ISANG SERYE MULA SA NETFLIX
Diyos ko po.
Gustong-gusto ng mga tao ang mga paso mo.
Bumenta na ang kalahati sa gawa mo. Sa loob lang ng 25 minuto.
Naku. Hihimatayin ako.
Nasa'n si Dean?
Sa bahay, kasama ang mga bata. May mga takda at…
Oo, di pa rin kami kampanteng iwan sila mag-isa.
Pero, ikaw at siya ay…
Ayos lang naman?
Siguro.
Tanuning mo ako mamaya.
Baka ito lang ang kailangan.
Sumagot na ang Miami Basel at Geneva Basel.
Naalala mo, di ko alam kung sino sa kanila ang mag-iimbita sa 'yo.
'Yun pala, dalawa sila.
Totoo ba? Naku, ang saya.
Ang galing mo. Kailangang sumikat ka na rito, Nora.
Ganito ang itsura ng sumisikat na.
Parang may nagbibiro lang sa akin.
Diyos ko po. Wow. Wow.
Ito ay…
Wala akong masabi.
Nora, ano'ng nangyari sa 'yo?
Pasensiya na. Si… Dean.
Sinisisi niya ang sarili niya sa pagbenta namin sa bahay.
At nandito ako, ganito ang ginagawa.
Ang hirap lang.
Oo. Bruce, si Nora ito.
Pasensiya at gabi na. Ano…
Meron na bang…
Okey, wala pang alok?
Ano? Oo, dalawang linggo na ang nakalipas.
Okey, kaya…
Ibaba mo ang presyo.
Kailangan nang maibenta.
Ayan…
Uy.
Iba ito. Okey?
Di lang ako makatulog. Aktibo pa ang isip ko.
Naisip ko lang si John Graff at nagkaideya ako.
-Hindi. -Makinig ka muna.
-Hindi ako makikinig. Hindi. -May nakalimutan tayo.
Okey.
Okey. Ikaw ang nagsabi nito.
Ano 'yun?
Tama si Theodora, okey?
Nakita ko siya, di ba? Siya raw si John.
Tapos no'ng kinuwento ni Theodora si John Graff,
Inisip ko lang na siya, di ba? Tama kasi.
Nakatatak sa isip ko simula no'n,
pero kung siya si John Johnson?
Pangit na pangalan,
-alam mo na 'yon, di ba? -Tumigil ka na.
Paano kung tama ka? Tao lang siya, di ba?
Tauhan lang, nagpapanggap,
isang taong nautusan lang, di ba?
Di siya magtatago kasi hindi siya si John Graff, di ba? Kaya…
Kung tumawag tayo ng guguhit sa kanya?
-Hindi. -Makinig ka.
Ilalagay natin 'yun sa mga flyers sa lugar
at titingnan kung nakikilala siya rito.
Dean, tama na! Okey?
Tanggapin mo ang pagkatalo natin.
-Oo, alam ko. -Hindi.
Iniisip mo pa ring hindi pa tapos at sinasabi kong tapos na ito ngayon.
-Nag-subway ka ba kanina? -Ano?
Nagkagulo. Nahuli ng dalawang oras ang tren. Alam mo kung bakit?
Istasyon ng Canal Street no'ng umaga, parating na ang walong train
at isang baliw ang tumulak sa dalawang tao sa riles. Patay, gano'n lang.
Itong siyudad.
May nangyayari rito.
Para itong sakit at sinubukan kong ilayo tayo rito,
pero ito tayo ulit, sa dating tirahan.
Di ko ito matanggap.
-Nasa atin na. -Hindi.
-Atin ang bahay… -Hindi.
…maayos na buhay pero ninakaw 'yun sa atin,
at ibabalik ko 'yun para sa atin.
-Di natin kaya. -Di pa nabebenta.
-Alisin natin sa market. -Hindi. Hindi, Dean!
Malapit na tayo. Nandoon na tayo!
Hindi 'yan totoo! Hindi tumama ang mga hinala natin!
Hindi natin malalaman.
Hindi na natin malalaman pa.
Parang isang taong tumulak ng mga tao sa harap ng tren, tayo 'yun.
Isang kilos na bayolente.
'Yun lang.
Dapat natin itong harapin, okey?
Harapin natin at ituloy ang buhay.
Okey?
