‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎พระเจ้า
‎ผู้คนคลั่งไคล้เครื่องปั้นของคุณมาก
‎ขายหมดไปแล้วครึ่งนึง ใช้เวลาแค่ 25 นาทีเอง
‎ตายแล้ว ฉันตื่นเต้นจนจะเป็นลม
‎ดีนไปไหนล่ะ
‎เขาอยู่บ้านกับลูกๆ น่ะ พวกแกมีการบ้านและ…
‎ใช่ เรายังรู้สึกไม่พร้อม ‎ที่จะปล่อยพวกแกอยู่กันตามลำพังน่ะ
‎แต่เขากับคุณ…
‎พวกคุณโอเครึเปล่า
‎น่าจะนะคะ
‎อีกห้านาทีถามฉันอีกรอบ
‎บางทีนี่อาจช่วยได้
‎นิทรรศการบาเซิลที่ไมแอมีกับเจนีวา ‎ติดต่อกลับฉันมาแล้ว
‎จำได้มั้ยที่ฉันไม่แน่ใจว่า ‎คุณได้รับเชิญไปแสดงงานที่ไหนน่ะ
‎ปรากฏว่าได้รับเชิญไปสองที่เลย
‎จริงเหรอคะ ตายแล้ว
‎คุณทำสำเร็จ คุณดังแล้ว นอร่า
‎ความสำเร็จหน้าตาเป็นแบบนี้แหละ
‎ฉันรู้สึกเหมือนโดนแกล้งเลย
‎พระเจ้า ว้าว ว้าว
‎นี่มัน…
‎ฉันพูดไม่ออกเลย
‎นอร่า ใจลอยไปไหน
‎ขอโทษค่ะ คือว่า… ดีนน่ะ
‎การตัดสินใจขายบ้าน ‎ทำให้เขาคิดว่าตัวเองล้มเหลว
‎แล้วฉันก็มาประสบความสำเร็จแบบนี้
‎มันยากน่ะ
‎ค่ะ บรูซ นี่นอร่านะ
‎โทษที่โทรมาดึก ฉันแค่…
‎คุณได้รับ…
‎โอเค ไม่มีข้อเสนอเลยเหรอ
‎ฮะ ใช่ นี่มันสองสัปดาห์แล้ว
‎โอเค งั้น…
‎ลดราคาไปแล้วกัน
‎ใช่ เราอยากขายๆ ไปซะ
‎เรียบร้อย
‎ไง
‎ไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะ
‎ผมแค่นอนไม่หลับ ‎หัวผมคิดนู่นคิดนี่ไม่หยุดเลย
‎ผมเริ่มคิดเรื่องจอห์น กราฟฟ์ ‎แล้วผมก็คิดอะไรออก
‎- ไม่นะ ‎- แค่ฟังผมก่อนนะ
‎- ไม่ ฉันจะไม่ฟัง ไม่ ‎- มีเรื่องหนึ่งที่เรามองข้ามไป
‎ก็ได้
‎โอเค ที่จริงมันเป็นสิ่งที่คุณพูด
‎ฉันพูดอะไร
‎ธีโอดอร่าพูดถูกนะ
‎ผมเจอผู้ชายคนนี้ เขาบอกผมว่าเขาชื่อจอห์น
‎แล้วจากนั้นตอนธีโอดอร่า ‎เล่าเรื่องจอห์น กราฟฟ์ให้ผมฟัง
‎ผมก็คิดภาพเป็นผู้ชายคนนี้เลย ‎มันสมเหตุสมผลนะ
‎จากนี้ไปผมคงจะคิดว่าเป็นเขาตลอด
‎แต่ถ้าเกิดเขาคือจอห์น จอห์นสันล่ะ
‎ชื่อเห่ยไปหน่อย
‎- แต่คุณเข้าใจที่ผมจะสื่อใช่มั้ย ‎- เรื่องนี้ต้องหยุดได้แล้ว
‎ถ้าเกิดคุณพูดถูกล่ะ ‎ถ้าเขาเป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่ง
‎แค่ผู้ชายที่ปลอมตัวมา
‎แค่คนที่ถูกจ้างมาล่ะ
‎เขาจะไม่ไปซ่อนตัวแน่ ‎เพราะเขาไม่ใช่จอห์น กราฟฟ์ จริงมั้ย งั้น…
‎ถ้าเกิดเราจ้างศิลปินภาพเหมือน ‎มาวาดรูปเขาล่ะ
‎- ไม่ ดีน ‎- ฟังผมก่อน
‎จากนั้นเราก็ทำใบปลิวแจกไปทั่วเมือง
‎แล้วก็มาดูกันว่าเพื่อนบ้านจำเขาได้มั้ย
‎ดีน เรื่องนี้ต้องหยุดได้แล้วนะ
‎ยอมรับสักทีว่าเราแพ้แล้ว เราแพ้
‎- ใช่ ผมรู้ ‎- ไม่ คุณไม่รู้
‎คุณยังคิดว่าเรื่องนี้ไม่จบ ‎ฉันขอบอกคุณตอนนี้เลยว่ามันจบแล้ว
‎- วันนี้คุณได้นั่งรถไฟใต้ดินรึเปล่า ‎- อะไรนะ
‎ระบบพัง ช้าไปตั้งสองชั่วโมง รู้มั้ยว่าทำไม
‎สถานีถนนคานัลตอนเช้าคนแน่น ‎รถไฟสายแปดกำลังเข้ามาจอด
‎แล้วก็มีโรคจิตผลักคนสองคน ‎ลงไปในราง ตาย ง่ายๆ แบบนั้นเลย
‎เมืองห่าเหวนี่
‎มีบางอย่างเกิดขึ้น
‎มันเหมือนโรคระบาด ‎และผมพยายามให้ทุกคนอยู่ในที่ที่ปลอดภัย
‎แต่เราก็กลับมาบ้านเก่าอีกครั้ง
‎และผมยอมรับไม่ได้ นอร่า
‎- เราได้มันมาแล้ว ‎- ไม่ใช่
‎- เราได้บ้านมาแล้ว ‎- เราไม่เคยได้
‎เราได้มีชีวิต แล้วก็มีคนมาพรากมันไปจากเรา
‎และผมจะแย่งมันคืนมาให้เรา
‎- เราทำไม่ได้ ‎- บ้านยังไม่ได้ขาย
‎- ยุติการขายมันกันเถอะ ‎- ไม่ๆ ดีน
