SERIAL NETFLIX
O mój Boże.
Oszaleli na punkcie twoich prac.
Połowa już się sprzedała. Minęło 25 minut.
Boże. Zaraz zemdleję.
Gdzie Dean?
W domu z dziećmi. Mają lekcje, a…
Wciąż nie chcemy zostawiać ich samych.
Ale czy wy…
Między wami wszystko gra?
Chyba tak.
Spytaj za pięć minut.
Może to coś zmieni.
Dostałam odpowiedź z Miami Basel i Geneva Basel.
Pamiętasz? Nie wiedziałam, gdzie cię zaproszą.
Okazuje się, że do obu.
Naprawdę? O mój Boże.
Udało ci się. Wybiłaś się, Nora.
Tak to właśnie wygląda.
To brzmi jak jakiś dowcip.
O mój Boże.
To…
Brak mi słów.
Nora, zamyśliłaś się.
Przepraszam. Chodzi o Deana.
Jest przekonany, że tracąc dom, poniósł porażkę.
Tymczasem mnie się powodzi.
To trudne.
Tak. Bruce, mówi Nora.
Wybacz, że tak późno.
Masz może…
Ani jednej oferty?
Tak, minęły dwa tygodnie.
Cóż.
Obniż cenę.
Musimy się go pozbyć.
No dobra.
To nie tak, jak myślisz.
Nie mogłem spać. Biłem się z myślami.
Pomyślałem o Johnie Graffie i na coś wpadłem.
- Nie. - Tylko posłuchaj.
- Nie mam zamiaru. - Przeoczyliśmy coś.
Chodzi o to, co ty powiedziałaś.
Co takiego?
Theodora miała rację.
Poznałem go. Przedstawił się jako John.
A kiedy opowiedziała mi o Johnie Graffie,
wyobraziłem sobie jego. To ma sens.
Zawsze będę myślał o nim,
ale co jeśli to John Johnson?
Wiem, głupie nazwisko.
- Ale rozumiesz? - To musi się skończyć.
Co jeśli masz rację? To tylko zwykły facet.
Zwykły facet, przebieraniec,
ktoś, komu kazali to zrobić.
Nie musi się ukrywać, bo to nie John Graff.
Może poprosimy kogoś, by narysował portret pamięciowy?
- Nie, Dean. - Posłuchaj.
Rozwiesimy w mieście ulotki
i zobaczymy, czy ktoś go pozna.
Dean, skończ z tym!
Przyznaj, że przegraliśmy.
- Tak, wiem. - Nie.
Wciąż myślisz, że to nie koniec, a ja ci mówię, że tak.
- Jechałaś dziś metrem? - Co?
To była masakra. Dwie godziny opóźnienia. Wiesz dlaczego?
Ludzie pędzili jak zwykle, nadjechała ósemka,
a jakiś wariat wepchnął pod nią dwie osoby. Trupy na miejscu.
Pojebane miasto.
Coś jest na rzeczy.
To jest jak choroba, chciałem zabrać nas w bezpieczne miejsce,
ale przechodzimy znowu to samo,
nie zgadzam się na to.
- Było dobrze. - Nie.
- Mieliśmy dom. - Nie.
Mieliśmy życie, które ktoś nam odebrał,
a ja je dla nas odzyskam.
- Nie możemy. - Dom się nie sprzeda.
- Wycofajmy ofertę. - Nie, Dean!
Byliśmy tak blisko prawdy!
Nie! Nie mieliśmy najmniejszego pojęcia!
Nigdy się nie dowiemy.
Nigdy się tego nie dowiemy.
To jak ten wariat wpychający ludzi na tory, my nimi jesteśmy.
Ofiary przypadkowej przemocy.
Nic więcej.
Musimy z tym żyć.
Musimy iść dalej.
Jasne?
NUMER NIEZNANY
Co tu robicie?
- Piękne. Dziękuję. - Tak.
Nie przeszkadzamy?
