Burası.
Öyle hissediyorum.
Buyur bakalım tatlım.
- Tanrım! - Yapman gerekeni biliyorsun. Kazma zamanı.
Şu kürek işi yeter artık!
Senin mezarını kazmak istemiyorum!
Küçük bir kuyu sadece. Otuz santim anca! Bir de 15 santim...
Küllerim için.
- Olmaz! - Bununla savaşamazsın Clare.
Senden tek, basit bir şey istiyorum.
Olmaz! Yapmıyorum.
Seni öldürmeyeceğim. Seni gömmeyeceğim.
İyi, kendim yaparım.
Al sana doğum günü.
Anne!
Sevgili Şeker, 20 yıllık evliliğim dağıldı.
Kimin suçu? Benim mi? Eşimin mi? Toplumun mu? Bilmiyorum.
Ama şimdi, çok iyi anlaştığım bir kadınla tanıştım
ve o cümleyi söylemekten korkuyorum.
Benim sorum şu ki...
"Seni seviyorum" demenin doğru zamanı nedir?
Ve "aşk" dedikleri tam olarak nedir?
İmza, Johnny.
YENİ BİR SEVGİLİ ŞEKER MEKTUBU GELDİ
- Anne? - Tanrım. Rae, pardon.
- Beni korkuttun. - Neden yine buraya indin?
- O kimin svetşörtü? - Kimsenin.
Ne? Neden dikiliyorsun?
Sana bir şey söylemem lazım.
Tabii.
Parayı bırakan kişi, Lucas dayımın...
...arkadaşı değildi.
Senin baban bıraktı.
VOTKA
Şunlardan bir tane uzatır mısın Clare'ciğim?
Mesaj kutusu dolu, yeni mesaj için alan yok.
Babam neden buradaydı? Soru işareti.
Neden bana parayı verdi? Soru işareti.
Ne bok yedin Lucas? Yine soru işareti.
Peki.
EV
Hadi.
Alo?
Bir dakika, kim açtı? Anne?
- Anne? - Aman Tanrım.
"Her şeyden önce, bir anlam vardı.
"Gözlerinin önünden bir sis perdesi kalkmış gibi hissetti.
"Yaşamın önemini, seyredip anlayabilmesini sağladı.
"Güzellik ve gaddarlıktan oluşan o canavarın."
Aziz Patrick Günü kutlu olsun.
Doktor nerede? Saat neredeyse 6.00. Tüm gün kimse gelmedi.
Asansörün önünde gördüm.
Of ya. Nerede bu...
- Arabanın anahtarı nerede? - Sen, araç kullanmazsın ki.
- Neredeler? - Ne oluyor?
Bilmiyorum.
Kim, buzdolabına içinde sadece bir tane üzüm olan süzgeç koyar ya?
Cidden, bir üzüm ile? Anahtarlar nerede lan?
Tamam. Ne oluyor Clare? Sorun ne?
- Clare? - Burada.
Peki, tamam. Sen sürersin.
Ne? Ehliyetim yok ki.
Deneyim istiyordun ya.
Clare, ne oluyor?
- Artık konuşsak mı? - Senlik bir şey yok.
Lucas konusunda haklıydın. Ona güvenmemeliydim.
- Oldu mu? Mutlu musun? - Değilim...
Hadi gidelim.
Bir saniye! Affedersiniz. Merhaba.
Annem, Frances Pierce, 316 numarada...
Daha çok morfin gerekiyor ve kimse yardım etmiyor.
Annenize 12 saatte bir morfin verilmesi gerekiyor.
O zaman acele edin. Yardım gerekiyor.
Ki etmezsiniz tabii,
başından beri tedavi etmek istemediniz.
Kanserin tedavi edilemez olduğunu söylemiştim.
Hayır, bir yıl ömrü var dediniz
ve daha yedi hafta geçti.
Bunları öngörmek imkânsızdır.
