SERIAL NETFLIX
Ktoś ty? Wracaj tu!
- Dean! - Stój!
Czekaj! Może mieć broń!
Ktoś ty?
- Dean, czekaj! - Wracaj tu!
O mój Boże!
Jasna cholera!
Co to jest?
Wracaj! Stój!
Gdzie on jest?
Nie widzę.
Kurwa, gdzie on jest?
Nie!
Zaczynają węszyć.
Co was tu dziś sprowadza?
- W piwnicy jest ukryte przejście. - Prowadzi do tuneli.
Trafiliśmy tam na kogoś,
goniliśmy go, ale znikł.
Po tym, co zrobiliście w country clubie,
pewnie podejrzewacie, że to byłem ja?
Uważacie, że to ja za tym stoję, razem z Karen.
Że chcemy zmusić was do sprzedaży domu?
A co z teorią o Johnie Graffie, Dean?
Już wiem!
Powiedziałeś, że zatuszowałem jego zabójstwa.
Przy wszystkich.
Może z nim współpracuję.
Chcemy tylko powiedzieć,
że cały ten czas ktoś mógł wejść do naszego domu.
Podczas prohibicji te tunele służyły do przemytu alkoholu.
Jest tam łóżko. Nawet jedzenie.
Ten, kto tam był, musi tam sypiać.
Może ktoś jeszcze. Ja i John Graff.
Może to być ktokolwiek, dlatego tu jesteśmy.
By prosić o pomoc waszego podejrzanego?
Wiesz co?
Nie wykluczam, że to ty i Karen za tym stoicie.
Mógłbyś się postarać i załatwić nakaz przeszukania.
Trochę się zrehabilitować,
żebyśmy cię nie podejrzewali.
Więc jak mam udowodnić swoją niewinność?
Zablokowałem przejście.
Ale powinieneś tam pójść.
Wejść do tych tuneli.
Może wysłać ekipę, która sprawdzi, dokąd prowadzą.
- To jak labirynt. - Prowadzą wszędzie.
Pewnie do domu Mitcha i Mo,
- do Winslowów. - Tak, do Winslowów.
Rozumiem, co mówicie.
Wiecie, co zrobię?
Nie zrobię, kurwa, nic.
- Co? - Słucham?
Słyszeliście. Myślicie, że kiwnę dla was palcem?
Po tym wszystkim?
Nękaliście mnie i moją partnerkę przy ludziach.
Rzucając oskarżenia!
Co za tupet!
Nie do wiary.
- To twój obowiązek. - Nie możesz przymykać oka.
Przekonamy się?
Mam w dupie waszą dwójkę.
- Jesteście zdani na siebie. - Pójdę do FBI.
Gdzie? W Newark?
Zadzwonię, powiem, że będziesz.
To moi koledzy.
Z dwoma z nich idę na polowanie,
a potem dopadnę ciebie, gnoju.
Z pewnego źródła wiem, że sam napisałeś co najmniej jeden list.
Wcale nie!
- To nieprawda. - Co?
- Niby po co? - To kosztowny dom.
Przesadziłeś z wydatkami. Chciałeś się wykręcić.
Składanie fałszywych zeznań to przestępstwo.
Półtora roku w więzieniu.
Ile ich było, Dean?
Sześć? Czeka cię dziesięć lat.
- Chwileczkę. - Czy wiesz,
jak nazwać to, że grozisz komuś, by opuścił dany budynek,
choćby rodzinie?
To terroryzm.
To bzdura.
W końcu się zgadzamy.
Odkąd przyszedłeś tu ze swoim kijem w dupie,
babrzemy się w całym tym gównie,
bo tylko o tym potrafisz gadać.
Zabierz więc swoją piękną żonę i wypierdalaj z mojego gabinetu.
Nie wiem, skąd wie, ale nie ode mnie.
Nie mówiłam mu o tym, że Dean napisał jeden z listów.
Przysięgam na Boga.
Może grafolog mu powiedział.
Kazałam mu milczeć, ale prawie go nie znam.
To nie ja. Nie wiem, jak wam się wytłumaczyć,
ale musicie mi uwierzyć.
