‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎แต่ ดีน ลัทธิดื่มเลือดเนี่ยนะ
‎ผมรู้ แต่ขอบอกเลย ผมอยู่ตรงนั้น
‎หมอนี่เอาแต่พูดไม่หยุด… เขาร้องไห้
‎ฟังนะ แอนดรูว์ เพียร์ซอาศัยอยู่กับลูกชาย ‎ในแคมเดน นิวเจอร์ซีย์
‎สารวัตรบอกว่า ‎เขาเพิ่งรู้เรื่องของแอนดรูว์เมื่อวาน
‎บอกว่าแอนดรูว์ขี้โกหก ตลบตะแลง
‎สองปีก่อน เขากล่าวหาว่าครูใหญ่ ‎ของโรงเรียนลูกชายเขา
‎เป็นโรคจิตรักเด็ก
‎บอกว่าเธอล่วงเกินลูกชายเขา ‎ตอนไปทัศนศึกษา
‎ตำรวจสืบแล้ว
‎ลูกเขาไม่ได้ไปทัศนศึกษาด้วยซ้ำ
‎ขอโทษนะ
‎ฉันน่าจะตรวจสอบเขาก่อนที่จะแนะนำเขา
‎ใช่ นั่นอาจจะจริงก็ได้ ‎แต่เขาได้รับจดหมายนะ
‎เขาเชื่อว่ามิตช์กับโมเป็นคนเขียนจดหมาย
‎เขาก็เชื่อด้วยว่าวิลเลียม มอร์ริสเป็นมาเฟีย
‎เขาไปเตือนเอฟบีไอ
‎บอกว่าเอเจนซี่คุมโดยห้าแก๊งมาเฟียหลัก
‎เพราะแบบนั้นเขาถึงได้โดนไล่ออก
‎ก็ได้ แล้วเรื่องที่มิตช์กับโม ‎โผล่มาในห้องใต้ดินเขาล่ะ
‎เข้ามาได้ยังไง
‎ถ้ามิตช์กับโมเป็นคนเขียนจดหมาย
‎งั้นปัญหาก็จบแล้ว จริงมั้ย ‎เพราะพวกเขาตายแล้ว
‎ฉันแค่รู้สึกว่าพวกเขาไม่ได้เกี่ยวข้องเลย
‎ทำไม อะไรทำให้คุณพูดแบบนั้น
‎เชื่อฉันเถอะ ถ้าคุณต้องรับมือกับโรคมะเร็ง
‎สิ่งสุดท้ายที่คุณจะคิดคือ
‎ผูกพยาบาทพิลึกๆ ‎หรือสร้างความเสียหายให้ใคร
‎แทนที่จะทำแบบนั้น คุณอยากใช้ชีวิตสงบๆ
‎พยายามแก้ปัญหาให้จบ
‎ดูแลคนที่คุณกำลังจะทิ้งไว้ข้างหลัง
‎สัญชาตญาณฉันบอกแบบนั้น
‎ฉันแค่คิดว่า สำหรับสองคนนี้
‎คุณสงสัยผิดคนแล้ว
‎คุณพูดเหมือน ‎จนท.สืบสวนแชมเบอร์แลนด์เลย
‎สิ่งที่เกิดขึ้นกับสองคนนั้นน่าเศร้านะ
‎มันไม่เกี่ยวกับคุณ
‎และส่วนแอนดรูว์ เพียร์ซ ‎เรื่องทั้งหมดนั่นมันตอแหลชัดๆ
‎ถ้าเขาได้รับจดหมาย เขาก็ไม่เคยบอกเอฟบีไอ ‎และที่แน่ๆ ไม่เคยบอกเราด้วย
‎ตอนนี้มีผู้สูงอายุน่ารักสองคน
‎ที่เป็นเสาหลักของชุมชนตาย
‎มันไม่เกี่ยวกับคุณเลย
‎คุณสงสัยผิดคนแล้ว
‎ผมมาเสียเวลาจริงๆ ขอบคุณนะ
‎- ก่อสร้างไปถึงไหนแล้วล่ะ ‎- อะไรนะ
‎เกือบเสร็จรึยัง
