Ostrożnie.
Biegnij.
Dalej.
Dobrze ci poszło.
- Spadajmy stąd. - Dobra, uciekaj.
MAŁE WIELKIE HISTORIE
Czy to Mała Niedźwiedzica?
- To Wielka Niedźwiedzica. - Oboje nie macie racji.
- Możemy już wracać? - Nie.
- Cierpliwości, kotki. - Chce mi się spać.
- Jest za gorąco. - Ponoć potrzebujesz powietrza.
- Mówiłam o klimatyzacji. - Do tego potrzeba prądu.
I łazience w środku. Wszyscy znajomi robią kupę w domu.
Kiedyś będziecie to mieli.
Ale to... jest coś lepszego niż wszystkie te wygody.
Obiecuję wam.
Okej, już czas.
Zamknijcie oczy i nic nie mówcie.
- Powiem wam, kiedy otworzyć. - Co to za hałas?
Dobrze, już.
- Czy one należą do nas? - Bardzo bym chciała.
Cześć, piękna. Jakaś ty urocza.
Co to ma być?
DOM SENIORA WATER’S EDGE
OBOWIĄZKOWY KURS Z ETYKI I OGRANICZEŃ
DO: CLARE PIERCE
„Ze względu na postępowanie w toku
jest pani zobowiązana do ukończenia kursu z etyki i ograniczeń”.
Pieprzyć ograniczenia.
ODEBRANE SAM CARTER
14 NOWYCH LISTÓW DO SUGAR! TO REKORD (JA MIAŁEM TRZY)!
Clare! Clare, chodź tu.
- Czemu leży na desce? - Nie wiem.
- Wyszedłem, a ona... - Rae. nic ci nie jest?
- Coś cię boli? Kto cię tu zostawił? - Nikt.
Nic mi nie jest.
- Frankie Rae, czy ty jesteś pijana? - Piliście kiedyś Białego Rosjanina?
- Od kiedy pijesz? - Boże.
- Wiem. - Wstawaj.
- Wejdź do domu. - Nie chcę do domu.
Frankie Rae.
Spójrz na mnie i powiedz,
kto cię tu tak zostawił?
To ci ludzie od trójkąta? Oni ci to zrobili?
Czy ci, co kazali ci zjeść tego ogórka?
- Co? - Widziałam.
Kazali ci zjeść tego ogórka? Kto cię zmusił?
Dobrze rozegrałaś sprawę Petersona.
Masaż potrafi poprawić nastrój po stresującym dniu.
Brzmi świetnie, ale muszę wracać do domu.
Widać, że Bob nie tylko robi aluzje Rhondzie,
ale też narusza jej przestrzeń osobistą.
Najważniejsze w przestrzeni osobistej jest to,
że jest osobista.
Czas wstawać.
Już, będziemy...
Wstawaj i idziemy.
- Nienawidzę tych gwiazd. - Co?
Nazwałaś pierwszego chomika Kasjopeja.
- Zdejmę je. - Tata dziś gra.
Musisz być wcześniej, a kac
nie jest wymówką, żeby nie iść
- do kościoła. - Co cię to?
- Nie wierzysz w Boga. - Jest Wielkanoc, czas odnowy.
Chodźmy.
Ty nigdy nie chodzisz w niedzielę.
- W niedziele piszę, więc... - Tak, tylko nigdy tego nie robisz.
Wiesz, że ktoś mógł cię wczoraj pobić?
Albo gorzej.
A ci twoi przyjaciele zostawili cię na naszym trawniku,
żebyś udusiła się wymiotami? Kto to był? Montana?
To nie ona.
Czemu nie przyjaźnisz się z kimś miłym?
Co z Bethany
- z tańców? - Przestań.
Wiesz, że jak coś ci się stanie, to ja tego nie przeżyję?
Rozumiesz to? Umarłabym.
Moje życie byłoby skończone. Nie mogłabym dalej funkcjonować.
Trzeba było mnie nie rodzić.
Czemu jesteś na mnie zła?
Frankie?
- Frankie. - Nie nazywaj mnie tak.
Kiedy to wariactwo się skończy?
Biali Rosjanie i deski surfingowe.
Ta obsesja na punkcie kogoś, kto nie dorasta ci do pięt,
i odrzucanie imienia własnej babci?
Nigdy nie była moją babcią.
Możesz z nią pogadać? Nienawidzi mnie.
Tak, nie tylko z nią porozmawiam.
Dam jej szlaban.
Serio? Koszyk wielkanocny?
To taka tradycja.
To też tradycja?
- Boże. - Co to? Ogórkowe?