Wiem, że mieliście wobec mnie podejrzenia.
Poznał nas Chamberland,
a jemu już nie ufacie,
ale nie mam motywu, by was skrzywdzić.
Nie zostało mi wiele czasu.
Przez tę sprawę nie mogę spać i nie spocznę, póki jej nie rozwiążemy.
Powinnam spędzać czas z córką i wnuczką,
a zamiast tego pomagam wam.
Wiedzcie jedno,
rozwiążę tę sprawę, z wami albo bez was.
Dean, proszę, usiądź,
a ja powiem wam, co znalazłam.
W porządku, mów.
Rozumiem. Jesteście zestresowani.
Musimy rozwiązać sprawę,
zanim policja zwali wszystko na ciebie.
Kompletnie mi nie idzie.
Za każdym razem myślę, że ktoś inny za tym stoi.
Teraz jestem przekonany, że to Karen.
Ale wtedy policja musiałaby brać w tym udział.
A może to Mitch, Mo i ich sekta?
Może Andrew Pierce nie jest wariatem.
A może to ktoś zupełnie inny?
Co?
Poszperałam na temat Rogera Kaplana.
Podoba mi się, co znalazłam.
- Naprawdę. - Dlaczego.
Jego była żona.
To dobrze, jeśli rozwód był trudny.
Wtedy będzie śpiewać.
A była żona Rogera Kaplana ma niesamowity głos.
- Tak? - Trish Kaplan?
Nie. Już nie.
Rozwiedli się 25 lat temu.
Zostawił ją dla swojej dawnej uczennicy.
Rozwiedliśmy się…
Nie minęło nawet dziesięć minut.
Jeśli ktoś pisze dziwne listy o domu
i nazywa siebie Obserwatorem,
to na pewno Roger.
- Jasna cholera. - Dokładnie to powiedziałam.
Jasna cholera!
Opowiedziała mi historię jego życia.
Roger dorastał w biednej okolicy.
Mieszkał w małym mieszkaniu z rozwiedzioną matką.
W latach 50. to nie było byle co.
To był powód do wstydu,
ale Roger miał kolegów z bogatych okolic.
Jakie piękne cedrowe gonty!
Czy to wdowi pomost?
Nie wierzę, że tu mieszkasz.
- Nie do wiary! - Nie tylko wasz dom
był jego obsesją.
Był jeszcze jeden, Oak Terrace 55, mieszkał tam kolejny z jego kolegów.
- Czemu tak patrzysz na nasz dom? - Po prostu mi się podoba.
Wchodzisz czy nie?
Tak!
To dziwaczne.
Doprawdy?
Był biednym dzieciakiem z rozbitej rodziny.
Jego koledzy, podobni do niego,
mieszkali w posiadłościach,
które były dla niego niczym Shangri-La.
Chciał zostać architektem,
ale nie było go stać na studia.
Był biedny. Poszedł do miejscowego college'u.
Uczył się wieczorowo
i zaczął uczyć angielskiego w liceum w Westfield.
W szkole Ellie.
Tego samego roku ożenił się z Trish.
Twierdziła, że byli szczęśliwi.
Nie mogli mieć dzieci, ale nie przeszkadzało mu to.
Mieli czas na podróże
po wschodnim wybrzeżu i oglądanie domów, które tak lubił.
Oto i on.
Spójrz! Na żywo jest jeszcze piękniejszy.
Myślisz, że kiedyś w takim zamieszkamy?
Kto wie?
Ale nie kupię byle jakiego starego domu.
To będzie musiał być dom, który kocham.
Dom do mojej kolekcji.
Pewnego dnia do kupienia pojawił się dom przy Maple Grove Lane 89.
- Piękny. - Niebywały.
- Te łuki… - Cudo.
Nie rozumiesz tego. Muszę mieć ten dom.
Kochanie…
Roger, troje kupców złożyło oferty,
a twoja nie jest najwyższa.
Ale wiesz co? Możesz coś zrobić.
Poleciła mu, by napisał list do właścicieli,
opowiedział, jak kocha ten dom,
ile dla niego znaczył już od dzieciństwa,
że zajmie się nim lepiej od pozostałych,
mimo że nasza oferta była niższa.
