ISANG SERYE MULA SA NETFLIX
Hindi.
TINAWAGAN ANG NBR
Tides Motor Inn. Ito si Tammy.
Hello? Sino po sila?
Hello.
Si Nora Brannock ito,
at kailangan kitang makausap.
Nora, kumusta ka?
Di maayos.
Tingin ko, nasabi na ni Dean na wala na siya sa bahay.
Oo. Babae sa bidyo sa kuwarto.
Sabi niya, di niya kilala ang babae.
Wala raw nangyari sa kanila.
'Yan din ang sabi niya.
Naniniwala ka?
Oo.
Hindi siya gano'n.
Gusto ko si Dean.
Pero ang bidyo…
Sa kuwarto niyo at 17 taong gulang na naka-pigtail.
Nagsasabi na kung ano siya.
Ano?
'Yung salitang "pigtail."
Ano'ng meron?
Parang tukoy masyado,
at sinabi rin 'yan ng kaibigan kong si Karen no'ng mga nakaraan.
Ngayon, ikaw din.
Bago 'yun, parang 20 taon ko na siyang di naririnig.
Pero di mo ako tinawagan para riyan, di ba?
Hindi.
Gusto kong tingnan ang mga tawag niya,
para makita ko kung may numero akong di nakikilala.
'Yung sa babae.
Walang kahit ano sa cell phone,
kaya inisip kong baka "Tumawag siya gamit ang telepono sa bahay."
"Galing sa landline."
Pero di 'yun ang nakita ko.
Naaalala mo no'ng sinabi naming may tumawag sa motel
no'ng kami lang ng mga bata?
Hello?
May 1:00 a.m. na 'yun…
Hello?
Naaalala ko.
Tiningnan ko ang tala ng tawag, at 'yun ang nakita ko.
Ito siya.
1:07 a.m. tawag sa motel galing sa landline namin.
Diyos ko po.
Gng. Birch, sa tingin ko, asawa ko ang nagpapadala ng mga sulat.
Sa tingin ko, natakot siya.
Di namin kaya ang bahay,
kaya gusto niyang umalis, pero di masabi.
Kaya inisip niya, "Kung takutin ko siya,
baka ibenta niya ang bahay."
Tingin ko si Dean. Siya Ang Tagabantay.
Hi! Ako si Karen.
Karen Calhoun ng Darren Dunn Realty.
Puwede tayong mag-usap?
May mga usap-usapan kasi
at gusto ko lang ipaalam na
di ako magtatanong ng mga detalye, okey?
Di pa kami handa ng asawa ko.
Naiintindihan mo?
Kaya ang sabi ko ay di ako magtatanong ng detalye.
Oo.
Kahit gusto niyong ipaalam sa akin kung anong nangyari,
tulad ng, sino 'yung mga katawan…
Sasabihin ko lang,
"Pakiusap, ayokong marinig." Alam niyo?
Ayaw naming pag-usapan.
Gano'n nga. Oo.
Oo, ganito.
Alam niyong isa akong ahente, di ba?
At gusto ko lang sabihing maganda ang bahay niyo
at katapat niyo lang ang bahay na gusto ng lahat.
Tunay na magarbo ang bahay ni Nora at Dean,
at gusto 'yun ng lahat.
Maiba lang, bigyan niyo ako ng sandali para
batiin kayo
sa pag-aalaga niyo sa magandang bahay niyo,
kasi alam kong kayong dalawa…
ay medyo may edad na rin, at…
May condo kayo sa Florida.
Paano mo nalaman?
Maaaring iniisip niyo,
"Kailan tayo lilipat do'n
at iwan na ang lugar na ito?"
Di mo alam 'yan.
Ang alam ko ay
ang bahay niyo ngayon ay di na mabibili.
Dahil sa mga patayan.
Malamang nito ay mababa na ang presyo ng bahay nito.
Bumaba ng mga 50%.
Kaya, ano'ng gusto mo?