DI KILALA
Napadalaw kayo?
-Ang ganda. Salamat. -Oo.
Uy.
Sana okey na bumisita kami.
Tumawag ang anak mo at sinabing medyo sumama ang kalagayan mo,
Oo, sila…
Inalis ako sa trial.
May mga resultang lumabas at kumalat na rin ito.
Naku po. Nakakalungkot.
Kung may kailangan ka… Kahit ano.
Oo.
Oo nga.
Kung okey lang,
may bodega sa gilid nitong ospital.
Okey?
Isang malamig na Coke at kaha ng Parliament lights.
Bawal yata rito manigarilyo.
Wala akong pakialam.
-Okey. Baba na ako. -Oo.
Halika rito.
-Puwede? -Oo.
Ramdam kong nag-aalala ka.
Oo. Ang bahay, di maibenta.
Ibig sabihin, mauubos na ang pera niyo?
Hindi, tingin ko, magiging maayos kami sa pera.
Ang mga gawa ko ay nakikilala na.
May show akong sold out, may susunod pang dalawa.
Ikaw talaga, Gng. Nora Brannock.
Si…
Si Dean.
Siya ang di humihinto.
Binalik niya ang mga suspek sa pader sa apartment.
Nakita ko na 'yan.
Isang misteryong di mo malutas, mababaliw ka talaga.
Problema 'yan ng tao.
Na kailangang malaman. Pag di malaman, 'yan ang papatay.
Aking bayani.
-Binuksan ko para sa 'yo. -Talaga?
Oo.
Sindihan mo nga, pogi.
Ang sarap nito.
Dean! Uy, nakita mo na? Page Six?
"Bagong Pangyayari sa Murder House."
Galing.
"May mga bagong nakakatakot na sulat
ang dumating at pinasisinungalingan ang aktong pagharas sa may-ari."
"May tatlong sulat galing sa isang 'Tagabantay' ang dumating
at bawat isa sa kanila ay itinuring na dating suspek."
"Ano pa ang kaduda-duda?"
"Ang mga sulat ay ipinadala galing sa lower Manhattan processing facility,
malapit lang san nilipatan ng kasalukuyang nagmamay-ari ng 657."
"Palatandaang minsa'y nagsasaad ng harassment, ngayon ay panloloko."
Dean, pinadalahan mo ba sila ng sulat?
Baka nga.
Pinapalala mo lang ang lahat.
Di ba 'yun tama lang? Bumalik ang ginawa nila?
Okey, di ako sang-ayon.
Di ko gagawin ito, at iyon.
Di ba malinaw ang sinabi ko?
Aalamin ko kung sino ang may gawa nito.
Tinaggap ko na 'yon, dapat ikaw din.
Aalamin ko kung sino ang sumira sa pamilya natin.
Ikaw 'yun. Ayaw mong tumigil kaya nasisira ang pamilya natin,
at di mo iniintindi ang tunay na importante!
Kung mahalaga ako sa 'yo,
pupunta ka sa Westfield
at hihingi ng tawad sa mga pinadalhan mo ng mga sulat.
Narinig mo?
Di ko kaya 'yan.
Di ko tinanong kung kaya mo o hindi. Tinanong ko kung narinig mo ako.
-Uy. -Uy.
Nakaayos ka.
Aalis ako.
-Di ka kakain kasama ang mga bata? -Hindi, ikaw 'yun.
Magiging normal na tao ako at lalabas kami ni Marjorie.
Ginawa mo na ba?
Hindi pa, kailan ba dapat?
Kung ako sa 'yo, gagawin ko na ngayon.
Mom, aalis ka?
Oo, hahalikan kita. Magandang gabi.
Paalam, Mom.
Uy.
Maramdaman mo na ang lahat sa taong ito,
pero ipangako mong di mo gagantihan ang mga tao sa buhay niya.
Oo. Sige.
Dean, di ka maniniwala rito.
Kilala mo na ang gumawa nito?
Ang dating may-ari ng bahay…
ay ako.
Anong pinagsasabi mo?
Ako ang dating may-ari.
Bakit di mo sinabi?
Ano sa tingin mo?
Kasi ikaw si Ang Tagabantay?
May huling istroya ako.