Dzwoniła twoja córka, mówiła, że ci się pogorszyło.
Tak.
Nie wezmą mnie na terapię.
Przyszły wyniki i wszędzie mam przerzuty.
Jezu. Tak mi przykro.
Jeśli czegokolwiek potrzebujesz…
Tak.
Właściwie to tak.
Jeśli to nie problem,
obok szpitala jest sklepik.
Tak?
Mam ochotę na zimną coca-colę i parliamenty lighty.
Tu nie wolno palić.
W dupie to mam.
Jasne. Zaraz przyniosę.
Usiądź.
- Mogę? - Tak.
Widzę, że coś cię gnębi.
Tak, dom. Nie chcą go kupić.
Co to oznacza, kolejne bankructwo?
Nie. Poradzimy sobie z pieniędzmi.
Moje dzieła zaczęły schodzić.
Sprzedałam całą wystawę, a potem mam jeszcze dwie.
Brawo, pani Noro Brannock.
Chodzi…
Chodzi o Deana.
Traci rozum.
Znów wywiesił na ścianie podejrzanych.
Znam to.
Zagadka, której nie możesz rozwiązać, prowadzi do szaleństwa.
To ludzkie.
Musi wiedzieć. Niewiedza zabija.
Mój bohater.
- Otworzyłem ci. - Tak?
Tak.
Daj ognia, przystojniaku.
Było warto.
Dean! Widziałeś to? Kolumna plotkarska?
„Nowe wieści w sprawie tajemniczego domu”.
Super.
„Według naszych źródeł nowe listy z pogróżkami
podały w wątpliwość właścicieli domu.
Co najmniej troje sąsiadów dostało listy od Obserwatora,
choć sami byli podejrzanymi.
Co jeszcze jest podejrzane?
Zostały wysłane z zakładu przetwórczego na Manhattanie,
blisko nowego mieszkania właścicieli domu 657.
Coraz bardziej wygląda to na oszustwo”.
Dean, to ty wysłałeś te listy?
Być może.
Wszystko pogorszysz.
A co, nie zasłużyli? Niech zobaczą, jak to jest.
Nie chcę mieć z tym nic wspólnego.
Ani z tym, ani z tym.
Jasne?
Dowiem się, kto nam to zrobił.
Pogodziłem się z tym, też powinnaś.
Dowiem się, kto zniszczył naszą rodzinę.
Ty. To ty ją niszczysz, wciąż to roztrząsając,
nie zważając na to, co jest naprawdę ważne!
Jeśli ci na nas zależy,
pojedziesz do Westfield
i przeprosisz wszystkich, którym wysłałeś list.
Rozumiesz?
Nie zrobię tego.
Nie pytałam, czy to zrobisz. Pytałam, czy rozumiesz.
Ładnie wyglądasz.
Wychodzę.
- Nie zjesz z dziećmi? - Nie, ty zjesz.
Dziś będę normalną osobą i spotkam się z Marjorie.
Zrobiłeś, o co prosiłam?
Nie, kiedy miałem to zrobić?
Lepiej zajmij się tym czym prędzej.
Mamo, wychodzisz?
Tak, buziaki na dobranoc.
Pa, mamo.
Możesz czuć wobec tej osoby, co chcesz,
ale obiecasz, że nie będziesz mścić się na jej bliskich?
Oczywiście.
To będzie dla ciebie trudne.
Wiesz, kto to?
Poprzednim właścicielem domu…
byłam ja.
Co ty pierdolisz?
Sprzedałam wam ten dom.
Czemu nie powiedziałaś?
A jak myślisz?
Bo jesteś Obserwatorem?
Opowiem ci ostatnią historię.
Kiedy się poznaliśmy, opowiedziałam ci, że zdradzał mnie mąż,
ale kiedy dowiedziałam się z kim,
żyliśmy długo i szczęśliwie.
Tak było przez parę lat,
ale się rozwiedliśmy.
