„Droga Sugar. Za tydzień wychodzę za mąż.
Mój narzeczony jest wspaniałym facetem, ale nie chcę w to brnąć”.
„Droga Sugar, wraz z żoną kupiłyśmy nasz pierwszy dom
i powinnam być szczęśliwa,
ale gdy ona idzie do pracy, ja siadam i płaczę”.
„Droga Sugar, byłam dobrą żoną przez 25 lat.
Ale przez te wszystkie lata chciałam odejść.
- Co mam zrobić?” - Kiedy odejść?
„Powinnam zostać?”
Co czytasz?
Nic takiego.
- Może teraz dasz pięć gwiazdek? - Może się wal?
Droga Sugar...
Jestem popieprzoną kobietą. Brałam ślub dwukrotnie.
Oszukuję, jestem impulsywna...
nieszczęśliwa...
zazdrosna...
i samotna.
Nie mam prawa udzielać rad komukolwiek.
MAŁE WIELKIE HISTORIE
Mogę?
- Cholera. - Hej.
- Hej, Rae. - Hej.
Macie.
To od wujka Lucasa. Spłacił dług.
CZEK KWOTA: 15000 $
Możecie już przestać się kłócić.
A może już przestaliście?
Niczego się po nim nie spodziewam, ale coś się nie zgadza.
Czemu Lucas miałby zaufać kumplowi, żeby przekazać 15 kawałków?
Widziałeś gdzieś list Hayesa? Trzymałam go w książce.
- Jej też nie ma. - Nie.
- Potrzebuję go do ośrodka. - Rae jest jakaś cicha.
Już nic, znalazłam.
Chcę wiedzieć, kto był w moim domu. A ty nie?
Lucas spłacił dług, a Rae na mnie nie krzyczy.
Pierwszy raz od miesięcy uprawialiśmy seks. Wszystko jest dobrze.
O co chodziło z tym kierowcą Ubera?
To Amy.
Widzimy się jutro wieczorem.
Wyjeżdżasz w samym środku tego wszystkiego?
W środku czego?
Danny, nie ma żadnego środka ani wszystkiego.
Wszystko jest w porządku.
Okej? W porządku.
- Pospiesz się. - Wybacz!
Czego szukasz? Listu Hayesa?
- Cześć. - Cześć.
Mam wołowinę suszoną i lizaki z CBD.
Co się stało?
Nic. Wszystko. Nie wiem.
- Jedźmy już. - Okej.
Nie chcę już żadnych podręczników.
- Do następnego semestru. - Może to uczcimy?
- Tak. - Pojedźmy do Meksyku.
- Trochę daleko. - Mamo, są ferie.
Nie wystarczy ci bar mleczny przy drodze?
Co ty na to? Zaoszczędzimy,
a w ferie na ostatnim roku pojedziemy w jakieś fajne miejsce.
Dobra.
Dobrze, mamy dwa lata na oszczędzanie.
Dokąd pojedziemy?
Machu Picchu byłoby piękne. Szlak Inków.
Raczej mniej chodzenia, a więcej drinków.
- Co robisz? - Dokumentuję.
Jestem Jess.
Jesteś słabym kierowcą, Jess.
- Ja nie prowadziłem. - Racja.
- Stałeś i się nie ruszałeś. - Zatrzymałem się.
- Kto za to zapłaci? - Ty prowadziłaś.
Kochanie, to nasza wina.
Nie, mamo. Żeby to spłacić, będziemy musiały pracować na dwa etaty.
Nie zaoszczędzimy na Meksyk.
Wiecie co? Mój tata zna mechanika.
Dasz mi swój numer? Zapytam, czy mógłby...
was umówić albo coś.
Czemu nie. Można spróbować.
Tak.
Chyba że to podstęp, żeby wyciągnąć numer.
Nie, chodzi o mechanika. Załatwię wam naprawę.
- Fajnie. - Ta.
Ośrodek dla pisarzy to najlepszy prezent,
jaki kiedykolwiek dostałam.
Zostało ci kilka smutnych dni czterdziestki.
- Boże. - Albo grubo, albo wcale.
- Tak mówią. - Boże.
„Legendarny pisarz brytyjski, Hayer MacKeown...”
KATALOG KURSU
„...prowadzi warsztaty...”
- Boże. - ”...na temat rzemiosła twórcy
- i szczytu swoich mocy”. - Szczytu swoich mocy?
Jezu, o kobiecie by tak nie powiedzieli.