Gusto kong ibenta ang bahay niyo para sa inyo.
Di ito nakalista.
Hindi na kailangan. Ibenta niyo na lang sa akin.
Kilala niyo si Darren Dunn?
Amo ko siya.
At nagtutulungan kaming
na gumawa ng LLC at bumibili kami ng mga bahay,
at tapos, binebenta rin namin.
At masaya ang lahat.
Alam mong may pinagdadaanan ang pamilya namin.
Wala ka bang pakikiramay o dignidad?
Nakukuha ko ang gusto ko.
Mabuti at sinabi mo sa akin, Nora.
Kinausap ko ang kontak ko sa bureau.
May kilalang handwriting analyst.
Pinagkakatiwalaan niya.
Pinakita ko ang pangatlong sobre,
at yung litrato no'ng naunang dalawa, at mga sampol
ng pagsulat ni Dean, birthday cards, valentines.
Sabi niya, medyo hindi maganda ang mga sampol.
Meron tayong 30 na titik, walong numero, slash at kuwit.
Kaunti lang, di ba?
Di niya masabi kung isang tao lang ang sumulat nito.
Mukhang parehas,
pero may tamang pinagkaiba sa pagitan ng mga sobre.
Halimbawa, itong dalawang linya.
Isa ay pataas at 'yung isa ay pababa,
di niya masabing isang tao lang itong may dalawang paraan ng pagsulat ng slash
o may isang taong kumokopya sa nauna.
Pero may isang bagay na di niya napansin.
Pangatlong sobre.
Kita mo ang K sa "Brannock"?
Kita mo ang kurba?
Ayon sa kanya,
isa sa sampung tao lang ang gumagawa nito.
Tingnan mo.
Ang asawa mo'y hindi gumagamit ng malalaking titik,
pero ginawa niya no'ng Araw ng mga Puso, limang taon ang nakalipas.
Sabi sa huling linya,
"Mahal kita, Gng. Brannock."
Tingnan mo ang huling K.
Di ko mapaamin ang lalaking ito.
Lagi niyang binabatikos ang sampol.
Pero tinanong ko ang opinyon niya,
kung gaano kalamang na ang sumulat ng valentine
ay siya ring sumulat sa sobre.
Ano'ng sabi niya?
Sabi niya, 70% o 80% na posibilidad.
Bakit niya gagawin ito sa sarili niyang pamilya?
Dream house namin ito.
Nagagalak nga siya sa kusina, sa bayan… Di ko siya pinilit.
Tuwang-tuwa kami parehas.
Baka gusto ka lang niyang pasayahin, Nora.
Tingin ko, gano'n pa rin kaya hindi pa rin niya maamin.
Mukhang napasubo siya.
Akala niya, kaya niyang bilihin at napagtanto niyang hindi.
At sa totoo lang, 'yun ang nangyari.
Ano?
Pinuntahan ko ang bangkong inutangan niyo.
May kinausap ako.
Kaibigan niya, si Steve.
Ipinaliwanag niya ang ginawa niya sa amo niya
para mabili ang bahay.
Kinuha ni Dean ang lahat ng pera at ginamit para sa loan.
Stocks, bonds, IRA niyo.
Dapat alam mo 'yun, di ba?
Kasi kailangan ang pirma mo.
Siguro kasi…
Maraming pinipirmahan…
Okey. Sige, may isa pa.
At di ko binasa ang nakasulat…
Ano ang mga ito?
Para sa IRA.
'Yung Roth. Pirma ka rito, inisyal dito.
At hinayaan ko siya.
Oo.
At alam kong lahat ng pera namin ay mapupunta sa bahay.
Lahat ng pera niyo, Nora.
Maliban sa AMEX mo
at checking account na may lamang sampung libo.
No'ng pinagawa niyo ang kusina at basement
bukod sa amortisasyon,
wala nang pera. Kaya bumalik siya kay Steve.
Pero sabi ni Steve, "Di ko mapayagan ang pangalawang loan."