‎เราใกล้จะรู้ความจริงแล้ว เรามีเบาะแส
‎ไม่ใช่เลย เราไม่เคยมีเบาะแสสักอย่าง
‎เราจะไม่มีวันได้รู้หรอก
‎เราจะไม่มีวันได้รู้
‎ก็เหมือนคนที่ไหนไม่รู้ ผลักคนสองคน ‎ไปหน้ารถไฟให้โดนชน นั่นแหละเรา
‎ก็แค่เรื่องรุนแรงที่บังเอิญเกิดขึ้น
‎แค่นั้น
‎ตอนนี้เราต้องยอมรับมันได้แล้ว โอเคมั้ย
‎เรายอมรับและใช้ชีวิตต่อไป
‎โอเคนะ
‎(ไม่แจ้งเบอร์)
‎มาทำอะไรที่นี่คะ
‎- สวยจัง ขอบคุณค่ะ ‎- ค่ะ
‎ไงครับ
‎หวังว่าคุณคงไม่ว่าอะไรที่เรามา
‎ลูกสาวคุณโทรมาบอกว่า ‎เกิดเรื่องไม่ดี เราก็เลย…
‎ใช่ พวกเขา…
‎พวกเขาไม่ให้ฉันทดลองรักษา
‎ผลทดสอบออกมาว่ามันกระจายไปทั่วแล้ว
‎พระเจ้าช่วย ผมเสียใจด้วยนะ
‎ฟังนะ ถ้ามีอะไรที่คุณต้องการ อะไรก็แล้วแต่
‎ใช่
‎ที่จริงก็มีนะ
‎ถ้าคุณไม่ว่าอะไรนะ
‎มีร้านขายของชำข้างๆ ที่นี่
‎ครับ
‎ฉันอยากได้โค้กเย็นเจี๊ยบ ‎กับบุหรี่พาร์เลียเมนต์ไลตส์หนึ่งซอง
‎ผมว่าคุณสูบบุหรี่ที่นี่ไม่ได้นะ
‎ฉันไม่สนเลยสักนิด
‎- ได้เลย เดี๋ยวซื้อมาให้ ‎- ค่ะ
‎มานี่สิ
‎- นั่งได้มั้ยคะ ‎- ได้สิ
‎ฉันดูออกว่าคุณมีเรื่องกังวลใจ
‎ค่ะ เรื่องบ้าน ยังขายไม่ได้เลย
‎แล้วทีนี้ยังไง ต้องล้มละลายอีกรอบเหรอ
‎ไม่ค่ะ ฉันคิดว่าด้านการเงินเราจะโอเคเลย
‎ในที่สุดงานฉันก็ได้รับความนิยม
‎งานที่โชว์ไปขายหมดเกลี้ยง ‎เดี๋ยวจะมีอีกสองโชว์ด้วย
‎ดูคุณสิ คุณนอร่า แบรนน็อค
‎เรื่อง…
‎เรื่องดีนน่ะ
‎เขาเสียสติไปแล้ว
‎เขาเอารูปผู้ต้องสงสัย ‎ติดกำแพงในอะพาร์ตเมนต์อีกแล้ว
‎ฉันเคยเห็นเรื่องแบบนั้นมาก่อน
‎ปริศนาที่คุณไขไม่ได้ มันจะทำให้คุณบ้า
‎มนุษย์เราก็แบบนี้แหละ
‎ความอยากรู้แล้วไม่ได้รู้ มันทรมานใจนะ
‎ฮีโร่ของฉัน
‎- ผมแกะมาให้แล้ว ‎- งั้นเหรอ
‎ใช่
‎จุดไฟให้ที สุดหล่อ
‎แต่นี่มันคุ้มค่านะ
‎(จอห์น กราฟฟ์)
‎(แอนดรูว์ เพียร์ซ)
‎(ขายแล้ว ‎แดร์เรน ดันน์ - แคเรน คัลฮูน)
‎ดีน คุณเห็นนี่รึยัง คอลัมน์เพจซิกซ์
‎"เรื่องหักมุมใหม่ในปริศนาบ้านฆาตกรรม"
‎เยี่ยมไปเลย
‎"แหล่งข่าวบอกเราว่า ‎จดหมายข่มขู่ใหม่ที่ส่งมา
‎ได้ทำให้สิ่งที่เจ้าของบ้านอ้างว่า ‎ถูกคุกคามกลายเป็นข้อกังขา"
‎"จดหมายอย่างน้อยสามฉบับ ‎จาก 'ผู้เฝ้าดู' ถูกส่งไปให้เพื่อนบ้าน
‎ซึ่งแต่ละคนก็เคยถูกสงสัยว่าเป็นผู้เฝ้าดู"
‎"มีอะไรที่น่าสงสัยอีกน่ะเหรอ"
‎"จดหมายฉบับใหม่พวกนี้ถูกส่งมาจาก ‎ไปรษณีย์ย่านทางใต้ของแมนฮัตตัน
‎ที่อยู่ใกล้มากกับบ้านที่เจ้าของเดิม ‎ของ 657 เพิ่งย้ายไปอยู่"
‎"สัญญาณที่เคยบ่งชี้ว่าเป็นการคุกคาม ‎ตอนนี้กลายเป็นการหลอกลวง"
‎ดีน คุณส่งจดหมายไปหาพวกเขาเหรอ
‎อาจจะ
‎คุณกำลังทำให้ทุกอย่างแย่ลงนะ
‎พวกเขาสมควรโดนแล้ว ‎จะได้รู้ว่ามันเป็นยังไง
‎โอเค ฉันไม่ไหวกับเรื่องนี้แล้ว
‎ฉันไม่ไหวกับเรื่องนั้น แล้วก็เรื่องนี้ด้วย
‎เข้าใจชัดเจนแล้วนะ
‎ผมจะหาให้ได้ว่าเป็นฝีมือใคร โอเคนะ
‎ตอนนี้ผมยอมรับเรื่องนั้น ‎คุณก็ควรทำแบบเดียวกัน
‎ผมจะหาให้ได้ว่าใครทำลายครอบครัวนี้
‎คุณนั่นแหละ คุณคือคนที่ทำลาย ‎ครอบครัวนี้เพราะไม่ยอมปล่อยวาง
‎เสียสติจนมองไม่เห็นว่าอะไรสำคัญ
‎ถ้าคุณเห็นค่าชีวิตคู่ของเรา
‎คุณจะขับรถไปเวสต์ฟิลด์
‎และคุณจะต้องขอโทษทุกคน ‎ที่คุณเขียนจดหมายส่งไป
‎ได้ยินมั้ย
‎ผมทำแบบนั้นไม่ได้
‎ฉันไม่ได้ถามว่าคุณทำได้มั้ย ‎ฉันถามว่าได้ยินฉันรึเปล่า
‎- ไง ‎- ไง
‎แต่งตัวสวยเชียว