Wesołego Alleluja.
Chodźmy.
Widzimy się na śniadaniu?
Jednak przyjdziesz?
Chyba że to będzie dziwne.
- Czemu nie? - Nie.
Nie będzie dziwnie, jeśli nie będziemy dziwni.
Nie chcę, żeby ktoś myślał. że coś tu się dzieje.
Okej.
Jeśli nie chcesz, to nie idź.
Wymyślę jakąś wymówkę.
Możesz zostać. Powiem, że...
- Że piszesz. - To nie wymówka, bo naprawdę piszę.
Wezmę to, bo może zmieni zdanie.
Danny, nie powiedziałam, że nie...
- Przyjdę. - Słuchaj...
- Mogę wziąć koszyk. - Może masz rację.
Lepiej, żeby nie wiedzieli, że coś się dzieje.
Miłego pisania.
WITAJ Z POWROTEM, CLARE
NOWY LIST DO SUGAR
PILNE! POMÓŻ MI, SUGAR
- Halo. - Cześć, kotku.
Cześć, mamo. Przepraszam, mogę oddzwonić później?
Pracuję nad esejem na konkurs.
Musisz wrócić do domu.
- Co się stało? - I to dziś.
Dziś nie mogę. Mam wieczorem zajęcia.
Musisz natychmiast wrócić.
Dobrze.
Okej.
Pewnie.
„Droga Sugar,
piszę to z małego łóżka na dziecięcym OIOMie.
Właśnie się dowiedzieliśmy,
że nasza półroczna córeczka ma guza mózgu
i jutro ma operację.
Ludzie łączą się z nami myślą i modlitwą.
Chcę wierzyć, że modlitwa działa, ale nie jestem pewna.
Nigdy nie byłam bardzo wierząca...
ale teraz wątpię w istnienie Boga bardziej niż kiedykolwiek.
Bardzo się boję, że stracę córeczkę.
Jeśli Bóg istnieje...
czemu to na nas zsyła?”
Przynajmniej wróciła do domu.
Pamiętasz, jak budziłyśmy się w jakichś spelunach?
- Pamiętasz burgera? Furgonetkę? - Boże.
I śmietnik pełen grzybów.
Co?
Pamiętasz, jak w kółko grał „Free Bird”?
- No i te furgonetki. - Właśnie.
- Straszne. - Furgonetki.
To cud, że żyjemy,
- jak tak nad tym myślę. - No.
Możemy prosić o więcej?
- Pewnie. - Dzięki.
Frankie to dobra dziewczyna.
- Rae. - Jak tam sobie chce.
Jest dużo mądrzejsza od nas.
Prawda?
Musi być roztropna. Mam coś.
Podziękujesz mi za to. Masz.
- Co to jest? - To testy na fentanyl.
Są teraz jak darmowe prezerwatywy.
Trzymaj je w barku albo daj jej.
Może przetestować wszystko, co pije. Może o tym nie wiesz,
ale to gówno jest wszędzie.
- Żartujesz sobie? - Nie.
Teraz martwię się o fentanyl,
- jakby mi było mało. - Tak.
Dobra Krwawa Mary?
Dzięki za pomoc, Sugar.
Wszystko gra?
Wszystko Gra? Boże.
Odleciałaś.
On jest...
- Wszystko gra? - Wybacz.
- Muszę iść. - Jak to?
- Jeszcze nie... - Wiem.
Nie dopiłyśmy dolewki.
Prześlę ci przelew za całość. Ja stawiam.
Co robisz?
- Kocham cię. - Chodzi o testy?
- Przepraszam. - Nie, to nie to.
- Przepraszam. - Odlatujesz.
- Nie. Kocham cię. - Ja ciebie też, pa.
- Cześć, mamo. - Dziękuję, że jesteś.
Co się dzieje?
- Czemu się wystroiłaś? - Zrobiłam lasagne ze szpinakiem.
Na obiad? Co się stało?
Na deser jest jabłecznik i lody.
Chciałaś mnie zwabić do domu?
- Nie pytaj. - Nie.
- To nie podstęp. - Okej.
Musiałam się zwolnić.
Nie napisałam jeszcze eseju na poniedziałek.
Nie mogę przyjeżdżać,
- bo za mną tęsknisz. - Nikt nie tęskni.
Dlatego błagasz mnie o przyjazd?
Usiądź, wszystko gotowe.
Nie usiądę, dopóki nie powiesz, czemu musiałam
rzucić wszystko i przyjechać.
Okazuje się...
że to przeziębienie, które mam od dawna,
to...
nie jest przeziębienie.
A co?
Mamo?
