To tutaj.
Czuję to.
Proszę, kotku.
- Boże. - Wiesz, że czas kopać.
Skończ z tą łopatą!
Nie wykopię ci grobu!
Nie musi być duży, z półtora metra.
Na moje prochy.
- Nie! - Nie walcz z tym, Clare.
Proszę cię o jedną, prostą rzecz.
Nie zrobię tego!
Nie zabiję cię. Nie pochowam cię.
Dobra, sama to zrobię.
Wszystkiego najlepszego, kurwa.
Mamo!
MAŁE WIELKIE HISTORIE
Droga Sugar, moje małżeństwo rozpadło się po 20 latach.
Czyja to wina? Moja? Żony? Społeczeństwa? Nie wiem.
Ale poznałem kobietę, z którą zaiskrzyło.
Boję się wypowiedzieć to słowo na M.
Mam pytanie.
Kiedy należy powiedzieć „kocham cię”?
I o co chodzi w tej miłości?
Johnny.
NOWY LIST DO SUGAR
- Mamo? - Rae, wybacz.
- Przestraszyłaś mnie. - Czemu znów tu jesteś?
- Czyja to bluza? - Niczyja.
Czemu tak stoisz?
Muszę ci coś powiedzieć.
Okej.
To nie kolega wujka Lucasa...
zostawił te pieniądze.
To był twój tata.
WÓDKA
Podasz mi tamtą?
GODZ. 15.27
Skrzynka jest pełna. Nie można zostawić wiadomości.
Po co tata tu przyszedł?
Dlaczego dał mi te pieniądze?
Coś ty zrobił, Lucas?
Okej.
DOM
No weź.
Halo.
Kto to był? Mamo?
- Mamo? - Boże.
„Przede wszystkim była zgoda.
Poczuła, jakby ktoś ją uświadomił.
Pozwolił jej spojrzeć na życie i zrozumieć jego wartość.
Na tego potwora złożonego z piękna i brutalności”.
Wesołego Dnia Św. Patryka.
Gdzie jest lekarz? Jest już 18, a nikt nie przyszedł.
Widziałam go przy windzie.
Boże, gdzie są...
- Gdzie klucze od samochodu? - Przecież ty nie prowadzisz.
- Gdzie one są? - Co się dzieje?
Nie wiem.
Kto wstawił do lodówki cedzak z jednym winogronem?
Serio, jedno winogrono? Gdzie są te kluczyki?
Co się dzieje, Clare?
- Clare. - Są.
Dobra, ty prowadzisz.
Nie mam prawka.
Mówiłaś, że potrzebujesz praktyki.
Co się dzieje?
- Porozmawiamy? - Nie będziemy rozmawiać.
Miałeś rację co do Lucasa. Nie powinnam mu ufać.
- Zadowolony jesteś? - Nie.
Chodźmy.
Proszę poczekać. Dzień dobry.
Moja mama, Frances Pierce, z sali 316...
Potrzebuje morfiny, a nikt jej nie pomaga.
Podajemy ją co 12 godzin.
Proszę podać wcześniej. Ona jej potrzebuje.
Nie pomagacie jej.
Nie chcieliście jej leczyć od początku.
Nowotwór pani matki jest nieuleczalny.
Mówił pan, że daje jej rok,
a minęło siedem tygodni.
Nie da się tego przewidzieć.
- Jest zbyt wiele zmiennych. - Jebać zmienne.
To bardzo ważna osoba.
Bardzo ważna osoba.
Jej ciało słabnie. To część procesu.
Jeśli ktoś chce się pożegnać,
to powinien przyjechać.
Lepiej wcześniej niż później.
Co?
Zostały jej... jakieś dwa tygodnie.
Przykro mi.
Dalej.
Proszę, odbierz.
Dalej, Lucas.
Wejdź, kotku.
W porządku.
Pojadę po Lucasa. Powinien tu być.
Kochanie, nie.
Wiem, że mnie kocha i nie ma go tu, bo nie może tu być.
Wrócę za kilka godzin.
To boli.
Kocham cię.
Kochać.
Niedługo wrócę.
Chcesz coś zjeść?
Możemy zjeść kurczaka i frytki.
TATA
Co mówił, kiedy dawał ci pieniądze?
- Co? - Co mówił mój ojciec?
- Mówiłam ci. - Ale co dokładnie?
Przyszedł i powiedział do mnie „Frankie”, i...
i kazał przekazać ci kopertę.
I tyle? Na pewno nie było nic więcej?
- Tak. - Nic?
