SERIAL NETFLIX
PLAN RODZINNY: TEL. KOMÓRKOWY - D. BRANNOCK
Nie.
WYBRANY NUMER
Motel Tides Motor Inn, mówi Tammy.
Halo? Jest tam kto?
Halo.
Mówi Nora Brannock,
musimy się natychmiast spotkać.
Nora, co u ciebie?
Jest źle.
Dean pewnie powiedział ci, że nie mieszka już z nami.
Tak. Dziewczyna z nagrania.
Powiedział mi, że nie wie, kto to.
Że nie spał z nią.
Mnie też to powiedział.
Wierzysz mu?
Wierzyłam.
To do niego nie pasuje.
Bardzo polubiłam Deana.
Ale to nagranie…
Wasza sypialnia i 17-latka z kucykami.
To mówi samo za siebie.
Co?
To słowo, „kucyki”.
Co z nim nie tak?
Jest bardzo konkretne,
kilka tygodni temu usłyszałam je od mojej przyjaciółki Karen,
a teraz od ciebie.
Przedtem nie słyszałam go ze 20 lat.
Ale nie po to mnie wezwałaś.
Nie.
Chciałam rzucić okiem na jego bilingi,
a nuż znajdę numer, którego nie kojarzę.
Tej dziewczyny.
Na jego komórce nic nie znalazłam,
pomyślałam więc, że może dzwonił do niej z domu,
ze stacjonarnego.
Ale znalazłam coś innego.
Pamiętasz, jak mówiliśmy ci, że ktoś zadzwonił do motelu,
kiedy byłam tam sama z dziećmi?
Halo?
Było około pierwszej.
Halo?
Pamiętam.
Sprawdziłam bilingi i znalazłam.
W tym miejscu.
Połączenie z naszego stacjonarnego o 1.04 do motelu.
Jasna cholera.
Panno Birch, podejrzewam, że to mój mąż pisze te listy.
Myślę, że się wystraszył.
Nie było nas stać na ten dom,
chciał się wycofać, ale bał się powiedzieć.
Pomyślał, że jeśli mnie wystraszy,
będę chciała sprzedać dom.
Myślę, że to Dean. To on jest Obserwatorem.
Dzień dobry! Jestem Karen.
Karen Calhoun z Darren Dunn Realty.
Możemy porozmawiać?
Plotki krążą po okolicy,
więc chcę zapewnić was,
że nie będę pytać o szczegóły.
Nie jesteśmy gotowi, by o tym rozmawiać.
Rozumie pani?
Dlatego powiedziałam, że nie będę pytać.
Tak.
Nawet gdybyście chcieli powiedzieć mi, co się wydarzyło,
czyje to były ciała…
Ja powiem tylko:
„Proszę, nie chcę tego słuchać”.
Nie chcemy o tym rozmawiać.
Właśnie.
Posłuchajcie.
Pracuję w nieruchomościach.
Wasz dom jest naprawdę niesamowity,
a do tego mieszkacie naprzeciwko największego cacka.
Dom Nory i Deana jest wyjątkowy,
wszyscy go pragną.
Pozwolę sobie skorzystać z okazji,
by pogratulować wam tego,
jak dobrze opiekujecie się tą inwestycją,
zdaję sobie sprawę, że oboje
jesteście już w pewnym wieku
i macie apartament na Florydzie.
Skąd pani wie?
Zastanawiacie się na pewno,
kiedy będzie właściwy czas, by odlecieć
i zamieszkać tam na stałe.
Nie wie pani tego.
Wiem jedno,
teraz wasz dom jest napiętnowaną nieruchomością.
Z powodu zabójstw.
Prawdopodobnie sprzeda się za mniej, niż byście chcieli,
nawet o 50%.
Czego pani od nas chce?
Chcę sprzedać wasz dom.
Nie wystawimy go.
Nie musicie. Sprzedajcie go mnie.
Znacie Darrena Dunna?
To mój szef,
pracujemy razem tak,
że zakładamy spółkę, kupujemy domy,
a potem je odsprzedajemy.
Ludzie zawsze są zadowoleni.
Moja rodzina przechodzi trudny okres. Sama pani widzi.
Nie ma pani za grosz empatii? Godności?
Dostaję to, czego chcę.
Dobrze, że do mnie przyszłaś.
