"Sevgili Şeker, bir ay içinde evleneceğim.
"Nişanlım harika biri ancak bu ilişkiyi yürütemeyeceğim."
"Sevgili Şeker, eşimle ilk evimizi satın aldık
"ve mutlu olmam lazım, evet
"ama o işe gittikten sonra evin içinde oturup ağlıyorum."
"Sevgili Şeker, 25 yıl boyunca iyi bir eş oldum
"ama 25 yıldır ayrılmak istiyorum.
-"Ne yapsam?" -"Ne zaman ayrılsam?"
"Sence ayrılmamalı mıyım?"
Ne okuyorsun?
Hiç.
- Bu sefer beş yıldız verseniz? - Ya da siz siktir olsanız?
Sevgili Şeker...
Hayatı altüst olmuş bir kadınım. İki kez evlendim.
Yalancıyım, fevriyim...
...mutsuzum...
...kıskancım...
...ve yalnızım.
Ve kimseye tavsiye vermeye hakkım yok.
Arkadaşlar?
- Eyvah. - Selam.
- Merhaba Rae. - Merhaba.
Alın.
Lucas dayımdan. Parayı geri ödemiş.
BANKA ÇEKİ MİKTAR: 15.000
Artık kavgayı bırakabilirsiniz.
Belki çoktan bırakmışsınızdır?
Bir anlam veremiyorum ama bu işte bir terslik var.
Lucas, nasıl olur da bir arkadaşına güvenip 15 bini teslim eder?
Hayes mektubumu gördün mü? Kitabın arasındaydı.
- Kitabı bulamıyorum. - Hayır.
- Atölye için lazım. - Rae'in de ağzını bıçak açmıyor.
Dur. Buldum. Güzel.
Dün evime kimin geldiğini bilmek istiyorum, ya sen?
Danny, Lucas paramızı geri ödedi. Rae de bana bağırmıyor.
Aylardır ilk kez seks yaptık. Her şey yolunda. Düzeliyor.
Dünkü Uber şoförü ne işti peki?
Amy geldi.
Peki, yarın gece görüşürüz.
Çıkıyor musun cidden? Meselenin ortasında?
Neyin ortasında?
Danny, ortada mesele de yarım kalan bir şey de yok.
Her şey yolunda.
Tamam mı? Yolunda.
- Anne, acele et. - Pardon. Selam.
Ne arıyorsun? Hayes mektubunu mu?
- Merhaba. - Merhaba.
Biraz ağzım burnum kaymış olabilir. Esrarlı lolipop aldım da.
Derdin ne ya?
Hiçbir şey. Her şey. Bilmiyorum.
- Gidelim artık. - Peki.
Bir daha asla sınav kitapçığı görmek istemiyorum.
-Önümüzdeki döneme kadar. - Kutlamaya ne dersin?
- Olur. - Hadi Meksika'ya gidelim.
- Biraz uzak orası ya. - Ne olacak ya. Bahar tatilindeyiz.
Dördüncü güzergâhtaki Dairy Queen kesmez mi seni?
Peki şuna ne dersin? Para biriktirelim
ve son sene bahar tatilinde harika bir yere gideriz.
Olur.
Aynen, olur. Biriktirmek için iki yılımız var.
Nereye gitsek?
Machu Picchu çok güzelmiş. İnka Yolu da öyle.
Yürüyüşten ziyade margarita havamdayım.
- Hey, ne yapıyorsun? - Kanıt alıyorum.
Peki. Bu arada, ben Jess.
Rezil bir şoförmüşsün Jess.
- Ben sürmüyordum ki. - Eminim öyledir.
- Burada, hareketsiz dikiliyordun yani. - Durdum.
- Bunun parasını kim ödeyecek? - Sen kullanıyordun.
Tatlım, biz kusurluyuz.
Olmaz anne. Bunun masrafı için iki kat mesai yapmamız gerekecek.
Asla Meksika'ya gidemeyiz.
Bak ne diyeceğim. Babam bir tamirci tanıyor.
Numaranı vermek ister misin? Belki size...
Ne bileyim, bir şeyler ayarlayabilir.
Neden olmasın ki? Denemeye değer.
Olur.
Numaramı almak için rol yapmıyorsundur herhâlde?
Hayır, asla. Tamirci için. Size tamirci getirebileyim diye.
-İyi bakalım. - Evet.
Bu yazarlık atölyesi şu ana kadar aldığım
en iyi doğum günü hediyesi.