Muszę ci coś powiedzieć.
Co jest?
W końcu odezwali się do mnie agenci.
Amy, tak mi przykro.
- Wydawnictwo Random House złożyło ofertę... - Co?
- ...która... - Boże.
- O Boże! - Co nie?
- Rany! - To żadne kokosy.
- Ale... - Co ty.
Pieniądze nie są ważne.
- Tylko... - Tak.
A tak z ciekawości, to ile płacą?
Mówili że 85 kawałków.
- Dają 85 tysięcy dolarów? - Tak.
Cholera.
- I wiesz co? - Co?
Interesują się też prawami do ekranizacji.
- Wow! - Czadowo, nie?
O rany! Super.
Co za miejsce.
Nie za skromnie.
Dobrze, że były zniżki, nie?
Amy?
- Właśnie się dowiedziałam! - Boże.
- Nawet nie... - Daj spokój!
- Szaleństwo. - Jesteś boginią.
Pójdę nas zameldować.
Tak się cieszę.
- Cześć. - Cześć.
Chcę zgłosić Clare Pierce i Amy Adler.
Tak, jesteście w Pustym Krześle i piszecie o porzuceniu.
Hura!
Nie, mamy być u Hayesa MacKeowna „Historia sama w sobie”.
- Nie, jesteście w grupie porzucenia. - Przyjechałyśmy dla Hayesa.
Ale jesteście w Pustym Krześle.
- Puste Krzesło to my. - Nie...
- Tak. - Mówiłem.
- Dam paniom pakiety powitalne. - Dzięki.
- Mogę zobaczyć? - Czemu...
Chodzi o to,
że warsztaty Hayesa wyprzedały się w dwie sekundy.
Więc wymyśliłam,
że pójdziemy na warsztaty o odrzuceniu,
powiemy, że nam się nie podoba i je zmienimy.
Porzucimy warsztaty o porzuceniu?
Tak.
Clare, co podać? Sancerre czy rhone?
Poproszę czerwone.
Słyszałaś? Kolejna amatorka czerwieni.
Smakuje ci wołowina po burgundzku?
Dobra.
Macie wspaniałe obrazy.
W szkole zdecydowaliśmy, że będziemy kupować jeden obraz rocznie.
Sztuka nie jest zobowiązująca.
Mama Clare jest artystką.
- Nie taką. - Daj spokój.
Wszystko, co ma Clare, własnoręcznie zrobiła jej mama.
- W zasadzie zbudowała dom. - Jest architektką?
Nie, kelnerką.
Kelnerowałam na studiach.
Każdy powinien tego spróbować.
Ona też studiuje.
Ze mną.
- Żartujesz? - To świetnie.
- Nigdy nie jest za późno. - Chciałam być Ruth Ginsburg.
Jess, za rok pójdę z tobą na prawo. Dałbyś radę?
Właściwie to myślałem... myśleliśmy...
że zrobię sobie rok przerwy, żeby wyjechać za granicę.
- Słucham? - Clare ubiega się o semestr w Dublinie,
więc pomyśleliśmy, że fajnie byłoby tam trochę posiedzieć.
Pójdę do...
- łazienki. - Do łazienki?
Witam pisarzy.
Spójrzcie na to krzesło.
Wzięli to puste krzesło na poważnie.
Co czujecie, gdy na je widzicie?
Jakie wspomnienia przywołuje?
Na tych warsztatach przyjrzymy się porzuceniu,
ponieważ jest ono bliskie nam i naszym bohaterom.
Zrobimy to bezpiecznie, w zaufanym kręgu.
Zostaniemy chwilę.
- Porzucenie. - I spadamy do Hayesa.
- Dobra? - Nie możemy.
On też jest w Random House.
- Nie zapytam o wydawcę. - Może nie...
Drogie panie?
- Ktokolwiek? - Przepraszam.
Może jako dziecko
- nie przytulano nas. - Wyjdziemy ot tak?
Musimy zostać, bo to niegrzeczne.
Może nie zostaliście zaproszeni na jakieś przyjęcie urodzinowe,
bo każdy wiedział, że zakładacie koszulkę na kostium kąpielowy.
- Jebać to, spadamy. - Nie.
- Lubicie długie skarpety? - Chodź.
- Nie wyjdę. - Wstawaj i chodź.
- Amy! - Tak.
Przepraszam.
Zamknijmy oczy
i przypomnijmy sobie, kiedy porzuciliśmy emocjonalnie samych siebie.
