BİR NETFLIX DİZİSİ
Tanrım.
Millet seramiklerine deli oluyor.
Eserlerin yarısı satıldı bile. Sadece 25 dakika içinde.
Tanrım. Bayılacağım sanki.
Dean nerede?
Çocuklarla evde. Ödevleri vardı ve…
Evet, hâlâ onları yalnız bırakamıyoruz.
Ama Dean ve sen…
Aranız iyi mi?
Muhtemelen.
Beş dakika sonra tekrar sor.
Belki şunun faydası olur.
Miami Basel ve Cenevre Basel'dan haber geldi.
Hatırladın mı? Hangisine davet edileceğinden emin değildim.
İkisi de davet etti.
Sahi mi? Tanrım.
Başardın. Sanat dünyasını kasıp kavurdun Nora.
Nihayet başarmak böyle bir şey.
Bana bir tür şaka gibi geliyor.
Tanrım. Vay.
Bu…
Nutkum tutuldu.
Nora, daldın.
Özür dilerim. Dean.
Evden vazgeçmek onu başarısız olduğuna inandırdı.
Bense burada neler yapıyorum…
Zor bir durum.
Evet. Bruce, ben Nora.
Geç saatte aradım, pardon. Sadece…
Acaba…
Bir tane bile teklif yok mu?
Ne? Evet, iki hafta oldu.
Tamam, yani…
Fiyatı düşür.
Evden kurtulmalıyız.
İşte oldu.
Selam.
Göründüğü gibi değil. Tamam mı?
Uyuyamadım. Zihnim durmuyordu.
John Graff'a takıldım ve aklıma bir şey geldi.
-Hayır. -Bir saniye dinle.
-Yok, dinlemeyeceğim. Hayır. -Gözden kaçırdığımız bir şey var.
Peki.
Tamam. Aslında senin söylediğin bir şey.
Neymiş o?
Theodora haklıydı, tamam mı?
O adamla ben tanıştım. Değil mi? Adım John, dedi.
Sonra Theodora bana John Graff'ın hikâyesini anlatırken
zihnimde o adam canlandı. Yani mantıklı.
Muhtemelen onu hep öyle canlandıracağım
ama ya adam John Johnson'sa?
Aptalca bir isim oldu
-ama anlamışsındır. -Bunun sonu gelmeli.
Ya sen haklıysan? Öylesine bir adamsa?
Başkasının yerine geçen,
bunun için seçilmiş biri.
Saklanması gerekmez çünkü John Graff değil. O yüzden…
Bir robot resim çizdirmeye ne dersin?
-Hayır. Dean. -Dinle.
Kasabanın her yanına el ilanları koyup
komşular onu tanıyacak mı, görürüz.
Dean, bunun sonu gelmeli. Tamam mı?
Kabul et, kaybettik. Kaybettik.
-Evet, biliyorum. -Hayır.
Bir şekilde bu iş bitmedi sanıyorsun ama şimdi söylüyorum, bitti.
-Bugün metroya bindin mi? -Ne?
Berbattı. İki saatlik gecikmeler oldu. Neden, biliyor musun?
Canal Street istasyonunda sabah kalabalığında 8.00 treni geliyor
ve sapığın teki iki yabancıyı raylara itiyor, öylece ölüyorlar.
Lanet olası şehir.
Bir şeyler oluyor.
Hastalık gibi. Güvenli bir yerde olalım istedim
ve yine eski yerimize döndük,
bunu kabullenemiyorum.
-Başarmıştık. -Hayır.
-Evimiz vardı… -Hiç olmadı.
…o hayata sahiptik ve bunu elimizden aldılar.
Ben de onu geri alacağım.
-Yapamayız. -Ev satılmıyor.
-Satıştan kaldıralım. -Hayır, Dean!
Anlamamıza ramak kalmıştı. Elimizdeydi!
Hayır, değildi! Bir tane bile ipucumuz yoktu!
Asla öğrenemeyeceğiz.