Dziś wielu ludzi tak robi.
Wtedy tak nie było.
Roger zasiadł do maszyny.
Drodzy właściciele domu przy Maple Grove Lane 89.
Uwielbiam wasz dom od ponad 35 lat,
odkąd byłem małym chłopcem,
wasz dom dawał mi pociechę, był czymś, o czym mogłem marzyć.
Teraz marzenie małego chłopca może się spełnić.
Zgadnij, co było potem.
- Wzięli wyższą ofertę. - Zawsze tak jest.
Roger był załamany.
Jeszcze nigdy tak nie płakał.
Nawet po śmierci matki.
Wtedy wpadł na pomysł swojej lekcji.
Zaczął skromnie, od kilkorga uczniów w klubie pisania kreatywnego.
ODA DO DOMU
Ale po dziesięciu latach to był hit.
„Oda do domu”.
Wasze kolejne zadanie,
znajdźcie dom, który kochacie,
i napiszcie do niego list miłosny.
Użyjcie wyobraźni, nie bójcie się opisów.
Co podziwiacie w tym domu?
Jak byłoby w nim mieszkać?
List może być długi albo krótki.
Ocenię waszą szczerość.
Jeden egzemplarz trafi do mnie,
a drugi do właścicieli domu,
nie podpisujcie się.
Anonimowo będziecie bardziej szczerzy.
Przeczytają to tylko właściciele i ja.
Jakieś pytania?
Tak, Miko.
Może to być nasz dom?
Absolutnie nie. Piszemy o domu kogoś innego.
Dobre pytanie.
Miłej zabawy.
Drogi Folsom Bridge Drive 901.
Wasz dom jest super.
Podoba mi się, że okna wyglądają jak oczy,
a drzwi jak usta.
Ciekawe, kiedy został zbudowany. Pewnie ze 100 lat temu.
Jeśli dom jest czyimś zamkiem, to ty, Bolingbroke 452,
jesteś najcudowniejszą rezydencją godną królów,
prawdziwie magicznym miejscem.
Właściciele na pewno cię uwielbiają.
Gdybym miał się przenieść,
to tylko do ciebie, Oriole Road 84.
Ten bluszcz jest super, wygląda jak sweter.
Ta lekcja była przebojem,
powtarzał ją co roku, aż do emerytury.
Przez trzydzieści lat.
W końcu go przerosła.
Na Facebooku powstała grupa,
jego dzieciaki kochały tę lekcję.
W tym Miko,
z którą się ożenił.
Straszna zołza.
Mówiłam wam o drugim domu, który pokochał.
Oak Terrace 55.
Właściciele zaczęli dostawać listy.
Kolega Rogera dorósł i się wyprowadził.
Mieszkała tam jego siostra, Carol Flanagan,
jej syn również uczył się u Rogera.
Kiedy pojawił się pierwszy list,
wiedziała, o co chodzi.
Drogi domu przy Oak Terrace 55.
Witaj, stary przyjacielu.
Minęło zbyt dużo czasu,
musiałem napisać, jak bardzo cię podziwiam.
Twoją przepiękną boazerię.
Olśniewające witraże na piętrze.
Jesteś prawdziwym skarbem, niezwykłą szkatułką pełną klejnotów.
Cześć, mamo.
Danny!
Czy pan Kaplan wspominał kiedyś o naszym domu?
Raczej nie.
Przez kolejne dziesięć lat co roku dostawali list.
Drogi domu przy Oak Terrace 55.
Ten stary dąb z tyłu należałoby przyciąć…
Kto chciałby wymienić tak cudowny dach?
Chyba nie wymienicie starego pieca w piwnicy?
Któregoś roku pojawił się inny list.
Ponury.
Drogi domu przy Oak Terrace 55. Czemu mi nie odpisujesz?
Całe życie cię uwielbiałem i podziwiałem,
a co z tego mam? Nic.
Oddałem ci swoje serce i pragnienia.
Czego w takim razie chcesz? Gniewu?
Nie chcesz tego.
Nie spodobałoby ci się to.