-Çok değişken var. - Sikerim değişkenini.
O çok önemli biri.
Çok önemli bir insan.
Vücudu yanıt vermiyor. Bu da sürecin bir parçası.
Yani vedalaşması gereken yakınları varsa
buraya gelsinler.
Ne kadar erken gelebilirlerse.
Ne?
Yaklaşık iki haftası kaldı.
Çok üzgünüm.
Hadi.
Hadi. Lütfen aç şu telefonu.
Hadi Lucas.
İçeri gel tatlım.
Sorun yok.
Gidip Lucas'ı getireceğim. Burada olması gerekiyor.
Tatlım, olmaz.
Beni sevdiğini biliyorum. Burada değilse de gelemediği içindir.
Birkaç saate dönerim.
Canım çok yanıyor.
Seni seviyorum.
Sevmek.
Hemen dönerim.
Yemek ister misin?
Chicken Sammy's'e gidip kızartma alabiliriz.
BABAM
Peki. Sana parayı uzatırken ne söyledi?
- Ne? - Babam. Ne söyledi?
- Söyledim ya zaten. - Tam olarak ne dedi?
Kapıya gelip bana Frankie diye seslendi ve...
Zarfı sana vermemi söyledi.
Başka bir şey olmadığından emin misin?
- Evet. - Başka bir şey yok?
- Hayır. - O ne? Evet mi, hayır mı?
- Bilmiyorum. Beni geriyorsun! - Bilmeliyim. Ne dedi?
Tanrı aşkına. Ne dediğini anlat.
- Sürmeye çalışıyorum! - Lütfen ya.
Lütfen, ne söyledi?
Bilmiyorum. Yaşlıydı ve biraz ırkçı birine benziyordu.
- Lucas dayımın neden gelmediğini sordum. - Ne dedi?
"Aileler, birbirini kollar" gibi bir şeydi.
Çık.
- Ne? - Yoldan sap, hemen!
- Ne? Lanet ol... -Şimdi!
Deniyorum...
Lucas? Merhaba.
- Anne? - Pekâlâ.
- Ne yapıyorsun? - Kimse yok mu ya?
Al şunu.
- Affedersiniz! - Anne!
- Affedersiniz? Kürekler ne tarafta?
Sivri olanlar hani?
Anne, ne yaptığımızı söyleyene dek seni hiçbir yere götürmüyorum.
- Peki! - Anne!
Aç kapıyı Lucas! Hadi!
Orada olduğunu biliyorum! Çocukluğu bırak ve cevap ver!
- Sakin olsana ya. Burada değil. - Nerede o?
Bilmiyorum. Whit'e bakabilirsin. Bana borcu olduğunu da söyle.
Geldiğinde beni arattıracaksın.
Annen için üzgünüm.
Çok üzücü bir durum.
Kenara çek. Şurada.
Eve niye girmiyoruz ya?
Lucas dayımı görmeye gelmiştik hani?
Clare?
Nerelerdeydin?
Bana bak.
İki hafta.
İki haftası kaldı.
FRANCES "FRANKIE" PIERCE 18 AĞUSTOS 1949 - 18 MART 1995
Özür dilerim, rezilin tekiyim.
Uyuyunca geçer.
Sabah ilk iş, yola çıkarız.
Farklı görünüyor mu?
Evet, biraz.
Bana kızgın mı?
Değil.
Onu hastanede öyle görmeye dayanamıyorum. Ama evde de duramıyorum.
Burada yalnız kalamam.
Neden? Korktuğun için mi?
- Hayır. - Evet, korkuyorsun.
Korkuyorsun çünkü Korkunç Adam gelip
- seni yakalayacak. - Aman ya. Korkunç Adam'mış.
- Onu unutmuşum. - Evet.
Kahrolası babam...
- Bizi kaçıracağını sanırdım. - Evet ama kaçırmadı.
Bizi istemedi ki.
Hiçbir zaman.