Yabancıları trenin önüne atan rastgele biri, o bizdik.
Rastgele bir şiddet vakası.
Hepsi bu.
Artık yüzleşmeliyiz, tamam mı?
Yüzleşip hayatımıza devam edelim.
Tamam mı?
BİLİNMEYEN NUMARA
Burada ne işiniz var?
-Çok güzeller. Sağ olun. -Evet.
Selam.
Umarım sakıncası yoktur.
Kızın arayıp durumunun kötüleştiğini söyledi.
Evet.
Beni deneyden çıkardılar.
Test sonuçları geldi, kanser her yere yayılmış.
Tanrım. Çok üzgünüm.
İhtiyacın olan herhangi bir şey varsa…
Evet.
Aslında var.
Evet, sakıncası yoksa
buranın yan kapısının orada bir dükkân var.
Evet?
Buz gibi bir Coca-Cola ile bir kutu Parliament Lights isterim.
Burada sigara içemezsin ki.
Umurumda bile değil.
-Tamam. Geliyor. -Peki.
Gel buraya.
-İzin var mı? -Evet.
Seni endişelendiren bir şey var.
Evet. Ev. Satılmıyor.
Bunun anlamı bir iflas daha mı?
Hayır. Sanırım parasal açıdan idare edebileceğiz.
Sanatım nihayet tutuldu.
Sergideki her şey satıldı, iki sergi daha olacak.
Bayan Nora Brannock'a bakın hele.
Sorun…
Sorun Dean.
Gerçekten kafayı yiyecek.
Şehirdeki evimizde de bir şüpheliler panosu yaptı.
Bunu görmüştüm.
Çözemediğin gizem seni delirtiyor.
İnsan olmak böyle bir şey.
Bilme ihtiyacı. Bilmemek insanı yiyip bitiriyor.
Kahramanım.
-Senin için paketi açtım. -Sahi mi?
Evet.
Yak bakalım yakışıklı.
Buna değdi ama.
Dean! Hey, bunu gördün mü? Page Six.
"Cinayet Evi Gizeminde Yeni Gelişme."
Harika.
"Kaynaklara göre yeni gelen tehdit mektupları
ev sahiplerinin taciz iddialarının doğruluğunu sorgulatıyor.
'Gözcü' denen kişi komşulara en az üç mektup yazdı.
Bu komşuların her biri bir zamanlar bizzat zan altındaydı.
Şüpheli bir şey daha var.
Bu üç mektup, aşağı Manhattan'da bir işleme tesisinden postalanmış.
Orası 657 numaranın şimdiki sahiplerinin yeni taşındığı yere çok yakın.
Tacizi düşündüren işaretler şimdi bir aldatmacayı akla getiriyor."
Dean, o mektupları sen mi gönderdin?
Belki de.
Her şeyi daha da çıkmaza sürüklüyorsun.
Hak etmiyorlar mı? Kendi silahlarıyla vurulmayı?
Bak, ben buna yokum.
Ona da yokum, buna da.
Yeterince açık ifade edebildim mi?
Bunu bize yapanı bulacağım, tamam mı?
Bunu kabulleniyorum, sen de öyle yapmalısın.
Bu aileyi mahvedeni bulacağım.
Sensin. Vazgeçmeyerek bu aileyi mahveden sensin.
Gerçekten önemli olan şeyi kaçırıyorsun!
Benimle evli olmaya değer veriyorsan
Westfield'a gidip
mektup yazdığın herkesten özür dilersin.
Duydun mu beni?
Bunu yapamam.
Yapabilir misin diye sormadım. Beni duydun mu diye sordum.
-Selam. -Selam.
Çok hoş olmuşsun.
Dışarı çıkıyorum.
-Çocuklarla yemeyecek misin? -Hayır, sen ye.
Normal bir kişi gibi Marjorie'yle içki içip yemek yiyeceğim.
İstediğim şeyi yaptın mı?
Hayır, ne zaman yapacaktım ki?
