- Nie zmusisz mnie, żebym poszła! - Ubieraj się.
- Nie! - Już!
- Nie! - Zakładaj to!
Boże, zachowujesz się jak jakaś...
MAŁE WIELKIE HISTORIE
Frankie?
Rae! Cholera jasna!
Nie za wcześnie na takie krzyki?
Potrzebujemy nabojów usypiających dla dużych zwierząt.
Rae, przysięgam, że...
Możesz powiedzieć naszej córce, że pójdzie do szkoły?
- Idziesz do szkoły. - Nie.
Ona wszystko zniszczyła! Nienawidzę szkoły,
bo wszyscy są okropni i to twoja wina!
Dlaczego wszystko w tej rodzinie to moja wina?
- Bo wszystko pieprzysz! - Nie mów tak do mnie!
- To nie mów tak do mnie! - Już, wystarczy!
Rae, idziesz do szkoły. Ubieraj się.
- Dziękuję. - Dobra.
Dobra! A potem przeniosę się do Douglassa.
- Nie, to słaba szkoła. - Ja tam chodziłem.
Sam tak mówiłeś.
Znowu ten biały feminizm. Co jest takiego złego
w państwowej szkole, gdzie większością są czarnoskórzy?
Wybraliśmy Świętą Annę, bo miałaś iść do dobrego college’u...
Nie obchodzi mnie to! Nie idę do żadnego college’u!
- Rae. - Chwila.
- Co powiedziałaś? - Nikt mnie nie słucha!
Właśnie słucham, więc pytam: „Co powiedziałaś?”.
Jeśli się nie przeniosę, to rzucam szkołę!
Dość już tego! Nie rzucasz szkoły.
Spóźnisz się, idź się przebrać.
Koniec dyskusji.
Hej.
Nie dotykaj mnie!
Posłuchaj.
Skończysz liceum, a potem pójdziesz do college’u,
bo tak ma być.
Rozumiesz?
Tata nie był w college’u.
I żałuje tego.
Co? Ty też nie byłaś.
Co?
- Rzuciłaś college? - Nie.
Zabieraj plecak i ubieraj się do szkoły.
- Już! - Boże.
Przepraszam.
- Hej. - Dzięki ci, Boże!
Okej.
Co to ma być?
Wiem, że nie chcesz iść... Wracaj tu, Rae!
Co to ma być?
Kubek z nosem. Zrobiłam na zajęciach z ceramiki.
Po co?
Bo chciałam ci go dać na Dzień Matki.
To takie smutne. Co jej powiedzieć?
- „Przykro mi z powodu twojej mamy”? - Tak.
Siema.
Co?
Czy my się nie znamy?
Bzykaliśmy się na koncercie Deadów?
Wolałabym umrzeć niż iść na Deadów.
Witam was na zajęciach ze światowej literatury fikcyjnej.
Wiem, że ostatni kwartał jest męczący,
ale przez kolejne tygodnie zajmiemy się starą dobrą literaturą.
Przeczytamy Nos Gogola, Jesień patriarchy Marqueza
i kilka opowieści Guya de Maupassanta.
Co fajnego robiłaś przez ferie?
Weszłam na Machu Picchu.
O rany.
Co się stało?
Nie wrócę już do szkoły!
Ludzie są tam podli i okropni.
To prawda, potrafią tacy być.
Ale przecież lubisz szkołę.
Jak masz bez niej być następczynią Eudory Welty?
Może będę kelnerką jak ty.
Nie masz cierpliwości, by znieść godziny szczytu.
Hej.
Nie możesz pozwolić, by złe chwile
przeszkodziły ci w dążeniu do celu.
A jeśli tak się stanie...
to będzie tylko twoja wina.
ZAKAZ WNOSZENIA JEDZENIA
Przepraszam.
- Hej. - Co...
- Zapomniałaś tego. - Co?
Dziękuję.
Chcesz wyjść na drinka?
