"Αγαπητή Σούγκαρ, υποτίθεται ότι παντρεύομαι σε έναν μήνα.
"Ο αρραβωνιαστικός μου είναι υπέροχος, μα δεν θέλω να το κάνω."
"Αγαπητή Σούγκαρ, αγοράσαμε σπίτι με τη γυναίκα μου.
"Θα έπρεπε να χαίρομαι,
"μα όταν φεύγει για τη δουλειά, απλώς κάθομαι σπίτι και κλαίω."
"Αγαπητή Σούγκαρ, είμαι καλή σύζυγος εδώ και 25 χρόνια.
"Αλλά και για τα 25 από αυτά, πάντα ήθελα να φύγω.
-"Τι να κάνω;" -"Πότε να φεύγεις;"
"Λες ότι πρέπει να μείνω;"
Τι διαβάζεις;
Τίποτα.
-Θα μου βάλεις πέντε αστέρια κριτική; -Δεν πας να πνιγείς;
Αγαπητή Σούγκαρ...
Είμαι μια μπερδεμένη γυναίκα. Έχω παντρευτεί δύο φορές.
Είμαι ανέντιμη, παρορμητική...
δυστυχής...
ζηλιάρα...
και μόνη.
Και δεν έχω δικαίωμα να δίνω συμβουλές... σε κανέναν.
Παιδιά;
-Να πάρει. -Γεια.
-Γεια, Ρέι. -Γεια.
Ορίστε.
Είναι από τον θείο Λούκας. Σας ξεπλήρωσε.
ΕΠΙΤΑΓΗ ΠΟΣΟ - 15.000,00
Σταματήστε να τσακώνεστε.
Ή μήπως έχετε ήδη σταματήσει;
Δεν τον κατάφερα να μου πει τίποτα άλλο, αλλά κάτι βρομάει.
Γιατί να εμπιστευόταν έναν φίλο για να αφήσει 15 χιλιάρικα;
Έχεις δει το γράμμα του Χέιζ; Τo φυλάω στο βιβλίο.
-Και δεν το βρίσκω. -Όχι.
-Το χρειάζομαι για το σεμινάριο. -Κι η Ρέι φέρεται ύποπτα.
Κάτσε. Το βρήκα. Ωραία.
Θέλω να μάθω ποιος ήρθε σπίτι μου χθες, εσύ όχι;
Ντάνι, ο Λούκας μάς πλήρωσε. Η Ρέι δεν μου φωνάζει.
Κάναμε σεξ για πρώτη φορά εδώ και μήνες. Όλα είναι καλά. Όλα καλά.
Τι έπαιζε με τον οδηγό του Uber χθες;
Ήρθε η Έιμι.
Θα σε δω αύριο το βράδυ.
Θα φύγεις τώρα; Ενώ συμβαίνουν όλα αυτά;
Ενώ συμβαίνει τι;
Ντάνι, δεν συμβαίνει τίποτα. Δεν υπάρχει θέμα.
Όλα είναι καλά.
Εντάξει; Όλα καλά.
-Τρέχα. -Συγγνώμη. Γεια.
Τι ψάχνεις; Το γράμμα του Χέιζ;
-Γεια. -Γεια, γεια, γεια.
Λοιπόν, έχω φέρει καπνιστό κρέας, γλειφιτζούρια με κάνναβη.
Θεέ μου. Τι συμβαίνει;
Τίποτα. Όλα. Δεν ξέρω.
-Πάμε. -Εντάξει.
Δεν θέλω να ξαναδώ κόλλα εξετάσεων ποτέ.
-Μέχρι το επόμενο εξάμηνο. -Πάμε να γιορτάσουμε;
-Ναι. -Πάμε στο Μεξικό.
-Είναι κάπως μακριά. -Έλα, μαμά. Έχουμε διακοπές.
Συμβιβάζεσαι με φαγητό στο Dairy Queen στην εθνική;
Λοιπόν, άκου. Θα μαζέψουμε λεφτά,
και στις διακοπές του τελευταίου έτους θα πάμε κάπου τέλεια.
Ναι.
Ναι. Εντάξει. Έχουμε δύο χρόνια για να κάνουμε οικονομίες.