Annem gittikten sonra bize ne olduğu kimin umurunda?
Dur. Anne. Ne yapıyorsun?
Küllerini çıkartacağım.
Dur, 30 yıl geçti. Orada bir şey kalmamıştır.
- Burada, onunla kalamaz. - Kiminle?
Dr. Miller, hemşire masasına lütfen.
- Senin okumadıklarından okurum. - Hayır, sen bekle.
Kapının önündeki ne?
Hayır!
Olamaz!
Anne!
Olamaz!
Bana sakın dokunma!
Sakın dokunma! Asla!
Seni bu yüzden asla affetmeyeceğim!
Bunu asla unutmayacağım!
Ne bok yedin sen Lucas?
Nasılsın Clare'ciğim? Uzun zaman oldu.
- Arabaya git Rae. - Ne? Olmaz.
- Seni yeniden görmek güzel. - Onunla konuşma.
Sandığın gibi değil.
- Değişmiş. - O mu? Hadi oradan.
- Değişmiş. Clare, o artık ayık. - Bunu o mu dedi sana?
Ve sen de inandın?
- Siktiğimin salağı. - Neden eve geçmiyoruz?
- Sonra da konuşuruz. - Niye buradasın? Bu senin evin değil.
Burada istenmiyorsun.
- Onun evi. - Ne?
-Öyle. Onun evi. - Ne? Seni duyamıyorum Lucas.
Evi Luke'tan satın aldım. Artık bizim.
Ne zaman gelmek istersen aileni getirebilirsin.
Annemizin evini, onu istismar eden adama mı sattın?
- Babamız o. -İstismar mı? Bu mu yani?
- Evet, biliyorum çünkü oradaydım. -Çocuktun.
Olanları hatırlamıyorsun.
Annemi saçından sürükleyerek yataktan çıkardın. Serçe parmağını kırdın.
Spagettiyi beğenmedin diye tabakları parçaladın.
Bak, o annemizin evini kurtardı. Banka, el koyacaktı.
Sana, onun üniversite parasını verdim.
Yetmedi!
Bana iyilik yapmışsın gibi davranıyorsun.
Bana burayı verdin diye.
Seni sevmiyor Lucas.
- Farkındasın, değil mi? - Yeter.
- Bu adam, seni sevmiyor. - Bilemezsin.
Bilirim. Sen bu adamın, sevebileceğini mi
- sanıyorsun? - Sus.
Bir şeyi sevebilecek
- olduğunu mu? - Yeter.
- Nasıl seveceğini bilmiyor. - Yeter be!
Annem bize affetmeyi öğütledi. İnsanların değişebileceğini de.
- Sence onu mu kastediyordu? -Ölmeden önce
- dedi ki... -Ölmeden öncesine girme bile!
- Orada yoktun bile lan! - Bu kozu kullanma artık!
Sanki sen çok aziz biriydin de. Annem de öyle değildi.
Ne diyorsun Lucas?
Onu, sanki mükemmelmiş gibi...
- Nasıl böyle konuşursun? - ...böyle yüceltme.
- Sus artık. - Bildiklerinden
- fazlası var. - Kes lan sesini!
İkiniz de susun, tamam mı? Bitti. Olan oldu.
Bu konuyu bu akşam çözemeyeceğiz. Şimdilik biraz ara verelim.
Tahmin etmeliydim.
Sana hiçbir şey vermemeliydim.
- Asla. - Siktir oradan.
Aynen, sen siktir asıl!
- Senin yüzünden evliliğim bitti. - Ne?
Senin yüzünden, annem öldüğünde
- yanında olamadım! - Hayır!
Kendin yüzünden orada değildin.
Kendi tercihindi!
Kimse beni çağırmanı istemedi. Kimse. Ne ben ne annem. Hepsi kendi suçun.
Rae, arabaya bin.
- Anne, olmaz. - Arabaya bin dedim Rae!
