Moja kochana.
Mamo! Stój!
Nie!
Staraj się bardziej, słonko.
- Staraj się bardziej. - Mamo!
Staraj się bardziej.
Staraj się bardziej, słonko.
- Co za pobudka. - Krzyczałaś.
Przepraszam, ja...
Ja...
Śniła mi się mama.
- Zawsze mi się śni. - Biła cię?
Nie, skąd, wręcz przeciwnie.
Ale rzucałaś się i kopałaś.
Moja żona też tak miała.
MAŁE WIELKIE HISTORIE
TEMAT: SUGAR?
„Wiem, że się nie zgodziłaś,
ale mam kolejny list. Sam”.
„Droga Sugar, co, do cholery? Co jest, do cholery?
Zadaję sobie to pytanie, bo pasuje do każdego dnia.
Pozdrawiam. Co, do cholery?”.
Jeb się. Nawet nie zadałaś pytania.
NIE ZAPOMNIJ OCENIĆ KIEROWCY
Amy, zrobiłam coś głupiego.
- Nie pracujesz? - Nie mogę się skupić.
Co zrobiłaś?
- Coś złego. - Za chwilę pisarze mają tu spotkanie.
Kurde, dobra.
- Wczoraj, gdy stąd wyszłam... - Tak?
...wezwałam Ubera.
- Był tam taki kierowca. - To normalne w Uberze.
Poszłam do jego mieszkania.
Bo był przystojny i byłam zła na Danny’ego,
i ten tekst o strzępku kobiety. I kocham Beverly.
Chwila. Kim jest Beverly?
Kobieta, z którą śpię w pracy.
Jej współlokatorka zmarła, bo miała sepsę.
Boże, co ty... O co chodzi?
O kierowcę Ubera.
Amy, my...
Przespałaś się z kierowcą Ubera?
Nie, ja...
Coś tam próbowaliśmy, dobieraliśmy się do siebie.
On był jak kret szukający mnie na oślep.
Tylko... Wiem, jak to brzmi...
- Nawet we mnie nie wszedł. - Okej.
Nie wiem czemu. Jakby wszechświat chciał mi powiedzieć,
że chociaż nie miałam powodu, by go nie przelecieć,
to nie chciałam tego zrobić.
Właściwie to miałaś powód, by go nie przelecieć.
- No właśnie. - Tak.
Nie zrobiliśmy tego. Ja nic nie zrobiłam.
Nie muszę mieć wyrzutów sumienia.
Okej, super. To czemu tu przyszłaś?
Nie wiem.
Kochana.
Mogę cię o coś zapytać?
Beverly?
- Czy ona ma raka? - Nie, umiera na alzheimera.
Okej.
- Rany, Clare. Cześć! - Artyści wrócili.
- Cześć. - Kurde, pisarze.
- Cześć! Ale się zrobiło późno. - Hej.
- Szkoda... - Chwileczkę, już wychodzisz?
Tak.
- Tęsknimy za tobą. - Dzięki.
- Pracujesz nad czymś? - Wiem.
- Tak, miło było was zobaczyć. - To super.
Dasz mi przeczytać? Wrócisz jeszcze?
Tak.
Dobrze, cześć.
Kto to?
Tata.
Dzwoniłeś do niego?
Mama pozwoliła.
Powiedział, że przyjedzie.
- To nic takiego. - Nieprawda.
Co ty wyprawiasz?
- Zrobi jakąś scenę. - Nie pozwolę na to.
Nie stanie się nic złego.
Już się stało.
NIE IGNORUJ MNIE
„Jako Sugar czy nie, odpowiedz mi na pytanie. Sam”
Coś ci wypadło.
Umrę, nie mając ani jednej pary porządnych majtek.
Wszyscy wiedzą, że śpisz nago.
- Bo te partie muszą oddychać. - Też tak mówię.
- Muszą odetchnąć. - Właśnie.
Pocą się.
Ale moja córka tak się boi, że ktoś mnie zobaczy.
Skoro nie można być wolnym we śnie, to kiedy indziej?
Musisz mnie stąd zabrać. Nie chcę tu być.
Wiesz.
Proszę.
Boję się.
Wie, że...
nie tak to sobie wyobrażałaś.
Porozmawiam z twoją córką.
Nie posłucha cię. Ona nigdy nie słucha, Crystal.
Rozumiem.
Chcę do domu.
Wychowujemy córki na wojowniczki.
A jeśli nam się poszczęści, to kiedyś o nas zawalczą.
Była taka piosenka...
- Moje kondolencje. - Dziękuję, Joel.
Dla ciebie również.
- Dzięki. - Gdzie twoi rodzice?