Oddaliliśmy się od siebie,
a jako że ja zarabiałam, a on był pasożytem,
musiałam płacić mu alimenty,
więc wróciłam do śpiewania.
Jeździłam w trasy, ale na boku rozwiązywałam też sprawy,
i mimo że oddawałam mu połowę pieniędzy,
udało mi się trochę oszczędzić.
Osiem lat temu zmarł na wylew.
Wreszcie nie musiałam tyle tracić,
ale nie mogłam znaleźć sobie domu.
Szukałam jakieś pięć lat. Nic nie wpadło mi w oko.
Ale wiedziałam, gdy tylko go zobaczyłam.
Od razu złożyłam ofertę. Po miesiącu był mój.
Dołączyłam nawet do country clubu.
Wtedy zdiagnozowano u mnie raka.
Rozprzestrzenił się.
Lekarze nie mogli nic zrobić,
ale pewien onkolog z Meksyku się z nimi nie zgadzał.
Był drogi, więc nie miałam wyboru.
Musiałam sprzedać dom.
To było jak jakiś żart.
Poczułam smak raju, by mi go odebrano.
A potem, nie kłamię,
dostałam telefon z sądu w Sarasocie na Florydzie.
Okazało się, że mój pasożyt,
przez cały czas trwania naszego związku,
ukrył przede mną
1,4 miliona dolarów w tantiemach.
Nie musiałam sprzedawać domu.
Wiem, że podobał wam się.
Prawie tak, jak mnie.
Musiałam zrobić jedną rzecz, by go odzyskać.
Przekonać nas do sprzedaży.
Podczas pierwszego miesiąca, gdy tam mieszkałam,
dostałam list „Oda do domu”.
Drogi domu przy Boulevard 657,
jesteś najokazalszym domem, jaki widziałam.
Byłam pod wrażeniem, ale nie wiedziałam, o co chodzi.
Sprawdziłam.
Dowiedziałam się o Rogerze Kaplanie i jego uczniach,
o tym, jak go uwielbiali.
Zobaczyłam też list od Obserwatora,
który wrzuciła Carol Flanagan, przypisując autorstwo Rogerowi.
Niewiele o tym myślałam. Zapomniałam o tym.
Ale potem sobie przypomniałam.
To był plan idealny.
Kupiłam na eBayu maszynę do pisania z identyczną czcionką.
To nie było trudne.
Drodzy nowi sąsiedzi przy Boulevard 657.
Pozwólcie, że powitam was w okolicy.
Jeśli mówisz prawdę…
Udało ci się. Czemu mi to mówisz?
Nie zostawiłam śladów.
Nie dowiedziałbyś się prawdy,
a to by cię wykończyło,
nie zasługujesz na to.
A co z Johnem Graffem?
To nie przypadek,
że tylko ja znalazłam dowód na jego istnienie.
On nie istnieje. Zmyśliłam go.
A dowody?
Napisałam listy, które rzekomo dostał.
Zdjęcia z miejsca zbrodni
pochodzą z zabójstwa w Kolorado.
A facet, z którym rozmawiałeś,
był przeze mnie wynajęty.
A ta z kucykami?
Wierz lub nie, ale to performerka.
Zauważyłam, że w dzień nie włączasz alarmu.
Przebrała się za ogrodnika i weszła przez okno,
którego nie łapały kamery Dakoty.
Czekała w piwnicy, aż pójdziesz spać.
Nie wiedziałam o tunelach w piwnicy.
To była dla mnie nowość.
Może w ten sposób wchodził tam Jasper, by jeździć windą,
z czym nie miałam nic wspólnego. To wyłącznie jego sprawka.
Andrew Pierce mieszkał w tym domu,
ale to wariat i lekoman, łatwo było mu coś wmówić.
Ona tam była, ssała jego palec.
To znaczy, że zmieniła go w wampira?
Andrew, porozmawiajmy o listach, które dostawaliście
od niejakiego Obserwatora.
Jakich listach?
O czym ty mówisz? Nie kojarzę ich.