"Pero, may ibang taong
magpapautang sa inyo
basta magbayad kayo."
Hindi ito refi, Nora.
Loan ito na may mataas na interes para sa $150,000.
Buwisit talaga.
Alam ko. Grabe ito.
Sige, teka lang.
Problema lang ito, hanggang sa maging partner siya, di ba?
Kaibigan…
Nalaktawan si Dean sa pagkapartner.
-Kailan? -Di ko alam.
Sinabi niya kay Steve may ilang linggo na,
at di sigurado si Steve kung kailan nangyari ito.
Kaya ngayon, napagtanto ni Dean na di niya kaya ang bahay,
may utang siya sa di mapagkakatiwalaang mga tao
at hindi niya 'yun kayang bayaran
agad.
Kailangan niyang tumakas.
Oo.
Nora, pasensiya na at nalaman natin nang ganito.
At may sasabihin pa ako sa 'yo.
Kilala na namin Ang Tagabantay.
Uy, Andrew.
Ano… Saan ka pupunta?
Saan ka pupunta?
Hoy! Hoy, gago!
-Bitawan mo ako! -Okey lang kami!
Okey ang lahat! Bakit ka tumatakbo, 'tol?
Hinahabol mo ako.
-Kasi sinungaling ka. -Hindi!
Sinungaling ka. Artista.
-Di mo sinabing artista ka. -Di mo tinanong!
Sinungaling ka? Tumira ka sa bahay ko?
-Oo, gago! -Okey.
Si Mitch at Mo?
Miyembro ba sila ng kulto?
'Yung sa anak mo?
Gago! Lahat 'yan ay totoo.
Kung ayaw mo maniwala, huwag.
Pero layuan mo akong baliw ka.
Gago.
Nora?
Di ko alam na darating ka. Sana nagsabi ka.
Hi.
Bakit?
Wala naman. Ano lang…
Mukang nabenta mo na halos lahat.
-Maupo ka. -Nakakamangha.
Kukuha ako ng tubig.
Salamat.
Dapat di ko alam ito,
pero, puro chismisan ang ginagawa ng mga tao,
at narinig ko ang nangyayari sa inyo.
Oo. Lahat ng kasal, may problema, di ba?
Akala ko, tapos na kami ro'n, pero iba itong huli.
Puwede ko bang sabihin, ang show…
Mamumulat ka sa katotohanan kasi sa nakikita ko,
"Kung di kayo magkakaayos ni Dean, masusuportahan mo pa rin ang pamilya mo."
Sino ang makapagsasabi niyan ngayon?
Seryoso.
Bumalik ka na at magsimula sa susunod na buwan.
Ano sa tingin mo?
Oo naman.
Ayos. Ayos.
Hello?
Nakita kita!
Dean! Ikaw ba 'yan?
Diyos ko.
Nerbiyosa ka.
May kasabihan.
"Ang babaeng magugulatin,
may tinatagong sikreto sa gabi."
Pasensiya na. Tinakot mo ako.
Alam mo ba,
si Mitch at Mo, 'yung kapitbahay niyo…
Di naman pala pinatay gamit ang shotgun.
Di ko alam kaninong burol ako nagpunta.
Teka, pero may mga binaril.
May mga katawang nilalabas, at may narinig kaming putok ng baril, kaya…
Sa puntong ito, mukhang di na natin siya mapagkakatiwalaan.
Okey.
Ano'ng kailangan mo sa 'kin?
May handaan sa bahay bukas ng tanghali para kay Mo,
masabi man lang na mabuti tayong kapitbahay.
Tradisyonal na Yankee pot luck.
Gusto ko sanang pumunta ka.
12 ng tanghali. Huwag ka nang humindi.
-Okey. -Okey.
Ayos lang bang ikaw na sa kaserola? May resipi ka?
Di ko kabisado, pero…
Nixon chicken na.
Initin mo muna ang oven ng 425,
lutuin bahagya ang manok,
at ilagay sa 8/12 casserole dish.