Πού να πάμε;
Λένε ότι το Μάτσου Πίτσου είναι υπέροχο. Το Μονοπάτι των Ίνκας.
Έλεγα λιγότερη πεζοπορία και περισσότερες μαργαρίτες.
-Τι... τι κάνεις; -Καταγραφή.
Εντάξει. Με λένε Τζες.
Είσαι φρικτός οδηγός, Τζες.
-Δεν... δεν οδηγούσα. -Σωστά.
-Απλώς καθόσουν εκεί, ακίνητος. -Είχα σταματήσει.
-Ποιος θα το πληρώσει αυτό; -Εσύ οδηγούσες.
Αγάπη μου, εμείς φταίγαμε.
Όχι, μαμά. Θα πρέπει να κάνουμε διπλοβάρδιες γι' αυτό.
Δεν θα πάμε ποτέ στο Μεξικό.
Ξέρεις κάτι; Ο πατέρας μου ξέρει έναν μηχανικό.
Θες να μου δώσεις τον αριθμό σου; Να δω αν μπορεί...
Δεν ξέρω, να σε βοηθήσει.
Γιατί όχι; Αξίζει μια προσπάθεια.
Ναι.
Εκτός αν είναι κόλπο για να πάρεις το τηλέφωνό μου;
Όχι. Ούτε καν. Είναι για τον μηχανικό. Θα σου βρω μηχανικό.
-Ωραία. -Ναι.
Αυτό το σεμινάριο συγγραφέων είναι το καλύτερο δώρο
που μου έχουν κάνει ποτέ.
Σου μένουν μόνο δύο θλιβερές μέρες στη δεκαετία των 40.
-Θεούλη μου. -Ή όλα ή τίποτα.
-Έτσι λένε. -Θεέ μου.
"Ο θρυλικός Βρετανός συγγραφέας Χέιζ Μακίον..."
ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ
"...ηγείται του διεισδυτικού σεμιναρίου..."
-Έλεος. -"...με έναν μετρ του είδους
-"στο απόγειο της δύναμής του." -"Απόγειο της δύναμής του";
Σιγά μην τα έλεγαν αυτά για γυναίκα.
Λοιπόν, έχω κάποια νέα.
Τι;
Με ενημέρωσε ο ατζέντης μου, επιτέλους.
Έιμι. Εντάξει. Λυπάμαι πολύ.
-Και ο εκδοτικός Random House έκανε... -Τι στην ευχή.
- ...προσφορά... -Παναγία μου.
-Περίμενε. Δεν το πιστεύω! -Έτσι;
-Θεούλη μου! -Δεν είναι πολλά λεφτά,
-μα... -Ποιος νοιάζεται;
Άσε τα λεφτά.
-Είναι απλώς... -Ναι.
Από περιέργεια, πόσα... Αναρωτιέμαι πόσα δίνουν.
Νομίζω ότι είπαν γύρω στα 85.000.
-Ογδόντα πέντε χιλιάδες; -Ναι...
Χριστέ μου. Έιμι!
-Το ξέρω. Και μάντεψε. -Τι;
Ενδιαφέρονται και για ταινία.
-Απίστευτο! -Το ξέρω. Τι;
Απίστευτο! Θεούλη μου! Είμαι...
Θεέ μου. Αυτό το μέρος.
Καθόλου άσχημα.
Ευτυχώς που πληρώνουμε βάσει εισοδήματος.
Έιμι;
-Έιμι! Μόλις το έμαθα! -Θεέ μου.
-Συγγνώμη, δεν... -Πάψε! Πάψε!
-Το ξέρω. Είναι τρελό. -Είσαι θεά.
Πάω να κάνω τσεκ ιν.
Χαίρομαι τόσο πολύ για σένα.
-Γεια. -Γεια.
Θα ήθελα να κάνω τσεκ ιν για τις Κλερ Πιρς και Έιμι Άντλερ.
Ναι. Είστε στην Άδεια Καρέκλα, γράφοντας για την εγκατάλειψη.
Τέλεια!