BYĆ NICOŚCIĄ HAYES MACKEOWN
Mogłem się domyślić.
Uwielbiam ten pokój. Jest tu tyle książek.
Weź ją sobie. Moja mama ciągle czyta Hayesa MacKeowna.
A ta drabina? Pokazują je w filmach.
Nie wiedziałam, że normalni ludzie mają regały z drabinami.
- Sądzisz, że rodzice są normalni? - Tak.
I myślą, że jesteś z jakąś... wieśniarą.
Co?
- Mogłam założyć sukienkę. - Jesteś idealna.
Kiedy im powiemy?
- O czym? - Że się zaręczyliśmy.
Co?
Powinniśmy się pobrać.
Nie, jesteśmy ze sobą dopiero...
Jesteśmy dopiero...
- Nieważne. - Trzy miesiące.
Chcę, żebyśmy...
spędzili razem życie.
I pewnego dnia...
będziemy mieli własny dom pełny...
dzieł sztuki i tylu książek
- i drabin, ile będziesz chciała. - Książki.
Mówisz poważnie?
- Jeśli się zgodzisz. - Tak.
Ma okropne recenzje!
Dobrze.
HISTORIA SAMA W SOBIE
Chcę to odzobaczyć.
Ale nasuwa się pytanie.
To pewnie będzie fabuła kolejnej książki,
jeśli taką napiszą, bo niby po co?
- Zatem... - Czy mógłby pan...
Przepraszam.
- Cześć. - Cześć.
Przepraszam, chcę się dosiąść do...
Nie możesz, jest komplet.
Nikt nie będzie wiedział.
Byłam na swoich zajęciach.
Nie pasują do mnie, więc chcę się przenieść.
Tu nie da rady.
Ale mogę cię dopisać do Świrusów i Wariatów
piszących o chorobach psychicznych.
Żadne z tych słów nie jest grzeczne.
- Tak nazywają się warsztaty. - Clare.
- Poczekaj chwilę. - Amy.
Gadam o książce.
Mój agent chce, żeby wyszła za...
Czemu mnie zostawiłaś?
Mówisz poważnie?
- Tak. - Nie zostawiłam, tylko sama zostałaś.
Tak, jestem. Tak.
Nigdy nie byłam w Londynie.
- Niesamowity. - Nie oczekuj domowej biblioteczki.
- Cześć! - Cześć, mamo.
- Witam. - Znów się widzimy.
Jess nie wierzył, że to na zadupiu.
- Cześć, kotku. - Tęskniłam.
Jak się jechało?
- Nikt w was nie wjechał... - Nie.
...tym razem.
Czy...
- Czy to... - Tak.
Chcieliśmy zrobić niespodziankę.
To pierścionek babci Jessa.
Jestem zaskoczona.
Mówi Danny. Wiesz, co zrobić.
Hej, kotku. Dzwonię, żeby pogadać, bo...
nie powinniśmy zostawiać tak tematu.
Tu jest okropnie i ludzie są dziwni.
Wszyscy są weganami i nie ma baru.
Chcę już...
To zobaczymy się jutro.
Dobra. Na razie.
Rany.
- W porządku? - Gorąca.
- Przyzwyczaisz się. - Tak.
Jestem Clare...
Pierce.
- Tak? - Pewnie mnie nie pamiętasz.
Jeśli zrobiłem coś nieodpowiedniego, to była w całości moja wina.
Byłem pijakiem z południa,
- który był groźny... - Nie.
- Co za ulga.
Wysłałam ci list.
- Z opowiadaniem. - Tak?
Nosiło tytuł Dom z niebieską łodzią.
- Rozumiem. - To było dawno.
Miałam jakieś 18 lat i napisałam je z tyłu menu.
Byłam kelnerką i bazgrałam po menu.
- Fajnie. - Było na nim sporo rzeczy.
„Surfuj, surfuj i surfuj”.
- Okej. - Bo szef miał nas gdzieś.
- Jasne. - Chodzi mi o to,
że wysłałam ci tę historię, a ty mi odpisałeś.
I co napisałem?
„Droga Clare, dziękuję ci za tę piękną historię.
Byłem pogrążony w pisaniu, ale musiałem przestać,
żeby powiedzieć, że jesteś świetna. Pisz dalej.
Masz wyjątkowy talent. Pozdrawiam, HM”.
- Czy coś takiego. Nie pamiętam. - To miło.