Maglagay ng broccoli, at cream of mushroon soup,
budburan ng keso, kahit ano…
Ako, gusto ko'y cheddar.
At i-bake ng 35 minuto.
-Okey. -Di ba?
Nixon chicken.
Magkita tayo bukas.
Alam mo, Pearl, nakakatawa. Di ako…
nakapasok dito ng mga 20 taon?
Pero wala itong pinagbago.
Binili ng mga magulang ko ito pagkatapos nilang ikasal no'ng 1940
at di sila gumamit ng dekorasyon.
Kaya, di na rin ako.
Gusto ko lang na ingatan siya.
Alam ko kung para saan talaga ito.
No'ng hay iskul ang anak ko, gumamit siya ng droga
at bigla siyang nagkaroon ng sakit sa utak.
Paranoya… Nakakarinig siya ng bulong.
Di na kami nagkikita
at no'ng huli ay sinabi kong may kanser ako,
na magagamot pa ito,
pero di ko alam kung gaano pa katagal ang buhay ko.
At kami ni Mitch ay pupunta sa Florida.
Habang nasa bakasyon kami,
pumunta siya sa isang shelter sa New Haven at natagpuan ang dalawang matanda,
na kasingkatawan ko at ng tatay niya.
Dinala niya pabalik ng bahay.
At binaril at pinatay niya.
Diyos ko.
Para sa pera sa insurance.
Tapos… Sabihin ko na rin.
May nagpapadala sa inyo ng masasamang sulat, Nora?
No'ng narinig ko, inisip ko agad,
"Naku po, si Christopher."
Mo, nakakatawang sinasabi mo 'yan kasi buong akala ko,
si Jasper ang gumawa ng mga sulat.
-Nagbibiro ka. -Hindi, walang pruweba.
Naramdaman ko lang.
Nahuhumaling siya sa bahay niyo,
at nitong mga nakaraang linggo,
naalala kong may nangyari limang taon na ang nakalipas.
May sulat para sa akin.
Di siya mahaba.
"Awit para sa bahay," ang nakasulat.
At ang sabi sa sulat ay,
"Dear Gng. Winslow, Mahal ko ang bahay mo."
"Gusto ko itong tinitingnan. Gusto ang pagiging kakaiba niya."
"Ispesyal sa akin ang bahay niyo."
"Masaya akong di niyo pa ito binabago."
Na sa iyo pa ba? Puwedeng makita?
Wala na, tinapon ko na.
Pero,
laging nasa isip kong si Jasper ang sumulat no'n.
Sa panahong gusto naming ayusin ang pintura ng bahay,
at baka 'yun ang paraan niya ng pagsabing ayaw niya 'yun.
Ang pagsulat ba? Kamukha ng kanya?
Typewriter ang ginamit.
Pero lagi siyang nasa aklatan at may typewriter doon.
Hindi raw siya, pero di 'yun naalis sa isip ko.
Nandito ba si Jasper?
Wala, siya ay nasa klase niya sa sining sa community center.
May iba bang tao rito?
Sana ay isang maginoong lalaki.
Di dahil lagpas 50 na ang isang babae ay wala na siyang kailangan.
Tama ba 'yun, Pearly?
Oo, Mo, tama nga.
ILAGAY ANG SECURITY CODE
Mom?
-Pasensiya na… -Mag-usap tayo?
Oo naman, siyempre.
Ano 'yun, anak?
Nagkamali ako kay Dad.
Napagtanto ko,
pag nagagalit ako,
lahat gagawin ko para saktan sila.
Lahat gagawin ko.
Kahit alam kong pagsisisihan ko.
Okey lang, anak.
Malalampasan natin ito.
Kanta para sa bahay.
'Yung kapitbahay nating si Pearl, nakakuha ng sulat noon
at ang sabi ay, "Awit para sa Bahay."
Sulat ito ng pagmamahal, pero para sa bahay nila.
Inisip niyang kapatid niya 'yun.