Rozmawiałam z moim kontaktem w FBI.
Zna grafologa.
Zaufanego.
Pokazałam mu trzecią kopertę,
zdjęcia pierwszych dwóch i próbki, które mi dałaś.
Pismo Deana, kartki z życzeniami, walentynki.
Ostrzegł, że to nie najlepsza próbka.
Mamy tu 30 liter, osiem cyfr, ukośnik i przecinek.
Nie za wiele.
Nie ma pewności, że wszystkie listy napisała jedna osoba.
Pismo jest podobne,
ale jest wystarczająco dużo różnic w ruchach długopisem.
Choćby te dwie linie.
Ruch w górę i ruch w dół,
nie wiemy, czy jedna osoba pisze ukośnik na dwa sposoby,
czy druga naśladuje tę pierwszą.
Ale zauważył jedną rzecz.
Trzecia koperta.
Litera „K” w „Brannock”.
Widzisz tę pętelkę?
Z doświadczenia wie,
że pisze tak jedna osoba na dziesięć.
Spójrz.
Twój mąż zazwyczaj nie pisze drukowanymi,
ale na walentynce pięć lat temu pisał.
Ostatnia linijka:
„Kocham cię, pani Brannock”.
Spójrz na ostatnie „K”.
Do końca mnie nie przekonał.
Mówił mi, że to nie jest dobra próbka,
ale spytałam go o jego zdanie,
jaka jest szansa, że ten, kto napisał tę walentynkę,
zaadresował tę kopertę.
Co powiedział?
Że to szansa od 70% do 80%.
Dlaczego zrobiłby to własnej rodzinie?
To był jego wymarzony dom.
Cieszył się na myśl o kuchni, o mieście, nie zmuszałam go przecież.
Cieszył się jak ja.
Może chciał cię zadowolić.
Myślę, że wciąż chce, i dlatego nie może nic powiedzieć.
Myślę, że zabrnął za daleko.
Myślał, że go stać, ale okazało się, że jednak nie.
Właściwie to dokładnie tak było.
Co?
Poszłam do banku, który udzielił wam pożyczki.
Porozmawiałam z pracownikiem.
Jego kumpel, Steve,
opowiedział, jak musiał się namęczyć,
byście dostali ten dom.
Dean wypłacił wszystkie inwestycje, by zabezpieczyć pożyczkę.
Akcje, obligacje, kasę z twojego konta emerytalnego.
Ale wiesz o tym, prawda?
Musiałaś złożyć podpis.
Cóż.
Dokumentów było tyle…
To wszystko. Nie, jeszcze jeden.
Musiałam coś pominąć.
Co to?
Konto emerytalne.
Roth. Podpisz tutaj.
On się tym zajął.
Tak.
Wiedziałam, że wydaliśmy wszystko.
Dosłownie wszystkie twoje pieniądze.
Nie licząc karty kredytowej
i konta czekowego z dziesięcioma tysiącami.
Gdy postanowiliście wyremontować kuchnię i piwnicę,
mimo że wzięliście już kredyt,
pieniędzy już nie było, Dean wrócił więc do Steve'a.
Ten na to, że nie może dać mu drugiej pożyczki,
ale powiedział o ludziach,
którzy pożyczą pieniądze,
o ile Dean im je odda.
To nie był żaden zwrot.
To pożyczka na wysoki procent, 150 000 dolarów.
Cholera jasna.
Wiem. To wiele.
Zaczekaj.
Kiedy zostanie partnerem, problem zniknie, tak?
Złotko…
Ktoś inny został partnerem.
- Kiedy? - Nie wiem.
Powiedział Steve'owi kilka tygodni temu,
ale ten nie wie, kiedy to miało miejsce.
Dean nie tylko zorientował się, że kupił dom, na który go nie stać,
ale ma też na głowie pożyczkę u szemranych typków
i wie, że nie da rady jej spłacić
w najbliższym czasie.
Musiał się wykręcić.
Tak.
Nora, przykro mi, że dowiedziałyśmy się w ten sposób.
Ale powiem ci coś, złotko.
Teraz wiemy, kim jest Obserwator.
Hej, Andrew.
Co… Dokąd to?
Dokąd uciekasz?
Ej, sukinsynu!
- Puść mnie! - Wszystko gra!