‎ฉันจะไปข้างนอกนะ
‎- ไม่กินข้าวเย็นกับลูกๆ เหรอ ‎- ไม่ คุณกินเถอะ
‎ฉันจะทำตัวเป็นคนปกติ ‎ไปดื่มและกินข้าวกับมาร์จอรี
‎คุณได้ทำสิ่งที่ฉันขอรึยัง
‎ไม่ ผมควรจะทำมันตอนไหน
‎โอเค ถ้าฉันเป็นคุณ ฉันจะรีบทำเลย
‎แม่จะไปข้างนอกเหรอ
‎ใช่ แม่เข้ามาจูบราตรีสวัสดิ์น่ะ
‎บายค่ะแม่
‎(ธีโอดอร่า)
‎ไง
‎คุณจะรู้สึกกับคนคนนี้ยังไงก็ตามใจคุณ
‎แต่สัญญากับฉันนะว่า ‎คุณจะไม่แก้เผ็ดคนรอบตัวเขา
‎ได้ สัญญา
‎ดีน ได้ยินแล้วคุณอาจทำใจลำบาก
‎คุณรู้แล้วเหรอว่าฝีมือใคร
‎เจ้าของบ้านคนก่อน…
‎คือฉันเอง
‎คุณพูดเรื่องบ้าอะไรเนี่ย
‎ฉันขายบ้านให้คุณ
‎ทำไมคุณไม่บอกผม
‎คุณคิดว่าทำไมล่ะ
‎เพราะคุณคือผู้เฝ้าดูเหรอ
‎ฉันจะเล่าเรื่องราวสุดท้ายให้ฟังนะ
‎วันที่เราพบกัน ฉันเล่าเรื่องสามีฉันให้คุณฟัง ‎เรื่องที่เขามีชู้
‎แต่พอฉันเจอว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร
‎พอฉันได้รู้ เขากับฉันก็อยู่กันอย่างมีความสุข
‎มันเป็นแบบนั้นอยู่หลายปี
‎แต่สุดท้ายเราก็หย่ากัน
‎เราแค่ห่างเหินกันน่ะ
‎และเพราะฉันเป็นคนหาเงินเข้าบ้าน ‎ส่วนเขาเป็นปรสิต
‎ฉันเลยต้องจ่ายค่าเลี้ยงดูให้เขา
‎ฉันจึงกลับไปรับงานร้องเพลงอีก
‎ฉันไปออกทัวร์บ้าง ‎ฉันยังทำงานเสริมเป็นนักสืบอยู่
‎และถึงแม้ฉันจะให้เงินครึ่งนึงของฉันกับเขา
‎ฉันก็ยังสามารถเก็บเงินไว้ได้บ้าง
‎แปดปีก่อน ‎เขาตายเพราะเส้นเลือดในสมองแตก
‎จู่ๆ ฉันก็ไม่โดนสูบเงินทุกเดือนแล้ว
‎แต่ฉันหาบ้านไม่ได้
‎ฉันหาอยู่สี่ห้าปี ไม่มีหลังไหนที่ฉันชอบเลย
‎พอได้เห็นปุ๊บฉันรู้เลย
‎เสนอราคาตรงนั้นทันที ‎สามสิบวันต่อมา มันก็เป็นของฉัน
‎ฉันเป็นสมาชิกที่คันทรีคลับด้วย
‎และนั่นเป็นตอนที่ฉันได้รู้ว่าเป็นมะเร็ง
‎มันกระจายไปทั่วแล้ว
‎หมอบอกว่าพวกเขาทำอะไรไม่ได้มาก
‎แต่มีแพทย์ด้านมะเร็งในเม็กซิโก ‎ที่ไม่คิดแบบนั้น
‎ค่ารักษาของเขาแพงมาก ฉันเลยไม่มีทางเลือก
‎ฉันต้องขายบ้าน
‎ฉันรู้สึกเหมือนสวรรค์แกล้งกันน่ะ
‎เหมือนฉันได้รับรสแห่งความสุข ‎แล้วมันก็ถูกพรากไป
‎จากนั้น สาบานเลย
‎ฉันได้รับสายจากศาลพินัยกรรม ‎ในซาราโซตา ฟลอริดา
‎ปรากฏว่าสามีปรสิตของฉัน
‎ในช่วงแรกๆ ที่เราแต่งงานกัน
‎เขาได้ซ่อน
‎เงินค่าสิทธิไว้ 1.4 ล้านดอลลาร์
‎ฉันเลยไม่ต้องขายบ้านอีกแล้ว
‎(คอลลินส์ โบรส์)
‎ฉันดูออกว่าคุณรักบ้านนั้น
‎เกือบพอๆ กับที่ฉันรัก
‎ฉันแค่ต้องทำอย่างเดียว ‎เพื่อให้ได้มันคืนมา
‎โน้มน้าวให้เราขาย
‎ฉันเคยได้รับจดหมาย "บทสรรเสริญบ้าน"
‎ในเดือนแรกที่ฉันอยู่ที่นั่น
‎ถึงบ้านเลขที่ 657 บูเลอวาร์ด
‎ขอบอกว่าคุณเป็นบ้าน ‎ที่โอ่อ่าที่สุดที่ฉันเคยเห็นเลย
‎ฉันชอบมาก แต่ฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร
‎ฉันเลยค้นหาดู
‎ฉันเจอว่าโรเจอร์ คัปแลนเป็นใคร ‎และนักเรียนทุกคนที่ทำการบ้านนี้
‎เห็นว่าพวกเขารักเขาแค่ไหน
‎แล้วฉันก็เห็นจดหมายผู้เฝ้าดู
‎ที่แครอล ฟลานาแกนโพสต์กล่าวหา ‎โรเจอร์ว่าเป็นคนส่งมา
‎ฉันไม่ได้คิดอะไรเลย ที่จริงลืมไปแล้วด้วย
‎แต่แล้วฉันก็จำได้
‎มันเป็นแผนที่สมบูรณ์แบบ
‎ฉันเจอพิมพ์ดีดเก่าทางอีเบย์ ‎ที่มีตัวพิมพ์เหมือนในจดหมาย
‎มันไม่ได้ยากเลย
‎ถึงเพื่อนบ้านใหม่ที่ 657 บูเลอวาร์ด
‎ยินดีต้อนรับสู่ย่านของเรา
‎ถ้าคุณพูดความจริง…
‎คุณก็รอดตัวแล้วนี่ ‎ทำไมถึงมาสารภาพกับผมตอนนี้ล่ะ