Kırklı yaşlarının bitmesine iki gün kaldı.
- Hiç sorma ya. - Yani oynayacaksan büyük oyna.
-Öyle derler ya. - Tanrım.
"Efsanevi İngiliz yazar Hayes MacKeown..."
KURS KATALOĞU İÇİMİZDEKİ HİKÂYE
"...bu etkili atölyeyi yönetiyor..."
- Bak sen. -"...gücünün zirvesindeki ustalığı
-"derslere katarak." -"Gücünün zirvesi" mi?
Kadınlar için böyle bir ifade kullanmazlar hiç.
Sana bazı haberlerim var.
Ne?
Sonunda ajanstan haber geldi.
Tüh ya, çok üzüldüm.
- Ve Random House, bir teklif yapmış... - Ne?
- ...ve teklif... - Cidden mi?
- Aman Tanrım! - Değil mi ya?
- Vay be! - Parası çok değil
- ama... - Boş ver parayı.
Konu para değil ki.
- Yani... - Aynen.
Meraktan soruyorum, ne kadar teklif...
Sanırım 85 bin gibi bir şey dediler.
- Seksen beş bin mi? - Evet ama...
Yuh be Amy!
- Biliyorum. Dahası da var. - Ne var?
Sanırım senaryo için de ilgililer.
- Vay be! - Değil mi ya?
Vay be! Süpermiş ya! Ben çok...
Ne güzel yermiş burası.
İdare eder.
Neyse ki eşel komisyon var, değil mi?
Amy?
- Amy! Haberleri az önce aldım! - Aman Tanrım.
- Kusura bakma, haber... - Sus! Hiç sorun değil!
- Evet, çok çılgınca. - Sen tanrıçasın ya.
Ben girip imza işleriyle giriş işlemlerini şey yapayım.
Senin için çok heyecanlıyım. Yani...
- Merhaba. - Merhaba.
Clare Pierce ve Amy Adler'in giriş işlemini yapmak istiyorum.
Evet. Siz, Boş Sandalye bölümünde, terk edilme üstüne yazma dersindesiniz.
Yaşasın!
Hayır. Hayes MacKeown'un "İçimizdeki Hikâye" dersinde değil miyiz?
- Kesinlikle terk edilme dersindesiniz. - Hayır, buraya Hayes için geldik.
Ama Boş Sandalye'desiniz.
- Doğru, Boş Sandalye'deyiz. - Hayır...
- Evet. - Dediğim gibi.
- Karşılama paketlerinizi getireyim. - Sağ olun.
-Şuna bakabilir miyim? - Sen neden...
Pekâlâ, şöyle bir durum var...
Hayes'in atölyesinin biletleri saniyeler içinde tükendi.
Şöyle bir çıkış yolumuz var.
Terk edilme atölyesine giriyoruz,
beğenmedik diyoruz. Ve değişim istiyoruz.
Terk edilme atölyesini terk mi edeceğiz yani?
Aynen.
Hangisi olsun Clare? Sancerre mi Rhone mu?
Kırmızı. Kırmızı olsun.
Duydun mu Joan? Bir kırmızıcı daha.
Umarım dana burgunyon da seviyorsundur.
Güzeldir.
Resimlerini çok beğeniyorum.
Yüksek lisans yaparken her sene bir resim almaya
- karar vermiştik. - Sanat, çok hafife alınıyor.
Clare'in annesi tam bir sanatkâr.
- Hayır, o anlamda değil. - Hadi ama ya.
Clare'in sahip olduğu her şeyi elleriyle yapmış.
- Evinizi resmen o inşa etmiş. - Mimar mı kendisi?
Hayır, garson.
Okurken ben de yaptım.
Herkes hayatında bir kere yapmalı, öyle değil mi?
Aslında kendisi de okuyor şu an.
Benimle.
- Gerçekten mi? - Helal olsun.
- Eğitimin yaşı yoktur, değil mi? - Ruth Ginsburg gibi olmak isterim.
Jess, seneye seninle hukuk fakültesine gelsem? Ölmezsin ya?
Aslında düşünüyordum da... Yani biz düşünüyorduk.
Okula bir yıl ara verip yurt dışına seyahat edebilirim.
- Anlamadım? - Clare, Dublin'de bir dönem okuyacak,
ikimiz de biraz daha orada kalırsak güzel olur diye düşündük.
Ben bir lavaboya...
- ...gideyim. - Lavabo mu? Şuradan...