Wszystko gra! Dlaczego ode mnie uciekasz?
Czemu mnie gonisz?
- Bo mnie okłamałeś. - Nie!
Okłamałeś mnie. Jesteś aktorem.
- Nie mówiłeś. - Bo nie pytałeś!
Okłamujesz mnie? Mieszkałeś w moim domu?
- Tak, debilu! - W porządku.
A co z Mitchem i Mo?
Wciąż twierdzisz, że są członkami sekty?
A to o twoim synu?
Pierdol się! Powiedziałem ci prawdę.
Nie musisz mi wierzyć.
Ale trzymaj się ode mnie z dala, pieprzony psycholu.
Kurwa.
Nora?
Mogłaś dać znać, że przyjdziesz.
Cześć.
Coś nie tak?
Nic. Tylko…
Prawie wszystko się sprzedało.
- Usiądź. - Nie do wiary.
Przyniosę ci wodę.
Dziękuję.
Nie powinnam tego wiedzieć,
ale ludzie nie mają nic lepszego do roboty, więc plotkują.
Słyszałam o tobie i Deanie.
Każde małżeństwo przechodzi kryzys.
Myślałam, że mamy swój za sobą, ale to było nic.
W takim razie ta wystawa…
Ta wystawa mówi mi,
że jeśli wam się nie uda, będziesz mogła utrzymać rodzinę.
Ilu artystów może to powiedzieć?
Poważnie.
Chciałabym zorganizować kolejną za miesiąc.
Co o tym sądzisz?
Jasne.
Dobrze.
Halo?
Widziałam cię!
Dean! Czy to ty?
O Boże.
Ktoś tu jest płochliwy.
Jak to szło?
„Ten, kogo łatwo nastraszyć,
zawsze ma coś do ukrycia”.
Wybacz. Wystraszyłaś mnie.
Nie wiem, czy wiesz,
ale Mitch i Mo, nasi sąsiedzi,
jednak żyją i nikt nie postrzelił ich w twarz.
Nie wiem, na czyim pogrzebie byłam.
Ale ktoś zginął.
Widzieliśmy ciała, a mój mąż słyszał strzały.
Nie ufałabym twojemu mężowi.
Jasne.
W czym mogę ci pomóc?
Organizuję jutro lunch dla Mo,
chcę być dobrą sąsiadką.
Każdy coś przyniesie, jak za dawnych czasów.
Powinnaś przyjść.
O dwunastej. Nie przyjmę odmowy.
- W porządku. - Dobrze.
Przyniesiesz zapiekankę? Znasz przepis?
Nie na pamięć, ale…
Zapiekanka z kurczakiem.
Rozgrzej piekarnik do 220 stopni,
przyrumień kurczaka,
nałóż porcje do naczynia,
dodaj brokuły, zupę grzybową z puszki,
a na koniec posyp serem. Takim, jaki lubisz.
Ja najbardziej lubię cheddar.
Potem piecz przez 35 minut.
- Dobrze. - Tak?
Zapiekanka z kurczakiem.
Do zobaczenia jutro.
Pearl, to zabawne. Nie byłam…
w twoim domu od jakichś 20 lat.
Wygląda identycznie.
Moi rodzice kupili go tuż po ślubie w latach 40.
i nigdy nic nie zmieniali.
Więc ja też nie.
Chciałam zachować go w identycznym stanie.
Wiem, o co ci chodzi.
Kiedy mój syn był w liceum, zaczął brać narkotyki,
a te aktywowały u niego chorobę psychiczną.
Paranoję, słyszy głosy.
Dawno go nie widzieliśmy,
a ostatnim razem powiedzieliśmy mu o moim raku,
że jest uleczalny,
ale nie wiadomo, ile mi zostało.
Że wyjeżdżamy na Florydę.
Ale kiedy byliśmy na wakacjach,
w przytułku w New Haven znalazł dwoje starszych ludzi…
o zbliżonej budowie ciała do naszej,
przywiózł ich tu
i zamordował.
Mój Boże.
Dla pieniędzy z ubezpieczenia.
W zasadzie mogę o tym powiedzieć.
Ponoć dostajesz jakieś straszne listy.
Jak tylko o tym usłyszałam, od razu pomyślałam:
„O nie, to Christopher”.