Policja znalazła je, kiedy twoja żona popełniła samobójstwo.
Były w jej torebce. Nie powiedzieli ci?
Nie.
Ale nie dziwi mnie to.
Wszyscy gliniarze… Westfield, Nowy Jork,
chronią siebie nawzajem.
Chwileczkę.
Twoja żona o nich nie wspominała?
Nie.
Chyba nie.
Pamiętam listy.
Ale nie z pogróżkami.
Były sympatyczne.
Zaczynały się od słów: „Oda do domu”?
Tak. Pamiętam.
„Oda do domu”. Dostawaliśmy takie.
Co do Mitcha i Mo, kto wie?
Chamberland jest czysty, Karen również.
Nie wiedzieli, że tam mieszkałam,
ani że mieszkałam w Westfield.
Detektyw Chamberland.
Zadzwoniłam do niego, kiedy wysłałam pierwszy list,
żeby pamiętał o mnie,
kiedy będzie myślał o detektywie.
Theodora? Jasne, że pamiętam. Co u ciebie?
Nie chodziło o ciebie, Dean.
Jesteś…
Jesteś dobrym facetem i masz cudowną rodzinę.
Chodziło o dom.
To był cudowny dom.
Nie rozumiem. Chyba zwymiotuję.
Wiem.
Ufaliśmy jej. Była w naszym domu.
Mówiliśmy jej wszystko.
A ona…
Była naszą przyjaciółką.
Wiem.
Chodź. Wiem.
Wiem.
Witam. Wejdź.
Chciałem przeprosić za tamten list,
jest mi bardzo wstyd.
Kogo to obchodzi?
Nie. To było głupie.
Potrafię to przyznać.
Byłem zły na wszystkich,
ale nie wiedziałem o Mitchu.
Gdybym wiedział, przysięgam, nie wysłałbym listu.
Tak.
Kiedy twój mąż umiera na zator,
a twój syn siedzi w wariatkowie, bo zabił dwoje ludzi,
nabierasz odpowiedniego dystansu.
Skąd ta nagła zmiana?
Bo wiemy, kto to robił.
- Listy? - Tak.
Listy i wszystkie dziwne rzeczy.
To nasza detektyw, Theodora Birch, twoja dawna sąsiadka.
Dawna sąsiadka skąd?
Mieszkała w naszym domu.
Theodora, piękna czarnoskóra kobieta,
zawsze nosiła rękawiczki, była członkinią country clubu.
Musiała sprzedać dom, bo potrzebowała na leczenie…
Chwileczkę.
Samantha i Ted Forrest sprzedali wam dom.
Starsza para, bardzo skryta, spotkaliśmy ich w St. Augustine.
Nigdy nie mieszkała tu żadna czarnoskóra kobieta,
a przynajmniej przez ostatnie 25 lat.
Nigdy nie była członkinią country clubu.
Znam wszystkich czarnoskórych członków,
nie jest to powód do dumy, ale…
nie jest ich wielu.
Theodora Birch?
Zapamiętałabym.
Witaj, Nino. Moje kondolencje.
Jesteśmy Dean i Nora Brannock.
- Cześć. - Cześć.
Dzięki, że jesteście.
Miło was poznać osobiście.
To na pewno Suvi. Cześć, Suvi.
Przywitasz się?
Twoja babcia ciągle o tobie mówiła.
Kochała babcię, co?
Nie wiem, jak to powiedzieć,
ale czy twoja mama…
Wspominała coś o naszej sprawie?
Cokolwiek?
Może trochę.
To zabrzmi dziwnie, ale twoja mama
tuż przed śmiercią powiedziała mi,
że to ona za wszystkim stoi.
Że pisała listy
i była właścicielką domu.
To nieprawda.
Co?
Kilka tygodni przed śmiercią nad czymś pracowała.
Wyglądała, jakby pisała opowieść,
ale nie dała mi jej poczytać.