Όχι, όχι. Είμαστε με τον Χέιζ Μακίον, "Η ιστορία μέσα σου";
-Είστε σίγουρα στην εγκατάλειψη. -Όχι, ήρθαμε για τον Χέιζ.
Μα είστε στην Άδεια Καρέκλα.
-Ναι, Άδεια Καρέκλα είμαστε. -Όχι...
-Ναι. -Όπως είπα.
-Φέρνω τα πακέτα σας. -Ευχαριστούμε.
-Να το δω αυτό; Άκου... -Γιατί...
Εντάξει. Κοίτα να δεις.
Το σεμινάριο του Χέιζ εξαντλήθηκε σε δύο δευτερόλεπτα.
Υπάρχει ένα παραθυράκι.
Θα πάμε σ' αυτό για την εγκατάλειψη,
λέμε ότι δεν κάνει κι αλλάζουμε.
Θα εγκαταλείψουμε το σεμινάριο για την εγκατάλειψη;
Ναι.
Λοιπόν, Κλερ, τι λες; Σανσέρ ή Ρον;
Το κόκκινο είναι μια χαρά.
Άκουσες, Τζόαν. Βράζει το αίμα της.
Ελπίζω να τρως μοσχαράκι μπουργκινιόν.
Είναι ωραίο.
Μ' αρέσουν πολύ οι πίνακές σας.
Όταν κάναμε διδακτορικό, αποφασίσαμε να αγοράζουμε ένα έργο τέχνης
-κάθε χρόνο. -Με την ευρεία έννοια.
Η μαμά της Κλερ είναι καλλιτέχνιδα.
-Όχι, όχι έτσι. -Έλα τώρα.
Ό,τι έχει η Κλερ, το έχει φτιάξει η μαμά της.
-Οριακά έχτισε το σπίτι σας. -Είναι αρχιτέκτονας;
Όχι, σερβιτόρα είναι.
Κι εγώ, ως φοιτήτρια.
Όλοι πρέπει να το κάνουν μια φορά στη ζωή τους.
Κι εκείνη σπουδάζει τώρα.
Μαζί μου.
-Πλάκα κάνεις. -Μπράβο της.
-Ποτέ δεν είναι αργά, σωστά; -Εγώ ήθελα να γίνω η Ρουθ Γκίνσμπεργκ.
Τζες, αν πήγαινα Νομική μαζί σου του χρόνου, θα πέθαινες;
Βασικά, σκεφτόμουν... Δηλαδή, σκεφτόμασταν...
ότι ίσως να το αναβάλω για έναν χρόνο για να ταξιδέψουμε στο εξωτερικό.
-Ορίστε; -Η Κλερ θα κάνει ένα εξάμηνο στο Δουβλίνο,
και σκεφτόμασταν ότι θα ήταν ωραία να μέναμε λίγο παραπάνω.
Πάω μια στιγμή...
-στην τουαλέτα. -Τουαλέτα; Είναι...
Καλώς ήρθατε, συγγραφείς.
Κοιτάξτε την καρέκλα.
Πολύ κυριολεκτικά την πήραν την άδεια καρέκλα.
Πώς σας κάνει να νιώθετε;
Τι αναμνήσεις σας ξυπνάει;
Σ' αυτό το σεμινάριο θα εξετάσουμε την εγκατάλειψη
σε σχέση με εμάς και τους χαρακτήρες μας.
Θα το κάνουμε με ασφάλεια, σε έναν κύκλο εμπιστοσύνης.
Θα μείνουμε για ένα λεπτό.
-Η εγκατάλειψη... -Μετά πάμε στον Χέιζ,
-εντάξει; -Δεν γίνεται.
Επίσης, είναι κι αυτός στη Random House,
οπότε θα ρωτούσα για έναν επιμελητή.
Κυρίες μου;
-Οι υπόλοιποι; -Συγγνώμη.
Ίσως να μη μας αγκάλιασαν αρκετά
-ως μωρά... -Δεν γίνεται.
Πρέπει να μείνουμε. Είναι αγένεια.
Ίσως να μη σας κάλεσαν σ' εκείνο το πάρτι...
γιατί όλοι ήξεραν ότι φορούσατε μπλούζα πάνω από το μαγιό σας.