Tydzień później
dostała list od niejakiego Obserwatora.
Droga pani Flanagan, poświęciłem ci tyle czasu.
Obserwuję twój dom i zapewniam ci bezpieczeństwo.
Podziwiam twoją rodzinę
i chcę dla niej jak najlepiej.
Widzę, jak pysznie obnosisz się ze swoim szczęściem.
Zwróciłaś dom przeciwko sobie.
Oak Terrace 55 odrzucił ciebie i twoją bezczelną pychę.
Czy to chciwość nie pozwala ci utrzymać rodziny razem?
Trish, skąd tyle wiesz o Carol Flanagan?
Bo przyszła do mnie następnego dnia.
Słucham?
Dała mi dwa listy, które dostała w odstępie tygodnia.
Potwierdzisz, że to twój były mąż?
Carol, to na pewno Roger.
Co zrobiła? Czemu nie poszła na policję?
Poszła. Ale nic to nie dało.
Nie byli zainteresowani.
Brzmi znajomo.
Przejdźmy się pod Oak Terrace 55
i porozmawiajmy z Carol Flanagan.
To ładny dom.
Aż dziw, że nie dostałam więcej listów.
Zapraszam!
- Jest cudowny! - Dziękuję.
Rozejrzyjcie się.
Odziedziczyłam go po śmierci rodziców.
Mój brat Dave, kolega Rogera z dzieciństwa,
nie chciał go.
Uznał, że jest za duży dla jednej osoby.
Ja jestem po rozwodzie.
Mój syn mieszka w Nashville. Córka studiuje.
Na Rutgersie, więc jest blisko.
Zapraszam, usiądźcie.
- Gdzie chcecie. - Dziękujemy.
Pięknie tu!
Naprawdę.
Jak mnie znaleźliście?
Przez Facebooka?
Wrzuciłam tam parę rzeczy.
Ci ludzie mnie nienawidzą.
Usłyszeliśmy o tobie od byłej żony Rogera Kaplana.
Spójrz na te wzory na gipsie.
- Cudowne. - Niesamowite.
- Ciekawe. - Co?
Brzmicie jak Roger Kaplan.
On też wspominał takie drobiazgi,
zresztą jako jedyny.
Te słupki! Są piękne!
Wiesz, kto je rzeźbił?
Cudowne kasetony!
Był dziwnym chłopcem.
Ale moje dzieci uwielbiały go jako nauczyciela.
Ostatni list, ten od Obserwatora.
Masz go? Możemy rzucić okiem?
Tak.
Taki sam jak nasze.
Ten sam styl i czcionka,
nawet papier.
Ale czy to na pewno Roger Kaplan?
Oda do domu jest w jego stylu,
ale listy od Obserwatora już nie. Nie sądzisz?
Nora ma rację. Adresatem Rogera jest dom.
Obserwator… on, ona, oni, pisze do właścicieli.
Dobry argument.
To samo powiedziała policja.
Że nie wiadomo, czy to ta sama osoba.
A ty wiesz, że tak?
List od Obserwatora pojawił się, kiedy wszyscy wiedzieli,
że mój mąż się wyprowadził i się rozwodzimy.
Roger chciał mnie wystraszyć, by kupić ten dom.
To jasne jak słońce.
Ale nie bałaś się go.
Kogo? Rogera?
Faceta, który bał się pieca w piwnicy,
kiedy był mały?
Nie.
Pewnego dnia…
Poszłam z listem na policję,
było jasne, że nic z tym nie zrobią.
Kiedy któregoś razu szłam spać…
Ktoś mnie obserwował.
Roger Kaplan!
Ty mała pierdoło!
Moje noże są zawsze ostre!
Przyjdź tu jeszcze raz,
a oderżnę ci te drobne jajca!
Słyszysz?
Zrozumiano?
Po tym nie przyszło już nic.
To było 12, 13 lat temu.
Z jakiegoś powodu Roger Kaplan,
albo Obserwator, zostawił mnie w spokoju.
- Mogę zobaczyć wasz list? - Jasne.
Tak, to on.
„Wiecie, co kryją ściany?” Pieprzony Roger.
Stara pierdoła.