To ciekawe, co mówisz, bo ja przez cały czas
myślałam, że to Jasper pisze te listy.
- Żartujesz. - Nie. Nie mam dowodów.
To tylko przeczucie.
Był przywiązany do waszego domu,
a kilka tygodni temu
przypomniała mi się sytuacja sprzed jakichś pięciu lat.
Dostałam list.
Krótki.
Pod tytułem „Oda do domu”.
Cytuję z pamięci:
„Droga panno Winslow, kocham twój dom.
Uwielbiam na niego patrzeć. To, jak się wyróżnia.
Twój dom jest wyjątkowy.
Cieszę się, że pozostawiłaś go niezmienionym”.
Masz ten list? Pokażesz mi?
Nie, wyrzuciłam go.
Ale…
Z jakiegoś powodu zawsze sądziłam, że to Jasper go napisał.
Rozmawialiśmy wtedy o tym, by pomalować nasz dom,
może w ten sposób dawał znać, że tego nie chce.
A charakter pisma? Zgadzał się?
Był napisany na maszynie.
Ale Jasper chodzi do biblioteki, gdzie mają maszyny do pisania.
Powiedział, że tego nie zrobił, ale wciąż o tym pamiętam.
Jest tutaj?
Nie, jest na zajęciach w domu kultury.
Jest tu ktoś jeszcze?
Mam nadzieję, że to jakiś dżentelmen.
Kobiety po pięćdziesiątce też mają swoje potrzeby.
Co nie, Pearly?
W rzeczy samej, Mo.
WPROWADŹ KOD BEZPIECZEŃSTWA
Mamo?
- Wybacz. - Możemy pogadać?
Jasne.
Co jest, skarbie?
Wiem, że spartoliłam sprawę z tatą.
Zauważyłam,
że kiedy ktoś mnie wkurzy,
by go zranić, jestem gotowa powiedzieć wszystko.
Zrobić wszystko.
Mimo że wiem, że będę żałować.
W porządku, skarbie.
Przejdziemy przez to.
Oda do domu.
Nasza sąsiadka Pearl kilka lat temu dostała list
zatytułowany „Oda do domu”.
To był list miłosny, ale skierowany do ich domu,
myślała, że napisał go jej brat,
a Maureen
uważa, że to jej syn wysyła nam listy.
Ty myślisz, że to tata.
Nie, ja…
Nie wierzę, że to on.
Wysłuchaj mnie.
Mówiłeś, że nie spałeś z tamtą dziewczyną,
- a ja ci nie uwierzyłem, tak? - Tak.
Byłem ciekaw, kim jest,
przejrzałem nagrania,
by znaleźć rejestrację jej auta,
bo to, co mówiłeś, nie miało sensu.
Ale słuchaj tego.
Nie tylko nie przyjechała do was autem,
nie pojawiła się w ogóle.
Przejrzałem każdą sekundę pod każdym kątem,
aż do dnia, w którym zainstalowałem kamery.
Nie ma jej na żadnym nagraniu.
Jest tylko w waszej sypialni.
Co to znaczy?
Stary, nie wiem, jak ona weszła do domu.
Co się dzieje?
Hej, tato.
Porozmawiamy?
Czyli co?
Dziewczyna w sukience w wisienki jest duchem?
Nie. To już przesada,
ale kamery obserwują cały wasz teren.
I sypialnię.
Zdjąłem ją.
- Przy pani. - To prawda.
Ellie. Do lekcji.
Chodzi o to, że na żadnym z nagrań nie wchodzi do waszego domu.
Po prostu jej nie ma.
Sprawdziłeś dwa razy?
Sprawdzałem raz po raz,
bo sprawa jest dziwna.
Albo wylądowała na dachu ze spadochronem
i weszła przez komin, albo jest tu cały czas.
Ukrywa się.
Albo jest inne wejście, o którym nie wiemy.
To przerażające.
Kiedy pani mąż powiedział mi,
że nie wie, kim ona jest i ktoś go wrabia,
sam mu nie wierzyłem.
Teraz wierzę.
O ile to coś znaczy.
Dasz nam chwilkę?
Oczywiście.
Zadam ci kilka pytań,
jeśli mnie okłamiesz, przysięgam, że z nami koniec.
Rozumiesz? Koniec.
Nie okłamię cię.