-Άσ' το. Πάμε τώρα. -Όχι.
-Φοράτε ψηλές κάλτσες; -Έτοιμη; Πάμε.
-Σταμάτα. Δεν φεύγω. -Έλα. Σήκω. Πάμε.
-Έιμι! -Ναι.
Συγγνώμη.
Ας αρχίσουμε κλείνοντας τα μάτια μας
κι ας θυμηθούμε πότε εγκαταλείψαμε συναισθηματικά τον εαυτό μας.
ΟΝΤΑΣ ΤΙΠΟΤΑ, ΧΕΪΖ ΜΑΚΙΟΝ
Έπρεπε να το φανταστώ.
Λατρεύω αυτό το δωμάτιο. Όλα αυτά τα βιβλία, είναι...
Να το πάρεις αυτό. Χέιζ Μακίον. Η μαμά μου διαβάζει ό,τι γράφει.
Κι αυτή η σκάλα. Μόνο στις ταινίες έχω δει.
Δεν ήξερα ότι οι κανονικοί άνθρωποι είχαν βιβλιοθήκες με σκάλες.
-Θεωρείς τους γονείς μου κανονικούς; -Ναι.
Κι εκείνοι θα νομίζουν ότι είσαι με μια... χωριάτισσα...
Τι;
-Γιατί έβαλα αυτό το φόρεμα; -Σταμάτα. Είσαι τέλεια. Εσύ...
Πότε λες να τους το πούμε;
-Τι να τους πούμε; -Ότι αρραβωνιαστήκαμε.
Ορίστε;
Να παντρευτούμε.
Όχι. Είμαστε μαζί μόλις...
Μόλις τρεις...
-Δεν με νοιάζει. - ...μήνες.
Δεν με νοιάζει. Θέλω να...
Θέλω να περάσουμε τις ζωές μας μαζί.
Και μια μέρα...
Θα έχουμε το δικό μας σπίτι... και θα είναι γεμάτο...
με τέχνη και πάρα πολλά βιβλία...
-και όσες σκάλες θέλεις. -Βιβλία.
Σοβαρολογείς;
-Αν πεις ναι, τότε ναι. -Ναι.
Πήρε πολύ κακές κριτικές!
Εντάξει. Το...
ΧΕΪΖ ΜΑΚΙΟΝ
Σχεδόν θέλεις να το ξε-ζήσεις αυτό. Ξέρεις;
Ωστόσο, εγείρει το ερώτημα, κι αυτό...
αυτό μάλλον θα είναι μέρος της πλοκής στο επόμενο,
αν γράψω ποτέ άλλο, γιατί να μπω στον κόπο;
-Αλλά, δεδομένου αυτού... -Έτσι νομίζω...
Συγγνώμη.
-Γεια. -Γεια.
Συγγνώμη. Θα μπω λιγάκι στο...
Όχι, δεν γίνεται. Είναι γεμάτο.
Κανείς δεν θα το καταλάβει αν μπω.
Δοκίμασα το σεμινάριό μου,
αλλά δεν μου ταιριάζει. Έτσι, έλεγα να μπω σ' αυτό.
Δεν γίνεται σ' αυτό,
αλλά υπάρχει θέση στο Τρελοί, Μουρλοί και Θεοπάλαβοι,
ψυχικές ασθένειες με τον Τζ. Τζαμπλόνσκι.
Όλες αυτές οι λέξεις είναι προσβλητικές.
-Έτσι λέγεται το σεμινάριο. -Κλερ. Κλερ.
-Μισό λεπτό. -Έιμι;
Θεέ μου, ασχολούμαι με το βιβλίο.
Ο ατζέντης μου θέλει να βγει...
Γιατί με παράτησες;
Σοβαρολογείς τώρα;
-Ναι. -Δεν σε παράτησα. Εσύ ήθελες να μείνεις.
Γεια. Ναι, εδώ είμαι. Τα κατάφερα, ναι.
Δεν ξέρω. Δεν έχω ξαναπάει στο Λονδίνο.
-Αυτό είναι απίστευτο. -Καλά. Μην περιμένεις ολόκληρη βιβλιοθήκη.