Hoş geldiniz yazarlar.
Bu sandalyeye bir bakın.
Vay be. Bu boş sandalye işi gerçek anlamda öyleymiş.
Bu sizi nasıl hissettiriyor?
Hangi anılarınızı hatırlatıyor?
Bu yazma atölyesinde, terk edilmeyi keşfedeceğiz
çünkü bu, bizim kendimizle ve karakterimizle ilgili bir şey.
Ve bunu, bir güven çemberi içinde, güvenli bir şekilde yapacağız.
Bir dakika daha kalırız.
- Terk... - Sonra kaçıp Hayes'e gideriz,
- olur mu? - Bunu yapamayız.
Aynı zamanda o da Random House ile çalışıyor.
- Bu yüzden editör için ona danışırım. - ...belki de siz...
Hanımlar?
- Millet? -Özür dileriz.
Belki de bizi, bebekken yeterince
- sevmediler... - Hemen çıkamayız.
Biraz daha kalalım. Kabalık olur.
Belki de o doğum günü partisine davet edilmediniz
çünkü herkes sizin hep mayo üstüne tişört giydiğinizi biliyordu.
- Sikerler. Gidelim. - Olmaz.
-Çorap sever misiniz? - Hazır mısın? Hadi.
- Kes şunu. Gitmiyorum. - Hadi ya. Kalk. Hadi artık.
- Amy! - Evet.
Özür dilerim.
Gözlerimizi kapatarak başlayalım
ve duygusal anlamda kendimizi terk ettiğimiz bir anı hatırlayalım.
HAYES MACKEOWN: ÖNEMSİZ OLMAK
Tahmin etmeliydim.
Bu odaya bayılıyorum. Bütün kitaplar falan...
O kitabı alabilirsin. Hayes MacKeown'un. Annem, onun yazdığı her şeyi okur.
Bu merdiven de. Sadece filmlerde görmüştüm.
Normal insanların da merdivenli kitaplıkları olduğunu bilmezdim.
- Sence bizimkiler normal mi? - Evet.
Onlar da senin, köylünün tekiyle beraber olduğunu düşünüyor...
Ne?
- Niye bu elbiseyi giydim ya? - Yapma. Sen mükemmelsin. Sen...
Sence onlara ne zaman söylemeliyiz?
- Neyi? - Nişanlandığımızı.
Ne?
Evlenmeliyiz.
Olmaz. Yani birlikte olalı daha kaç...
Daha üç aydır...
- Olsun. - ...beraberiz.
Umursamıyorum. Ben...
Hayatımızı beraber yaşayalım istiyorum.
Günü geldiğinde de...
Kendi evimiz olur ve evimizde...
...sanat eserleri, bir sürü kitap olur...
-İstediğin kadar merdiven de olur. - Kitaplar da.
Ciddi misin şu an?
- Evet diyorsan öyleyim. - Evet.
Yorumları çok kötü!
Pekâlâ...
HAYES MACKEOWN İÇİMİZDEKİ HİKÂYE
Sanki o anı geri almak istiyormuşsunuz gibi.
Ancak aklımıza bir soruyu getiriyor ve...
Bu soru da muhtemelen bir sonraki hikâyeyi yazarsam
ona temel olacak. Yoksa neden uğraşayım ki?
- Ancak bununla beraber... - Bence de şöyle...
Affedersiniz.
- Merhaba. - Merhaba.
Çok özür dilerim. Çaktırmadan...
Hayır, giremezsiniz. Dolu.
Girsem kimsenin haberi olmaz ki.
Derse bir şans verdim ama...
Bana tam uymadı. O yüzden bence buradakine çaktırmadan girebilirim.
Oraya girmenize izin veremem
ama sizi Deliler, Çılgınlar
ve Kafadan Kontakların, Janbern Jablonski ile
akıl hastalıkları üzerine yazdıkları derse alabilirim.
Bu kelimeleri kullanmak doğru değildir bence.
- Atölyenin adı tam olarak bu. - Clare.
- Bekler misiniz? - Amy?
Aman ya. Kitap işiyle uğraşıyorum.
Menajerim kitabın çıkmasını...
Neden beni öylece bıraktın?
Ciddi misin sen şu an?
- Evet. - Ben seni bırakmadım Clare. Sen kaldın.
Merhaba. Evet, buradayım. Evet, gelebildim.
Bilmiyorum. Daha önce hiç Londra'ya gitmedim.