Cóż...
Napisałeś mi, żebym dalej pisała...
- Dobrze. - ...i tak zrobiłam.
- Dobrze. - Ale potem...
przestałam.
Przestałam.
Myślałam, że jak cię zobaczę...
że jak cię zobaczę, to będzie...
że coś się we mnie otworzy albo zniknie coś,
co mnie powstrzymywało...
Pamiętasz, co we mnie widziałeś?
Nie czytałem twojej pracy.
Ani do ciebie nie pisałem.
Ależ tak. Mam ten list ze sobą.
- Nie, nie. - Na pewno.
To nie byłem ja. To chyba Morag.
Morag to osoba?
Tak, to moja pierwsza żona.
Ona odpisywała na listy od fanów. Była poetką.
To ona użyłaby słowa
„pogrążony”, bo niestety miała tendencję do dramatyzowania.
Ale miała dobry gust, jeśli chodzi o prace innych.
Uwielbiała skorupiaki.
Więc to „surfuj, surfuj, surfuj” spodobałoby się jej.
Okej.
- Jess, usiądź. - Nie, w porządku.
Muszę korzystać z wychodka.
Ale potem umyję naczynia, więc nie wstawajcie.
- To dobry chłopak. - Wydaje się cudowny.
I cię uwielbia, ale jesteście tacy młodzi.
Nie chcę, żebyś popełniała moje błędy.
Okej.
Jess nie jest tatą, ani ja tobą.
Nie chcę tak żyć.
Świat jest pełen sztuki...
kultur i pokojów pełnych książek, i ja tego pragnę.
Powinnaś mieć to, co chcesz.
Chcę czegoś więcej.
Witam.
Wieczorem będzie spotkanie przy ognisku, jeśli chcesz...
- Co robisz? - Zmywam się stąd.
Przykro mi, jeśli to...
dla ciebie trudne.
Kto mówił o trudnościach?
Nie możesz chociaż udawać, że się ze mną cieszysz?
- Co? Przecież się cieszę. - Serio?
- Tak. - Dostałaś kontrakt 20 lat temu
i od tamtej pory robię wszystko, by cię doścignąć.
- To było 16 lat temu, a potem była Rae. - Okej.
Więc wybrałaś coś w życiu,
ale nie cieszysz się moim szczęściem, kiedy robię to,
- co ja wybrałam? - To nie fair.
Nie? Zawsze jestem przy tobie
i wspieram cię podczas każdego wydarzenia w życiu.
Byłam na twoim ślubie z Dannym, na wszystkich urodzinach dzieci,
byłam przy katarze i biegunce.
Twoje sukcesy były moimi sukcesami, a porażki moimi porażkami.
A ty nie możesz nawet cieszyć się moim szczęściem.
Ja się cieszyłam, gdy dostawałaś to, co chciałaś,
a ja tego nie miałam.
To co innego. Nie chciałaś tych rzeczy.
Skąd wiesz, czego chcę?
Sorry, ale zachowujesz się jakbyś była jedyną osobą
na całym świecie, która nie spełniła swoich pragnień.
Nie napisałaś hitowej książki.
Nie zostałaś pisarką,
którą chciałaś być i którą mogłaś być,
ale to nie moja wina.
To nie wina Danny’ego, a już na pewno nie Rae.
Przepraszam, to było...
Clare.
Po ślubie mogę ci to przerobić.
Zrobić fajną sukienkę na lato.
Dzięki, mamo.
O co chodzi?
Za ciasno?
Myślisz, że popełniam błąd?
To nie jest uciekający pociąg. Jeśli nie chcesz tego robić...
w każdej chwili możesz się wycofać.
Nie, kocham go i wszyscy już tu są.
Nie po to bierze się ślub.
Przepraszam, jeśli kaprysiłam.
W porządku.
Hej.
Nie wiedziałam, że chcesz mieć dzieci.
Powiedziałam...
że nie będę miała dzieci.
Amy.
Mam już dość tego, że ludzie patrzą na mnie
jak na niespełnioną kobietę, bo...
bo nie jestem matką.
Czasami...
myślę, że mają rację.
Amy...
jesteś wspaniałą kobietą.
Jesteś odważna, piękna i zabawna.
Przepracowałaś podwójną zmianę ze śliwką w waginie.
- Kto inny tak potrafi? - Oby nikt.
Jesteś najlepszą przyjaciółką, jaką mogłam sobie wymarzyć.