No'ng nakilala kita, kinuwento ko ang asawa ko,
pero no'ng nakilala ko 'yung babae,
namuhay kami nang masaya at mapayapa.
totoo 'yan nang ilang taon,
pero naghiwalay din kami.
Nanlamig sa isa't isa,
at dahil ako ang may malaking kita at siya ay umaasa lang,
binayaran ko ang alimony niya.
kaya kailangan kong rumaket ulit.
Minsan, may tour ako, raket ko pa rin ang pagiging detektib,
at kahit binigay ko ang kalahati sa kanya,
nakapag-ipon pa rin ako.
Walong taon na ang nakalipas, na-stroke siya at namatay.
Biglang di na ako nagbabayad buwan-buwan,
pero wala akong makitang bahay.
Limang taon akong naghanap. Wala akong magustuhan, alam mo 'yon?
Nalaman ko nang masilayan ng mata ko.
Nag-alok ako ora mismo. 30 araw ang nakalipas, akin na ito.
Sumali rin ako sa Country Club.
Do'n natuklasan ang kanser ko.
Kumalat na ito.
Wala nang magagawa ang mga doktor dito,
pero may oncologist sa Mexico na may alam pang solusyon.
Pero mahal maningil, wala na akong nagawa.
Binenta ko ang bahay.
Para akong pinaglaruan.
Nakuha ko na ang paraiso pero binawi ito sa isang iglap lang.
At, di kita niloloko,
nakakuha ako ng tawag galing sa probate court ng Sarasota, Florida.
Lumalabas na ang asawa ko,
no'ng maaga pa ang pagsasama namin,
ay nakapagtabi
ng $1.4 milyon na royalty.
Di ko pala kailangang ibenta.
Alam kong gusto mo ito
tulad ng pagkagusto ko rito.
Isang bagay lang ang kailangan kong gawin para makuha ulit ito.
Kumbinsihin kaming ibenta.
Nakatanggap ako noon ng "Awit para sa Bahay" na sulat,
unang buwan ko pa lang.
Dear 657 Boulevard,
sasabihin kong ikaw ang pinakamaingat na ginawang bahay na nakita ko.
Naging interesado ako rito, pero di ko alam kung ano.
Kaya, nagsaliksik ako.
Nakilala ko si Roger Kaplan at ang mga estudyanteng sumunod sa kanya,
At kung gaano nila siya kamahal.
At nakita ko rin ang sulat ng Tagabantay
na nai-post ni Carol Flannagan at inaakusahan si Roger.
Di ko na pinansin 'yun. Nalimutan ko na nga.
Pero naalala ko.
Isang perpektong plano.
May nakita akong typewriter sa eBay na may parehas na typeface sa mga sulat.
Hindi ito mahirap.
Minamahal na kapitbahay sa 657 Boulevard.
Tinatanggap namin kayo sa kapitbahayan.
Kung totoo ang lahat…
Di ka nahuli. Bakit sinasabi mo pa sa akin ito?
Walang bakas ang ginawa ko, Dean.
Hinding-hindi mo malalaman ang katotohanan
at alam kong mababaliw ka ro'n
at di 'yun para sa 'yo.
Paano si John Graff?
Nagkataong
ako lang ang nakaalam na may John Graff.
Kasi walang gano'n. Gawa-gawa ko lang.
Ang mga ebidensiya.
Ginawa ko ang mga sulat na natanggap niya sa Tagabantay.
Ang litrato ng krimen,
galing sa pagpatay sa Colorado,
ang nakausap mong nagpapanggap na si John Graff,
binayaran ko.
At ang pigtails?
Isa siyang artista, kung maniniwala ka lang.
Napansin ko tuwing nando'n ako sa umaga, di mo binubuksan ang alarm.
Kaya pinagbihis ko siya bilang landscaper at pinaakyat sa bintana
nang di nakukuhanan ng kamera ni Dakota.
Nagtago siya sa basement hanggang matulog ka.
Wala akong alam tungkol sa mga lagusan.
Nang nabanggit mo ito, bago sa akin.
Baka do'n dumaan si Jasper at naglaro sa dumbwaiter,
at wala akong kinalaman do'n. Siya lang 'yun.
Tumira sa bahay si Andrew Pierce,
pero isa siyang baliw, adik, at madaling malinlang.
Ito siya, sinisipsip ang daliri.
Ibig sabihin ba, magiging bampira siya?