- Burası çok güzelmiş. - Evet. Ama ev kütüphanesi bekleme hiç.
- Merhaba! - Merhaba anne.
- Merhaba. - Yeniden bir aradayız!
Jess'e "Hiçliğin ortası" dediğimde bana inanmadı.
- Merhaba tatlım. -Özledim.
Yolculuk nasıldı?
- Umarım bu sefer kimse size arkadan... - Hayır.
...çarpmamıştır.
Bu...
- Yoksa... - Evet.
Evet, öyle. Sürpriz olmasını istedik.
Jess'in büyükannesinin yüzüğüymüş.
Sürpriz oldu gerçekten.
Ben Danny. Gerisini biliyorsunuz.
Merhaba tatlım. Bir bakayım dedim...
Sabah kötü ayrıldık ve...
Burası rezil bir yermiş ya. İnsanlar çok tuhaf
ve herkes vegan. Ayrıca bar falan da yok
ve benim de canım istedi...
Neyse, yarın gece görüşürüz.
Ben... Neyse, görüşürüz.
Aman Tanrım.
-İyi misiniz? - Evet, sıcak...
-Öyle. Alışıyorsunuz sonra. - Evet.
Ben Clare...
...Pierce.
-Öyle mi? - Muhtemelen adımı hatırlamıyorsunuzdur.
Eğer uygunsuz bir şey yaptıysam tamamen benim suçumdur.
Tam bir viski ayyaşıydım ve uçkuruma da
- sahip çıkamazdım. - Tanrım! Hayır, ben...
- Hayır. -İyi bari. Çok rahatladım.
Aslında size bir mektup göndermiştim.
-İçinde kısa bir hikâye vardı. -Öyle mi?
Kendi yazdığım bir hikâyeydi. Adı da "Mavi Kanolu Ev" idi.
- Doğrudur. - Uzun zaman önceydi.
Yazalı 18 yıl oluyor. Menünün arkasına yazmıştım.
Garsondum da. Bir şeyler karalardım hep.
- Güzelmiş. - Menülerin üstünde bir sürü şey vardı.
"Sörf, sörf ve sörf".
- Peki. -Şefimiz biraz patavatsızdı da.
-Öyledir. - Neyse, demek istediğim,
ben size hikâyemi attım ve siz de bana cevap yazmıştınız.
Ne demiştim?
"Sevgili Clare, bu güzel kısa hikâyeni paylaştığın için çok teşekkür ederim.
"Çok sancılı bir yazma süreci içindeydim ama ara verdim,
"seni tebrik etmek ve devam et demek için.
"Sende özel bir yetenek var. Sevgiler, HM."
- Ya da böyle bir şeydi. Hatırlamıyorum. - Evet. Güzelmiş.
Neyse...
Bana sizi görmemi ve devam etmemi söylediniz...
-Çok güzel. - ...ve öyle de yaptım.
- Peki. İyiymiş işte. - Evet. Ama sonra...
Yapmadım.
Düşündüm ki sizi görürsem...
Yani sizi şahsen gördüğümde
içimde bir şeylerin açığa çıkıp keşfedileceğini düşündüm.
Sanki beni alıkoyan...
Bende ne gördüğünüzü hatırlıyor musunuz?
Hikâyenizi okumadım.
Size bu konuda da bir şey yazmamıştım.
Yazdınız. Şurada, yanımda getirdim.
- Yok, hayır. - Yazdınız...
Ben değildim. Morag yazmıştır.
Morag, bir kişi mi?
Morag mi? Evet. İlk eşimdi.
Bütün hayran mektuplarımı cevaplardı. Kendisi de bir şairdi.
Kesinlikle "sancılı" kelimesini o kullanmıştır.
Yani onun böylesine dramatik olmaya
eğilimi vardı ki bu da çok yersiz bir şey.
Ama diğer insanların eserlerinden iyi anlardı.
Ve balıkları, özellikle de kabuklu olanları çok severdi.
Bu yüzden de "Sörf, sörf ve sörf" direkt onun bam teline dokunmuştur.
Peki.
- Jess, otur lütfen. - Yok, sorun değil. Ben aslında...
Dışarıdaki tuvaleti kullanacaktım.
Ama bulaşıklar da var yani sen burada kal.
- O, çok iyi biri anne. - Harika biri.
Ve sana açıkça değer veriyor. Ancak ikiniz de henüz çok gençsiniz.
Benim yaptığım hataların aynısını yapmanı istemem.
Pekâlâ.