A niedługo będziesz...
bestsellerową pisarką.
Wiem to.
Dziękuję.
- Mogę się położyć. - Tak.
- Hayes nie napisał tego listu. - Co? Jak to?
To podobno jego żona. Jedna z żon.
- Boże. - Miała na imię Morag.
- Morag? - Morag.
To ona odpisywała na listy od fanów.
Masakra.
Powiem ci coś.
Założę się, że Hayes MacKeown...
dałby wszystko, żeby kończyć 50 lat. Mieć przed sobą całe życie.
Proszę.
- To znowu ja. - Niebieska łódź, co?
Chcę, żebyś podpisał list.
To pismo mojej Morag?
- Może. - Spójrz.
Widzisz to pismo?
Wychodzi za linię. Patrz.
Wiem...
- Co się z nią stało? - Odeszła.
- No tak. - Wszystkie odchodzą.
Nie „Droga Sugar” to rubryka z poradami,
ale ona pisze wspaniałe eseje, które do ciebie przemówią.
- Nie pomagam. - Nie chodzi o to.
Ona wiele przeszła
- i pisze samą prawdę. - Okej.
- Ona... - Hej!
Okej, przekonałeś mnie.
Wiesz co?
Weź go sobie.
- Jak? - Tak.
- Na pewno? - Tak.
To miłe.
Ale poproszę podpis na książce.
Dobrze.
Z dedykacją?
Użyć słowa „pogrążony”?
Sugar. Możesz zadedykować to...
Sugar.
Dobrze.
BYĆ NICOŚCIĄ Droga Sugar
Drogie kobiety...
Piszę do wszystkich tych, które są pogrążone w poszukiwaniu
odpowiedzi na te niemożliwe pytania.
Kiedy odejść?
Kiedy go zostawić?
Jak mam zostać?
Przed studiami poślubiłam dobrego człowieka,
którego kochałam, ale nie powinnam za niego wychodzić.
Bo w dniu, w którym go poślubiłam,
mały głos we mnie mówił mi wyraźnie: „Odejdź”.
„Odejdź.
Chociaż go kochasz, to odejdź.
Chociaż jest miły, wierny i dobry, odejdź.
Chociaż nie masz dokąd iść.
Odejdź.
Chociaż nie wiesz dokładnie, dlaczego nie możesz zostać”.
Gdy usłyszałam ten głos, nie mogłam o nim zapomnieć.
Postanowiłam go zignorować.
Ale musicie go posłuchać.
Jest wiele powodów, dla których powinnyśmy zostać.
Ale jest jeden powód do odejścia.
Pobuszujemy w sklepach po drodze?
Tak.
Odejdźcie.
Bo tego chcecie.
Odejdźcie, bo wystarczy, że tego chcecie.
Wasza...
Sugar.
- Hej. - Dobrze, że nie śpisz.
Jak było?
Najpierw beznadziejnie, a potem...
dobrze.
Danny.
Przepraszam.
Za co?
Ja...
próbowałam...
wydostać się z tej dziury...
obwiniałam cię i...
Rae też.
Żadne z was nie podcięło mi skrzydeł.
- Clare, kotku. - Nie.
Mieliście rację, zawiodłam wasze zaufanie.
To nie ma nic wspólnego z Lucasem czy pieniędzmi.
Tylko z naszym wspólnym życiem.
Ja...
zniknęłam.
Odcięłam się emocjonalnie.
Nie czułam, że żyję.
- Rozumiesz? - Tak.
Pracuję nad czymś od jakiegoś czasu. Nie mówiłam ci o tym.
Myślę, że to niezła praca. Ludzie myślą, że jest dobra.
Będę to kontynuować na pełny etat.
Nie gniewaj się, ale chcę odejść z pracy.
Wiem, że dopiero wróciłam,
- ale to było nieuniknione. - Tak.
Poza tym wydałam 200 dolarów w sklepach.
- Okej. - Okej?
Dziękuję, Danny.
Co? Jakoś sobie poradzimy.
- Ja... - Ty, ja i Rae.
- Daj mi... - Okej.
- Daj coś powiedzieć. - Okej.
Cieszę się twoim szczęściem.
Naprawdę, ale ja tak dłużej nie mogę.
- Czego? - Być z tobą.
- Nie chcesz być ze mną? - Chcę odejść.
O czym ty mówisz?
Chcę odejść, bo tego chcę i...
wystarczy chęć odejścia.
Napisy: Joanna Ziółkowska