-Γεια! -Γεια σου, μαμά.
-Γεια σας. -Να που ξανασυναντιόμαστε!
Δεν πίστευε το "στη μέση του πουθενά".
-Γεια σου. -Μου έλειψες.
Πώς ήταν η διαδρομή;
-Ελπίζω να μη σας τράκαραν από πίσω... -Όχι.
...αυτήν τη φορά.
Αυτό...
-Αυτό είναι... -Ναι.
Ναι. Θέλαμε να είναι έκπληξη.
Είναι το δαχτυλίδι της γιαγιάς του.
Έχω εκπλαγεί.
Είμαι ο Ντάνι. Ξέρετε τι να κάνετε.
Γεια σου, αγάπη μου. Απλώς σε πήρα...
γιατί δεν μ' άρεσε όπως το αφήσαμε...
Αυτό το μέρος είναι απαίσιο και ο κόσμος είναι πολύ παράξενος,
και όλοι είναι βίγκαν, δεν υπάρχει μπαρ,
και απλώς θέλω να...
Τέλος πάντων, θα τα πούμε αύριο βράδυ
και θα... Λοιπόν. Γεια.
Θεούλη μου!
-Είστε καλά; -Ναι, καίει...
-Το ξέρω. Το συνηθίζεις. -Ναι.
Με λένε Κλερ...
Πιρς.
-Αλήθεια; -Δεν θα με θυμάστε.
Κοίτα, αν έκανα κάτι ανάρμοστο, ήταν εντελώς δικό μου το φταίξιμο.
Ήμουν ένας ηλίθιος μπεκρής,
-κι ένας κακός μπελάς... -Θεέ μου, όχι.
-Ναι, όχι. -Εντάξει. Καλό αυτό.
Βασικά, σας είχα στείλει ένα γράμμα...
-κάποτε, με μια ιστορία... -Αλήθεια;
...που είχα γράψει. Λεγόταν Το σπίτι με το μπλε κανό.
-Μάλιστα. -Έχει περάσει καιρός.
Ήταν πριν από 18 χρόνια, στο πίσω μέρος ενός καταλόγου εστιατορίου.
Ήμουν σερβιτόρα. Είχε πολλά σχεδιάκια πάνω.
-Ωραία. -Το μενού είχε μεγάλη ποικιλία,
όπως "Όλο θαλασσινά".
-Εντάξει. -Ο σεφ ήταν αντισυμβατικός.
-Μάλιστα. -Τέλος πάντων. Το θέμα είναι
ότι σας έγραψα για το διήγημά μου και μου απαντήσατε.
Τι απάντησα;
"Αγαπητή Κλερ, σ' ευχαριστώ που μοιράστηκες το υπέροχο διήγημά σου.
"Ήμουν βυθισμένος στο γράψιμο, αλλά με έκανε να σταματήσω
"για να σου πω να συνεχίσεις.
"Έχεις κάτι το ιδιαίτερο. Με πολλή αγάπη, ΧΜ."
-Ή κάτι τέτοιο. Δεν θυμάμαι. -Ναι. Ωραίο αυτό.
Τέλος πάντων...
Μου είπατε να έρθω να σας δω... να συνεχίσω την προσπάθεια...
-Ωραία. - ...και το έκανα.
-Ωραία. Μπράβο. -Ναι. Αλλά μετά...
Δεν το έκανα.
Σκέφτηκα ότι αν σας έβλεπα,
αν σας γνώριζα από κοντά...
θα ξεμπλόκαρε κάτι μέσα μου ή θα μετακινιόταν κάτι
που με απέτρεψε από το...
Θυμάστε τι είδατε σ' εμένα;
Δεν διάβασα το διήγημα.
Δεν... δεν σου έγραψα για την ακρίβεια.
Μου γράψατε. Το έχω εκεί πέρα.
-Όχι, όχι. -Σίγουρα.
Όχι εγώ. Θα ήταν η Μόραγκ.
Είναι άνθρωπος η Μόραγκ;
Η Μόραγκ, ναι. Ήταν η πρώτη μου σύζυγος.
Απαντούσε σε όλα τα γράμματα των θαυμαστών μου. Και ήταν ποιήτρια.