At si Maureen,
Iniisip niyang anak niya ang sumulat.
Pero iniisip mong si Dad.
Hindi…
Di ako naniniwalang siya.
Makinig ka.
Okey, sabi mo, di kayo nagtalik ng babae sa kuwarto
-at di ako naniwala, di ba? -Oo.
Nagtaka ako kung sino siya.
Tiningnan kong muli ang kuha
para tingnan ang plaka ng sasakyan niya,
kasi di ko maintindihan ang sinabi mo.
Pero ito.
Di lang siya dumating na walang kotse,
di siya nagpakita.
Tiningnan ko bawat segundo sa bawat anggulo,
simula no'ng nilagay ko ang mga kamera, okey?
At di siya nagpakita kahit saan.
Nagpakita lang siya sa kuwarto mo.
Ano'ng ibig sabihin?
Di ko alam paano siya nakapasok sa bahay niyo.
Ano'ng meron?
Uy, Dad.
Usap tayo?
Uy.
Kaya ibig sabihin?
'Yung babaeng nakabestida ay multo?
Hindi. Malayo naman 'yan,
pero may kamerang nakapalibot sa buong bahay, di ba?
At sa kuwarto.
Wala na 'yun.
-Nakita niya. -Wala na 'yun.
Ellie. Takda.
Punto'y walang kuha ng pagpunta ng babaeng 'yun sa bahay niyo.
Wala. Hindi siya nagpakita.
Tiningnan mo maigi?
Gng. Brannock, inulit-ulit ko pa…
Kasi may mali. Di ba?
Puwedeng nagparasyut siya papunta sa bubong
at dumaan sa tsimeneya o nandito lang siya sa loob ng bahay.
Nagtatago.
O may daan papasok na di natin nalalaman.
Nakakatakot ito.
Nang sinabi sa akin ng asawa niyong
di niya kilala 'yung babae at isa itong set-up,
di ako naniwala.
Iba na ngayon.
Bahala na.
Mag-uusap muna kami.
Sige, okey lang.
May itatanong ako sa 'yo
at pag nagsinungaling ka, sumpa sa Diyos, tapos na tayo.
Naiintindihan mo?
Di ako magsisinungaling.
Itanong mo lahat.
May nangyari sa inyo?
Wala.
Di ko pa nakita ang babaeng 'yun.
Ewan paano siya nakapasok. Di rin ako gumising.
Di ko alam paano, pero sumpa sa Diyos, totoo ang sinasabi ko.
Okey.
Ikaw ba ang sumusulat?
Sumagot ka.
'Yung huli lang. Patawad.
-Patawad, nataranta ako. -Diyos ko po.
Nataranta ako. At pinagsisisihan ko na, di ko alam ang gagawin ko.
Dahil ba sa utang?
Bakit di mo man lang nabanggit na di ka naging partner?
Di ko alam paano.
Di ko alam paano. Nagulat ako.
At niloko mo ako sa paggamit ng ipon natin,
'yung pensiyon natin!
Alam ko. Patawad.
-Alam ko, masama, okey? -Wag.
Patawarin mo ako. Naguluhan ako.
Babe, maniwala ka.
Di ako ang sumulat ng unang dalawa.
Okey.
Diyos ko.
Nora.
Pakiusap, huwag mo akong hiwalayan.
Pakiusap.
Wala akong sinasabing diborsiyo.
Di ko sinabing di ko kaya.
Mag-coat ka.
-Saan tayo pupunta? -Kay Chamberland.
Nakarating na dapat ang DNA test no'ng unang dalawa.
Tingin ko, tinatago niya.
Tumawag ako kanina, at kung wala pa,
idedemanda ko ang pulisya.
Alam niyo, nakakatawa.
Dumating na ang resulta, may isang linggo na rin pala,
at patawarin niyo ako, pero may naglagay nito sa kahon
sa ilalim ng dalawang katalogong wala akong balak tingnan,
kaya di ko nakita.