Pytaj, o co chcesz.
Pieprzyłeś się z nią?
Nie.
W życiu jej nie widziałem.
Nie wiem, skąd się tam wzięła. Cały czas spałem.
Nie wiem, ale przysięgam, że mówię prawdę.
Dobrze.
Czy to ty piszesz te listy?
Odpowiedz mi.
Napisałem tylko ostatni. Przepraszam.
- Wybacz, spanikowałem. - Nie. Jezu.
Spanikowałem. Żałuję, ale nie wiedziałem, co robić.
To przez pożyczkę?
Czemu nie powiedziałeś, że nie zostałeś partnerem?
Nie wiedziałem jak.
Nie wiedziałem. Byłem w szoku.
Wrobiłeś mnie w pozbycie się całych oszczędności
i naszej pieprzonej emerytury!
Wiem. Przepraszam.
- To wygląda źle. - Przestań.
Przepraszam. Nie wiedziałem, co robić.
Kochanie, uwierz mi.
Nie napisałem pierwszych dwóch listów.
W porządku.
O Boże.
Nora.
Proszę, to nie powód, by się rozwieźć.
Proszę.
Nie mówię, że się z tobą rozwiodę.
Ani też, że nie.
Włóż płaszcz.
- Gdzie idziemy? - Do detektywa Chamberlanda.
Powinni mieć już DNA z pierwszych dwóch listów.
Wyniki pewnie u niego leżą.
Powiedziałam, że jeśli ich nie będzie,
złożę pozew przeciwko komisariatowi.
Zabawna historia.
Okazało się, że przyszły parę dni temu,
wybaczcie, ale jakiś idiota włożył mi je
między jakieś głupie katalogi,
więc ich nie zauważyłem.
Meble, pinball, automaty do gier.
Były w środku.
Jeszcze raz przepraszam.
Nie otworzył pan?
Nie. Czekałem na was.
No to jedziemy.
W porządku.
To dla was.
A to…
Zobaczmy.
Próbka nie pasuje do nikogo z naszej bazy danych.
Ale nie zawiera chromosomu Y,
więc Obserwatorem jest kobieta.
Wracasz na stałe?
Nie zostawisz już nas?
Póki co.
Trudno jest być żoną waszego taty.
Cieszę się, że wróciłeś.
Co teraz? Kogo podejrzewamy?
Pearl, Dużą Mo i tę z kucykami.
Andrew cały czas podejrzewał Mitcha i Mo.
Teraz, kiedy dowiedzieliśmy się o ich synu, sprawa się skomplikowała.
Mo uważa, że to jej syn,
- ale DNA się nie zgadza. - Nie.
Pearl myśli, że to Jasper,
no ale DNA.
Tak, DNA.
Wstrzymajmy się póki co z DNA.
Nie jestem przekonany, że DNA z kopert
to DNA tego, kto pisał listy.
- Dlaczego? - Nie wiem.
Ten, kto je pisze,
naprawdę się poświęca, by nam nabruździć,
dlaczego nie mógłby
włożyć choćby rękawiczek?
Może dać kopertę do polizania komukolwiek. Matce, siostrze, dziewczynie.
Bum, DNA kobiety.
A my znów gonimy własny ogon.
- Ja bym tak zrobił. - Znasz się na rzeczy.
Tak, zasłużyłem sobie.
Więc co?
Uważasz,
że ta wiedza nam nie pomoże?
Nie sądzę.
Ten, kto pisze listy,
albo jest kobietą, albo zna kobietę,
co zawęża krąg podejrzanych do wszystkich ludzi na Ziemi.
Nic się nie ruszyliśmy.
To John Graff. Widziałem go, rozmawiałem z nim.
Rozmawiałeś z kimś, kto może być nim.
Tak, w tym domu.
W domu, w którym…
W domu, w którym mieszkał i w którym zamordował rodzinę.
Potem pojawiła się dziewczyna
w identycznej sukience jak ta,
w której córka Graffa została zamordowana.
Myślisz, że to przypadek?
Nie, ale to nie znaczy, że to John Graff.
Nigdy go nie złapali.
Wyciął twarz ze zdjęć, by nikt go nie poznał.
Dlaczego miałby pojawić się akurat tu,
gdzie wszyscy wiedzą, jak wygląda?
To głupie, nie sądzisz?