- Nie. - To tak czy nie?
- Nie wiem, stresujesz mnie. - Muszę wiedzieć.
Powiedz, co powiedział.
- Próbuję się skupić. - Chcę wiedzieć.
Co ci powiedział?
Nie wiem, był stary i wyglądał jak rasista.
- Zapytałam, czemu nie ma wujka Lucasa. - I co powiedział?
„Rodzina dba o siebie”, czy jakoś tak.
Zjedź.
- Co? - Zjeżdżaj!
- Co? Boże! - Już!
Chcę skręcić...
Lucas? Cześć.
- Mamo? - Dobra.
- Co robisz? - Jest tu kto?
Weź to.
- Przepraszam! - Mamo!
- Gdzie macie łopaty?
Takie ostre.
Nigdzie nie pojadę, jeśli nie powiesz, co robimy.
- Dobra! - Mamo!
Otwórz drzwi, Lucas.
Wiem, że tam jesteś. Dorośnij i otwórz.
- Wyluzuj, nie ma go. - A gdzie jest?
Nie wiem, może u Whita. Powiedz mu, że wisi mi kasę.
Jak go znajdziesz, niech do mnie zadzwoni.
Przykro mi z powodu mamy.
Lipa.
Zatrzymaj się tutaj.
Czemu nie wchodzimy do domu?
Myślałam, że przyjechałyśmy do wujka.
Clare?
Gdzie byłeś?
Spójrz na mnie.
Dwa tygodnie.
Zostały jej dwa tygodnie.
FRANCES PIERCE 18 SIERPNIA 1949 – 18 MARCA 1995 R.
Przepraszam, jestem porażką.
Odeśpij to.
Pojedziemy z samego rana.
Zmieniła się?
Trochę.
Jest na mnie zła?
Nie.
Nie mogę jej zobaczyć tam, w szpitalu. Ale nie mogę też siedzieć w domu.
Nie mogę być tu sam.
Boisz się?
- Nie. - Tak, boisz się.
Boisz się, że przyjdzie Straszydło...
- i cię złapie. - Boże, Straszydło.
- Zapomniałem o nim. - No.
Pieprzony ojciec...
- Myślałem, że nas porwie. - Ale nie porwał.
Nie chciał nas.
Nigdy nas nie chciał.
Kto o nas zadba, gdy jej zabraknie?
Mamo, co ty robisz?
Wykopię jej prochy.
Minęło 30 lat, tu nic nie ma.
- Nie może z nim tu być. - Z kim?
Doktor Miller proszony do pokoju pielęgniarek.
- Przeczytam jakąś. - Nie. Chwila.
Co to jest?
Nie!
Mamo!
Nie!
Nie dotykaj mnie!
Nie wybaczę ci tego!
Nie wynagrodzisz mi tego!
Coś ty narobił, Lucas?
Jak się masz, Clare? Kopę lat.
- Idź do samochodu, Rae. - Nie.
- Miło cię widzieć. - Nie odzywaj się do niej.
To nie tak, jak myślisz.
- On się zmienił. - Tak? Bzdura.
- Tak, jest trzeźwy. - Tak ci powiedział?
A ty mu uwierzyłeś?
- Pieprzony idioto. - Może wejdziemy do domu?
- Tam porozmawiamy. - Co tu robisz? To nie twój dom.
Nikt cię tu nie chce.
- Jego. - Co?
- To jego dom. - Co ty mówisz?
Kupiłem dom, jest nasz. Kupiłem go od Luke’a.
Możesz wpaść ze swoją rodziną.
Sprzedałeś do mamy jej prześladowcy?
- To nasz tata. - Prześladowca? Tak o mnie myślisz?
- Tak, bo tak było. - Byłaś dzieckiem.
Nic nie pamiętasz.
Ściągnąłeś mamę za włosy z łóżka i złamałeś jej palec.
Rozbiłeś naczynia, bo nie smakowało ci spaghetti.
Uratował dom mamy, bo chcieli go zająć.
Dałam ci pieniądze z jej funduszu na studia.
To nie wystarczyło!
Zachowujesz się, jakbyś robiła mi przysługę.
Dając mi ten dom.
On cię nie kocha.
- Wiesz o tym? - Dość.
- Nie kocha cię. - Nie wiesz tego.
- Wiem. Myślisz, że taki ktoś może kochać? - Przestań.
- Myślisz, że jest zdolny do miłości? - Dość.
- Nie wie, jak kochać. - Przestań!