‎ฉันกลบร่องรอยของตัวเอง ดีน
‎ไม่มีทางที่คุณจะได้รู้ความจริง
‎และฉันรู้ว่านั่นจะทำให้คุณเป็นบ้า
‎และคุณไม่สมควรเจอแบบนั้น
‎แล้วจอห์น กราฟฟ์ล่ะ
‎มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่
‎ฉันเป็นคนเดียวที่เจอหลักฐานว่า ‎จอห์น กราฟฟ์มีตัวตนจริง
‎เพราะเขาไม่มีตัวตน ฉันสร้างเขาขึ้นมา
‎ส่วนหลักฐานที่เจอ
‎ฉันเขียนจดหมายที่เขาได้รับจากผู้เฝ้าดูเอง
‎รูปในที่เกิดเหตุ
‎มาจากเหตุฆาตกรรมในโคโลราโด
‎ส่วนผู้ชายที่คุณคุยด้วย ‎คนที่แสร้งเป็นจอห์น กราฟฟ์
‎ฉันจ้างเขาเอง
‎แล้วเด็กสาวที่ถักเปียล่ะ
‎เธอเป็นนักแสดง เชื่อมั้ยล่ะ
‎ฉันเห็นว่าตอนฉันไปที่นั่นช่วงกลางวัน ‎คุณไม่เคยเปิดสัญญาณกันขโมย
‎ฉันให้เธอแต่งตัวเป็นช่างก่อสร้าง ‎และปีนผ่านหน้าต่างบานหนึ่ง
‎ที่กล้องของดาโคตาจับภาพไม่ได้
‎เธอซ่อนตัวในห้องใต้ดินจนคุณเข้านอน
‎ฉันไม่เคยรู้เรื่องอุโมงค์ในห้องใต้ดิน
‎ตอนคุณบอกว่าเจอมัน ฉันแปลกใจเลย
‎นั่นอาจเป็นทางที่แจสเปอร์เข้ามา ‎เพื่อไปเล่นถาดชักรอก
‎ว่าแต่ เรื่องนั้นฉันไม่เกี่ยวนะ เขาทำของเขาเอง
‎แอนดรูว์ เพียร์ซเคยอยู่บ้านนั้นจริง
‎แต่เขาประสาท ติดยา และถูกชี้นำง่าย
‎แล้วเธอก็ดูดนิ้วเขา
‎นี่แปลว่าเขาจะเป็นแวมไพร์รึเปล่า
‎แอนดรูว์ ฉันอยากคุยเรื่องจดหมาย ‎ที่คุณกับภรรยาได้รับ
‎จากคนที่ใช้ชื่อว่าผู้เฝ้าดู
‎จดหมายอะไร
‎คุณพูดเรื่องอะไร ‎ผมไม่เคยเห็นจดหมายพวกนี้มาก่อน
‎ตำรวจเจอมันในที่เกิดเหตุ ‎ตอนภรรยาคุณฆ่าตัวตาย
‎มันอยู่ในกระเป๋าเธอ ‎พวกเขาไม่เคยบอกคุณเหรอ
‎ไม่เคย
‎แต่ผมไม่แปลกใจนะ
‎ตำรวจพวกนี้ ในเวสต์ฟิลด์ นิวยอร์กซิตี
‎พวกเขาปกป้องกันและกัน
‎แต่เดี๋ยวนะ
‎ภรรยาคุณก็ไม่เคยพูดถึงมันเหรอ
‎ไม่ ไม่เคย
‎ผมไม่คิดงั้นนะ
‎เดี๋ยว ผมจำได้ละว่าเคยได้จดหมาย
‎แต่มันไม่ใช่จดหมายข่มขู่ มันเป็น…
‎จดหมายชมเชย
‎มันเริ่มต้นประโยคด้วยคำว่า ‎"บทสรรเสริญบ้าน" รึเปล่า
‎ใช่ ผมจำได้แล้ว ใช่เลย
‎"บทสรรเสริญบ้าน" เราได้รับหลายฉบับเลย
‎ส่วนเรื่องมิตช์กับโม ใครจะไปรู้ล่ะ
‎แชมเบอร์แลนด์ไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง ‎แคเรนก็เช่นกัน
‎สองคนนั้นไม่รู้ว่าฉันเคยอยู่บ้านหลังนั้น
‎หรือแม้แต่ในเวสต์ฟิลด์
‎จนท.สืบสวนแชมเบอร์แลนด์
‎ฉันโทรหาเขาวันที่ฉันส่งจดหมายฉบับแรกไป
‎เขาจะได้นึกถึงฉันเป็นคนแรก
‎ตอนที่เขาคิดถึงนักสืบเอกชน
‎ธีโอดอร่าเหรอ ผมจำคุณได้สิ เป็นไงบ้าง
‎เรื่องนี้ไม่เคยเกี่ยวกับคุณเลย ดีน
‎คุณเป็น…
‎คุณเป็นคนดีที่มีครอบครัวแสนวิเศษ
‎มันเกี่ยวกับบ้าน
‎มันเป็นบ้านที่ดีมาก
‎ฉันไม่เข้าใจ ฉันรู้สึกอยากจะอ้วก
‎ผมรู้
‎เราไว้ใจเธอ เธอเข้ามาในบ้านเรา
‎เราบอกทุกอย่างกับเธอ
‎และเธอ…
‎เธอเป็นเพื่อนของเรา
‎นี่ ผมรู้
‎มานี่สิ ผมรู้ มานี่มา
‎ผมรู้
‎สวัสดีค่ะ เข้ามาสิ
‎ครับ
‎ผมแค่อยากขอโทษ ‎ที่ผมส่งจดหมายนั่นให้คุณ
‎และผมก็ละอายใจมาก
‎ใครสนกันล่ะ
‎ไม่นะ มันเป็นการกระทำโง่ๆ
‎ผมรู้จักยอมรับเวลาที่ผมโง่แล้ว
‎เรื่องก็คือตอนนั้นผมโกรธทุกคน
‎แต่ผมไม่รู้เรื่องมิตช์เลย
‎ถ้าผมรู้ ผมสาบานเลยว่า ‎ผมจะไม่มีวันส่งจดหมายนั่น
‎อืม
‎เวลาสามีตายเพราะภาวะลิ่มเลือดอุดตัน
‎และลูกชายก็ติดคุกเพราะฆ่าคนสองคน
‎มันช่วยเปลี่ยนมุมมองของทุกอย่าง
‎แล้วทำไมคุณถึงเปลี่ยนใจล่ะ
‎เพราะเรารู้แล้วว่าฝีมือใคร
