποντάς της να δει και να κατανοήσει τη σημασία της ζωής.
"Αυτό το τέρας φτιαγμένο από ομορφιά και βαναυσότητα."
Χαρούμενη Ημέρα του Αγ. Πατρικίου.
Ο γιατρός; Πήγε 6:00. Δεν έχει έρθει κανείς όλη μέρα.
Τον είδα στο ασανσέρ.
Χριστέ μου. Πού στην ευχή είναι...
-Πού είναι τα κλειδιά του αυτοκινήτου; -Δεν οδηγείς.
-Πού είναι; -Τι συμβαίνει;
Δεν ξέρω.
Ποιος έβαλε ένα σουρωτήρι στο ψυγείο με μια ρώγα σταφύλι μέσα;
Σοβαρά, μία ρώγα; Πού είναι τα παλιοκλειδιά;
Εντάξει. Τι συμβαίνει, Κλερ; Τι έγινε;
-Κλερ; -Να τα.
Εντάξει. Θα οδηγήσεις εσύ.
Τι; Δεν έχω δίπλωμα.
Πάντα λες ότι θες εξάσκηση.
Κλερ, τι συμβαίνει;
-Να μιλήσουμε; -Όχι. Δεν έχουμε τίποτα να πούμε.
Είχες δίκιο. Δεν έπρεπε να εμπιστευτώ τον Λούκας.
-Εντάξει; Χάρηκες τώρα; -Δεν...
Πάμε.
Περιμένετε! Συγγνώμη. Συγγνώμη, γεια σας.
Η μαμά μου, η Φράνσις Πιρς στο 316...
Χρειάζεται κι άλλη μορφίνη και κανείς δεν βοηθάει.
Στη μητέρα σου χορηγείται μορφίνη κάθε 12 ώρες.
Δώστε τη νωρίτερα. Χρειάζεται βοήθεια.
Μα φυσικά, δεν βοηθάτε
αφού δεν θέλατε να την αναλάβετε.
Είπα ότι ο καρκίνος της είναι μη θεραπεύσιμος.
Είπατε ότι είχε έναν χρόνο,
μα πέρασαν μόνο επτά εβδομάδες.
Είναι απρόβλεπτα αυτά.
-Πολλές μεταβλητές. -Αφήστε τα αυτά.
Είναι πολύ σημαντικός άνθρωπος.
Είναι πολύ σημαντική.
Το σώμα της καταρρέει. Είναι μέρος της διαδικασίας.
Αν υπάρχει κάποιος που θέλει να την αποχαιρετήσει,
να έρθει.
Το συντομότερο.
Ορίστε;
Έχει περίπου... δύο εβδομάδες.
Λυπάμαι.
Έλα.
Έλα. Σε παρακαλώ, απάντα.
Έλα, Λούκας.
Πέρνα, καλή μου.
Δεν πειράζει.
Πάω να φέρω τον Λούκας. Πρέπει να είναι εδώ.
Όχι, αγάπη μου.
Ξέρω ότι με αγαπάει κι αν δεν είναι εδώ, είναι επειδή δεν μπορεί.
Θα γυρίσω σε μερικές ώρες.
Πονάει.
Σ' αγαπώ.
Αγάπη.
Θα γυρίσω σύντομα.
Θες να φάμε κάτι;
Να πάρουμε κοτόπουλο και κυματιστές πατάτες.
ΜΠΑΜΠΑΣ
Τι είπε όταν σου έδωσε τα λεφτά;
-Τι; -Ο πατέρας μου. Τι είπε;
-Σου είπα. -Τι είπε ακριβώς;
Απλώς ήρθε στην πόρτα και με είπε Φράνκι...
και μου είπε να σου δώσω τον φάκελο.
Αυτό είναι όλο; Σίγουρα δεν έχει άλλο;
-Ναι. -Τίποτα άλλο;
-Όχι. -Ναι ή όχι;
-Με αγχώνεις! -Πρέπει να μάθω. Τι είπε;
Χριστέ μου. Πες μου τι είπε.
-Οδηγώ! -Σε παρακαλώ, μόνο αυτό.
Σε παρακαλώ, τι είπε;
Δεν ξέρω. Ήταν γέρος και φαινόταν κάπως ρατσιστής.