Tamam. Yerinde olsam oyalanmazdım.
Anne, çıkıyor musun?
Evet, gelip iyi geceler öpücüğü vereceğim.
Güle güle anne.
Selam.
Bu kişi hakkında ne istersen hissedebilirsin
ama onun etrafındakilere misilleme yapmayacağına söz ver.
Evet. Tabii.
Dean, bunu duymak senin için zor olacak.
Kimin yaptığını buldun mu?
Evin önceki sahibi
bendim.
Sen neden söz ediyorsun?
Evi size ben sattım.
Neden söylemedin?
Sence neden?
Gözcü olduğun için mi?
Sana son bir hikâye anlatayım.
Tanıştığımız gün sana eşimi, beni nasıl aldattığını
ama kadının kim olduğunu bulup
öğrendikten sonra mutlu yaşadığımızı anlatmıştım.
Bir süre için bu doğruydu
ama boşandık.
Yollarımız ayrıldı
ve evi geçindiren ben olduğum, o da bir asalak olduğu için
ona nafaka ödemem gerekti.
O yüzden tekrar şarkı söylemeye başladım.
Ara sıra turneye çıkıyordum, dedektiflik işim devam ediyordu,
paramın yarısını ona verdiğim hâlde
küçük bir birikim yapmayı başardım.
Sekiz yıl önce kalp krizi geçirip öldü.
Artık her ay paramdan olmuyordum
ama bir ev bulamıyordum.
Dört, beş yıl aradım. Sevdiğim bir şey çıkmadı.
Gördüğüm an anlamıştım.
Hemen teklif verdim. Otuz gün sonra benim oldu.
Kulübe bile katıldım.
Tam o sırada teşhis kondu.
Vücuduma yayılmıştı.
Buradaki doktorlar yapacak bir şey yok dediler
ama Meksika'daki bir onkolog farklı düşünüyordu.
Tedavisi pahalıydı, o yüzden başka çarem yoktu.
Evi satmak zorunda kaldım.
Her şey kötü bir şaka gibi geliyordu.
Cenneti tatmıştım, sonra elimden alınmıştı.
Sonra, hiç yalanım yok,
Sarasota, Florida'daki vasiyet ve miras mahkemesinden bir telefon geldi.
Meğer benim asalak,
ilişkimizin ilk günlerinden
1,4 milyon dolarlık
telif hakkı zulalamış.
Evi satmama hiç gerek yokmuş.
Evi sizin de benim kadar
sevdiğinizi anlamıştım.
Geri alabilmek için tek bir şey yapmam yeterliydi.
Bizi satmaya ikna etmek.
Orada oturduğum ilk ay "Bir Eve Övgü" mektuplarından biri
bana gelmişti.
Sevgili Boulevard 657 numara,
şunu söyleyebilirim ki gördüğüm en haşmetli evsin.
Hoşuma gitmişti ama bunun ne olduğunu bilmiyordum.
Ben de araştırdım.
Roger Kaplan'ın kim olduğunu, öğrencilerine verdiği ödevi
ve onu ne kadar sevdiklerini öğrendim.
Carol Flanagan'ın, Roger'ı suçlayarak
internette paylaştığı Gözcü mektubunu da gördüm.
Pek üzerinde durmadım. Hatta unuttum bile.
Ama sonra hatırladım.
Mükemmel bir plandı.
eBay'den mektuptakilerle aynı yazı karakterine sahip bir daktilo buldum.
Pek de zor olmadı.
Boulevard 657 numaradaki sevgili yeni komşular.
Mahalleye hoş geldiniz.
Doğru söylüyorsan…
Paçayı kurtarmıştın. Neden şimdi itiraf ediyorsun?
İz bırakmadım Dean.
Doğruyu öğrenmen imkânsızdı
ve bunun seni delirteceğini biliyordum.
Bunu hak etmiyorsun.
Ya John Graff?
John Graff'ın varlığına dair
kanıt bulan tek kişi olmam tesadüf değil.