- Co ty robisz? - Potrzebujemy każdego grosza.
Lucas, pomóż mi.
- To raczej nie... - Lucas, pomóż.
Zjedz coś chociaż.
- Musisz jeść. - Licz po cztery.
Poumawiamy się do lekarzy.
W San Francisco jest centrum onkologiczne, tam poprosimy o konsultacje.
A potem kolejne. Zadzwonię do Jessa.
Jego rodzice pomogą. Dziś do niego zadzwonię,
- żeby dał im znać. - Kotku, nie ma już ratunku.
- To pięć dolarów. - Cały zespół lekarzy
widział to zdjęcie.
- Mam raka płuc czwartego stopnia. - Przestań.
Jest nieuleczalny.
- Nie będziemy go leczyć. - Przestań!
Clare, myślisz, że to pomaga?
Pomyślałam...
- że jeśli chcecie rozmawiać z tatą... - Czemu o nim mówisz?
Bo to twój ojciec.
Ludzie się zmieniają.
Możecie go kochać, nawet gdy odejdę.
Nie odejdziesz.
Może wy się poddaliście, ale ja nie.
Okej.
- Nie rozumiem. - To teraz robią dzieciaki.
Oglądają w internecie, jak inni jedzą.
Widzieliście, jak dziewczyna się czesze
i opowiada o kobietach, które zabijają ludzi?
To mi się podoba.
Rae, weź koszyk. Pomóż kuzynom szukać pisanek.
W niektórych jest po 20 dolarów.
Wiesz, co robiłam za 20 dolarów?
- Boże. - Tak.
Mamusiu.
Co ty tu robisz?
Przyniosłam pieczywo.
Clare, zjesz coś? Coś ci przygotuję.
Danny mówił, że nie przyjdziesz, więc nie liczyłam porcji.
- Nie mówiłam... - Nie przyniosłaś sałatki z kurczakiem?
- Nie miałam czasu, żeby... - Te rodzynki mnie dobijają.
To porzeczki.
Daję je do kurczaka.
Nie słuchaj jej.
Bez ciebie nie ma świąt.
Nie martw się o Rae.
Czy Danny wracał do domu na desce surfingowej?
Mówiłem o college’u.
Jeśli chcecie, pomożemy.
Gdybym to ja wydała pieniądze na studia mojego dziecka,
to skończyłabym w gorszym miejscu niż piwnica.
Clare, zjedz coś. Chcesz szynki?
Poproszę.
- Żartujesz sobie? - Tak jakoś wyszło.
- Jak to „wyszło”? - Clare.
Musiałeś im powiedzieć.
Dałaś bratu nasze 15 tysięcy dolarów.
To poważna sprawa. Powiedziałem ojcu, i co?
Wiesz, ile pieniędzy twoja rodzina dostaje od nas co roku?
- Co ty gadasz? - Całe miasto jest pełne
- twoich krewnych. - Dobra.
A to zakończenie roku, a to ślub,
potem baby shower.
- Święta. - Nie...
Ciągle robię sałatkę z kurczaka, która się marnuje.
- Bo nikt nie lubi rodzynek. - To porzeczki.
W dodatku są drogie, więc dodaj to do rachunku.
Rachunku? To teraz dzielimy pieniądze...
Nie, chodzi o to, że ciągle męczysz mnie z Lucasem...
- Tak. - ...a ciągle robię coś dla twojej rodziny.
Naszej rodziny.
Tej, która nas kocha, dba o nas i przyjęła cię do siebie.
Wiesz co? Tu nawet nie chodzi o pieniądze.
Oddałaś je, nie uzgadniając tego ze mną.
- Jestem twoim mężem. - Więc mnie wspieraj.
Wspieraj mnie.
I nie dawaj głupiej ciotce powodu, żeby robiła tę swoją głupią minę,
- kiedy mnie widzi. - Dosyć!
Chodziło o inną ciotkę.
- Co z tobą jest nie tak? - My tylko...
Nie można zamykać ludzi, żeby na nich krzyczeć.
Tak nie można.
Wykradać się, upijać...
i być dla mnie podłą.
Czemu jesteś taka podła?
Nie.
- Przestań. - Wiesz, co tam się dzieje?
To jak śmiertelna pułapka. Prezerwatywy dopełnione fentanylem.
Nie wiesz, co mówisz.
Nie ma czegoś takiego.
Mówię, że musisz uważać.
Musisz być mądra.
Znaleźć wspierających przyjaciół.
Mam przyjaciół.
A co z Bethany?
- Bethany? - Tak, była taka fajna.
- Tak. - Uprawiała anal
w busie do Reno.