Andrew, gusto kong pag-usapan ang mga sulat na natatanggap niyo
galing sa Ang Tagabantay.
Anong sulat?
Ano'ng sinasabi mo? Ngayon ko lang nakita ito.
Nakita 'yan ng pulis kung saan nagpakamatay ang asawa mo.
Nasa pitaka niya. Di sinabi sa 'yo?
Hindi.
Pero di na ako magtataka.
Itong mga pulis… Westfield, NYPD,
magkakasabwat.
Pero, teka lang.
Di rin ito nabanggit ng asawa mo?
Hindi, hindi, hindi.
Tingin ko, hindi.
Teka, naaalala kong may sulat.
Pero di sila nananakot. Sila ay…
Sila ay namumuri.
Nagsisimula ba sa, "Awit para sa Bahay"?
Oo. Naaalala ko na. Oo.
"Awit para sa Bahay." Marami 'yun.
Wala akong alam kay Mitch at Mo.
Di kasama si Chamberland, di rin si Karen.
Di nila alam na do'n ako nakatira,
o sa Westfield.
Detektib Chamberland.
Tinawagan ko siya no'ng ipadala ko ang unang sulat,
para maalala niya ako
pag kailangan niya ng pribadong imbestigador.
Theodora? Oo, naaalala kita. Kumusta ka?
Di ito tungkol sa 'yo, Dean.
Ikaw ay…
Mabuting taong may masayang pamilya.
Tungkol ito sa bahay.
Napakagandang bahay.
Di ko maintindihan. Parang masusuka ako.
Alam ko.
Nagtiwala tayo. Nando'n siya sa bahay.
Binigay natin lahat sa kanya.
At siya ay…
isang kaibigan.
Alam ko.
Halika. Alam ko, dito ka.
Alam ko.
Uy. Tuloy ka.
Okey.
Gusto ko lang humingi ng tawad sa pagpapadala ng sulat
at ikinahihiya ko ito.
Okey na 'yun.
Hindi, isa itong katangahan. Okey?
Inaamin ko iyon.
Kaso nagalit ako sa lahat, talaga,
pero di ko alam ang kay Mitch.
Kung alam ko lang, sumpa man, di ko na sana ginawa ito.
Oo.
Namatay ang asawa ko sa embolism
at ang anak ko ay nakakulong kasi pumatay siya,
nakikita mo na ang lahat.
Bakit pala nagbago ang isip mo?
Kasi kilala na namin siya.
-Alin, ang mga sulat? -Oo.
Ang mga sulat, mga kakaibang bagay.
Siya ang dati niyong kapitbahay, Theodora Birch, private investigator.
Dating kapitbahay saan?
Kapitbahay dito, sa bahay namin.
Theodora Birch, magandang babae.
Naka-gloves palagi, miyembro din sa Country Club.
Ibinenta niya ang bahay dahil sa kanser…
Teka lang.
Si Samantha at Ted Forrest ang nagbenta sa inyo ng bahay.
Matandang mag-asawa, tahimik, nakilala namin sila sa St. Augustine.
Walang tumirang black diyan,
wala sa loob ng 25 taong nakatira ako rito.
At di rin siya miyembro sa Country Club.
Kilala ko ang mga Black na miyembro roon
at di ito magandang bagay…
pero kaunti lang sila.
Kaya, Theodora Birch?
Maaalala ko 'yun.
Hello, Nina. Ikinalulungkot namin.
Kami si Dean at Nora Brannock.
-Hi. -Hi.
Salamat sa pagpunta.
Ikinagagalak kong makilala ka.
At ito si Suvi. Hi, Suvi.
Mag-hi ka.
Lagi kang binabanggit ng lola mo.
Mahal mo si Lola, di ba?
Di ko alam kung paano sasabihin ito,
pero ang nanay mo…
May nabanggit ba sa kaso namin?
Kahit kaunti?
Kaunti, oo.
Huwag kang magugulat, pero,
sabi niya sa mga huling saglit
na siya pala 'yon.
Siya ang sumusulat,
na siya ang may-ari ng bahay noon.
Oo, di 'yan totoo.
Ano?
Napansin ko nitong nakaraan, may mga ginagawa siya.
Parang nagsusulat ng istorya,
pero ayaw niyang ipakita.