Çünkü öyle biri yoktu. Onu ben uydurdum.
Sağlam delillerle.
Sözüm ona Gözcü'den aldığı mektupları yazan bendim.
Olay yeri fotoğrafları
Colorado'daki bir cinayettendi.
Seninle konuşup John Graff'mış gibi yapan adamı da
ben tuttum.
Saçı örülü kız?
Gösteri sanatçısıydı, inanır mısın.
Gündüz oradayken alarmı hiç açmadığınızı fark etmiştim.
Onu bahçıvan olarak giydirip Dakota'nın kameralarında pek görünmeyen
bir pencereden içeri soktum.
Siz yatana kadar bodruma saklandı.
Bodrumdaki tünellerden haberim yoktu.
Onları bulduğundan söz ettiğinde şaşırdım.
Belki de Jasper o şekilde içeri girip servis asansörüne biniyordu.
Bu arada, bununla bir ilgim yoktu. Kendi yapıyordu.
Andrew Pierce evde yaşamıştı
ama delinin tekiydi, müptelaydı ve kolay etkileniyordu.
Parmağını emiyor.
Bu onun vampir olacağı anlamına mı geliyor?
Andrew, eşinle senin Gözcü adında birinden aldığınız
mektuplardan söz etmek istiyorum.
Ne mektubu?
Neden söz ediyorsun? Bunları hiç görmedim.
Eşin intihar ettiğinde polis onları olay yerinde buldu.
Çantasından çıkmış. Söylemediler mi?
Hayır.
Ama hiç şaşırmadım.
O polislerin hepsi… Westfield, NY polisi,
hepsi birbirini koruyor.
Ama dur. Bekle.
Demek eşin de mektuptan söz etmedi.
Hayır, hayır.
Yani sanmıyorum.
Dur, mektup aldık, hatırlıyorum.
Ama tehdit mektubu değildi. Onlar…
Övgü doluydu.
"Bir Eve Övgü" diye mi başlıyorlardı?
Evet. Şimdi hatırlıyorum. Evet.
"Bir Eve Övgü." Birkaç tane geldi.
Mitch ve Mo'yu ise kim bilebilir?
Chamberland işin içinde değildi, Karen da öyle.
İkisi de o evde, hatta Westfield'da
oturduğumu bilmiyordu.
Dedektif Chamberland.
İlk mektubu postaya verdiğim gün onu aradım,
böylece özel dedektif fikri ortaya atıldığında
beni hatırlayacaktı.
Theodora mı? Tabii hatırlıyorum. Nerelerdesin sen?
Mesele sen değildin Dean.
Sen…
Sen harika bir ailesi olan iyi bir adamsın.
Mesele evdi.
Öyle iyi bir evdi ki.
Anlamıyorum. Kusacağım galiba.
Haklısın.
Ona güvenmiştik. Evimize çağırdık.
Onunla her şeyi paylaştık.
Ve o…
O bizim dostumuzdu.
Haklısın.
Gel buraya. Haklısın, gel buraya.
Biliyorum.
Merhaba. İçeri gel.
Tamam.
Bakın, size o mektubu yolladığım için özür dilerim.
Kendimden utanıyorum.
Kimin umurunda?
Hayır. Aptalca bir şeydi. Tamam mı?
Aptallık ettim.
Mesele şu ki herkese çok öfkeliydim
ama Mitch'ten haberim yoktu.
Bilsem, yemin ederim, o mektubu asla göndermezdim.
Evet.
Eşin amboliden ölünce
ve oğlun iki kişiyi öldürdüğü için tımarhanede olunca
her şeye başka gözle bakıyorsun.
Fikrini değiştiren ne oldu?
Çünkü kimin yaptığını öğrendik.
-Neyi, mektupları mı? -Evet.
Mektupları, garip şeyleri.
Tuttuğumuz özel dedektif Theodora Birch yapmış. Eski komşunuz.