Raz, dwa, trzy…
W końcu powiedziała…
W porządku. Powiem ci prawdę.
Dobrze.
Chciała dać wam ukojenie.
Sama też go pragnęła.
Pragnęła rozwiązania ostatniej sprawy.
Chciała poznać zakończenie, więc…
Dopisała tam siebie.
Tak. I co?
HEJ, TĘSKNIĘ
Jasne.
Tak.
Muszę z nim pogadać.
Wszystko czy…
Jesteśmy!
- Spokojnie. Mamy wieści. - Są. Co?
- Dostałem się do drużyny! - Super!
Jakim cudem?
- Chwileczkę. - Pogratulowałabyś.
Po prostu jest niski.
- Będę rozgrywającym. - Dobra odpowiedź.
Brzmi dobrze. Oddzwonię.
- Co robisz? - Daj mi pięć minut.
Dziękuję.
- A nasz Spud Webb? - Co?
O mój Boże!
Jestem z ciebie dumna.
Też mam wieści.
Mamy ofertę kupna.
Gotówką, oni naprawdę chcą ten dom.
- Jaka kwota? - 2,75 mln.
Mogło być lepiej,
ale Bruce twierdzi, że jeśli dorzucimy meble,
dostaniemy kolejne 125, 150 tys.
Kto jest kupcem?
Nie wiem. Jakaś spółka.
Jasne.
Posłuchaj. Jedyną rzeczą, jaką chcą zmienić,
jest kuchnia.
Co? Żartujesz?
Nie wszystkim odpowiada blok rzeźniczy.
Nie znają się.
- Touché! - No dobrze, Brannockowie.
Co wy na to?
Jestem na tak.
Ja też.
- Tak. - Tak.
- Tak! - Tak!
Z przyjemnością otwieram spotkanie nowego,
powiększonego towarzystwa ochrony zabytków.
Przedstawimy się? Mo?
Ja?
Jestem Maureen. Przyjaciele nazywają mnie Duża Mo.
Mieszkam tuż obok, niestety od niedawna jestem wdową.
Cieszę się, że Pearl mnie zaprosiła.
Dobrze mieć zajęcie.
Witam. Jestem Roger Kaplan,
od dziecka uwielbiam stare domy,
cieszę się, że mogę tu być.
My również się cieszymy.
Ja jestem Pearl Winslow.
A to Jasper, nasz sekretarz.
I… William?
Jestem William Webster. Możecie mi mówić Bill.
Wprowadziłem się do Westfield około roku 1995.
1995?
Tak, po prostu…
Chcę, by w mieście było tak, jak powinno.
Więc…
Dziękuję.
Masz na imię Bill?
Wyglądasz znajomo.
Bill pracuje w bibliotece, pewnie kojarzysz go stamtąd.
Chyba wiem, skąd cię znam.
Na pewno z biblioteki.
Co u twojej rodziny?
Obok mamy nowego właściciela.
Nowy właściciel. Dziękuję, Jasper.
Powiedz nam, co widziałeś.
Wielkie płyty…
różowego marmuru w kuchni.
Różowy marmur. Nie wiedziałam, że taki istnieje.
Lepsze to niż blok rzeźniczy.
No nie?
Przepraszam,
rozumiem potrzebę ochrony
elewacji historycznych obiektów,
ale czy wolno nam wtrącać się do tego, co właściciele robią w środku?
Oficjalnie nie,
ale mamy moc przekonywania.
A naszym zdaniem jaki materiał byłby odpowiedni
jako blat kuchenny w kuchni takiej, jak ta w…
657.
Tak, 657.
Nie mówiłem wam,
ale byłem w tamtym domu lata temu.
Pamiętam oryginalne blaty.
Lakierowany czarny orzech,
dacie wiarę?
Był popularny w wiktoriańskich domach około 1920 roku.
To duża pomoc. Dziękujemy.
Jasper, lakierowany czarny orzech. Zapisz.
Jeszcze, jeszcze…
Otwórz oczy.