Isa, dalawa, tatlo…
Tapos, sabi niya…
Sige. Sasabihin ko ang totoo.
Okey.
Gusto niya kayong bigyan ng kapayapaan.
Tingin ko, gusto niya rin.
Ayaw niyang di malutas ang huling kaso.
Gusto niyang malaman ang istorya, kaya…
Sumali siya sa istorya.
Oo, okey. Ano 'yun?
Okey.
DAKOTA UY - MISS NA KITA
Tama.
Oo.
Kakausapin ko siya.
Ano, lahat ba, o…
Bahay na!
-Relaks lang, sige. May balita kami. -Nandito na sila.
-Pasok ako sa Basketball team! -Wow!
Ano? Paano nangyari?
-Teka lang. -Batiin mo na lang siya.
Ano lang… maliit lang siya.
-Point guard ako. -Okey ang sagot. Gano'n nga.
Okey na 'yan. Tatawagan kita.
-Ano 'yan? -Limang minuto lang.
Salamat.
-Tingnan mo si Spud Webb. -Ano!
Diyos ko po!
-Natutuwa ako sa 'yo. -Oo.
At may balita rin ako.
May alok na sa atin.
Cash, bayad agad, gusto nila ang bahay.
-Magkano? -2.75.
Di kalakihan,
pero kung iiwan daw ang mga gamit, sabi ni Bruce,
puwedeng maka-125, 150 pa.
Sino ang bibili?
Ewan. Isang LLC.
Oo nga naman.
Oo. At ito pa. Ang gusto lang nilang palitan ay
ang kusina.
Ano? Totoo ba?
Di lahat ay gusto ang butcher block.
Alam niyo naman. Wala silang taste.
-Check mate! -Okey, pamilya Brannock.
Ano'ng desisyon natin?
Oo na ako.
Oo.
-Oo. -Oo.
-Oo! -Oo!
Natutuwa ako sa pulong na ito ng bagong
pinalawig na Westfield Preservation Society.
Oo, at magpakilala tayo? Mo?
Ako?
Okey. Ako si Maureen. Tawag nila sa akin ay Big Mo.
Balo na ako, nito lang. Diyan lang ako nakatira sa kabila.
Salamat kay Pearl, sa pagsali sa akin.
Alam niyo naman, walang ginagawa.
Kumusta kayo? Ako si Roger Kaplan, at
mahilig ako sa lumang bahay, mula bata pa ako.
Masaya akong makasali rito.
Ikinatutuwa rin namin.
Ako si Pearl Winslow, kilala niyo ako.
At ito si Jasper, sekretarya natin.
At… William?
Hello. Ako si William Webster. Bill ang tawag sa 'kin.
Lumipat ako sa Westfield no'ng 1995.
1995?
Oo, ano lang ako…
Gusto kong makatulong na panatilihin sa bayang ito ang nararapat.
Kaya…
Salamat.
Bill ang pangalan mo?
Pamilyar ka sa akin.
Sa aklatan nagtatrabaho si Bill, kaya siguro doon mo siya nakita.
Tingin ko, alam ko na kung saan.
Tingin ko, sa aklatan mo ako nakita.
May pamilya ka, Bill?
May bagong may-ari ng bahay sa kabila.
May bagong kapitbahay. Salamat, Jasper.
Jasper, sabihin mo sa amin ang nakita mo.
Malalaking tipak ng…
pink na marmol na nasa kusina.
Pink na marmol. Di ko nga alam na meron no'n.
Malaking pag-unlad ito galing sa butcher block, tingin mo?
Tama?
May sasabihin lang ako.
Naiintindihan ko ang pagpapanatili
sa mga harapan ng lumang gusali,
pero may hurisdiksiyon ba tayo sa desisyon ng may-ari sa interyor?
Hindi opisyal,
pero masugid tayong nagrerekomenda sa kanila kung ano ang dapat.
At ano ba dapat ang nararapat na materyales sa countertop
na gagamitin sa kusina tulad ng…
sa 657?
Oo, 657.
Sa totoo lang,
nakapasok na ako sa bahay, noon pa.
Naaalala ko ang orihinal na countertop.
Ito ay polished black walnut,
akalain mo 'yun,
na karaniwan sa isang Victorian na pagbuo, bandang 1920.
Makakatulong 'yan. Salamat.