Neredeki eski komşu?
Buradaki eski komşu, evimizde oturan.
Theodora Birch, muhteşem siyahi kadın,
sürekli eldiven giyiyor, kulübün de üyesi.
Kanser olunca para gerektiği için evi satmak zorunda…
Dur, dur.
Size evinizi satanlar Samantha ve Ted Forrest'tı.
Yaşlıca bir çiftti, çok ketumlardı. St. Augustine'de onlara rastladık.
Orada asla siyah bir kadın oturmadı.
En azından burada yaşadığım 25 yıl boyunca.
Üstelik kulübe de hiç üye olmadı.
Orada üyeliği olan beyaz olmayan herkesi tanırım
ve kimse bununla gurur duymamalı…
Pek fazla değiller.
Theodora Birch diye biri…
Hayır, bunu hatırlardım.
Merhaba Nina. Başın sağ olsun.
Dean ve Nora Brannock.
-Merhaba. -Merhaba.
Geldiğiniz için sağ olun.
Şahsen tanıştığımıza sevindim.
Bu Suvi olmalı. Merhaba Suvi.
Merhaba desene.
Anneannen hep senden söz ederdi.
Anneannesine bayılırdı.
Bak, bunu nasıl söyleyeceğimi bilmiyorum
ama annen…
Hiç bizim vakamızdan söz etti mi?
Birazcık bile olsa?
Biraz, evet.
Sana delice gelecek ama annen
ölümüne yakın
her şeyi bizzat yaptığını söyledi.
Mektupları yazmış,
evin bizden önceki sahibi oymuş.
Bu doğru değil.
Ne?
Ölümünden önceki son haftalarda bir şey üzerinde çalışıyordu.
Sanki bir hikâye yazıyor gibiydi
ama okumama izin vermedi.
Bir, iki, üç…
Nihayet dedi ki…
Peki. Sana doğruyu söyleyeceğim.
Tamam.
İçiniz biraz olsun rahat etsin istemiş.
Bence o da huzur istiyordu.
Son vakasını çözümsüz bırakmak istemedi.
Öykünün sonunu merak ediyordu, o yüzden…
Kendini öyküye kattı.
Evet, tamam. Nedir peki?
Tamam.
DAKOTA SELAM - SENİ ÖZLEDİM
Tamam.
Evet.
Onunla konuşmalıyım.
Ne, hepsi mi yoksa…
Biz geldik!
-Yavaş lütfen. Bir haberimiz var. -Geldiler. Ne?
-Basketbol takımına girdim! -Tanrım!
Ne? Nasıl oldu bu?
-Bir saniye. -"Tebrikler" demeye ne dersin?
Hayır, sadece… Çok kısa boylu ya.
-Oyun kurucuyum. -İyi cevap. Gördün mü?
Bu iyi. Sonra ararım.
-Ne yapıyorsun? -Beş dakika sürer.
Teşekkürler.
-Şu Spud Webb'e bak sen! -Ne?
Tanrım!
-Seninle gurur duyuyorum. -Evet.
Benim de bir haberim var.
Bir teklif aldık.
Tamamı nakit, kesin, gerçekten istiyorlar.
-Miktar ne? -2,75.
Çok harika değil
ama Bruce'un dediğine göre mobilyaların bir kısmı da
125, 150 bin kadar getirirmiş.
Alıcı kim?
Bilmiyorum. Sınırlı sorumlu bir şirket.
Doğru. Tabii.
Evet. Şunu dinle. Değiştirmek istedikleri tek şey
mutfak.
Ne? Dalga mı geçiyorsun?
Sanırım herkes ahşap tezgâh sevmiyor.
Yapma ama. Hiç zevkleri yok.
-Pes! -Pekâlâ Brannock ailesi.
Ne diyoruz?
Bence evet.
Bence de evet.
-Evet. -Evet.
-Evet! -Evet!
Yeni ve genişletilmiş Westfield Koruma Derneği'nin
toplantısını açmak benim için bir zevk.