-Τον ρώτησα γιατί δεν ήρθε ο θείος Λούκας. -Και τι είπε;
"Η οικογένεια φροντίζει τα μέλη της", νομίζω.
Βγες.
-Τι; -Πήγαινε στην έξοδο τώρα!
-Τι; Που να... -Τώρα!
Προσπαθώ να...
Λούκας; Λούκας; Γεια σου.
-Μαμά; -Εντάξει.
-Τι κάνεις; -Θεέ μου. Πού πήγαν όλοι;
Πάρε αυτό.
-Συγγνώμη! -Μαμά!
-Συγγνώμη, πού είναι τα φτυάρια;
Εκείνα τα μυτερά;
Μαμά, δεν σε πάω πουθενά αν δεν μου πεις τι κάνουμε.
-Εντάξει! -Μαμά!
Άνοιξε την πόρτα, Λούκας. Έλα!
Ξέρω ότι είσαι μέσα. Φέρσου ώριμα επιτέλους κι άνοιξέ μου!
-Χαλάρωσε. Δεν είναι εδώ. -Πού είναι;
Δεν ξέρω. Ίσως στου Γουίτ. Πες του ότι μου χρωστάει λεφτά.
Όταν έρθει, βάλ' τον να με πάρει τηλέφωνο.
Λυπάμαι για τη μαμά σας.
Είναι κρίμα.
Σταμάτα. Εδώ.
Γιατί δεν πάμε στο σπίτι;
Νόμιζα ότι ήρθαμε για τον Λούκας.
Κλερ;
Πού ήσουν;
Κοίτα με.
Δύο εβδομάδες.
Της μένουν δύο εβδομάδες.
ΦΡΑΝΣΙΣ "ΦΡΑΝΚΙ" ΠΙΡΣ 18 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1949 - 18 ΜΑΡΤΙΟΥ 1995
ΦΡΑΝΚΙ
Συγγνώμη που είμαι τόσο ρεμάλι.
Θα σου περάσει.
Θα φύγουμε πρωί πρωί.
Μοιάζει διαφορετική;
Ναι, λίγο.
Μου έχει θυμώσει;
Όχι.
Δεν αντέχω να τη δω στο νοσοκομείο. Και ούτε σπίτι αντέχω να κάθομαι.
Δεν μπορώ να είμαι εδώ μόνος μου.
Γιατί; Φοβάσαι;
-Όχι. -Ναι, φοβάσαι.
Φοβάσαι μην έρθει ο Μπαμπούλας...
-και σε πάρει. -Χριστέ μου. Ο Μπαμπούλας.
-Τον είχα ξεχάσει. -Ναι.
Αυτός ο μπαμπάς...
-Νόμιζα ότι θα μας απαγάγει. -Ναι, μα δεν το έκανε.
Δεν μας ήθελε.
Ποτέ δεν μας θέλησε.
Ποιος θα νοιάζεται για μας όταν εκείνη φύγει;
Περίμενε, μαμά. Τι κάνεις;
Ξεθάβω τις στάχτες της.
Έχουν περάσει 30 χρόνια. Δεν έχει μείνει τίποτα.
-Δεν μπορεί να μείνει εδώ μαζί του. -Μαζί με ποιον;
Ο δρ Μίλερ στον σταθμό των νοσοκόμων.
-Θα διαβάσω ένα που δεν διαβάζεις εσύ. -Όχι... Περίμενε.
Τι έχει στην πόρτα;
Όχι! Όχι!
Όχι!
Μαμά!
Όχι!
Μη μ' αγγίζεις!
Μη μ' αγγίζεις! Όχι!
Δεν θα σ' το συγχωρήσω ποτέ!
Ποτέ δεν θα διορθωθεί αυτό!
Τι στην ευχή έκανες, Λούκας;
Τι κάνεις, Κλερ; Χρόνια και ζαμάνια.
-Πήγαινε στο αυτοκίνητο, Ρέι. -Τι; Όχι.
-Χαίρομαι που σε ξαναβλέπω. -Μην της μιλάς.
Δεν είναι έτσι.
-Έχει αλλάξει. -Αλήθεια; Βλακείες.