Powinniśmy tam pójść. Wiemy, gdzie mieszka.
- Wstrzymajmy się. - A na co tu czekać?
- Przemyślcie to. - Skarbie!
Nie możecie go oskarżyć, ot tak.
- Zatrzaśnie przed wami drzwi. - Tak.
Plus, nie mamy wsparcia policji.
Więc jak mamy go dorwać?
Nie wiem.
Ale coś wymyślimy.
Mam pomysł.
Wiemy, gdzie mieszka.
Ale jeśli go spłoszymy,
schowa się i nigdy nie wyjdzie.
Ale jeśli zaczekamy…
Możemy złapać go w miejscu publicznym, też o tym myślałam.
Serio? Moja kocica.
Chodźmy.
To ten?
Tak.
Ładny.
Boże, o co on się tak pruje?
To ładny dom.
Uważaj!
To oni?
Tak myślę.
Cholera.
Wsiadają do auta. Schowaj się.
Trzecia alejka.
Kim jest Alison Roman?
To youtuberka. Jest genialna.
Świetnie gotuje. Chcę być jak ona.
Pasta harissa…
Potrzebujemy jej do potrawki.
Co jeszcze?
- Potrzebujemy… - Bajgli.
Bajgle? Jakiś chleb?
Tak!
Tak! Masło?
Idź za nimi!
Możemy wziąć…
Może chleb tostowy.
Czołem. Roger Kaplan?
Tak. A ty?
Dean Brannock. Ale pewnie to wiesz.
Ja jestem Nora Brannock.
Wybaczcie, znamy się?
Mieszkamy przy Boulevard 657. Znacie ten dom?
Zgadza się, znamy.
Dostajemy dziwne listy.
Wiesz coś o tym? Lubisz pisać listy.
„Oda do domu” i te sprawy.
Tak, to jedna z moich lekcji.
Zostawcie nas.
Zostawimy.
Ale najpierw ty zostawisz nas. Co ty na to?
Chciałem jedynie zainspirować uczniów do poznawania architektury.
Może i dostaliście jakiś niemiły list,
ale to nie moja wina.
Twój mąż przedstawia się jako Obserwator.
Wie, jak wejść do naszego domu, bo bywał w nim w dzieciństwie.
Nie wiem, o czym mówicie,
w życiu was nie widziałem.
To bzdura,
widziałem cię w tunelu pod domem dwa dni temu!
Byłeś na domu otwartym. Widziałam cię.
Tak. Ludzie tak robią.
Przychodzą na dom otwarty.
A co z pogróżkami?
Tak też robią?
By właściciel sprzedał dom ze stratą?
Myślisz, że stać mnie na wasz dom?
Jestem emerytowanym nauczycielem.
Poszedłem na dom otwarty,
bo to dom mojego przyjaciela z dzieciństwa.
Niedawno zmarł, dlatego chciałem go obejrzeć.
Jeśli macie z tym problem, czemu nie zadzwonicie na policję?
Chodź.
O co chodzi?
Nie wiem. Nigdy ich nie widziałem.
Jacyś wariaci!
Hej, mały.
No chyba nie.
Nora!
To jakieś jaja?
Boże. Zostań tam!
Co ty tu robisz?
Ponoć was obserwuję.
Właśnie spełniam wasze marzenie.
- Jezu! - Spadaj stąd.
Zyskaliście naprawdę potężnego wroga.
Oboje.
Oskarżyliście mnie publicznie przy żonie.
Nie mogła nawet w spokoju napić się wina.
Proszę się uspokoić.
Nie będziesz mi rozkazywać!
Będę waszym największym koszmarem.
Nigdy nie będziecie tu pasować, już ja o to zadbam,
wy pieprzone snoby.
Skoro stać was na taki dom, możecie robić, co chcecie?
Mówić, co chcecie?
Otóż nie.
Nie, póki ja tu jestem,
a będę stał tu cały dzień, każdego dnia.
I nic mi nie zrobicie,
bo to własność publiczna i wolny kraj!
- Chodź. - Nie pozwolę mu.
Idźcie sobie. Ja tu postoję.
Idźcie!