Chodziliśmy razem do gimnazjum, Eric. Prześladowałeś mnie, więc nie chcę.
Nie możesz tu ćpać, to nasz dom.
- Sorry... - Co jest?
Twój brat.
Mówi, że nie wróci do szkoły i...
że nie wraca do domu.
Nie możesz tu palić.
Jak to nie wracasz do szkoły?
- Twój naćpany mąż tak mówi? - Jezu.
Nie musisz wracać do szkoły już jutro.
Ale musisz się uczyć.
Trzy dni temu pochowaliśmy mamę,
więc wybacz mi, ale nie obchodzi mnie teraz szkoła.
I tak nie chodziłem od miesiąca.
Mama chciałaby, żebyś ją skończył.
I ja też.
Ale mamy tu nie ma.
Mamo!
- Mamo! - Co się stało?
- Nie. - Tak.
Tak!
Lucas, siostra się dostała!
Mamo, nie musisz tego robić. Nie jesteśmy już dziećmi.
Jesteś pierwszą osobą w rodzinie, która idzie na studia.
To wymaga eleganckiej kolacji.
Państwa drinki.
Mamo, jak my za to zapłacimy, skoro nie stać nas na oryginalne napoje?
- Po to są kredyty. - I granty.
I stypendia Też je dostaniesz.
Przeczytaj jeszcze raz.
„Droga Clare, gratulujemy i mamy zaszczyt przekazać ci świetną informację.
Bla, bla, bla, chyba cię przyjmiemy”.
Widziałaś, co napisali na dole?
„Rodzice studentów mogą brać udział w zajęciach za darmo”.
- Co? - Za darmo?
Zawsze chciałam studiować.
Ale nie pojedziesz ze mną.
Nie.
- Nie. - Nie.
Nie.
Okej.
- Znasz zasady? - Nie znamy się.
- Tak. A gdy mnie zobaczysz... - Zignoruję cię.
Chyba że sama zagadam, to wtedy możesz odpowiedzieć.
Ale jeśli nie, to nie patrz na mnie.
- Nie patrz na mnie. - Okej.
- Nie spoglądaj. - Tak jest, wasza wysokość.
- Nie znamy się, okej? - Nie znamy. Umowa stoi.
- Mówię serio. - Dobrze.
Teraz możesz być moją mamą.
Ja...
- Kocham cię. - A ja ciebie.
Przepraszam.
Mamo?
- O cholera. - Pierce.
Widziałeś tu kobietę w średnim wieku?
W średnim wieku? Nie.
„Prześladowałem cię”?
Trochę przesadzasz, nie sądzisz?
- Co? - Powiedziałaś, że cię prześladowałem.
Tak było. Zgotowałeś mi piekło.
Tak, byłem...
Nie wiedziałam...
co to piekło.
- Muszę napisać pracę. - Walić pracę.
Walić ciebie.
Tego chcesz?
Mocniej.
Przynieś mi butelkę.
Musisz ją najpierw wyrwać z rąk nieletniego brata.
- Czytałeś opowiadanie Nos? - Nie.
- Jest o gościu... - Pokaż.
...którego nos odczepia się od twarzy.
Jak mam napisać pięć stron o tym gównie?
Przecież w tamtym tygodniu napisałaś 20 stron
o wzniosłej wywrotowości.
- To coś innego. - Nie.
Jeszcze tylko miesiąc...
i będziesz wolna.
Skończysz college.
Tak.
Magna cum laude.
Co ty na to?
Dobrze ci?
- Przestań. - Przepraszam.
- Nie, ja...
MONTANA OZNACZYŁA CIĘ W RELACJI
@RAE, POWIEDZ SWOJEJ MAMIE,
ŻE TAK WYGLĄDA PRAWDZIWY TRÓJKĄT
WIADOMOŚCI
WUJEK LUCAS
Ale z ciebie lamus.
Jak leci?
Wróciła, mieszka w piwnicy.
Mam okropny dzień. Popraw mi humor.