‎- เรื่องจดหมายน่ะเหรอ ‎- ใช่
‎เรื่องจดหมาย เรื่องแปลกๆ
‎เป็นฝีมือนักสืบเอกชนที่เราจ้างน่ะ ‎ธีโอดอร่า เบิร์ช เพื่อนบ้านเก่าของคุณ
‎เพื่อนบ้านเก่าที่ไหน
‎ที่นี่ไง เธอเคยอยู่บ้านเรา
‎ธีโอดอร่า เบิร์ช ผู้หญิงผิวดำสวยๆ
‎ใส่ถุงมือตลอดเวลา ‎เคยเป็นสมาชิกที่คันทรีคลับ
‎เธอต้องขายบ้าน ‎เพราะเธอต้องการเงินไปรักษามะเร็ง…
‎เดี๋ยวนะๆ
‎ซาแมนธากับเท็ด ฟอร์เรสต์ ‎เป็นคนขายบ้านนั้นให้คุณ
‎คู่รักสูงอายุ เป็นคนเก็บตัวมาก ‎เราบังเอิญเจอพวกเขาในเซนต์ออกัสติน
‎ไม่เคยมีผู้หญิงผิวดำอยู่ที่นั่นนะ
‎อย่างน้อยก็ไม่ใช่ใน 25 ปีที่ฉันอยู่ที่นี่
‎และเธอก็ไม่เคยเป็นสมาชิกที่คันทรีคลับ
‎ฉันรู้จักคนผิวสีทุกคนที่เป็นสมาชิกที่นั่น
‎และนี่เป็นเรื่องไม่น่าภูมิใจเลย
‎พวกเขามีไม่เยอะนะ
‎เพราะงั้นธีโอดอร่า เบิร์ชคนนี้
‎ไม่มีนะ ไม่งั้นฉันต้องจำได้แล้ว
‎สวัสดีค่ะ นีน่า ฉันเสียใจด้วยจริงๆ
‎เราคือดีนกับนอร่า แบรนน็อคค่ะ
‎- สวัสดีค่ะ ‎- สวัสดีครับ
‎ขอบคุณมากที่มาในวันนี้นะคะ
‎ดีใจจริงๆ ที่ได้เจอคุณสักที
‎นี่คงเป็นซูวี่สินะ หวัดดีจ้ะ ซูวี่
‎พูดหวัดดีสิจ๊ะ
‎ยายของหนูพูดถึงหนูตลอดเวลาเลยนะ
‎แกรักคุณยายมาก
‎คือว่า ฉันไม่รู้จะพูดยังไงดี
‎แต่แม่คุณ…
‎เธอเคยพูดเรื่องคดีของเราบ้างมั้ย
‎สักนิดน่ะ
‎ก็มีนิดหน่อย
‎นี่จะฟังดูบ้านะ แต่แม่คุณ
‎เธอบอกผมในช่วงระยะสุดท้าย
‎ว่าที่ผ่านมาเป็นฝีมือของเธอ
‎บอกว่าเธอเป็นคนเขียนจดหมาย
‎เธอเป็นเจ้าของบ้านคนก่อนเรา
‎ค่ะ นั่นไม่ใช่เรื่องจริง
‎อะไรนะ
‎สองอาทิตย์สุดท้ายก่อนเธอเสีย ‎ฉันเห็นเธอทำบางอย่าง
‎มันเหมือนเธอกำลังเขียนเรื่องราว
‎แต่เธอไม่ยอมให้ฉันอ่าน
‎หนึ่ง สอง สาม…
‎แล้วในที่สุดเธอก็บอกว่า…
‎ได้จ้ะ แม่จะบอกความจริงกับลูก
‎ค่ะ
‎เธอบอกว่าเธออยากให้คุณสองคนไม่ติดค้าง
‎ฉันคิดว่าเธอก็ไม่อยากติดค้างเช่นกัน
‎เธอไม่อยากให้คดีสุดท้ายของเธอไขไม่ได้
‎เธออยากรู้ตอนจบของเรื่อง เธอก็เลย…
‎เธอก็เลยเขียนมันขึ้นมาเอง
‎ค่ะ โอเค มีอะไรคะ
‎โอเค
‎(ดาโคตา ‎ไง - ฉันคิดถึงเธอ)
‎ค่ะ
‎ใช่
‎ฉันจะต้องคุยกับเขาก่อน
‎ทั้งหมดเลย หรือ…
‎เรากลับมาแล้ว
‎- ไม่ต้องรีบ ลูกมีข่าวมาบอก ‎- พวกเขามาแล้ว อะไรเหรอ
‎- ผมได้เข้าทีมบาสเกตบอล ‎- พระเจ้า
‎ฮะ เป็นไปได้ยังไง
‎- แป๊บนะคะ ‎- นี่ ยินดีกับน้องไม่เป็นเหรอ
‎ไม่ หนูแค่… คือเขาตัวเตี้ยจะตาย
‎- ผมจะเป็นตัวจ่ายบอล ‎- ตอบได้ดี นั่นไงล่ะ
‎นั่นฟังดูดีค่ะ ไว้ฉันโทรกลับนะ
‎- ทำอะไรอยู่น่ะ ‎- ขอเวลาฉันห้านาทีนะ
‎ขอบคุณค่ะ
‎- ดูพ่อนักบาสคนเก่งนี่สิ ‎- อะไรนะ
‎พระเจ้า
‎- แม่ภูมิใจในตัวลูกมาก ‎- ใช่
‎ฉันเองก็มีข่าวมาบอก
‎เราได้รับข้อเสนอ
‎เงินสดล้วน ไม่ถอนตัวแน่ ‎พวกเขาอยากได้บ้านจริงๆ
‎- ให้เท่าไหร่ ‎- สองล้านเจ็ดแสนห้าหมื่น
‎ฉันรู้ว่าไม่ได้เยอะ
‎แต่บรูซคิดว่าพอรวมค่าเฟอร์นิเจอร์แล้ว
‎เราก็จะได้อีก 125,000 - 150,000
‎แล้วใครเป็นคนซื้อ
‎ไม่รู้สิ เป็นบริษัทจำกัด
‎อ้อ แน่สินะ
‎ใช่ ฟังนะ สิ่งเดียวที่พวกเขาอยากเปลี่ยน
‎ครัว
‎อะไรนะ ล้อเล่นรึเปล่า
‎สงสัยไม่ใช่ทุกคนที่ชอบเคาน์เตอร์ไม้เขียงน่ะ
‎นี่ ไม่เอาน่า คนพวกนี้ไม่มีรสนิยมเลย
‎- ใช่เลย ‎- เอาละ ครอบครัวแบรนน็อค
‎เราคิดว่าไง
‎ผมว่าตกลง
‎ฉันก็ว่าตกลง
‎- ตกลงฮะ ‎- ตกลง
‎- ตกลง! ‎- ตกลง!