Isang hardware, kumpanya ng pinball, arcade.
Nasa ilalim ng lahat.
Muli, pasensiya na.
At di mo pa binubuksan?
Hindi. Hinihintay ko kayong dumating.
Ito na.
Okey.
Sa inyo na ito.
At…
Ito na.
Hindi ito tugma sa kahit sinong nasa database namin.
Ang wala sa DNA na ito ay ang Y kromosoma,
at ibig sabihin, Ang Tagabantay niyo'y babae.
Dito ka na ulit?
Di ka na aalis ulit?
Sa ngayon.
Hindi madaling pakasalan ako.
Masaya ako sa pagbalik mo.
Nasa'n na tayo? Sino ang suspek nating babae?
Si Pearl, Mo, Big Mo, at Pigtail.
Pero inuulit ko, sabi ni Andrew, si Mitch at Mo.
At ngayon, sinali na nila ang anak nila. Lalong gumulo, di ba?
Tingin ni Mo, anak niya ang sumusulat.
-Pero di tugma sa DNA. -Hindi.
At tingin ni Pearl, si Jasper ang sumusulat,
pero di rin tugma sa DNA.
Oo, 'yung DNA.
Tingin ko, ipagpaliban muna natin ang DNA na 'yan.
Di ko alam kung 'yong DNA sa sobre
ay 'yong mismong nagsulat.
-Bakit hindi? -Di ko alam…
Kung sino man ang sumusulat,
gagawin ang lahat para guluhin tayo…
Bakit di nila gagawin 'yung
pagkuha ng gloves para sumulat sa atin, di ba?
Ipadila sa iba ang sobre. Nanay, kapatid, kasintahan o kahit sino.
Babae 'yung DNA, di ba?
At ngayon, paikot-ikot tayo.
-'Yan ang gagawin ko. -Alam mo ang gagawin, di ba?
Okey. Ayos. Alam ko.
Okey, ano'ng ibig sabihin?
Sinasabi mo bang
'yung DNA ng babae ay di makakatulong sa atin?
Tiingin ko, hindi.
Ang ibig sabihin niyan para sa akin ay
maaaring babae o may kilalang babae,
na kung tutuusin ay puwedeng kahit sino sa buong mundo.
Balik tayo sa simula.
Si John Graff 'yun. Nakita ko siya, nakausap.
Hindi, iniisip mong siya ang nakausap mo.
Oo, dito sa bahay.
Ang bahay na…
tinirahan niya't pinatay niya ang pamilya niya.
Tapos, nagpakita na itong babae
sa bidyo, parehas ang suot
sa anak ni John Graff no'ng namata? Naka-pigtail?
Nagkataon lang ba 'yun?
Hindi. Pero di ibig sabihing si John Graff 'yun.
Di siya nahuli.
Ginupit ang mukha sa mga litrato kasi ayaw niyang magpakilala.
Kaya bakit siya magpapakita sa lugar
na kilala siya ng mga tao?
Parang tanga lang, di ba?
Bakit niya gagawin 'yun? Para harasin tayo?
Di ko maintindihan.
At pasensiya, pero di ako naniniwalang
17 taong gulang na babae ang nasa likod ng lahat ng ito.
Baliw na kung baliw, o sexist, di siya Ang Tagabantay.
Binayaran siya.
Occam's razor.
Ano ang pinakasimpleng solusyon?
Ano ang motibo sa pagpapadala nila ng mga sulat?
Di ko alam.
Sumulat ka. Ano'ng ginagawa mo?
-Para ibenta mo ang bahay? -Eksakto.
At kung sino ang gumawa nito, gustong makuha ang bahay.
Matagal na nilang gusto at gusto nila ito para sa sarili nila.
Uy, seksi. Tuloy tayo sa tanghalian.
May gagawin lang akong isa
at tapos, pupuntahan kita ro'n.
Hello?
-Uy, Honey. -Uy.
May balita ako.
May alok sa 'yo!
Talaga? Maganda.