Zresztą po co? By nas nękać?
To bez sensu.
No i wybacz, ale nie wierzę,
że 17-latka stoi za tym wszystkim.
Może jestem wariatką i seksistką, ale to nie ona.
Ktoś ją wynajął.
Brzytwa Ockhama.
Najprostsze rozwiązanie.
Dlaczego ktoś miałby pisać te listy?
Nie wiem.
Ty jeden napisałeś. Co chciałeś osiągnąć?
- Żebyś zrezygnowała z domu. - Właśnie.
Temu komuś naprawdę zależy na tym domu.
Chce go dla siebie już od dłuższego czasu.
Hej, ogierze. Chcę tylko potwierdzić lunch.
Mam jeszcze jedną sprawę,
a potem się zobaczymy.
Halo?
- Hej, kochana. - Cześć.
Mam dobre wieści.
Dostałaś ofertę!
Serio? To dobrze.
Nie chcesz…
Wiemy w ogóle, kto to?
Nie, to spółka,
ale to nieistotne, bo płaci gotówką.
Ile oferuje?
Jesteś gotowa?
Całe 1,9 miliona dolarów gotówką.
Musisz się zgodzić!
Co? Nie! Zapłaciliśmy 3,3 miliona.
Nie sprzedamy domu za 1,9.
Daj spokój. O czym ty mówisz?
To na pewno przez te listy.
Myślą, że dom jest nawiedzony.
Myślę, że to jakiś deweloper,
któremu zależy na ziemi.
Zburzy dom i postawi coś nowego.
Karen, nikt nie kupi tego domu po to, by go burzyć.
Mówię ci, przemyśl to.
Porozmawiaj z Deanem i…
Wiesz co? Może pójdzie za dwa miliony.
Nie lekceważ swojego zdrowia psychicznego.
Naprawdę.
Lepszej oferty nie będzie.
Pomyślę.
Dobrze. Jesteśmy w kontakcie.
- Cześć. - Hej.
Z kim rozmawiałaś?
Z nikim.
Pomyślałem, że przyrządzę kolację.
Jestem w tym dobry.
- Pewnie. - Tak?
Dasz mi kluczyki? Mam sprawę w country clubie.
Jasne.
Cześć. Chciałabym porozmawiać z Kathy.
Zostaliśmy zawieszeni w prawach członka.
- Jasne. Zadzwonię po nią. - Super, dzięki.
Musisz tu natychmiast przyjechać.
Nie wiem. Weź ubera.
Stary, skręć w prawo. Wybacz.
Więc to z nim się cały ten czas pieprzyła?
Tak. Na pewno.
Teraz John Graff ma sens.
Miała dostęp do informacji, które policja ukrywała.
Nie do wiary.
Pamiętasz, co mówił?
„Musieliście starać się o ten dom”.
Stąd wiedział.
Już jadę.
Powinniśmy kupić drugie auto.
Ja na to: „W porządku, dzięki”.
Cześć. Co tu robicie?
Nie wiedziałem, że jesteście parą.
Cześć. Nie jesteśmy.
To tylko… późny lunch.
Nie wiedzieliśmy, że się znacie.
Nie wspominaliście, a to dziwne.
Co się dzieje? To przesłuchanie?
To ty. Jesteś Obserwatorem.
Albo wy oboje. Albo jedno z was.
Nora, nie szafuj takimi oskarżeniami.
Kimkolwiek jest, chce wykurzyć nas z domu.
Kto od pierwszego dnia chce, żebym go sprzedała? Ty.
Bo macie problemy finansowe.
Stąd on o nich wiedział.
„Musieliście się starać”?
Tak założyłem. To dom za trzy miliony.
Ona próbowała przekonać mnie, że masz romans,
- tu, przy tym stole. - Co?
„Dziewucha z kucykami”.
Dziwne, że o takiej wspomniałaś, kiedy niedługo potem
dziewczyna z kucykami pojawiła się u nas,
przebrana za ofiarę morderstwa.
Nazywała się Pat Graff.
- Brzmi znajomo? - Nie.
Doprawdy?
To jakieś szaleństwo.
Ochrona!
To oburzające. Nie, to oszczerstwo.
Wiesz co? Myślałam, że się przyjaźnimy.
Teraz mogę stracić licencję.