- Kurwa, co? - Chodź.
Nigdzie się nie ruszę. Będę tu stał.
Wasz dom mnie zna, wasz dom mnie lubi,
wolałby, żebym to ja w nim mieszkał.
Tak jest.
I pewnie niedługo będę.
- Idźcie! - Dzieci!
Chodźcie! Spóźnicie się!
Jestem Obserwatorem.
Panie sekretarzu, proszę zacząć od odczytania
protokołu z ostatniego spotkania Towarzystwa.
Nasze starania, mające zatrzymać usunięcie gałęzi kasztanowca z Summit Avenue,
która rzekomo znalazła się zbyt blisko drutu telefonicznego,
nie poszły na marne.
Miasto postanowiło, że kasztanowiec pozostanie nienaruszony
przez najbliższe 15 lat.
To wielki sukces.
Nasz wiceprezes ma natomiast nowe wieści
w sprawie tragedii w Spruce and Windsor.
Dzięki dyskretnym metodom przemieszczania się
udało mi się potwierdzić nasze najgorsze przypuszczenia
w sprawie remontu północno-zachodniej części
Spruce and Windsor.
Projektant spoza miasta zakupił i planuje zamontować
okna sześć na sześć, które mają zastąpić poprzednie,
zgodne z architekturą okna cztery na cztery.
Poszedłem tam z młotkiem i rozwaliłem…
Rozwaliłem wszystkie szyby.
Architektura królowej Anny i okna sześć na sześć to jakaś farsa!
Okna są oczami domu.
Jak długo jestem członkiem grupy?
Pięć, sześć lat?
Dziesięć?
Straciłem rachubę.
Kiedy to się zaczęło?
Te wszystkie zmiany?
Przymus wypaczania rzeczy wokół nas,
które nie wymagają zmian.
Odkąd weszły komputery?
Kiedy pozbyliśmy się ludzkiej duszy i w jej miejsce wstawiliśmy maszynę?
Nie wiem, ale to szaleństwo.
Cały ten banał.
Musimy stać i patrzeć, jak 3000 lat kultury
zostaje spłukane w toalecie, a my nie możemy nic zrobić.
Ale musimy coś zrobić.
Musimy odważnie powiedzieć:
„Nie, nie zgadzam się na to”.
Ten głos wybrzmi najgłośniejszym echem. To głos…
który zostanie zapamiętany na pokolenia.
Schowaj się.
- Pan Brannock! - Hej!
Mogę jakoś pomóc?
Tak, możesz.
Okazuje się, że policja już z nami nie współpracuje.
To długa historia.
Ale chodzi o to, że ktoś dostaje się do naszego domu
przy pomocy tuneli,
a ja uważam,
że prowadzą one do jednego z okolicznych domów.
Muszę wejść, sprawdzić, czy tunel nie prowadzi do was.
Zajrzeć do szaf, do piwnicy, obejrzeć dom.
Masz nakaz przeszukania?
Nie, mówiłem, że policja nas olała.
W takim razie też nie potrafię pomóc.
Mam związane ręce.
Daj spokój!
Źle wyglądasz, mówił ci to ktoś?
Cienie pod oczami to objaw stresu.
Dałabym ci świeżo wyciskany olej z rybiej wątroby,
ale na to już za późno.
Hej, Jasper! Stary!
Macie pod domem tunel?
Używasz go, by się do nas zakradać i bawić windą, którą tak lubisz?
Ten okropny remont musiał rzucić ci się na głowę.
- Blok rzeźniczy? - Tak.
Chcesz zmienić dom w delikatesy?
Nigdy nie widziałam, by ktoś wydał tyle pieniędzy,
by jego dom wyglądał tak paskudnie.
Założę się, że nie możesz spać,
myśląc, jak skrzywdziłeś ten biedny, piękny dom.
Kto kichnął?
Jasper?
Widzę Jaspera, ty zakłamana…
Kurwa.
Jak śmiesz?
Jesteście strasznymi sąsiadami!
UZBROJONO
Dean!
Nora?
Nora, gdzie jesteś?
Nora!
Pan Brannock.
Tato, on ma broń.
Tak? A może to tylko palec w kieszeni?