Przyjmuję gości. Mama przygotowuje twoją mamę, a tata sprawdza pochówek.
Okej.
To jej sukienka, buty i pasek.
Chcemy to włożyć do trumny.
Wsadźcie to pod koszulę.
Jej serce... Joel, słuchasz mnie?
Nie daliście majtek.
Co?
Nie możemy ubrać waszej mamy bez bielizny.
Co ty bredzisz?
Kogo to obchodzi? Nie bądź oblechem.
- Nie jestem oblechem. - Po co jej bielizna?
Będzie miała sukienkę i pasek.
I leży w trumnie.
Będzie ją widać od pasa w górę.
Przykro mi, ale przy otwartej trumnie musi mieć majtki.
Nie gadaj do mnie jak do obcej.
Takie są przepisy stanowe.
Jeśli nie ma bielizny, trumna musi być zamknięta.
Całą ósmą klasę hodowałeś zioło
i mówiłeś matce, że to herbata,
a teraz próbujesz stosować bezsensowne przepisy,
które nikogo nie obchodzą?
Dobra...
To nie ma sensu i jest dziwne.
Ale moja mama ją ubiera
i musi mieć te majtki.
Daj mu swoje.
Nie mamy czasu, żeby wrócić.
Nie mam bielizny.
To pokój wspólny.
Zachęcamy mieszkańców do spędzania ze sobą czasu.
Ładnie tu.
Mamy prawdziwy gazowy...
- kominek. - Clare.
Córka Bev chce cię widzieć.
Chwileczkę. Tu widzicie kamienne...
Jej wściekłość uruchomi zaraz alarm pożarowy.
Przepraszam na chwilę.
Przyniosę państwu sok. O co chodzi?
Mówi, że jej mama nie ma rano majtek,
ale za to ma zadrapania.
Myśli, że masz z tym coś wspólnego.
To jakaś patologia.
Ponoć ma nagranie.
Nagranie?
Kurwa mać.
...dwa ostatnie
zwiększają nieco temperaturę przez kilka dni.
Możemy...
Hej.
To trudne.
DROGERIA U ROSCOE
Ty idź.
- Ja? - Tak.
- Czemu? Ty jesteś dziewczyną. - Wisisz mi przysługę.
Bo nie mogę...
nie mogę tam wrócić.
W porządku, sam pójdę.
Prawda?
- Tak. - Przykro mi z powodu mamy.
Dzięki, Carl.
Tak!
- Boże. - Mamo.
No nie. Wynoście się wszyscy.
Tylko takie mieli.
Co to ma być? Naćpałeś się?
Były na przecenie.
- Rozumiesz? - Chcesz tego?
Chcesz w tym pochować zmarłą matkę?
Nie chcę chować naszej mamy.
Nie chcę tego wszystkiego. Nie chcę tego robić.
- Chcę, żebyśmy... - Co?
Chodźmy już.
Twoi rodzice wiedzą? Mam do nich zadzwonić?
Nie ma ich teraz w kraju.
- Przestań. - Żałosny trójkąt.
- To odkrywanie siebie. - Mamo.
- Przestań. - W obcej sypialni?
Masz przechlapane.
Rozumiesz, jak bardzo?
- Możesz... - Kto to był?
- Przestań. - Kto to?
To znowu jakieś pan
- albo poli? - Nie powinno cię tu być.
- Nie... - Co tu robisz?
Mieszkam tu.
Nie powinnam się wyprowadzać, bo jestem twoją matką.
- Żałuję, że nią jesteś. - Co powiedziałaś?
- Żałuję, że jesteś moją matką. - Czekaj.
Mogę jutro umrzeć, rozumiesz? Mogę umrzeć, kurwa mać.
A wtedy nie wybaczysz sobie tego,
bo to będzie ostatnia rzecz, jaką mi powiedziałaś.
- O czym ty, kurwa, mówisz? - Nie klnij przy mnie.
Sama to powiedziałaś.
Nie tylko ty możesz jutro umrzeć.
Ja też mogę.
- To okropne, co mówisz. - Tak.
Nie.
Halo? Chwileczkę.
- Do ciebie, z pracy. - Kurwa.
Policja? Czy to naprawdę konieczne?
To córka pani Ohashi zamontowała kamerę.
My nie filmujemy pacjentów.
To jakieś wielkie nieporozumienie.
Nie mam nic wspólnego z bielizną ani zadrapaniami.
Beverly, pani Ohashi, sama ją ściąga.
Ściąga majtki, bo ją drapią.
Nie pozwolimy na kolejny skandal.
Pocieszanie kogoś to nie przestępstwo.