Di ka…
Una sa lahat, kilala ba natin?
Hindi, LLC ito,
pero di na mahalaga 'yun kasi cash ang ibabayad nila.
Okey, ano ang alok nila?
Handa ka na?
$1.9 milyon, cash.
Kunin mo na!
Ano? Hindi! 3.3 milyon ang binayaran namin.
Di namin ibebenta sa 1.9, Karen.
Sige na. Ano'ng sinasabi mo?
Dahil siguro sa mga sulat.
Tingin ng ilan, may multo…
pero ang teorya ko, mukhang developer sila
na gusto ang lupa.
Gigibain ang bahay at magtatayo ng bago.
Karen, walang bibili nito para lang gibain.
Nora, pag-isipan mo.
Kausapin mo si Dean at…
Baka puwede nating gawing dalawang milyon?
Pero tingin ko, isipin mo rin ang emosyon mo.
Tingin ko, tama 'yun.
Ito na ang pinakamalaki.
Sige, pag-iisipan ko.
Okey. Tawagan mo ako.
-Hi -Uy.
Sino 'yun?
Wala lang. Uy.
Iniisip kong magluto ngayong gabi.
Kasi magaling ako.
-Oo. Sige. -Oo?
Pahiram ng susi? Dadaan ako sa country club.
Oo.
Kakausapin ko si Kath tungkol sa membership.
Itatanong ko kung ano nang nangyari.
-Sige. Tawagin ko lang saglit. -Salamat.
Pumunta ka rito, ngayon na.
Di ko alam. Mag-Uber ka.
Uy, pare. Kanan dito, pasensiya na.
Teka, siya ang lalaking tinutukoy niya?
Oo. Gano'n nga.
At malinaw na 'yung John Graff.
Alam niya kung saan kukunin ang impormasyong tinatago ng pulis.
Imposible.
Naalala mo, sabi niya,
"Alam namin ang ginawa niyo para mabili ang bahay."
Gano'n niya nalaman.
Okey, parating na.
Di ba tayo bibili ng isa pang kotse?
At sabi ko, "Okey, salamat."
Uy. Anong ginagawa niyo rito?
Di ko inakalang kayo pala.
Hindi. Hindi kami.
Hindi, nagtatanghalian lang.
Di nga namin alam na magkakilala kayo.
Kasi di mo nabanggit, na nakapagtataka.
Ano'ng nangyayari? Dadating kayo, at manggugulo.
Ikaw 'yun. Ang Tagabantay.
O baka kayong dalawa. Isa sa inyo.
Nora, di mo puwedeng sabihin 'yan.
Nais ng Tagabantay, umalis kami sa bahay na 'yon, tama?
Sino ba ang pumipilit sa aking ibenta ang bahay? Ikaw.
Kasi sabi mo, may problema kayo sa pera.
Kaya niya rin nalaman, di ba?
'Yung buwisit na, "Aalamin mo"?
Sa palagay ko, $3 milyon ang bahay niyo.
Kinukumbinsi niya akong nangangaliwa ka.
-Diyan mismo sa mesa. -Ano?
"Babaeng may pigtail."
Kakaibang salita ilang linggo bago
isang babaeng naka-pigtail na nagpakita sa kuwarto,
nakabihis gaya ng sa pinatay.
Siya si Pat Graff.
-Pamilyar ba sa 'yo, Detektib? -Hindi.
Hindi talaga?
Kabaliwan ito.
Guard!
Iskandalo. Hindi, paninira ito.
Oo. At alam mo? Akala ko, magkaibigan tayo.
Mawawalan ako ng lisensiya rito.
Gusto mo 'yong bahay na 'di mo kaya,
kaya nagtulungan kayong takutin kami para bumaba ang halaga.
Muntik nang gumana.
Kaya niyo sa 1.9, di ba?
Hinayaan niyo kaming magpagawa para maibenta niyo.
Sabihin mo ngayon, Karen. Sino ang LLC na 'yun? Ikaw?