- Puść go. - Dean!
- Tato, rób, co mówi! - Co?
Twoja żona i córka są w piwnicy.
Później coś im pokażę.
- Czego chcesz? - Czego chcę?
Przecież wiesz. Waszego domu.
W porządku, bierz go sobie.
- Nie słuchasz mnie? - Nie.
Nóż? To nie skończy się dobrze.
- Tato. - Nie.
Dean, rób, co mówi!
Wiem!
Nie musisz tego robić. Ty masz władzę.
Dam ci, co zechcesz.
A jeśli chcę więcej niż tylko dom?
Co robisz?
- Tato. - Nie!
Nie!
Dean, co się dzieje?
- Już dobrze, Dean. - Nie.
Już dobrze, skarbie.
Jak się czujesz?
Lepiej. To pomaga.
Jak droga?
W porządku.
Skarbie…
Musisz o tym z kimś porozmawiać.
Wiem.
- Wiesz, że to tylko zły sen. - Skarbie…
Jest wtorek, dziewiąta rano, a ty pijesz szkocką.
Musimy się stąd wynieść na dobre,
dla dobra dzieci, dla dobra rodziny.
Musimy sprzedać ten dom.
Zgadzam się.
Zgadzam.
Skarbie.
A więc to tak. Tak to zrobiłeś.
Wchodzisz przez jej dom!
Wiedziałem! Wszystko się zgadza.
Dowiem się, gdzie masz te drzwiczki,
i będziesz o tym wiedziała, bo pojawię się u ciebie w salonie.
O czym ty mówisz?
Nie wmawiaj mi szaleństwa, co?
Myślałem, że Andrew Pierce plecie od rzeczy,
ale teraz myślę,
że był tu najnormalniejszą osobą.
Rozmawiałam z panem Kaplanem o moim synu.
Był jego ulubionym belfrem.
Tak, na pewno o tym rozmawialiście.
A co do pana, muszę przyznać,
nie pasuje mi pan do żadnej krwawej sekty.
Znowu te bzdury o krwawej sekcie.
Westfield, perwersyjne miasteczko.
Właśnie o tym rozmawialiśmy.
- Jak porywać dzieci i pić krew. - Co?
Bo jesteśmy jaszczuroludźmi.
Uwielbiamy krwawe orgie. To wszystko ma sens.
Wiesz, co złego jest w twojej paranoi,
jakie szkody powoduje?
Przez ciebie moja żona zaczęła mówić o separacji.
Mądra kobieta.
Nie, przez te twoje idiotyzmy
myśli, że coś przed nią ukrywam.
Gratulacje, rozjebałeś mi małżeństwo!
Wiesz co?
Gratulacje, wygrałeś!
Sprzedajemy dom.
Możecie teraz go sobie kupić
i zmienić w jakąś pieprzoną
siedzibę sekty czy cokolwiek.
Alleluja! Słyszałeś, Roger?
Nasza siedziba sekty!
Nie mogę się doczekać, aż powiem reszcie,
a wtedy będziemy głosić słowo QAnona!
To wszystko ma sens.
Jesteś pieprzonym wariatem!
Twoja żona też! Krzyżyk na drogę!
Idź i nie wracaj, sukinsynu!
Pomoże mi ktoś?
Sorki, zamówiliśmy za dużo.
W porządku. Dzięki.
Wezmę to.
Dzięki.
Dzięki, że wpadłeś na kolację.
Dziękuję za zaproszenie.
Źle zaczęliśmy, prawda?
To moja wina.
Przepraszam.
Po prostu…
Bycie ojcem dziewczyny
jest trudne.
Przepraszam.
Napijmy się wina.
Dean, spokojnie!
No co? Ma 19 lat. Nie byłaś we Francji?
Tam piją od dziecka.
Tak.
Pij. Ale najpierw powąchaj.
- Mam powąchać? - Tak, to bukiet.
Dobrze, a teraz pij!
- Bardzo dobre. - Prawda?
Co ci się stało?
Mnie? Co masz na myśli?
Znów jesteś miły.
Coś ty. Zawsze byłem miły.
Nie, nie zawsze.