Och, Georgia. O mój Boże.
Idealnie oddałaś całą mnie.
Będę tu naprawdę szczęśliwa.
- Dziękuję bardzo. - Drobiazg.
- Do jutra. - Tak!
Pa.
Panowie.
Świetnie dobrane.
Ładnie tu. Dziękuję.
To cała ja.
Singielka, która daje radę.
Dziękuję. Do jutra.
Spodziewałam się tej chwili.
Napijesz się czegoś?
Może schłodzonego różowego wina?
Mam też sok.
W lodówce mam dużo różnych… Boże.
Mam wszystko.
Czyli to byłaś ty.
Niby to oczywiste, ale…
Cały czas nalegałaś, byśmy sprzedali dom.
Że co?
Znowu to samo, Nora?
Ty to zrobiłaś.
Zrobiłaś aferę z powodu jakichś głupich listów,
nawet nie były straszne.
A potem twój… O mój Boże.
Ktoś nadepnął na bobra czy piżmaka twojego syna,
chuj wie, co to było.
To ty obniżyłaś wartość domu.
Zgadza się, Nora.
Podebrałam ci dom, bo to dobry interes.
Chcieliście go z Chamberlandem dla siebie, prawda?
To on był wtedy w tunelu.
Proszę cię. Szybko przestaliśmy się spotykać.
Wybacz, że żyję pełnią twojego życia.
Ale to nie moja wina, tylko twoja.
A teraz chcę ci coś powiedzieć.
Wypierdalaj z mojego domu.
Coś czuję, że nie będzie ci tu tak dobrze,
jak byś chciała.
Lepiej uważaj.
Grozisz mi?
Nie…
ale będę obserwować.
Czołem!
Jesteśmy twoimi sąsiadkami.
Chciałyśmy się przedstawić.
Ja jestem Pearl, a Maureen znasz.
Cześć, Karen Calhoun. Miło mi.
A to mały Baron.
Och, piesek.
Nie wiedziałyśmy, co przyrządzić,
więc ja zrobiłam ciastka z karmelem.
Długo wytrzymają w lodówce.
A ja przygotowałam klasyczny angielski placek orzechowy.
Na dół, piesku.
Idź. Poszukaj zabawki.
Szukaj.
Posłuchajcie.
Aktualnie jestem na keto, więc tego nie wezmę.
Ale życzę wam smacznego.
Jasne.
Boziu.
K-A-R-E-N. Karen.
To stacjonarny?
Halo?
Że co?
Nie!
O mój Boże.
Boże!
Cholera!
Ty pieprzona suko!
Halo.
Cześć. Co u ciebie?
Karen, czemu dzwonisz?
Może byś wpadł
albo przysłał kogoś do mnie.
Wydaje mi się, że ktoś tu jest,
a ja…
Myślę, że to Nora.
Co?
Mógłbyś przeszukać dom,
sprawdzić, czy ktoś tu jest.
Nie ma mowy.
Ani nie przyjdę, ani nikogo nie przyślę.
Nie lubię przytyków w sprawie mojej erekcji.
- Co? - Nie jesteśmy przyjaciółmi.
Nie po tym, jak to się skończyło. Mam wielu przyjaciół,
którym też się nie podoba twoje zachowanie.
Nawet nie dzwoń na policję.
Chciałaś być na swoim,
więc masz, co chciałaś.
Zaczekaj.
O kurwa.
Baron, piesku?
Na co tak szczekasz?
Hej. Baron.
Że co, kurwa?
Baron, czy ktoś tędy wszedł?
Cholera.
Baron, chodź.
Chodź. Tak.
Dobry piesek.
Przyjedziecie z samego rana, prawda?
Tak, gdzieś o 6.30, 6.45.
Cudownie. Mam problem z pleśnią.
Przywieziemy osuszacze. Wszystko.
Dobrze. Dziękuję. Dobranoc!
Droga pani Calhoun, witaj w swoim koszmarze!