Jasper, polished black walnut. Pakisulat mo nga.
Sige lang, sige lang, at…
Buksan mo ang mata mo.
Naku, Georgia. Diyos ko.
Nahuli mo ang gusto ko.
Magiging masaya ako rito.
-Maraming salamat. -Wala 'yun.
-Mag-usap tayo bukas. -Sige!
Sige, paalam.
Uy, wow.
Wow.
Ang ganda. Curated.
Maganda. Salamat.
Ako 'yan, alam mo.
Wow. Single na babaeng inaalagaan ang sarili niya.
Salamat. Bukas ulit.
Alam kong darating ang araw na ito.
Gusto mo ng maiinom?
Gusto mo ng Whishering Angel?
May Snapple.
May ref akong puno ng… naku po,
lahat.
Ikaw pala 'yun.
Halata naman kung iisipin, pero…
Mapilit kang ibenta ko ang bahay.
Ako, ang?
At babalikan ba natin ang bagay na 'yan, Nora?
Gawa mo ito.
Ikaw ang nagkalat ng tungkol sa mga sulat
na hindi naman nakakatakot.
At 'yung… naku.
May nakaapak sa alagang beaver o muskrat ng anak mo,
kung ano man 'yun.
Ikaw ang nagpababa ng halaga nito.
Tama 'yun, Nora.
Kinuha ko ang bahay niyo! Kasi maganda ang halaga nito!
Ikaw at si Chamberland, di ba?
Siya ang nakita namin sa lagusan.
Naku. Saglit lang kami at naghiwalay din.
Pasensiya kung ikaw dapat ang nandito.
Pero di ko kasalanan. Sa 'yo.
At may sasabihin ako nang harapan.
Lumayas ka sa pamamahay ko.
Pakiramdam ko, di masusunod ang lahat ayon sa
gusto mo.
Kaya mag-ingat ka.
Ano, tinatakot mo ako?
Hindi…
pero magbabantay ako.
Hello!
Hi! Kami ang kapitbahay mo.
Gusto lang naming magpakilala.
Ako si Pearl, at kilala mo na si Maureen.
Ako si Karen Calhoun. Ikinagagalak kong makilala kayo.
Ito si munting Baron.
Ay, aso.
Di namin alam ang ibibigay sa 'yo,
kaya ito, caramel swirl blondies.
Masarap 'yan pag naka-freezer.
At ginawan kita ng classic English walnut pie, akalain mo.
Okey, sige, baba ka.
Sige na. Laro ka sa squiggle.
Sige, hanapin mo.
Mga binibini.
Ngayon kasi, naka-keto diet ako, kaya di ko matatanggap 'yan.
Pero tingin ko, magugustuhan niyo.
Okey.
Naku.
K-A-R-E-N. Karen.
Telepono ba 'yun?
Hello?
Ano ba ito?
Naku, naku, naku!
Diyos ko po.
Naku naman.
Buwisit!
Gago ka!
Hello.
Kumusta ka?
Bakit ka tumatawag, Karen?
Naisip ko lang kung makakapunta ka rito
o puwedeng magpadala ng tao mo para tingnan ang bahay.
Parang may tao rito
at…
tingin ko, si Nora 'yun.
Ano?
Baka puwede niyong tingnan ang bahay,
para makita kung may tao nga.
Hindi. Ayaw ko.
Di ako pupunta at wala akong ipapadala.
Ayokong napapahiya dahil sa ED.
-Ano? -Ikaw at ako, tapos na tayo.
Matapos ang lahat, at kilala mo ang mga kaibigan ko,
di rin sila natutuwa sa inaasta mo.
Huwag ka na ring tumawag sa 9-1-1. Okey?
Sabi mo, kaya mong mag-isa
at 'yan ang mapapala mo.
Sandali.
Naku.
Baron, sweetie?
Ano'ng tinatahulan mo?
Uy. Baron.
Okey.
Ano ito?
Baron, may lumabas ba rito?
Naku po.
Baron. Tara na. Halika.
Baron, halika rito. Tara, okey.
Halika. Good boy.
Bale, nandito kayo nang umaga, di ba?
Mga 6:30 nandiyan na kami, 6:45.
Okey, sige. Ang problema ko ay mga amag.
Magdadala kami ng dehumidifier. Lahat.