Poczekaj.
Co według was chce przekazać Gogol
poprzez to opowiadanie?
Od wieków krytycy literaccy są w tej kwestii podzieleni.
Może dlatego, że to bzdury.
Słucham?
O nie.
Nic.
Mówiłaś, że to bzdury.
Dlaczego?
Nos faceta odczepia się pewnego dnia od twarzy i wychodzi.
Idzie w tango, a my mamy uwierzyć,
że to wszystko jest możliwe i ma faktycznie jakieś znaczenie?
Niektórzy mówią, że to alegoria męskiej impotencji
albo pojęcie boskiego niepokalania. Ale może to ma nas zachęcić,
byśmy pomyśleli, co by było, gdyby niemożliwe stało się możliwe.
Przykro mi, że nie wykraczamy poza mizoginistyczną literaturę męską,
która traktuje tylko o alegoriach popsutych penisów.
Przez cały ten semestr przeczytaliśmy tylko...
jedno dzieło kobiety.
Nie miała pani problemu
z napisaniem świetnej pracy o Marquezie.
Marquez różni się od Gogola.
Nie mogę się doczekać porównania różnic
między Marquezem a Gogolem w pani pracy,
która jest na zaliczenie semestru.
Na dziś to tyle, dziękuję.
Clare, jeśli potrzebujesz więcej czasu,
to rozumiem tę sytuację.
Nie potrzebuję.
Tak teraz będziesz żył?
Zagłuszyłaś mi, co powiedziała Monica.
Tydzień temu była w śpiączce, ale sądzą,
że pokona raka piersi.
Powodzenia.
...wymioty, wypadanie włosów na poduszkę...
Co za głupie przedstawienie bohaterki z nowotworem.
Mama umarła, bo nie miała woli życia?
- Lubię ten serial. - Wytną mi kolejną część ciała...
Będą przedłużać ten proces...
Zastanawiasz się czasem, czemu ze wszystkich ludzi
to mama musiała umrzeć, a inni żyją?
Tak.
Przez to nienawidzę wszystkich.
I wszystko.
Chcesz się upić?
Na zdrowie.
- Kurwa! - Jeszcze jeden?
- W porządku? - Tak.
To mój brat. Kto wygląda starzej?
Ona wygląda starzej, ja dojrzalej.
Co to znaczy?
- Cześć. - Chcę zatańczyć.
- Clare, chodź. - Co ty?
- Musimy iść. - Co jest?
Co?
Chodź.
- Kurwa. - Co ty robisz?
Clare, ty masz męża
i nagle stałaś się lesbijką?
Niczym się nie stałam. Jestem tym, kim chcę być.
- Jess o tym wie? - Jestem okropną osobą.
Zdradziłam Jessa.
To była laska.
Jess nie musi o tym wiedzieć.
- Nie mówię o niej. - Co?
Pamiętasz Joela?
Z domu pogrzebowego.
Tak, on i ja...
- przed pogrzebem mamy. - On i ty, co?
Przeleciałam go, a kilka tygodni temu zrobiłam to samo
z gościem, który mnie prześladował w gimnazjum.
Teraz słucha Deadów.
- Co ty gadasz? - Tak.
Eric Olson. Pamiętasz go?
Robiliśmy to u niego w aucie.
Jezu. Kim ty jesteś?
Pieprzysz się z każdym jak Carly ze Szpitala Miejskiego.
Nie mogę być dobra bez niej.
- Dogonię was. - Okej.
- Pa. - Pa.
- Chodź tu. - Boże!
- Przyniosłam ci kawę. - Tak.
- To ma mi wynagrodzić? - Jak tam?
- Rozwalisz egzaminy. - OK.
- Spałaś tu? - Rano miałam test, a było za daleko.
- Wow. - Muszę się uczyć.
- Powodzenia. - Dzięki.
- Kocham cię. - A ja ciebie.
- Pa. - Pa.
- Nie rób tak więcej. - Pa.