Jess, babam değil ve ben de sen değilim.
Sonsuza kadar böyle yaşamak istemiyorum.
Dışarıda sanatla, kültürle...
...odalar dolusu kitaplarla dolu bir dünya var, ben bunu istiyorum.
Ne istersen o olsun.
Fazlasını istiyorum işte.
Merhaba.
Bu akşam ateş etrafında kutlama mı ne varmış, ilgini çekiyorsa...
- Ne yapıyorsun? - Galiba gideceğim.
Özür dilerim, eğer bu...
...sana zor geldiyse.
Zorlukla ilgili bir şey diyen oldu mu?
Neden benim için mutluymuş gibi yapamıyorsun?
- Ne? Amy, senin için çok mutluyum. - Ya. Benim için mutlu musun?
-Öyleyim. - Yirmi yıl önce kitap teklifi aldın,
o günden beri sana yetişebilmek için götümü yırtıyorum.
- On altı yıl önce. Sonra Rae'yi doğurdum. - Tamam. Yani...
...yapmak istediğin şeyi yapabildin
ama ben yapmak istediğim bir şeye ulaştığımda, benim için
- mutlu olamıyor musun? - Haksızlık ediyorsun.
Öyle mi? Hayatın boyunca büyük veya küçük olsun
attığın her adımda yanında ve arkanda durdum.
Danny ile evlenirken oradaydım, çocukların doğum günü partilerinde,
çocuğunun hastalığında da aynı şekilde.
Senin neşen, benim neşemdi. Sıkıntıların da benim sıkıntımdı.
Ve benim için mutlu bile olamıyorsun ya.
Ama ben, elde edemediğim her şeyi sen elde ederken, senin adına
mutlu oluyordum.
O farklı ama. Sen o tür şeyleri istemedin ki.
Neyi istediğimi nerden biliyorsun? Sanki sen...
Özür dilerim ama sanki bütün dünyada, gönlünden geçeni
elde edememiş tek kişi gibi davranıyorsun.
Kitap yazmadın. O kitabı yazmadın.
Hayalini kurduğun
o yazar olamadın.
Ve bu benim suçum değil.
Danny'nin suçu da yok. Hele Rae'in hiç suçu yok.
Özür dilerim. Bu biraz...
Clare.
Düğünden sonra bunu senin için saklayabilirim.
Harika bir yazlık elbise olur.
Sağ ol anne.
Sorun nedir tatlım?
Çok mu sıkı oldu?
Sence hata mı yapıyorum?
Bu, hızlı bir kaçış treni değil. Ve bunu yapmak istemiyorsan
istediğin zaman atlayabilirsin.
Hayır. Onu seviyorum ve herkes de burada.
Bu, evlenme sebebi değil ama.
Yetersizmiş gibi davrandım, özür dilerim.
Sorun değil.
Selam.
Çocuk istediğini bilmiyordum.
Sana...
Çocuk yapmayacağım demiştim.
Amy.
İnsanların bana, sırf anne değilim diye
eksik bir kadınmışım gibi bakmasından
çok sıkıldım.
Ve bazen...
Onlara hak veriyorum.
Amy...
Sen, müthiş bir kadınsın.
Korkusuzsun. Göz alıcısın. Çok eğlencelisin.
İçine vibratör sokup çifte mesai yapmışlığın var senin.
- Başka kim yapabilir bunu? - Tanrım. Umarım hiç kimse.
Bir insanın sahip olabileceği en iyi arkadaşsın.
Ve yakında da...
Çok satan bir roman yazarı olacaksın.
Biliyorum.
Teşekkür ederim.
- Yanına geleyim mi, lütfen? - Olur.
- Hayes, o mektubu yazmamış bile. - Ne? Ne diyorsun?
Anlaşılan karısı, karılarından biri yazmış.
- Aman Tanrım. - Adı Morag'miş.
- Morag mi? - Morag.
Bütün hayran mektuplarına cevap veren de oymuş.
Kusasım geldi.
Sana bir şey diyeyim.
Bahse varım ki şu Hayes MacKeown...
Tekrar 50 yaşında olabilmek için cinayet bile işler. Önünde koca bir hayat olurdu.
Buyurun.
- Merhaba. Yine ben. - Mavi Kano'ydu, değil mi?
Size, mektubumu imzalattıracaktım.
Bu, benim Morag kefaretim mi?
- Belki. -Şunu gördünüz mü?
El yazısını?
Sayfanın sağına taşıyor. Bakın.