Sige. Salamat. Magandang gabi!
Bb. Calhoun, tuloy ka sa iyong bangungot!
Di maganda ang reputasyon mo.
Tinatawagan ako ng 657.
Kailan mo unang narinig?
Narinig kong tinatawag ako ng bahay.
Pinagdala ako ng taong katulad mo,
'yung inuuna ang kasakiman sa lahat.
Di ito ang huling beses na makakatanggap ka nito.
Binabati kita sa bago mong tahanan.
Ang pagkakaibigan natin ay lalalim pa sa mga panahon.
Inaasahan kong malaman ang lahat sa 'yo.
Maraming sikreto sa loob ng 657 at malalaman mo ito.
Nais kong ibahagi ito sa 'yo.
Ako Ang Tagabantay.
Pasensiya nitong mga nakaraang linggo. Laging nasisira ang araw ko.
Wala 'yun. Kumusta ka?
Okey lang. Maayos.
Pakiramdam ko, sa wakas…
Sa totoo lang, ang buong pamilya…
Tingin ko, nakalimutan na namin.
-Mainam 'yan. -Oo.
Masaya ngayon si Carter.
Ellie…
Si Ellie, gustong makapasok sa Brown.
Pupunta kami ro'n sa susunod na linggo para tingnan.
-Wow. -Oo, di ba?
Kung sasabihin mong
may anak akong papasok sa isang Ivy,
iisipin ko, "Hindi, isang pagkakamali 'yan."
At si Nora?
Ayun, may show siya noong nakaraang Biyernes. Di kapani-paniwala.
Ano siya, wala ako sa mundong 'yun,
pero, halata naman, sumisikat na siya.
Kaya maganda rin.
Kumusta kayo ni Nora? Ang relasyon niyo?
Okey kami. Oo, okey lang.
Tapos na kami ro'n.
Tapos na ang mahirap na taon, di ba?
Nakalimot na kami, limot na namin ang bahay,
lahat ng bagay. Nakaraan na lang sila.
Oo nga pala, binenta na ni Karen ang bahay.
May nangyari siguro, di ba?
Kasi 48 oras pa lang siya ro'n.
Baka inayusan at binenta niya.
Kung 'yun ang plano,
nagkamali siya kasi binenta niya.
Hulaan mo kung magkano. Sige lang,
2.6.
2.6!
Malaki ang nawala sa kanya.
Di ko alam sino ang bumili, pero,
magandang presyo 'yun, pare.
Bahay na naman ang kinukwento mo.
Tinanong mo kasi.
Hindi.
Di ko malimutan.
Di ko basta lang makakalimutan.
Pakiramdam ko, pinaglaruan kami
at di ko malalaman kung bakit.
Sa puntong ito, di ko masasabi kung paano, pero nagawa nila.
At basta ko na lang kakalimutan?
Di ko alam kung paano.
Kaya kailangan kong…
Subukang
maging maganda ang wakas nito,
pero hindi kaya.
Kaninang kinukwento mo ang pamilya mo,
mukhang masaya naman na.
Pero di 'yun ang nararamdaman mo, di ba?
DAKOTA FOR A QUOTE (603) 555-00144
Uy, Jasper!
Jasper, halika rito.
Tara na. Sige na.
Tara na.
Nasalo mo!
Ano'ng matutulong ko?
Wala naman…
Ang ganda ng bahay.
Salamat. Kalilipat lang.
Gano'n ba? Pagbati.
Ben.
John.
Ikinagagalak ko, John. Dito ka nakatira, o…
Oo, banda riyan lang.
Ayos.
Okey, mauna na ako?
Oo ba.
Hi.
Uy, nasa'n ka?
Natrapik lang.
Dito sa Lagusang Holland, mahaba ang linya.
Kumusta ang interbiyu?
Maayos naman. Tingnan natin.
Uy, babe.
Alam kong di ko pa nasabi ito, pero
ano lang…
natutuwa ako sa ginagawa mo.
Ang therapy at iba pa,
makakatulong ang mga ito.
Masayang-masaya ako. Sana ikaw din.
Oo, salamat.
Masaya ako.
Mahal na mahal kita.
Mahal din kita.
Pauwi na ako.
DI PA NALULUTAS ANG KASO NG TAGABANTAY
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni YobRivera