Σίγουρα εκείνη θα χρησιμοποιούσε
τη λέξη "βυθισμένος". Είχε μια τάση
να γίνεται δραματική, δυστυχώς.
Αλλά είχε πολύ καλό γούστο για τη δουλειά των άλλων.
Και λάτρευε τα θαλασσινά, τα οστρακοειδή.
Επομένως ο κατάλογος θα ήταν ακριβώς του γούστου της.
Εντάξει λοιπόν.
-Τζες, κάθισε, σε παρακαλώ. -Όχι, δεν πειράζει. Βασικά...
Πρέπει να πάω στην τουαλέτα.
Αλλά μετά θα κάνω τα πιάτα, οπότε μείνετε εκεί.
-Είναι πολύ καλό παιδί, μαμά. -Φαίνεται υπέροχος.
Και είναι εμφανές ότι σε λατρεύει. Μα είστε τόσο νέοι.
Δεν θέλω να επαναλάβεις τα λάθη μου.
Εντάξει.
Δεν είμαστε σαν εσένα και τον μπαμπά.
Δεν θέλω να ζω έτσι για πάντα.
Υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος εκεί έξω γεμάτος τέχνη...
και πολιτισμό, και δωμάτια γεμάτα βιβλία, και το θέλω αυτό.
Να αποκτήσεις ό,τι θέλεις.
Θέλω πιο πολλά από αυτό.
Γεια σου.
Έχει μια γιορτή γύρω από τη φωτιά απόψε ή κάτι τέτοιο αν θες...
-Τι κάνεις; -Νομίζω ότι θα φύγω.
Συγγνώμη αν αυτό...
σου είναι δύσκολο.
Ποιος είπε ότι κάτι μου είναι δύσκολο;
Γιατί δεν προσποιείσαι ότι χαίρεσαι για μένα;
-Τι; Έιμι, χαίρομαι πολύ για σένα. -Εντάξει. Χαίρεσαι για μένα;
-Ναι. -Είχες συμβόλαιο για βιβλίο πριν 20 χρόνια
και από τότε σκοτώνομαι για να σε φτάσω.
-Πριν από 16 χρόνια. Μετά έκανα τη Ρέι. -Εντάξει. Άρα...
πήρες αυτό που επέλεξες,
αλλά δεν χαίρεσαι και τόσο για μένα όταν παίρνω
-αυτό που εγώ επέλεξα; -Δεν είναι δίκαιο αυτό.
Δεν είναι; Ήμουν μαζί σου πλάι πλάι,
σώμα με σώμα για κάθε μικρό και μεγάλο συμβάν της ζωής σου.
Ήμουν εκεί όταν παντρεύτηκες τον Ντάνι, σε όλα τα παιδικά πάρτι,
τα κρυολογήματα, τα ξεβαμμένα ρούχα.
Οι χαρές σου ήταν και χαρές μου. Οι λύπες σου, λύπες μου.
Και δεν μπορείς καν, δεν ξέρω, να χαρείς για μένα.
Γιατί εγώ χαιρόμουν για σένα όταν έπαιρνες όλα όσα ήθελες
που εγώ δεν είχα.
Αυτό είναι διαφορετικό. Δεν τα ήθελες αυτά.
Πού ξέρεις τι θέλω; Είναι σαν...
Συγγνώμη, μα φέρεσαι σαν να είσαι ο μοναδικός άνθρωπος
που δεν πραγματοποίησε τη μεγαλύτερη επιθυμία του.
Δεν έγραψες βιβλίο. Δεν έγραψες το βιβλίο.
Δεν έγινες η συγγραφέας
που φανταζόσουν ότι θα γίνεις
και δεν φταίω εγώ.
Και δεν φταίει ούτε ο Ντάνι και σίγουρα δεν φταίει η Ρέι.
Συγγνώμη. Συγγνώμη. Αυτό ήταν...
Κλερ.
Μπορώ να σου το κοντύνω μετά τον γάμο.
Θα γίνει υπέροχο καλοκαιρινό φόρεμα.
Ευχαριστώ, μαμά.