Mama mówiła, żeby wybaczać, że ludzie się zmieniają.
- Mówiła o nim? - Zanim umarła,
- powiedziała... - Nie mów mi o tym!
- Nie było cię tam. - Nie zwalaj winy na mnie!
Sama nie byłaś święta. Mama też nie.
O czym ty mówisz?
Robisz z niej wzór do naśladowania...
- Czemu to mówisz? - ...jakby była ideałem.
- Przestań. - Nie wiesz wszystkiego,
- co się wydarzyło. - Zamknij się!
Oboje się uciszcie. Wystarczy.
Nie będziemy rozmawiać o tym w nocy. Prześpijmy się.
Mogłam się tego spodziewać.
Nie powinnam ci nic dawać.
- Nigdy. - Jeb się.
Sam się jeb!
- Przez ciebie rozpadło mi się małżeństwo. - Co?
Nie było mnie przy mamie, gdy umierała,
- też przez ciebie! - Nie!
Nie było cię tam z własnej winy.
Sama tak wybrałaś!
Nikt cię nie prosił, żebyś mnie szukała. Ani ja, ani mama. To twoja wina.
Rae, wsiadaj do auta.
- Mamo, nie. - Wsiadaj!
To nie koniec.
To jeszcze nie koniec.
Niesamowite, jak przeleciało te 50 lat.
Pamiętam dzień twoich narodzin, Clare.
I nic się nie zmieniłaś.
To nie twój dom.
A jeśli go skrzywdzisz, zabiję cię.
Jedźmy.
Kotku.
Zatrzymaj się, kochanie.
Przepraszam, nie powinnaś była tego słuchać.
- Ani słowa. - To moja wina.
- Co ty mówisz? - Powiedziałam wujkowi o pieniądzach.
Powiedziałam o funduszu na studia. Przepraszam, ja nie...
Pisaliśmy ze sobą i jakoś tak wyszło.
Nie myślałam, że to takie ważne, ale on cię poprosił o pieniądze.
Potem tata się wściekł, a ty odeszłaś i...
- Nie, Rae. To nie... - Kłócicie się, a ja...
- Rozwodzicie się z tatą? - Nie.
To znaczy...
musimy to wszystko przemyśleć.
Ale nie musisz się tym martwić.
To nie twoja wina. Oboje z tatą bardzo cię kochamy.
Jeśli coś zrobiłaś...
to zrobiłaś to z miłości.
Tak?
W porządku?
Drogi Johnny, ostatnimi słowami mojej matki było „kochać”.
Była tak chora i słaba,
że nie umiała odmienić słowa ani dodać „cię”.
To nie miało znaczenia, bo samo to słowo ma wielką moc.
Nie było mnie przy mamie, gdy umierała. Była sama.
Do teraz mnie to prześladuje.
Nie było mnie przy mamie, gdy umierała.
To pewnie nie ma nic wspólnego z twoim pytaniem, Johnny.
Ale ma wiele wspólnego z moją odpowiedzią.
Ma wiele wspólnego z każdą odpowiedzią, jaką udzieliłam jako Sugar.
Miłość, miłość, miłość. To słowo kołacze się we mnie jak dzwon.
Miłość to źródło historii Sugar.
Może być romantyczna, platoniczna, rodzinna lub ulotna.
Skalana przemocą, nasączona żalem lub zepsuta zdradą.
Poczekaj.
- Czemu ja to robię? - Hej.
Nie otwieraj, zasłoń oczy.
Okej, otwórz.
Boże.
Pogłaszcz je.
Tak.
Najlepsze, co możesz zrobić ze swoim życiem,
to zmierzyć się z problemami z miłości.
- Hej. - Dziękuję, że przyszłaś.
- Nie powinienem... - Spokojnie.
Zrobiłeś duży krok.
Ten artykuł, który mi wysłałaś,
ten od Sugar, bardzo mi pomógł.
Proszę.
Dobrze, że tam byłaś...
z wujkiem Lucasem...
zamiast z mamą.
Może trafiamy tam, gdzie powinniśmy być.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Więc...
kotku.
Oto, co mogę powiedzieć.
Bądź odważny, bądź prawdziwy.
Wybacz sobie.
I ćwicz wyznawanie miłości ludziom, których kochasz.
A powiesz to, kiedy będzie najbardziej potrzebne.
Kochać.
Już czas.
Wszyscy kiedyś umrzemy, Johnny.
Więc wsłuchaj się w ten dzwon.
Twoja...
Sugar.
Napisy: Joanna Ziolkowska