-Έχει αλλάξει, Κλερ. Είναι νηφάλιος. -Αυτό σου είπε;
Και τον πίστεψες;
-Τι βλάκας. -Γιατί δεν πάμε στο σπίτι;
-Και μετά μιλάμε. -Γιατί είσαι εδώ; Δεν είναι το σπίτι σου.
Δεν είσαι ευπρόσδεκτος.
-Είναι. -Ορίστε;
-Είναι... δικό του. -Τι; Δεν σε άκουσα, Λούκας.
Αγόρασα το σπίτι. Μου το πούλησε ο Λουκ.
Όποτε θες να έρθεις, να φέρεις την οικογένειά σου.
Πούλησες το σπίτι της μαμάς στον κακοποιητή της;
-Πατέρας μας είναι. -Κακοποιητής; Έτσι λες;
-Ναι, το ξέρω γιατί ήμουν εκεί. -Ήσουν παιδί.
Δεν θυμάσαι τι έγινε.
Έσυρες τη μαμά απ' το κρεβάτι απ' τα μαλλιά. Της έσπασες το δάχτυλο.
Έσπασες τα πιάτα γιατί δεν σου άρεσε η μακαρονάδα της.
Άκου, έσωσε το σπίτι της μαμάς. Θα γινόταν κατάσχεση.
Σου έδωσα τα λεφτά για τις σπουδές της.
Δεν ήταν αρκετά!
Κάνεις λες και μου έκανες χάρη.
Που μου έδωσες το σπίτι.
Δεν σ' αγαπάει, Λούκας.
-Το ξέρεις, έτσι; -Αρκετά.
-Δεν σ' αγαπάει. -Δεν το ξέρεις.
Το ξέρω. Νομίζεις ότι αυτό το άτομο
-έχει αγάπη; -Πάψε.
Λες ότι είναι ικανός
-ν' αγαπήσει; -Αρκετά.
-Δεν ξέρει ν' αγαπάει. -Πάψε!
Η μαμά είπε να συγχωρούμε. Οι άνθρωποι αλλάζουν.
-Γι' αυτόν το έλεγε; -Πριν πεθάνει,
-είπε... -Μη λες τι έκανε πριν πεθάνει!
-Δεν ήσουν καν εκεί! -Σταμάτα να μου το χτυπάς αυτό!
Κι εσύ δεν ήσουν καμιά αγία. Ούτε η μαμά ήταν.
Τι λες, Λούκας;
Την έχεις βάλει σε βάθρο...
-Γιατί το λες αυτό; - ...λες κι ήταν τέλεια.
-Σταμάτα. -Δεν υπάρχει
-μόνο μια πλευρά. -Βούλωσέ το!
Σταματήστε κι οι δυο σας, εντάξει; Πάει. Τελείωσε.
Δεν θα το λύσουμε απόψε. Ας το βάλουμε στην άκρη.
Έπρεπε να το ξέρω.
Δεν έπρεπε να σου δώσω τίποτα.
-Ποτέ. -Άντε πνίξου.
Ναι, άντε πνίξου!
-Ο γάμος μου διαλύθηκε εξαιτίας σου. -Τι;
Δεν ήμουν με τη μαμά όταν πέθανε
-εξαιτίας σου! -Όχι!
Εξαιτίας σου δεν ήσουν εκεί.
Δική σου επιλογή ήταν!
Κανείς δεν σου ζήτησε να με πάρεις. Ούτε εγώ ούτε η μαμά. Εσύ το αποφάσισες.
Ρέι, πήγαινε στο αμάξι.
-Μαμά, όχι. -Πήγαινε στο αμάξι, Ρέι!
Δεν τελείωσε αυτό.
Δεν τελείωσε.
Τρελό δεν είναι πώς περνάνε 50 χρόνια;
Ακόμη θυμάμαι τη μέρα που γεννήθηκες, Κλερ.
Δεν έχεις αλλάξει καθόλου.
Δεν είναι το σπίτι σου.
Κι αν τον πληγώσεις, θα σε σκοτώσω.
Πάμε.
Αγάπη μου.
Γλυκιά μου, σταμάτα το αυτοκίνητο. Εντάξει, καλή μου, σταμάτα.
Συγγνώμη. Δεν έπρεπε να έχεις ακούσει...
-τίποτα από όλα αυτά. -Εγώ φταίω για όλα.