Chciałaś dom, na który cię nie stać,
więc on pomógł ci nas dręczyć, żebyśmy tanio ci go sprzedali.
Prawie zadziałało.
Za 1,9 miliona byś go kupiła.
Nawet zrobilibyśmy za ciebie remont.
Powiedz, Karen. Kto stoi za tą spółką? Ty?
Może on? A może wy oboje?
Te dziwaczne katalogi.
Co na komisariacie robi katalog z automatami do gier?
Już wiem, taki automat pasuje do męskiego kąta.
No dobra. To już…
Mówi detektyw Chamberland.
Przyślijcie radiowóz do country clubu.
Spieprzyłeś sprawę i dobrze o tym wiesz.
Zatrudniłeś faceta, który miał udawać inspektora,
który wymordował swoją rodzinę?
Poleciłeś nam Theodorę Birch. Ona też wie?
Przepraszam, państwo też tu usiądą?
Wiesz co?
Zapłacisz za to, stary. Za wszystko.
Czekaj na pozew, to koniec.
- Koniec. - Tak.
Zaraz zadzwonię do znajomej dziennikarki,
najwyższy czas, by świat dowiedział się,
co dzieje się w waszym domu!
Nie możemy tak żyć. Zwariujemy.
Wiem, ale to ma sens.
Powiedzieliśmy samą prawdę.
Chcą nam wkręcić, że jesteśmy wariatami,
dlatego, że siedzimy im na ogonie.
Ale co my możemy? Nic nie udowodnimy.
Teraz nie, ale kiedy pogadamy z Theodorą?
Jeśli Chamberland za tym stoi, to ona też.
Tak?
To niezdrowe.
Nie poznaję już nas.
Najpierw spłacimy te twoją pożyczkę,
a potem sprzedamy dom.
Przyjmiemy najlepszą ofertę i odzyskamy dawne życie.
Sprzedałam wszystkie prace.
Poradzimy sobie.
Co? Sprzedałaś wszystkie prace?
Tak.
Coś znalazłam.
Pamiętasz, jak mówiłaś mi o liście,
- który dostała sąsiadka? - Tak.
Przeszukałam socjalki. Pierwszy wynik.
- Żartujesz. - To cała grupa.
Wszyscy są z liceum w Westfield.
Łączy ich nauczyciel angielskiego,
chyba zadał im pracę, którą bardzo lubili.
Co to była za praca?
Mieli znaleźć dom, który kochają,
i spędzić czas, badając go.
A potem napisać do niego list miłosny.
Jasna cholera, Ellie.
Ludzie wrzucają swoje.
„Drogi domu przy Hollyhock Ridge 89, jesteś wyjątkowy.
Przetrwałeś wiele, stoisz już od 99 lat.
Czy wciąż będziesz tu za kolejne 99?”
Co to za nauczyciel i kiedy zmarł?
Kto powiedział, że zmarł? Jest w grupie.
Nazywa się Roger Kaplan. Znalazłam go.
Mieszka w Westfield przy Oak Street 71.
Kojarzę tę twarz.
Co takiego?
Był tu na domu otwartym.
Przepraszam.
Na dole jest coś, co powinniście zobaczyć.
Zimne powietrze.
Wchodzi stąd, co nie ma sensu.
- A kiedy zdjęliśmy płytę… - Tak?
Wciąż nie wiedziałem, skąd dochodzi.
Solidna cegła, szczelne ściany.
Ale mój pracownik znalazł problem.
Patrzcie.
O mój Boże.
Tunel.
Prowadzi do innej części domu?
- Nie wiem. Dopiero go znaleźliśmy. - Nie.
W starych domach w tym rejonie jest ich dużo.
Za prohibicji szmuglowano nimi gorzałę.
Andrew wspominał o tunelach.
Chuj. Wchodzę.
Zaczekaj. Idę z tobą.
Weźmie pan kask.
Jasna cholera.
Skarbie, wracajmy.
Nie wierzę.
Wszystko gra? Uważaj.
Coś tu śmierdzi.
Chwila. O Boże.
- Chodźmy już. - Będzie dobrze.
O mój Boże.
Co to za miejsce?
Trzymaj się.
Cholera. Halo?
Ktoś ty?
Szlag.
Ktoś ty?
Napisy: Jakub Jadowski