Nie jestem głupia. Coś jest nie tak.
Powiesz im?
Ale co?
Oficjalnie sprzedajemy dom.
- Co? - Naprawdę?
- Tak. - Nie spytaliście nas.
Podoba mi się tu!
- Wcale nie! - Tak!
- Wcześniej ci się nie podobało! - Co?
Trzy i pół miliona gotówką?
Dziesięciodniowy depozyt.
Wczoraj zadzwonił nasz nowy agent nieruchomości, Bruce,
a my przyjęliśmy ofertę.
To o 300 więcej niż chcieliśmy,
pieniądze pokryją koszty remontu i nawet wyjdziemy na plus!
Więc wszystko dobrze się skończyło.
Boże, przepraszam.
To zabrzmiało nieuprzejmie,
cieszymy się zyskiem, a prawdziwe życie wygląda inaczej.
Liczy się co innego.
Na przykład rak?
Tak.
Wyglądasz tak zdrowo, że czasami zapominam.
Co u ciebie?
Zaakceptowali mój wniosek
o eksperymentalną terapię w Lenox Hill.
To cudownie!
Theodoro, to… To wspaniale.
Naprawdę.
Przepraszam. Możemy ostatni raz rzucić okiem na tablicę?
- Dean! - Nie, proszę.
Ostatni raz, a potem ją wyrzucę.
Nasi główni podejrzani.
Tak.
Dziwny facet, Roger Kaplan.
Wciąż go obstawiam.
Ale mamy też Winslowów.
A ci wariaci?
Andrew Pierce twierdzi,
że to jacyś sataniści czy wampiry.
Nie wiem, dlaczego mieliby was dręczyć.
Zostaje…
nasz kochany John Graff,
którego żadna z was nie traktowała poważnie
jako podejrzanego.
Dean, niby dlaczego miałby popełnić zbrodnię doskonałą,
zniknąć na 20 lat,
by pojawić się z powrotem i was dręczyć?
Bo tak właśnie było, prawda?
Poszedłem na dół, a on był w kuchni,
nagle rozmawiałem z facetem,
który praktycznie przyznał się, że zamordował tu córkę!
Nie, rozmawiałeś z kimś,
kto chciał, żebyś myślał, że jest Johnem Graffem. Zadziałało.
Dla nas to tylko nazwisko.
Ty masz w głowie twarz, o której wciąż rozmyślasz.
Może to był motyw kogo innego.
Nie dam rady! Proszę, skończcie już!
Sprzedaliśmy dom!
Masz absolutną rację.
Nie będę już patrzył na tablicę.
To Bruce.
Hej, Bruce. Tak.
Co?
- Co? - Nie mogą!
Co jest? Co się stało?
Wycofali ofertę.
Co? Dlaczego?
PIEKIELNY DOM
„Piekielny dom”. Cudownie.
„Rodzina desperacko pragnie uciec
z domu, który miał być jak ze snu,
po tym, jak zaczęli dostawać anonimowe listy
sugerujące, że w przeszłości miały tam miejsce
rytuały satanistyczne i masowe zabójstwa.
Właściciele twierdzą, że sataniści
spotykają się w ich stuletnim domu,
wchodząc do niego przy pomocy tajnych przejść”.
Kurwa!
Ty to zrobiłaś. Ty, prawda?
Cóż za niesamowita dedukcja,
przecież sama powiedziałam ci, że to zrobię!
Dlaczego? Myślałam, że się przyjaźnimy.
Ja też, ty pizdo!
Zanim zaczęłaś rzucać oskarżeniami
przy wszystkich w country clubie!
Oskarżyłaś mnie, że włamałam ci się do domu i zabiłam wam piżmaka.
Klub zawiesił mnie w prawach członka.
Sprzedajemy ten dom.
Po co nam to utrudniasz,
skoro chcemy się stąd wynieść?
Bo nie zasługujecie na zysk.
Nie zasługujecie!
Powinniście wszystko stracić!
Pierdol się, Karen.
Nie, ty się pierdol.
Pierdol się! Bo wiesz co?
Zemsta jest pyszna!
Napisy: Jakub Jadowski