Reputacja cię wyprzedza.
Dom wołał już od dłuższego czasu.
Kiedy go usłyszałaś?
Najpierw wołał mnie.
Chciał, żebym dostarczył mu takich jak ty,
ludzi, którzy wykazują się chciwością.
Jeszcze się odezwę.
Chciałem tylko pogratulować pięknego domu.
Nasza przyjaźń tylko się pogłębi.
Chcę wiedzieć o tobie wszystko.
Dom skrywa wiele tajemnic, o których się dowiesz.
Chętnie się nimi podzielę.
Jestem Obserwatorem.
Przepraszam za ostatnie tygodnie. Dni mi się mieszają.
Drobiazg. Jak się czujesz?
Dobrze.
Wreszcie…
Moja rodzina też…
Chyba w końcu ruszyliśmy naprzód.
Dobrze to słyszeć.
Carter świetnie sobie radzi.
Ellie…
Ellie chce studiować na Uniwersytecie Browna,
w przyszłym tygodniu tam jedziemy.
No nie?
Gdybyś powiedział mi,
że moje dziecko trafi do elitarnej szkoły,
pomyślałbym, że to jakiś żart.
A Nora?
W piątek miała kolejną wystawę. Nie do wiary.
Nie znam się na sztuce,
ale z tego, co widzę, jest na fali.
Cudownie.
A co z wami? Z waszym związkiem?
Jest dobrze.
Najgorsze za nami.
To był trudny rok.
Ruszyliśmy naprzód, wyprowadziliśmy się,
zostawiliśmy wszystko za sobą.
Właśnie, Karen musiała sprzedać dom.
Coś musiało się stać.
Mieszkała tam jakieś dwa dni.
Może sprzedała go z zyskiem.
Jeśli taki był plan,
to źle odczytała rynek, bo go sprzedała.
Zgadnij, za ile. Serio.
Za 2,6 miliona.
2,6!
Straciła kupę kasy.
Nie wiem, kto go kupił,
ale zrobił interes stulecia.
Znów mówisz o domu.
Tak, spytałeś o niego.
Wcale nie.
Nie potrafię zapomnieć.
Nie mogę sobie odpuścić.
Czuję, że ktoś sobie z nas zadrwił,
a ja nigdy nie będę wiedział czemu.
Nie wiem, jak to zrobił, ale to zrobił.
Mam po prostu… zapomnieć?
Nie wiem, jak to zrobić.
Cały czas muszę…
Staram się,
by ta historia miała szczęśliwy koniec,
ale to niemożliwe.
Pięć minut temu, gdy mówiłeś o rodzinie,
brzmiało to jak szczęśliwe zakończenie.
Ale ty tego tak nie odbierasz, prawda?
DAKOTA - SPYTAJ O WYCENĘ (603) 555-0014
Hej, Jasper!
Jasper, chodź.
No chodź.
Idziemy.
Brawo!
Mogę w czymś pomóc?
Nie, ja tylko…
Piękny dom.
Dzięki. Dopiero się wprowadziliśmy.
Tak? Gratuluję.
Ben.
John.
Miło mi, John. Mieszkasz w pobliżu?
Tak, kilka ulic w tamtą stronę.
Super.
To do zobaczenia?
Zdecydowanie.
Cześć.
Hej, gdzie jesteś?
Stoję w korku.
Tunel jest pełen aut, czekam i czekam.
Jak poszła ci rozmowa?
Dobrze. Zobaczymy.
Skarbie.
Mówię to zbyt rzadko,
ale…
naprawdę doceniam całą twoją pracę.
To, że chodzisz na terapię.
To dużo zmieniło.
Naprawdę się cieszę. Mam nadzieję, że ty też.
Tak, dzięki.
Cieszę się.
Bardzo cię kocham.
Ja ciebie też.
Niedługo będę.
SPRAWA OBSERWATORA POZOSTAJE NIEROZWIĄZANA.
Napisy: Jakub Jadowski