‎ฉันยินดีเหลือเกิน ‎ที่ได้จัดประชุมต้อนรับสมาชิกใหม่
‎ของสมาคมอนุรักษ์เวสต์ฟิลด์
‎ค่ะ ตอนนี้ช่วยแนะนำตัวด้วย โมคะ
‎ฉันก่อนเหรอ
‎โอเค หวัดดีค่ะ ฉันมอรีน ‎เพื่อนๆ ฉันเรียกฉันว่าบิ๊กโม
‎ฉันอยู่บ้านถัดไปนี่เอง ‎และน่าเศร้าที่ฉันเพิ่งเป็นม่าย
‎ฉันจึงซึ้งใจมาก ‎ที่เพิร์ลให้ฉันเข้าสมาคมด้วย
‎ก็อย่างที่คนพูดกัน ‎อย่าปล่อยให้ตัวเองอยู่ว่างๆ
‎หวัดดีครับ ผมโรเจอร์ คัปแลน และ ให้ตาย
‎ผมรักบ้านเก่าตั้งแต่เด็กๆ แล้ว
‎และผมดีใจมากที่ได้มาที่นี่
‎เราดีใจมากที่คุณมาค่ะ
‎และฉันเพิร์ล วินสโลว์
‎ส่วนนี่คือแจสเปอร์ เลขาฯ ของเรา
‎และ… วิลเลี่ยมคะ
‎สวัสดี ผมวิลเลี่ยม เว็บสเตอร์ ‎บางครั้งผมก็ใช้ชื่อว่าบิล
‎ผมย้ายมาที่เวสต์ฟิลด์ราวๆ ปี 1995
‎ปี 1995 เหรอ
‎ใช่ ผม…
‎ผมมีความต้องการที่จะรักษาเมืองนี้ไว้ ‎อย่างที่มันควรจะเป็น
‎นั่นแหละ
‎ขอบคุณครับ
‎คุณชื่อบิลเหรอ
‎ผมคุ้นหน้าคุณมากนะ
‎บิลทำงานที่ห้องสมุดสาธารณะ ‎คุณคงจำเขาได้จากที่นั่นน่ะ
‎ผมว่าผมรู้แล้วว่าผมจำคุณได้จากที่ไหน
‎ผมว่าคุณรู้จักผมจากห้องสมุดสาธารณะนั่นละ
‎ที่บ้านคุณเป็นไงบ้าง บิล
‎บ้านข้างๆ มีเจ้าของใหม่
‎ขอบคุณ แจสเปอร์
‎แจสเปอร์ บอกเราสิว่านายเห็นอะไร
‎แผ่นหินอ่อนสีชมพู…
‎ขนาดใหญ่ถูกวางไว้ในครัว
‎หินอ่อนสีชมพู ‎ฉันไม่ยักรู้ว่ามีของแบบนั้นด้วย
‎มันยกระดับจากไม้เขียงนะ ว่ามั้ย
‎เนอะ
‎ขอโทษที ขออนุญาตพูดนะ
‎ผมเข้าใจความต้องการที่จะรักษา
‎รูปลักษณ์ภายนอกของอาคารเก่าแก่ไว้
‎แต่เรามีอำนาจที่จะไปควบคุม ‎การออกแบบภายในของพวกเขาเหรอ
‎ก็ไม่เป็นทางการนะ
‎แต่เราให้คำแนะนำที่จริงจัง
‎แล้วอะไรที่เรารู้สึกว่า ‎เป็นวัสดุที่เหมาะกับพื้นเคาน์เตอร์
‎ในครัวแบบในบ้าน…
‎บ้านเลขที่ 657
‎ใช่ บ้านเลขที่ 657
‎ที่จริงแล้ว
‎ผมเคยอยู่บ้านนั้นเมื่อหลายปีก่อน
‎ผมจำได้ว่าพื้นเคาน์เตอร์เป็นของดั้งเดิม
‎เป็นไม้วอลนัตดำขัดเงา
‎เชื่อมั้ยล่ะ
‎มันถูกใช้ทั่วไปในบ้านสไตล์วิกตอเรีย ‎ที่สร้างในยุค 1920
‎นั่นมีประโยชน์มากเลย ขอบคุณค่ะ
‎แจสเปอร์ ไม้วอลนัตดำขัดเงา จดลงไป
‎เดินมาเลยค่ะ เดินมา และ…
‎เปิดตาได้ค่ะ
‎โห จอร์เจีย พระเจ้า
‎คุณแต่งได้เป็นตัวฉันมาก
‎ฉันคิดว่าฉันจะมีความสุขกับที่นี่มาก
‎- ขอบคุณมากค่ะ ‎- ยินดีค่ะ
‎- พรุ่งนี้คุยกันนะ ‎- ได้ค่ะ
‎เอาละ บ๊ายบาย
‎ว้าว
‎ว้าว ไง ทุกคน
‎ว้าว นี่จัดแต่งได้ดีมากเลย
‎ว้าว ดีมาก ขอบคุณ
‎ดูเป็นตัวฉันมากเลย
‎ว้าว สาวโสดดูแลตัวเอง
‎ขอบคุณค่ะ เจอกันพรุ่งนี้
‎ฉันนึกแล้วว่าเรื่องนี้จะเกิดขึ้นสักวัน
‎อยากดื่มอะไรมั้ย
‎เอาวิสเปอร์ริงแองเจิลเย็นๆ มั้ย
‎ฉันมีสแนปเปิล
‎ในตู้เย็นมีของเต็ม… พระเจ้า