Evet, şimdi hepimiz kendimizi tanıtabilir miyiz? Mo?
Ben mi?
Tamam. Merhaba, ben Maureen. Arkadaşlarım bana Koca Mo der.
Bu sokakta oturuyorum ve ne yazık ki kısa süre önce dul kaldım.
Beni de dâhil ettiği için Pearl'e minnettarım.
Ne derler, Tanrı boş duranı sevmez.
Merhaba. Ben Roger Kaplan.
Eski evleri çocukluğumdan beri sevmişimdir ve burada olmaktan
çok mutluyum.
Biz de katılmanızdan mutluyuz.
Ben Pearl Winslow, elbette.
Bu da sekreterimiz Jasper.
Ve… William?
Merhaba. Ben William Webster. Bazen Bill de derler.
Westfield'a yaklaşık 1995'te taşındım.
1995 mi?
Evet, şey…
Bu kasabayı olması gerektiği gibi tutmak benim için çok önemli.
Böyle işte…
Teşekkürler.
Adın Bill mi?
Bana çok aşina geldin.
Bill halk kütüphanesinde çalışıyor, oradan hatırlıyorsunuzdur.
Nereden hatırladığımı buldum sanırım.
Bence halk kütüphanesindendir.
Ailen nasıl Bill?
Bitişik evin yeni bir sahibi var.
Bitişik evin yeni sahibi var. Sağ ol Jasper.
Jasper, ne gördüğünü bize anlatsana.
Mutfağa
kocaman pembe mermer blokları gidiyor.
Pembe mermer. Öyle bir şey olduğunu bile bilmezdim.
Ahşap tezgâhtan sonra büyük gelişme, sizce de öyle değil mi?
Değil mi?
Bakın, pardon,
tarihî binaların cephelerini
koruma ihtiyacını anlıyorum
ama iç mekânı nasıl döşeyeceklerine karışma yetkimiz var mı?
Resmî olarak yok
ama sağlam tavsiyelerde bulunuyoruz.
Peki, uygun mutfak tezgâhı malzemesi konusundaki fikrimiz ne?
Mesela şu evde…
657.
Evet, 657.
Aslında
uzun yıllar önce o evde bulunmuştum.
Tezgâhların orijinal olduğunu hatırlıyorum.
Cilalı kara cevizdi,
inanabiliyor musunuz?
1920'lerde inşa edilen Victoria tarzı evlerde çok yaygındı.
Çok yardımcı oldu. Teşekkürler.
Jasper. Cilalı kara ceviz. Yaz bunu.
Devam et, devam et ve…
Gözlerini aç.
Georgia. Tanrım.
Benim zevkimi ne kadar güzel yansıtmışsın.
Burada çok mutlu olacağım bence.
-Çok sağ ol. -Ne demek.
-Yarın konuşuruz. -Evet!
Tamam, güle güle.
Vay canına.
Vay. Selam beyler.
Çok güzel olmuş.
Hoş. Teşekkürler.
Tam beni yansıtıyor.
Vay. Bekâr kadın, ayakları üzerinde duruyor.
Sağ olun. Yarın görüşürüz.
Bir gün bu anın geleceğini biliyordum.
Bir şey içmek ister misin?
Soğuk rozeye ne dersin?
Meyve suyum var.
Buzdolabım dolu. Tanrım,
her şey var.
Demek sendin. Başından beri.
Geriye dönüp bakınca çok açık ama…
Hep evi sattırmaya çalışıyordun.
Bendim, öyle mi?
Aynı şeyleri tekrar mı edeceğiz Nora?
Sizin yüzünüzden oldu.
Korkutucu bile olmayan saçma mektuplar yüzünden
yaygara koparan sizdiniz.
Sonra… Tanrım.
Biri oğlunun evcil kunduzunun, misk faresinin, ne haltsa artık,
üzerine bastı.
Kendi evinizin satış değerini düşüren sizdiniz.