Τι είναι, αγάπη μου;
Πολύ στενό;
Πιστεύεις ότι κάνω λάθος;
Δεν είναι δρόμος που δεν έχει γυρισμό. Κι αν δεν θες να το κάνεις...
μπορείς να κάνεις πίσω ανά πάσα στιγμή.
Όχι. Τον αγαπάω κι όλοι είναι εδώ.
Δεν είναι λόγος για να παντρευτείς.
Συγγνώμη που έκανα σαν να μην είχα αρκετά.
Δεν πειράζει.
Δεν ήξερα ότι ήθελες παιδιά.
Είπα...
ότι δεν θα έκανα παιδιά.
Έιμι.
Έχω κουραστεί που ο κόσμος
με κοιτάζει σαν να μην έχω ολοκληρωθεί ως γυναίκα επειδή δεν...
δεν είμαι μητέρα.
Και κάποιες φορές...
πιστεύω ότι έχουν δίκιο.
Έιμι...
είσαι καταπληκτική γυναίκα.
Είσαι ατρόμητη. Είσαι κουκλάρα. Είσαι ξεκαρδιστική.
Κάποτε δούλεψες διπλοβάρδια με ένα δαμάσκηνο στον κόλπο σου.
-Ποιος άλλος μπορεί να το πει αυτό; -Θεέ μου. Κανένας ελπίζω.
Είσαι η καλύτερη φίλη που θα μπορούσε να έχει κανείς.
Και σύντομα θα γίνεις...
επιτυχημένη συγγραφέας.
Το ξέρω αυτό.
Σ' ευχαριστώ.
-Μπορώ να μπω εκεί μέσα; -Ναι.
-Ο Χέιζ δεν μου έγραψε το γράμμα. -Τι; Τι λες τώρα;
Απ' ό,τι φαίνεται ήταν η γυναίκα του, μία από αυτές.
-Χριστέ μου. -Την έλεγαν Μόραγκ.
-Μόραγκ; -Μόραγκ.
Εκείνη απαντούσε όλα τα γράμματα από τους θαυμαστές του.
Θα ξεράσω.
Να σου πω κάτι.
Πάω στοίχημα ότι ο Χέιζ Μακίον
θα σκότωνε για να γινόταν 50 τώρα. Με όλη του τη ζωή μπροστά του.
Ορίστε.
-Γεια. Εγώ είμαι πάλι. -Μπλε Κανό, σωστά;
Θα σας βάλω να υπογράψετε το γράμμα.
Είναι η εξιλέωσή μου για τη Μόραγκ;
-Ίσως. -Για δες.
Βλέπεις τα γράμματα;
Ξεφεύγουν απ' τη σελίδα. Για δες.
Ναι, το ξέρω...
-Τι απέγινε; -Έφυγε.
-Σωστά. -Δηλαδή, όλες τους έφυγαν.
Όχι. "Αγαπητή Σούγκαρ" λέγεται. Είναι μια διαδικτυακή στήλη με συμβουλές,
αλλά γράφει αυτά τα υπέροχα κείμενα που σε κάνουν κουρέλι.
-Δεν διαβάζω αυτοβελτίωση. -Δεν είναι έτσι. Είναι...
Είναι σαν να το έχει ζήσει. Το έχει ζήσει
-και τα λέει ωμά. Αλήθεια. -Εντάξει.
-Έκανε... -Ξύπνα!
Εντάξει. Με έπεισες.
Ξέρετε κάτι;
Κρατήστε το εσείς.
-Εγώ; -Ναι.
-Είσαι σίγουρη; -Ναι.
Πολύ ευγενικό.
Θα ήθελα αυτό όμως. Παρακαλώ, υπογράψτε.
Εντάξει.
Να το εξατομικεύσω;
Να γράψω "βυθισμένος";
Σούγκαρ. Μπορείτε να το αφιερώσετε...
στη Σούγκαρ.
Εντάξει.
ΟΝΤΑΣ ΤΙΠΟΤΑ Αγαπητή Σούγκαρ
Αγαπητές γυναίκες...
γράφω σε όλες εσάς που είστε βυθισμένες
στην προσπάθεια να απαντήσετε αυτά τα απίστευτα ερωτήματα.