Bu iş bitmedi.
Bitmedi.
Elli yıl nasıl da hızlı geçiyor, değil mi?
Doğduğun günü hâlâ hatırlıyorum Clare.
Ve hiç değişmemişsin.
Bu, senin evin değil.
Ve ona zarar verirsen de canını alırım.
Gidelim.
Tatlım.
Hayatım, kenara çek. Tamam, kenara çek hadi.
Çok özür dilerim. Bunların hiçbirini duymaman
- gerekirdi. - Hepsi benim suçum.
- Ne diyorsun? - Lucas dayıma para işini ben söyledim.
Üniversite parası olduğunu söyledim. Özür dilerim, ben...
Öylesine mesajlaşıyorduk ve konu açıldı.
Büyük bir mesele olduğunu düşünemedim ama sonra kendi sordu.
Sonra da babam çok sinirlendi ve sen de öylece gidince...
- Hayır, Rae... - Evet. Siz kavga edip...
Ve ben de...
- Babamla boşanıyor musunuz? - Hayır.
Yani...
Çözmemiz gereken meseleler var.
Ama bu yönden... Hey! Senin bir suçun yok.
Hiçbiri senin suçun değil, tamam mı? Babanla ben, seni çok seviyoruz.
Yaptığını sandığın her şeyi...
...sevginden dolayı yaptın.
Değil mi?
Tamam mı?
Sevgili Johnny, annemin bana söylediği son kelime "sevmek" idi.
O kadar hasta ve güçsüz düşmüştü ki
"ben" ve "seni" kelimelerini bile söyleyemedi.
Bunun bir önemi yoktu. O cılız kelimenin bile kendi başına bir ağırlığı vardı.
Annem ölürken yanında değildim. Kimse değildi.
Bu gerçek, şu an bile peşimi bırakmıyor.
Ölümünde, annemin yanında olamadığım gerçeği.
Soruyla hiçbir alakası olmadığını düşünüyorsundur Johnny.
Ama bu, benim cevabımla doğrudan alakalı.
"Şeker" olarak verdiğim her cevapla doğrudan alakası var.
Sevmek, sevmek, sevmek. Demir bir çan gibi, kafamda çınlıyor.
Sevmek, Şeker'in yaradılış hikâyesidir.
Romantik, platonik, ailevi ya da geçici olabilir.
İstismarla lekelenmiş, üzüntüyle kaplanmış veya ihanetle bozulmuş olabilir.
Bekle.
- Bunu neden yapıyorum. - Hey...
Kapalı tutmaya devam et sen. Kapalı tut.
Tamam, aç şimdi.
Aman Tanrım.
Git. Git başlarını okşa.
Evet.
Hayatın boyunca yapabileceğin en iyi şey
sevginin içinde yuvalanmış o boku temizlemektir.
- Merhaba. - Merhaba. Geldiğin için sağ ol. Ben...
-Çok üzgünüm. Böyle... - Hayır. Dur.
Yaptığın şey, büyün bir adımdı.
Evet. Bana gönderdiğin şeyin,
şu Şeker şeyi, yardımı dokundu.
İçeri gelsene.
Bence orada olman iyiydi...
Lucas dayımla yani...
Annenin yanında olmaktansa.
Belki de kendimizi, olmamız gereken yerde buluyoruz.
Seni çok seviyorum ya.
Ben de çok seviyorum ya.
Yani...
Tatlım.
Diyeceğim şu.
Cesur ol. Doğal ol.
Kendini bağışla.
Ve sevdiğin insanlara karşı "seviyorum" kelimesini kullanmayı öğren.
Böylece en önemli anda onu dile getirebilirsin.
Sevmek.
Vakit geldi.
Hepimiz öleceğiz Johnny.
Bu yüzden o çanı, yemek saatiymiş gibi çal.
Sevgilerle...
Şeker.
Alt yazı çevirmeni: Metin AK