ŚWIATOWA LITERATURA FIKCYJNA PRACA KOŃCOWA
NOS NIKOŁAJA GOGOLA
Clare.
Cześć, przepraszam.
Gdzie byłaś?
Słuchaj...
- W bibliotece. - No tak.
Próbowałam skończyć tę pracę na zaliczenie.
- Tak. - Od niej zależy ocena końcowa,
a ja nie mogę jej zacząć.
Jesteś pijana?
- Co? - Próbowałaś pisać po pijaku?
Wszyscy pisarze piją. To się nazywa...
przygotowanie.
Kultywuję wielką literacką tradycję.
Lucas też się spił. Wrócił kilka godzin temu.
Zarzygał całą łazienkę.
Fuj, przepraszam.
Przecież to licealista.
To jeszcze dzieciak.
- Ktoś musi o niego zadbać. - Tak, potrzebuje matki.
Potrzebujemy naszej mamy.
Mama?
Mamo!
Cześć, kotku.
Wiesz, co robić.
Mamo, nie.
To nie potrwa długo.
Co oznacza uzdrowienie?
Życie dalej?
Zapomnienie?
Co się dzieje, gdy najgorsze, co może się stać, dzieje się
i paraliżuje twoje życie?
Moja mama zmarła w poniedziałek, w trakcie ferii na naszym ostatnim roku.
Moim i jej.
Po pogrzebie od razu wróciłam do szkoły, bo mnie o to prosiła.
Żeby udowodnić, że jej życie coś znaczyło, byłam gotowa zniszczyć
życie, które miałam budować.
Życie, którego dla mnie chciała.
Nie zdobyłam dyplomu,
bo nie skończyłam pięciostronicowej pracy
na temat opowiadania o gościu, który nie mógł znaleźć swojego nosa.
Nie mogłam się zmusić,
bo uważałam je za absurdalne i bezsensowne.
Upamiętnili twoją mamę.
Przykro mi.
Nie wiedziałem.
Dzięki.
Tak.
Żadnych podtekstów.
To po prostu historia o tym, o czym była.
- Dzięki. - Spoko.
- Tak. - Okej.
Absurd i przypadkowa natura znikania.
Na koniec...
ku pamięci utalentowanej studentki, która odeszła od nas zbyt wcześnie.
Żądza wskrzeszenia tego, co stracone,
naga prawda, że niemożliwe może stać się możliwe
szybciej, niż się wydaje.
Chcemy pośmiertnie uhonorować
Frances „Frankie” Pierce tytułem licencjata historii.
Moja matka była pełna życia i zdrowa.
Siedem tygodni później nie żyła.
Niemożliwe.
Chodziłam na studia, a moja matka studiowała ze mną.
Niemożliwe.
Dostawałam najlepsze oceny, a nie skończyłam studiów.
Ale moja zmarła matka tak.
To też niemożliwe.
Czasem historia nie opowiada o tym, o czym faktycznie opowiada.
Czasem się budzisz i widzisz, że faktycznie zgubiłaś nos.
Musisz nauczyć się, jak bez niego żyć.
Gratulacje dla rocznika 1995!
PROŚBA O UKOŃCZENIE SEMESTRU
Jak mówiła mama...
„Nie pozwól, by złe chwile ci przeszkodziły.
Jeśli tak się stanie...
to będzie to twoja wina”.
UNIWERSYTET TRÓJCY ŚWIĘTEJ
Rae, będę mówić ci Rae, dobrze?
Jeśli nie chcesz tego robić...
to co chcesz robić?
Ja... Możemy wracać do domu?
Proszę.
Okej.
Serio?
Chcę dla ciebie jak najlepiej...
ale nic nie osiągniesz, jeśli sama nie będziesz tego chciała.
Uzdrowienie to małe, zwykłe rzeczy.
To tylko jedna jedyna rzecz.
To robienie czegoś niemożliwego każdego dnia.
Napisy: Joanna Ziółkowska