- Co? - Tak.
Po co jechała busem do Reno?
Może chciała mieć wypadek, żeby wkurzyć matkę.
Dobra.
- Będę się modlić za tą Bethany. - Dziękuję.
Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje,
przyjdź królestwo twoje...
Jebać ojców.
- Jeb się. - Nie słyszałaś?
Złapiesz więcej much za pomocą miodu niż octu.
Twoja mama zawsze tak mówi.
Ona umiera.
Ma raka płuc.
Właśnie się dowiedziała.
Ja...
Przykro mi.
To...
Kochanie.
Jeśli mogę jakoś pomóc,
to wesprzemy was z Liv.
Lady.
Sprzedaj mi Lady.
- Ona nie... - Mam...
Mam 386 dolarów.
Potem mogę spłacać co miesiąc raty.
Ile będzie trzeba, to zapłacę.
Koń uratuje jej życie.
Muszę ją uratować.
Clare.
Idź do domu.
Bądź z mamą.
Będę się za was modlił.
Boże.
Przepraszam.
Nie wiedziałam, co napisać. Brakowało mi słów.
Clare.
Dobrze, że jesteś. Bałam się, że wyszłaś.
Nie chodzi o porzeczki, prawda?
Nic mi się nie udaje. Czuję się...
Przepraszam.
Kłócimy się z Dannym. Wiem, że o tym wiesz.
I...
Frankie mnie nie znosi.
Rae.
Ciężko mi ją tak nazywać.
Między nami jest jakiś mur.
Bardzo się boję, że stanie się coś złego.
Nie stracisz jej.
Nie bez powodu...
nazwałam ją...
po mojej mamie.
Pewnie ciężko ci tu przychodzić.
Nie, jestem wam bardzo wdzięczna.
Za wszystko.
Różnie bywa.
Cała ta...
siła, odwaga
i miłość, którą musiałaś w sobie znaleźć po śmierci mamy?
Przelałaś ją na Rae.
Stałaś się wspaniałą mamą, bo byłaś zmuszona
nauczyć się macierzyństwa sama.
Nie jestem wspaniała.
Chodź.
Coś ci pokażę.
- Nie, to nie dla mnie. - Drogi Ojcze,
stajemy przed Tobą pokornie,
prosząc cię o łaskę
dla naszej ukochanej Frankie Rae.
Akceptujemy to, kim chce być.
Prosimy cię, otocz miłością naszą najdroższą Rae...
i Clare.
Chroń je przed złem, Panie.
I modlimy się, aby Clare czuła, że jesteśmy
jej rodziną.
Obdarz ją swą boską miłością.
Tak jak obdarzyłeś ją kiedyś.
Mamo.
Droga Przerażona...
Bardzo mi przykro z powodu tego, przez co przechodzi
twoja rodzina.
Przepraszam.
Moja mama miała 45 lat, gdy dowiedzieliśmy się, że umiera na raka.
Też byłam przerażona.
Byłam też wściekła.
Skoro Bóg nie uratował mamy,
to albo jest bezlitosnym sukinsynem,
albo najpewniej nie istnieje.
Ale jeśli istnieje, to wiem, że nie jest duchową postacią,
która słucha naszych modlitw lub nie,
i wkracza, by nas uratować, kiedy robi się ciężko.
- Mogła napisać SMS-a. - Wiem.
Więc może pomyślmy o Bogu w inny sposób?
Zadzwoń do mnie.
- Dobrze. - Bóg nie jest obecny
w odpowiedzi na nasze modlitwy,
ale w osobach, które się za nas modlą.
Co, jeśli ci ludzie są jak tratwa?
Boże.
Utrzymają cię na powierzchni dzięki swojej ludzkiej miłości,
którą obdarowują, gdy najbardziej jej potrzebujesz.
Możesz ją zatrzymać tak długo, jak zechcesz.
Gdybym wierzyła w Boga, w tym widziałabym dowód jego istnienia.
Przerażona...
może nie przejmuj się Bogiem wszystkich?
Okej, ja się tym zajmę.
Pozwól istnieć swojemu Bogu w prostych słowach współczucia,
które oferują ci inni.
To dla niej wstawałam każdego ranka. Dla Montany.
Co, jeśli wiara to uczucie, gdy obejmujesz rękami
święte ciało swojej córki
pod tym samym niebem, pod którym trzymała cię twoja matka?
Co, jeśli w najciemniejszej godzinie, pośród swoich największych lęków
i głębokich strat...
ujrzysz w nich cud?
Twoja...
Sugar.
Napisy: Joanna Ziółkowska