‎มีทุกอย่างเลย
‎เป็นฝีมือเธอมาตลอดสินะ
‎พอมองย้อนกลับไป มันออกจะชัดเจน แต่…
‎คอยกดดันเราให้ขายบ้าน
‎ฝีมือฉันอะไร
‎เราจะคุยกันเรื่องนี้อีกแล้วเหรอ นอร่า
‎เธอทำตัวเอง
‎เธอเป็นคนที่โวยวายเรื่องจดหมายโง่ๆ
‎ที่ไม่น่ากลัวด้วยซ้ำ
‎แล้วเธอ… จะบ้าตาย
‎มีคนเหยียบบีเวอร์หรือมัสค์แรต ‎หรือห่าอะไรก็ช่าง
‎ของลูกชายเธอตาย
‎เธอเป็นคนที่ลดราคาบ้านตอนขายต่อเอง
‎ใช่แล้ว นอร่า
‎ฉันแย่งบ้านเธอมาได้เพราะราคามันดี
‎เธอกับแชมเบอร์แลนด์อยากได้บ้านนี้สินะ
‎เขาคือคนที่เราเห็นในอุโมงค์
‎ขอที เราคบกันแป๊บเดียวแล้วก็เลิกกัน
‎โทษทีนะที่ฉันแย่ง ‎ชีวิตที่ดีงามของเธอมา นอร่า
‎แต่ฉันไม่ผิด เธอนั่นแหละผิด
‎และตอนนี้ฉันอยากพูดบางอย่างใส่หน้าเธอ
‎ไสหัวออกไปจากบ้านฉัน
‎ฉันรู้สึกว่าอะไรๆ มันจะไม่เป็นไป
‎ตามที่เธอต้องการนะ
‎เป็นฉันจะระวังตัว
‎นี่ขู่ฉันเหรอ
‎เปล่า
‎แต่ฉันจะคอยจับตาดูนะ
‎สวัสดีค่ะ
‎สวัสดี เราเป็นเพื่อนบ้านใหม่ของคุณ
‎เราแค่อยากแวะมาแนะนำตัวเองน่ะ
‎ฉันเพิร์ลค่ะ ฉันคิดว่าคุณคงรู้จักมอรีนแล้ว
‎หวัดดีค่ะ ฉันแคเรน คัลฮูน ‎ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ
‎ส่วนนี่บารอนน้อย
‎อุ๊ย น้องหมา
‎เราตกลงกันไม่ได้ว่าจะทำอะไรให้คุณดี
‎ฉันเลยทำบลอนดี้คาราเมลขึ้นชื่อของฉันมาให้
‎ถ้าแช่ช่องแข็งไว้กินได้นานเลยนะ
‎ฉันทำพายอิงลิชวอลนัตมาให้ค่ะ
‎โอเค แกลงไปก่อนนะ
‎ไปเลย ไปหาของเล่นของแกสิ
‎ใช่ ไปหาเลย
‎ฟังนะคะ สาวๆ
‎ตอนนี้ฉันกินคีโตอยู่น่ะ ‎ก็เลยรับของพวกนี้ไม่ได้
‎พวกคุณเก็บไว้กินเองเถอะ
‎โอเค
‎ให้ตาย
‎แ-ค-เ-ร-น แคเรน
‎นั่นโทรศัพท์บ้านเหรอ
‎ฮัลโหล
‎อะไรวะ
‎ไม่นะ ไม่ๆ
‎ตายแล้ว
‎พระเจ้า
‎เวร
‎นังบ้าเอ๊ย
‎ฮัลโหล
‎สวัสดี คุณเป็นยังไงบ้าง
‎โทรหาผมทำไม แคเรน
‎ฉันสงสัยว่าคุณจะแวะมาได้มั้ย
‎หรือส่งใครมาเช็กบ้านที
‎ฉันว่ามีคนเข้ามาในนี้
‎และฉัน…
‎ฉันว่าอาจเป็นนอร่า
‎อะไรนะ
‎บางทีคุณอาจค้นบ้าน
‎ดูว่ามีใครอยู่ในนี้รึเปล่า
‎ไม่ๆ นั่นจะไม่เกิดขึ้นแน่
‎ไม่ ผมจะไม่แวะไปและจะไม่ส่งใครไป
‎ผมไม่ชอบที่ถูกล้อเรื่องนกเขาไม่ขัน
‎- อะไรนะ ‎- คุณกับผม เราไม่ใช่เพื่อนกัน
‎ไม่หลังจากที่เราจบกันไม่ดี ‎และผมมีเพื่อนเยอะแล้ว
‎และพวกเขาก็ไม่พอใจกับการกระทำของคุณด้วย
‎ไม่ต้องคิดโทรหา 911 ด้วยนะ
‎เพราะคุณบอกว่าคุณอยากอยู่คนเดียว
‎และนั่นคือสิ่งที่คุณจะได้รับ
‎เดี๋ยวสิ
‎แม่งเอ๊ย
‎บารอน ลูกรัก
‎เห่าอะไรน่ะ
‎นี่ บารอน
‎โอเค
‎อะไรกันวะ
‎บารอน มีคนเข้ามาทางนี้เหรอ
‎เวรละ
‎บารอน มานี่ มาสิ
‎บารอน มานี่ มาเลย
‎มาจ้ะ เด็กดี
‎พวกคุณจะมาแต่เช้าเลยใช่มั้ย
‎ครับ เราน่าจะไปถึงตอน 6.30 ไม่ก็ 6.45 น.