Bu doğru Nora.
Kahrolası evini kaptım çünkü kârlı bir işti!
Sen ve Chamberland onu kendinize istediniz, değil mi?
Tünellerde gördüğümüz oydu.
Lütfen. Kısa bir süre çıktık, sonra ayrıldık.
Senin hayatını yaşıyorum, kusura bakma.
Ama bu benim değil, senin hatan.
Şimdi yüzüne karşı bir şey söyleyeceğim.
Defol git evimden.
Biliyor musun, içimden bir ses işlerin pek de istediğin gibi
gitmeyeceğini söylüyor.
Bence dikkatli ol.
Ne? Tehdit mi ediyorsun?
Hayır…
Ama gözüm üzerinde olacak.
Merhaba!
Merhaba! Biz yeni komşularınızız.
Gelip tanışmak istedik.
Ben Pearl. Sanırım Maureen'i tanıyorsun.
Merhaba, ben Karen Calhoun. Memnun oldum.
Bu da küçük Baron.
Ah, bir köpek.
Ne yapacağımızda anlaşamadık,
ben de ünlü karamelli kekimden yaptım.
Buzlukta saklanabilir.
Ben de klasik İngiliz cevizli turtasından yaptım, inanır mısın.
Tamam, sen aşağı.
Hadi. Git oyuncağını bul.
Evet, hadi bul.
Dinleyin hanımlar.
Şu sıra hiç karbonhidrat yemiyorum, o yüzden onları alamayacağım.
Ama bence siz afiyetle yersiniz.
Peki.
Vay be.
K-A-R-E-N. Karen.
Sabit hat mı o?
Alo?
Neler oluyor?
Hayır, hayır!
Aman Tanrım.
Tanrım!
Kahretsin!
Seni kahrolası kaltak!
Alo.
Merhaba. Nasılsın?
Neden arıyorsun Karen?
Acaba gelebilir misin
ya da evi kontrol etmesi için birini gönderebilir misin?
İçeride biri olabilir
ve bence…
Nora olabilir.
Ne?
Evi bir ararsın,
kimse girmiş diye bakarsın.
Hayır. Öyle bir şey olmayacak.
Hayır, oraya gelmeyeceğim, kimseyi de göndermeyeceğim.
Sertleşme sorunu yaşıyorum diye utandırılmak hoş değil.
-Ne? -Seninle ben arkadaş değiliz.
O şekilde bittikten sonra olmaz. Bir sürü arkadaşım var,
onlar da davranış biçiminden hoşnut değiller.
911'i aramaya da kalkma. Tamam mı?
Çünkü tek başına olmak istiyordun,
istediğin olacak.
Bekle.
Siktir.
Baron, tatlım?
Niye havlıyorsun?
Hey. Baron.
Tamam.
Nasıl ya?
Baron, buradan biri mi geçti?
Kahretsin.
Baron. Gel. Hadi gel.
Baron, gel. Hadi, evet.
Gel. Aferin sana.
Sabah ilk iş geleceksiniz, değil mi?
Evet, 6.30, 6.45 gibi orada oluruz.
Tamam, harika. En önemli mesele küf.
Nem gidericileri getireceğiz. Ne gerekiyorsa.
Güzel. Teşekkürler. İyi geceler!
BAYAN CALHOUN BOULEVARD 657 NUMARA
Sevgili Bayan Calhoun, kâbusunuza hoş geldiniz!
Ününüz sizden önce ulaştı.
657 numara bir süredir çağırıyordu.
İlk ne zaman işittiniz?
Ev ilk bana seslenmişti.
Sizin gibi insanları getirmemi istedi,
açgözlülüğü her şeyden önde tutanları.
Bu benden son haber alışınız olmayacak.
Sadece muhteşem yeni eviniz için sizi tebrik etmek istiyorum.
Dostluğumuzun zamanla gelişeceğini biliyorum.
Sizinle ilgili her şeyi öğrenmeyi iple çekiyorum.