-Τι λες; -Εγώ είπα στον θείο Λούκας για τα λεφτά.
Τις οικονομίες για τις σπουδές μου, εγώ του το είπα. Συγγνώμη, δεν...
Στέλναμε μηνύματα κι απλώς προέκυψε.
Νόμιζα ότι δεν ήταν τίποτα σπουδαίο, αλλά μετά σου τα ζήτησε.
Και μετά... και μετά ο μπαμπάς... Θύμωσε τόσο πολύ κι εσύ έφυγες και...
-Όχι, Ρέι. Δεν... -Κι όλο τσακωνόσασταν
κι εγώ δεν...
-Θα πάρετε διαζύγιο με τον μπαμπά; -Όχι.
Δηλαδή...
Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα.
Αλλά... Άκου! Δεν έχει να κάνει μ' εσένα.
Δεν φταις για τίποτα από αυτά, εντάξει; Ο μπαμπάς σου κι εγώ σ' αγαπάμε πολύ.
Ό,τι κι αν νομίζεις ότι έκανες...
το έκανες από αγάπη.
Σωστά;
Εντάξει;
Αγαπητέ Τζόνι, η τελευταία λέξη που μου είπε η μητέρα μου ήταν "αγάπη".
Ήταν τόσο άρρωστη και τα είχε τόσο χαμένα
που δεν μπορούσε να πει "σ' αγαπώ".
Δεν είχε σημασία. Αυτή η λεξούλα μπορεί να σταθεί κι από μόνη της.
Δεν ήμουν με τη μαμά μου όταν πέθανε. Κανείς δεν ήταν.
Κι ακόμη και τώρα αυτό με στοιχειώνει.
Ποτέ δεν θα ήμουν με τη μαμά μου όταν πέθανε.
Θα νομίζεις ότι αυτό δεν έχει σχέση με την ερώτησή σου, Τζόνι.
Αλλά έχει απόλυτη σχέση με την απάντησή μου.
Έχει απόλυτη σχέση με κάθε απάντηση που έχω δώσει ποτέ ως Σούγκαρ.
Αγάπη, αγάπη, αγάπη. Ηχεί μέσα μου σαν σιδερένια καμπάνα.
Η αγάπη είναι η ιστορία της δημιουργίας της Σούγκαρ.
Μπορεί να είναι ερωτική, πλατωνική, συγγενική ή πρόσκαιρη.
Κηλιδωμένη απ' τη βία, ποτισμένη με θλίψη ή διαστρεβλωμένη απ' την προδοσία.
Περίμενε.
Γιατί το κάνω αυτό;
Κράτα τα κλειστά. Κράτα τα κλειστά.
Εντάξει, άνοιξέ τα.
Θεέ μου.
Πήγαινε. Πήγαινε χάιδεψέ τα.
Ναι.
Το καλύτερο που μπορείς να κάνεις με τη ζωή σου είναι
να αρπάξεις την αγάπη από τα κέρατα.
-Γεια. -Γεια. Σ' ευχαριστώ που ήρθες.
-Συγγνώμη. Δεν έπρεπε... -Όχι. Σταμάτα.
Ήταν τεράστιο βήμα αυτό που έκανες.
Ναι. Αυτό που μου έστειλες,
αυτό με τη Σούγκαρ, βοήθησε.
Πέρνα μέσα.
Νομίζω καλύτερα που ήσουν...
με τον θείο Λούκας...
αντί με τη μαμά σου.
Ίσως να καταλήγουμε εκεί που πρέπει.
Σ' αγαπάω, που να πάρει.
Κι εγώ, που να πάρει.
Γι' αυτό...
γλυκέ μου.
Να τι λέω.
Να είσαι θαρραλέος. Να είσαι αληθινός.
Να σε συγχωρείς.
Και εξασκήσου στο να λες τη λέξη "αγάπη" στους ανθρώπους που αγαπάς.
Έτσι, όταν έχει σημασία, θα το πεις.
Αγάπη.
Ήρθε η ώρα.
Όλοι θα πεθάνουμε, Τζόνι.
Άρα, χτύπα το καμπανάκι σαν να ήρθε η ώρα.
Με αγάπη...
Σούγκαρ.
Υποτιτλισμός: Χριστιάννα Νικηφοράκη