‎เยี่ยมเลย ปัญหาใหญ่ของฉันคือเรื่องเห็ดรา
‎ได้ครับ เราจะเอาเครื่องลดความชื้นไปด้วย
‎ดีค่ะ ขอบคุณนะ ราตรีสวัสดิ์
‎(คุณคัลฮูน ‎657 บูเลอวาร์ด)
‎ถึงคุณคัลฮูน ยินดีต้อนรับสู่ฝันร้ายของคุณ
‎ชื่อเสียงของคุณมาก่อนตัวคุณเสียอีก
‎บ้านเลขที่ 657 ร้องเรียกมาสักพักแล้ว
‎คุณได้ยินเสียงมันครั้งแรกเมื่อไหร่
‎ครั้งแรกที่ผมได้ยินเสียงบ้านเรียกผม
‎มันขอให้ผมพาคนแบบคุณมา
‎คนที่คิดถึงความโลภก่อนอย่างอื่น
‎นี่จะไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่คุณจะได้ข่าวจากผม
‎ผมขอแสดงความยินดี ‎กับบ้านใหม่แสนวิเศษของคุณ
‎และผมรู้ว่ามิตรภาพของเรา ‎จะเติบโตขึ้นเรื่อยๆ
‎ผมอยากรู้เรื่องทุกอย่างของคุณแล้ว
‎มีความลับมากมายในบ้านเลขที่ 657 ‎ที่คุณจะได้รู้
‎ผมตั้งตารอที่จะเล่ามันให้คุณฟัง
‎ผมคือผู้เฝ้าดู
‎ขอโทษด้วยนะ ช่วงสองอาทิตย์มานี้ ‎ผมจำวันผิดตลอดเลย
‎ไม่เป็นไร คุณรู้สึกยังไงบ้าง
‎อ้อ ดีครับ ดีเลย
‎ผมรู้สึกว่าในที่สุดผมก็สบายดี…
‎ที่จริง ทั้งครอบครัวผมเลยละ
‎รู้สึกว่าในที่สุดเราก็ใช้ชีวิตต่อได้แล้ว
‎- ดีใจที่ได้ยินแบบนั้นนะ ‎- ครับ
‎คาร์เตอร์เยี่ยมมาก
‎เอลลี่…
‎เอลลี่กำลังตื่นเต้น ‎อยากไปเรียนที่ม.บราวน์
‎สัปดาห์หน้าเราเลยจะไปที่นั่น
‎- ว้าว ‎- เนอะ
‎ถ้าคุณบอกผมว่า
‎ผมจะมีลูกที่อาจได้เรียนมหาวิทยาลัยดังๆ
‎ผมก็บอกว่า "ไม่หรอก นั่นไม่น่าใช่ลูกผม"
‎แล้วนอร่าล่ะ
‎เธอเพิ่งจัดอีกโชว์ไปวันศุกร์ที่แล้ว ‎มันน่าทึ่งมาก
‎เธอ… คือว่า ผมไม่รู้เรื่องศิลปะเลย
‎แต่เห็นได้ชัดว่า ‎เธอเป็นศิลปินมาแรงคนใหม่
‎นั่นยอดไปเลย
‎แล้วคุณกับนอร่าเป็นยังไง ‎ความสัมพันธ์ของพวกคุณน่ะ
‎เราโอเคครับ ดีมากเลย
‎ผมว่าเราผ่านมันมาได้แล้ว
‎มันเป็นปีที่หนักมาก
‎แต่เราทำใจได้แล้ว เรื่องบ้าน
‎เรื่องทุกอย่างเลย มันเป็นอดีตไปแล้ว
‎เกือบลืม แคเรนต้องขายบ้าน
‎ต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ จริงมั้ย
‎เพราะเธออยู่ในบ้านนั้นแค่ 48 ชั่วโมงเอง
‎เธออาจปรับปรุงบ้านแล้วก็ขาย แต่ไม่รู้สิ
‎ถ้านั่นเป็นแผน
‎เธออ่านตลาดได้แย่มากเพราะเธอขายมัน
‎เดาสิว่าขายไปเท่าไหร่ เดาสิ
‎สองล้านหก
‎เธอขาดทุนย่อยยับเลย
‎ผมไม่รู้ว่าใครซื้อต่อ แต่ใครก็ตามที่ซื้อไป
‎พวกเขาได้ข้อตกลงที่ดีที่สุดเลย
‎คุณพูดเรื่องบ้านอีกแล้ว
‎อ้าว ก็คุณถามนี่
‎ผมไม่ได้ถาม
‎ผมปล่อยวางไม่ได้
‎ผมลืมไม่ได้
‎ผมรู้สึกว่ามีคนกลั่นแกล้งเรา
‎และผมจะไม่มีวันได้รู้ว่าพวกเขาทำไปทำไม
‎ในจุดนี้ ผมบอกคุณไม่ได้ด้วยซ้ำ ‎ว่าพวกเขาทำยังไง แต่พวกเขาทำ
‎แล้วผมควรจะลืมๆ มันไปงั้นเหรอ
‎ผมทำแบบนั้นไม่เป็น
‎ผมเลยต้องคอย…
‎ผมคอยพยายามที่จะ
‎แต่งเรื่องราวที่มีตอนจบแสนสุข
‎แต่มันจะไม่เป็นแบบนั้น
‎เมื่อห้านาทีก่อน ‎ตอนคุณเล่าถึงครอบครัวของคุณ
‎นั่นฟังดูเหมือนตอนจบแสนสุขนะ
‎แต่คุณไม่ได้รู้สึกแบบนั้นใช่มั้ย
‎(วซซ ‎แวนการ์ดเซเคียวริตี้โซลูชั่นส์)
‎(สอบถามราคาติดต่อดาโคตา ‎603 555-0014)
‎นี่ แจสเปอร์
‎แจสเปอร์ มานี่สิ
‎มาสิ มาเร็ว ไปกัน
‎มาสิ
‎รับได้ดีจ้ะ
‎มีอะไรให้ช่วยมั้ยครับ
‎ไม่ ผมแค่…
‎บ้านสวยดีนะครับ
‎ขอบคุณครับ เพิ่งย้ายมาน่ะ
‎งั้นเหรอ ยินดีด้วยนะ
‎เบนครับ
‎เบน
‎จอห์นครับ
‎ยินดีที่ได้รู้จักครับ จอห์น ‎คุณอยู่แถวนี้ หรือ…
‎ครับ ถัดไปสองสามช่วงถนนน่ะ
‎เยี่ยมเลย
‎ไว้เจอกันนะครับ
‎แน่นอน
‎หวัดดี
‎นี่ คุณอยู่ที่ไหนคะ
‎รถติดอยู่น่ะ
‎อุโมงค์ฮอลแลนด์รถเยอะมาก ‎รถติดยาวเลย
‎สัมภาษณ์เป็นยังไงบ้างคะ
‎ก็ดีนะ เดี๋ยวก็รู้
‎นี่ ที่รัก
‎ฉันรู้ว่าฉันคงไม่ได้พูดมันมากพอ แต่
‎แค่…
‎ฉันขอบคุณทุกอย่างที่คุณทำอยู่นะ
‎การบำบัดและทุกอย่าง ฉัน…
‎มันสร้างความแตกต่างได้มากจริงๆ
‎ฉันมีความสุขมาก ‎หวังว่าคุณเองก็เช่นกันนะ
‎ใช่ ขอบคุณนะ
‎ผมมีความสุข
‎ฉันรักคุณมากนะ
‎ผมก็รักคุณ
‎เจอกันที่บ้านนะ
‎(คดีผู้เฝ้าดูยังคงไขไม่ได้)
‎คำบรรยายโดย วิภาพร หมู่ศิริเลิศ