657 numara içinde pek çok sır olduğunu keşfedeceksiniz.
Bunları sizinle paylaşacağım.
Ben Gözcü'yüm.
Son birkaç hafta için özür dilerim. Günlerimi karıştırıyorum.
Sorun değil. Nasılsınız?
Evet, iyiyim. İyiyim.
Kendimi iyi hissediyorum.
Hatta bütün aile iyi.
Nihayet hayatımıza geri döndük.
-Bunu duymak güzel. -Evet.
Carter çok iyi.
Ellie…
Ellie heyecanlı, Brown'a gitmek istiyor.
Gelecek hafta orayı ziyaret edeceğiz.
-Vay. -Evet, değil mi?
Çocuğumun iyi üniversitelerden
birine gideceğini söyleseniz
"Hayır, yazım hatası olmuştur" derdim.
Ya Nora?
Geçen cuma bir sergisi daha oldu. İnanılmaz.
O… Ben o çevreden değilim
ama belli ki artık çok popüler.
Bu harika.
Peki, Nora ile aranız nasıl? İlişkiniz nasıl gidiyor?
Evet, iyiyiz. İyiyiz.
Atlattık sanırım.
Zor bir yıldı, değil mi?
Ama geride bıraktık. Evi,
her şeyi. Hepsi geride kaldı.
Sözü açılmışken, Karen satmak zorunda kaldı.
Bir şeyler olmuş demek ki.
Sadece 48 saat falan o evde kaldı.
Belki tadilat yapıp fiyat artırmıştır.
Planı bu idiyse
piyasayı iyi okuyamamış demektir çünkü sattı.
Tahmin edin, kaça. Cidden, tahmin edin.
2,6.
2,6!
Tüm yatırımı gitti.
Kim aldı, bilmem ama alan kişi
yüzyılın işini yapmış oldu.
Yine evden söz ediyorsunuz.
Evet, sordunuz ya.
Hayır, sormadım.
Vazgeçemiyorum.
Atlatamıyorum.
Sanki biri bize bir eşek şakası yapmış da
sebebini hiç bilemeyecekmişim gibi.
Bu noktada nasıl yaptığını bile söyleyemiyorum ama yaptı.
Bunu öylece unutmalı mıyım?
Nasıl yaparım, bilmiyorum.
O yüzden devam ediyorum…
Bu hikâyenin
mutlu bir sonu olsun diye uğraşıyorum
ama olmuyor.
Beş dakika önce ailenizden söz ederken
mutlu son gibi gelmişti bana.
Ama siz öyle hissetmiyorsunuz, öyle mi?
VANGUARD GÜVENLİK ÇÖZÜMLERİ
FİYAT ALMAK İÇİN DAKOTA'YI ARAYIN
Hey, Jasper!
Jasper, buraya gel.
Hadi. Hadi, gidelim.
Hadi gel.
İyi yakaladın!
Yardım lazım mı?
Yok, ben sadece…
Güzel ev.
Teşekkürler. Yeni taşındık.
Öyle mi? Tebrikler.
Ben.
John.
Memnun oldum John. Civarda mı oturuyorsun?
Evet, birkaç sokak ötede.
Süper.
Görüşürüz öyleyse.
Kesinlikle.
Merhaba.
Selam, neredesin?
Trafiğe takıldım.
Holland Tüneli tıkanmış, uzun bir kuyruk var.
Görüşmen nasıl geçti?
İyiydi. Göreceğiz.
Baksana canım.
Muhtemelen bunu yeterince söylemedim
ama…
Çabanı çok takdir ediyorum.
Terapi falan…
Büyük fark yarattı.
Çok mutluyum. Umarım sen de öylesindir.
Evet, sağ ol.
Mutluyum.
Seni çok seviyorum.
Ben de seni.
Birazdan evdeyim.
GÖZCÜ VAKASI HENÜZ ÇÖZÜLEMEDİ.
Alt yazı çevirmeni: Selen Akhuy