- Mogę wziąć twoje krzesło? - Badają sprawę, nie wylali mnie.
Jeszcze.
Proszę, Joel. Podobają ci się?
Możesz już ubrać moją matkę, panie praworządny.
Dziękuję.
KU PAMIĘCI FRANCES PIERCE
FRANCES PIERCE 18 SIERPNIA 1949 R. – 18 MARCA 1995 R.
NA ZAWSZE W NASZYCH SECRACH
Mamę już ubierają.
Wygląda bardzo ładnie.
Waliłem konia do twoich zdjęć w mundurku.
- Te białe... - Psujesz atmosferę.
To urlop tymczasowy.
- Trwa śledztwo. - W twojej sprawie?
Tylko wewnętrzne.
- To nie jest moja wina. - Nie?
Beverly mnie lubiła.
Ta z alzheimerem?
Nie wiedziała, że trzeba spać w majtkach.
- Co? - Ja...
Pomagałyśmy sobie przetrwać
- trudne chwile. - Ciągle pytasz,
jaki mamy plan. „Jaki mamy plan. Co się dzieje?”
A teraz ja się pytam: „Co się dzieje?”.
Co się dzieje, Clare? Niedługo zobaczę twoje zdjęcia
w porannych wiadomościach?
„Była opiekunka oskarżona o molestowanie seniorki? Jezu!
Kim ty jesteś?
- Jak to. kim jestem? - Kim teraz jesteś?
Nie wiem, Danny.
Może tak się dzieje, kiedy od córki oddziela cię osoba,
która miała mnie kochać, szanować, wspierać...
- Ja... - Nie czuję,
żebyś mnie wspierał. Wspierasz mnie?
- Clare. - Nie.
Nie wiesz, jak to jest,
gdy ktoś wyrzuca cię z własnego domu.
Nie mogłam dłużej spać na rozkładanej sofie u Amy.
Nie miałam dokąd pójść. Nie jestem jak ty.
Danny, ja...
Mam tylko ciebie i Rae. Nikogo więcej.
- I Lucasa. - Nie, Lucas ma mnie, a ja jego nie.
Chcę do domu.
Umieść mnie gdziekolwiek.
Możesz mnie wepchnąć do szafy. Nie dbam o to, ale chcę do domu.
Dobra.
Dobra?
Możemy chodzić na terapię, żeby spróbować...
znaleźć jakiś złoty środek.
Świetnie.
Super.
Zastanawiam się, czy Mel...
- Co z nią? - Nic, nic. W porządku.
Okej.
Lepiej zmień pościel w naszym łóżku.
Rae zorganizowała w nim trójkąt.
Co?
Kaplica jest jeszcze zamknięta.
Hej, jak się masz?
- Dobrze. - Tak.
Chodziliśmy z Joelem do liceum.
To Jess, mój mąż.
Przyniosłem księgę gości. Mogę zrobić coś jeszcze?
- Nie. - Dobrze.
Kurwa.
W porządku.
Nie przeszkadzaj sobie, pisz dalej.
Nic jej nie jest, dzieci tak mają. Nie przestawaj.
Jesteś głodny? Może coś zjesz?
Nie przyszedł.
Tata.
Pamiętasz, jak ci to śpiewałam?
- Tak. - Tak.
Będzie dobrze.
Lekarz powiedział, że rok?
Lekarze czasem się mylą.
Frances Pierce?
Jeśli będą robić problemy, powiedz im, kim jesteś.
Powiedz, że jesteś moją córką.
Drogi Samie. Co, do cholery?
WILCZYCA INGA
Czemu nie mogę ci odpisać, do cholery?
Zaproponowałeś mi rubrykę,
a ja zastanawiam się, kim jestem, żeby dawać komuś porady.
W ogóle zastanawiam się, kim jestem.
Okej.
To pytanie ciągle mnie nawiedza. Kim ja jestem?
Kim jestem? Kim jestem?
Jak to się stało, że oddaliłam się od osoby, którą chciałam być?
Od pisarki, którą widziała we mnie mama.
Clare Marie Pierce mieszka w dziczy nad Fall Creek
z mamą i bratem.
Kocha czytać i pisać historyjki. Marzy o tym, by mieszkać w Nowym Jorku,
Londynie i Orlando.
Jest słynną pisarką.
Przecież wiem, kim jestem.
Kiedy wszystko się sypie i nic nie ma sensu...
zawsze mam trzy role.
Jestem córką mojej matki.
Jestem słynną pisarką.
Chociaż jeszcze nic nie osiągnęłam.
Zgadzam się, Sam.
Twoja...
Sugar.
Napisy: Joanna Ziółkowska