O siya? O kayong dalawa?
At 'yung mga katalogo.
Bakit may katalogo ng pinball sa mesa mo?
Dahil ang pinball machine ay bagay na bagay sa man cave.
Okey. Ito ay…
Si Detektib Chamberland.
Magpadala kayo ng mobile sa country club.
Bistado na kayo at alam niyo 'yan, okey?
May binayaran kayo para magpanggap na inspektor
at magpanggap na pinatay ang pamilya niya?
Nirekomenda mo si Theodora Birch. Kasali ba siya?
Pasensiya na, kasama niyo sila?
Alam mo?
Babalik lahat ito sa inyo. Okey? Lahat ito, 'tol.
Makakaasa kayo ng demanda.
-Tapos ka na. -Oo.
Tatawagan ko ang kaibigan ko sa Page Six.
kasi oras na para malaman ng buong mundo
ang nangyari sa bahay mo!
Di tayo mabubuhay nang ganito. Nababaliw na tayo.
Alam ko, pero maliwanag na ang lahat, di ba?
Lahat ng sinabi natin ay totoo.
Binabaliktad nila tayo at pinagmumukhang baliw,
kasi alam nilang malalaman natin ang totoo.
Oo, pero ano? Anong magagawa? Di natin kayang patunayan.
Di pa, pero pag nakausap natin si Theodora?
Kung kasabwat si Chamberland, siya rin.
Tama?
Di ito maganda.
Di na tayo ito.
Okey, bayaran muna natin ang utang na kinuha mo,
tapos, halimbawang ibenta natin ang bahay.
Kunin natin ang pinakamagandang alok at bumalik na sa dati.
Bumenta ang show ko.
Mabubuhay tayo.
Teka, ano… bumenta ang show mo?
Oo.
May nakita ako.
Naalala mo sabi mo, "Awit para sa bahay"?
-Ang sulat sa kapitbahay natin? -Oo.
Nakita ko sa social media. Ito ang unang lumalabas.
-Grabe ito. -Buong grupo.
Taga-Westfield High School.
Parehas ang guro nila sa Ingles,
na nag-utos ng paborito nilang takda.
Ano ang takda?
Maghanap ng bahay na gustong-gusto nila
at pag-aralan ito.
At sumulat dito. Love letter.
Diyos ko po, Ellie.
May nagpost ng gawa nila.
"Dear 89 Hollyhock Ridge. Magandang bahay ka."
"Dahil sa panahon, nandiyan ka nang 99 taon."
"Kaya mo ba ng 99 taon pa?"
Teka, sino ang guro, at kailan namatay?
Sino'ng may sabing patay? Nasa grupo siya.
Pangalan ay Roger Kaplan. Nahanap ko.
Taga-Westfield, 71 Oak Street.
Pamilyar siya.
Ano?
Doon sa bentahan ng bahay.
Pasensiya na.
May bagay sa ibabang gugustuhin niyong makita.
Malamig.
Galing dito ang hangin, na di ko alam kung bakit.
-Nang inalis namin ang drywall… -Ano?
Di ko malaman kung saan galing.
Matigas na brick, walang tagas.
Pero nakita ng tao ko ang problema.
Tingnan niyo.
Diyos ko po.
Isang lagusan.
Tagos ba ito sa ibang lugar?
-Ewan. Ngayon lang ito. -Hindi.
Karaniwan ito sa Northeast na lumang bahay.
Ginamit ito noong panahong bawal ang alak.
Totoo ang sabi ni Andrew.
Buwisit. Papasok ako.
Sandali. Sasama ako.
Kailangan ng hard hat.
Diyos ko.
Diyos ko po.
Honey, bumalik na tayo.
Imposible.
Okey lang kayo?
Ang baho rito.
Teka. Diyos ko.
-Bumalik na tayo. -Relaks!
Diyos ko po.
Anong lugar ito?
Humawak ka.
Hello?
Sino ka?
Buwisit.
Sino ka?
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni YobRivera