Πότε να φύγω;
Πότε εγκαταλείπω;
Και πώς μένω;
Λίγο πριν το τρίτο έτος στο πανεπιστήμιο, παντρεύτηκα έναν καλό άνδρα
τον οποίο αγαπούσα, αλλά δεν θα έπρεπε να έχω παντρευτεί.
Γιατί τη μέρα που τον παντρεύτηκα,
υπήρχε μια μικρή αλλά καθαρή φωνή μέσα μου που έλεγε "Φύγε".
Που έλεγε... "Φύγε...
"παρόλο που τον αγαπάς. Φύγε.
"Παρόλο που είναι καλόκαρδος, και πιστός, και σου φέρεται όμορφα. Φύγε.
"Παρόλο που δεν έχεις πού να πας.
"Φύγε.
"Παρόλο που δεν ξέρεις γιατί ακριβώς δεν μπορείς να μείνεις."
Και μόλις άκουσα αυτήν τη φωνή, δεν μπορούσα να την ξε-ακούσω.
Αντ' αυτού, προσπάθησα να μη δώσω σημασία.
Αλλά, γυναίκες, πρέπει να δίνετε σημασία.
Υπάρχουν τόσοι λόγοι για να μένουμε.
Αλλά υπάρχει μόνο ένας λόγος για να φύγουμε.
Να πάμε για ψώνια γυρνώντας;
Ναι.
Φύγε.
Γιατί έτσι θέλεις.
Φύγε. Γιατί το να θες να φύγεις αρκεί.
Με αγάπη...
Σούγκαρ.
ΜΑΝΤΡΟΣ
-Γεια. -Γεια. Χαίρομαι που είσαι ξύπνιος.
Ναι. Πώς πήγε;
Λοιπόν, ήταν χάλια, και μετά ήταν...
αρκετά ωραία.
Ντάνι...
Συγγνώμη.
Για τι πράγμα;
Εγώ...
Προσπαθούσα...
να βγω από αυτήν την τρύπα...
και κατηγορούσα εσένα...
και τη Ρέι για να 'μαι ειλικρινής.
Κανείς σας δεν με κράτησε πίσω...
-Κλερ, μωρό μου. -Όχι. Όχι.
Είχες δίκιο. Πρόδωσα την εμπιστοσύνη σου.
Και δεν έχει να κάνει με τον Λούκας ή τα χρήματα.
Αφορά τη ζωή μας μαζί.
Εγώ...
Εξαφανίστηκα.
Εγκατέλειψα συναισθηματικά... σε πολλά επίπεδα...
δεν ένιωθα ζωντανή.
-Καταλαβαίνεις; -Ναι. Ναι.
Έχω ξεκινήσει να δουλεύω σε κάτι που δεν σου έχω πει.
Νομίζω ότι είναι καλό και μάλλον κι ο κόσμος νιώθει το ίδιο.
Και θα το κάνω. Θα ασχοληθώ με αυτό πλήρως.
Μη θυμώσεις, αλλά θέλω να αφήσω τη δουλειά μου, εντάξει;
Ξέρω ότι το ανέλαβα έτσι απλά,
-μα νιώθω ότι έτσι πρέπει να γίνει. -Ναι.
Και ξόδεψα 200 δολάρια σε ψώνια. Αυτό είναι όλο.
-Εντάξει. -Εντάξει;
Σ' ευχαριστώ, Ντάνι.
Τι; Θα βρούμε την άκρη.
-Άκου. Είμαι... -Εσύ, εγώ και η Ρέι.
-Μισό λεπτό... -Καλά.
-Άσε με να μιλήσω. -Εντάξει.
Χαίρομαι πολύ για σένα.
Αλήθεια. Αλλά δεν θέλω να το κάνω πια αυτό.
-Ποιο; -Αυτό. Εμάς.
-Δεν θες εμάς; -Θέλω να φύγω.
Τι λες;
Και θέλω να φύγω επειδή έτσι θέλω. Και...
το να θέλεις να φύγεις αρκεί.
Υποτιτλισμός: Χριστιάννα Νικηφοράκη