Evet, farkındayım.
- Ona ne oldu? - Terk etti.
- Tabii. - Hepsi beni terk etti.
Hayır. "Sevgili Şeker" var ya... Online tavsiye köşesi gibi.
Ama böyle, insanın aklını alan yazılar yazıyor.
- Kişisel gelişim işini sevmiyorum. -Öyle bir şey değil ya. Yani...
Yani başından geçmiş her şey. Hepsi kendi deneyimi gibi
- ve söyledikleri çok samimi. - Peki.
- Yani o... - Hey!
Tamam. İkna ettin beni.
Ne diyeceğim.
Sizde kalsa olmaz mı?
- Bende mi? - Evet.
- Emin misin? - Aynen.
Çok naziksiniz.
Yine de bunu istiyorum. Lütfen, imzalayın.
Pekâlâ.
Kişiselleştireyim mi?
"Sancı" kelimesini kullanayım mı?
Şeker. Ona ithafen yazabilirsiniz...
Şeker'e.
Pekâlâ.
ÖNEMSİZ OLMAK Sevgili Şeker
Sevgili kadınlar...
Bu imkânsız sorulara cevap ararken
sancılar çeken sizler için yazıyorum.
Ne zaman gitmeliyim?
Ne zaman ayrılmalıyım?
Ve nasıl kalmalıyım?
Üniversitenin son senesinden hemen önce iyi bir adamla evlendim.
Onu çok seviyordum ancak evlenmemeliydik.
Çünkü onunla evlendiğim gün
kafamın içinde bana "Git" diyen küçük ama net bir ses vardı.
Dedi ki, "Git...
"...onu seviyor olsan bile. Git.
"Kibar, sadık ve sana karşı iyi olsa bile. Git.
"Gidecek bir yerin olmasa bile.
"Git.
"Tam olarak ne için kalman gerektiğini bilmesen bile."
O sesi bir kez duyduktan sonra, onu bir daha kulak ardı edemedim.
Bunun yerine, dinlememeyi denedim.
Ama kadınlar, siz dinlemelisiniz.
Kalmak için bir sürü sebebimiz var.
Ama gitmek için gerçekten bir sebep var.
Dönüşte alışveriş yapsak mı?
Olur.
Git.
Çünkü istiyorsun.
Git. Çünkü gitmeyi istemek, yeterli bir sebeptir.
Sevgilerle...
Şeker.
- Hey. - Merhaba. Neyse ki uyumamışsın.
Evet. Nasıl geçti?
Yani başta çok kötüydü ama sonra...
İyiydi aslında.
Danny...
Özür dilerim.
Ne için?
Ben...
Çabalıyorum...
Bu girdaptan çıkmak için...
Ve açıkçası seni
ve Rae'i de suçluyordum.
İkiniz de bana kötülük yapmıyordunuz ve...
- Clare, bebeğim. - Hayır.
Haklıydın. Güvenine ihanet ettim.
Ve meselenin Lucas veya parayla hiçbir ilgisi yok.
Bu, bizim hayatımızla ilgili.
Ben...
Kayboldum.
Birçok konuda, duygusal olarak beceriksizdim ve...
Hayattaymışım gibi hissedemedim.
- Anlıyor musun? - Evet.
Bir şey üzerine çalışıyorum. Sana bahsetmediğim bir şey.
Bence çok da iyi bir şey. Bence insanlar da böyle düşünüyor.
Ve buna devam edeceğim. Tam zamanlı olarak çalışacağım.
Bana kızma ama işimden istifa etmek istiyorum, olur mu?
Biliyorum çok yeni bir şey
- ama bence böyle olması lazım. - Tabii ki.
Ayrıca alışverişte de 200 dolar harcadım. Söyleyeceklerim bu kadar.
- Tamam. - Tamam mı?
Teşekkürler. Teşekkür ederim Danny.
Ne? Bir yolunu buluruz.
- Bana sadece... - Sen, ben ve Rae.
- Bir saniye... - Peki.
- Benim sıram. - Tamam, evet.
Senin için çok mutluyum.
Gerçekten öyle. Ama artık buna devam etmek istemiyorum.
- Neye? - Buna. Bize.
-İstemiyor musun? - Gitmek istiyorum.
Ne diyorsun sen?
Gitmek istediğim için gitmek istiyorum. Ve...
Gitmeyi istiyor olmak, yeterli bir sebeptir.
Alt yazı çevirmeni: Metin AK