‎ครัวเกือบเสร็จแล้ว ‎แต่ยังต้องทำห้องใต้ดิน ถามทำไม
‎คุณจะทำอะไรกับห้องใต้ดิน ‎ทำเป็นห้องส่วนตัวของผู้ชายสิ
‎มีโต๊ะพูล บาร์ ทีวีจอใหญ่
‎ผู้ซื้อสมัยนี้ชอบกันนะ
‎ขอบอกเลย
‎หมอนั่นเป็นไงมาไง เขาเป็นคนดีรึเปล่า
‎- แชมเบอร์แลนด์ ‎- ใช่
‎ใช่ รู้จักเขามาหลายปีแล้ว
‎เขาไม่ใช่คนขยันอะไรนัก
‎ออกจะขี้เกียจ แต่คุณถึงได้มีฉันไง
‎อะไร
‎ผม…
‎นี่มันเหตุฆ่าคนอื่นแล้วฆ่าตัวตายตาม ทำไม…
‎ทำไมไม่กินยาฆ่าตัวตาย
‎ไม่ก็ปิดประตูโรงรถ นั่งในรถ ‎แล้วสตาร์ตเครื่องรมควันตัวเองล่ะ
‎แต่สามีที่รักภรรยามากคนนี้
‎กลับยิงหน้าเธอ
‎แล้วก็ยิงตัวเองที่หน้าด้วยปืนสั้นเนี่ยนะ
‎อาจเพราะปืนทำให้สำเร็จลุล่วงได้ ‎ยาไม่ได้ผลเสมอไปนะ
‎เขาอาจไม่อยากให้ตายไปคนเดียว
‎แล้วอีกคนที่เหลือต้องอยู่กับความรู้สึกผิด
‎หรือเธออาจเป็นคนยิง
‎เธอเป็นคนที่เป็นมะเร็งนะ
‎เธออาจไม่อยากให้เขาแต่งงานใหม่
‎เธออาจรู้ว่าเขาอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเธอ ‎เธอเลยฆ่าตอนเขาไม่รู้ตัว
‎เขานั่งบนเก้าอี้และดูแมตล็อก ‎ที่เอามาฉายซ้ำ
‎เธอสะกิดไหล่ของเขา…
‎ปัง หันปืนเข้าหาตัวเอง ปัง
‎ไม่รู้สิ ทั้งหมดนี่มันแปลกๆ
‎การสืบสวนยังดำเนินอยู่ ‎และฉันก็คอยตามเรื่องทุกวัน
‎แล้วตัวลูกชายล่ะ เรารู้อะไรเกี่ยวกับเขาบ้าง
‎คริสโตเฟอร์ ประวัติไม่ค่อยดี ‎แต่ที่ฉันเจอก็ไม่มีเรื่องรุนแรงนะ
‎ติดทัณฑ์บนหนึ่งปีเพราะเช็คเด้ง
‎ฟังนะ ฉันคิดแบบนี้นะ
‎ใครก็ตามที่เขียนจดหมาย ‎เห็นบ้านคุณได้ชัดเจน
‎ดังนั้นมิตช์กับโม ตอนนี้ตายไปแล้ว
‎หลักการออคแคม คำอธิบายที่ง่ายที่สุด ‎ดูเหมือนจะเป็นไปได้ที่สุด
‎มันสื่อว่าเราลืมพวกเขาไปได้เลย
‎จากนั้นก็มีแจสเปอร์ วินสโลว์
‎ฉันไปแอบสืบดู ด้วยวิธีที่ไม่ค่อยถูกกฎหมาย
‎แจสเปอร์ วินสโลว์อยู่บ้านข้างๆ มาทั้งชีวิต ‎กับแม่ พ่อ และพี่สาว
‎เรียนจบมัธยมปลาย
‎เป็นพนักงานเอาของใส่ถุง ‎ที่ซูเปอร์มาร์เกตในตัวเมืองเวสต์ฟิลด์
‎เขาทำงานที่นั่นหกวันต่อสัปดาห์ ‎มา 23 ปีแล้ว
‎จากนั้นจู่ๆ ในเดือนพฤศจิกายน 1995
‎เขาเลิกไปทำงาน
‎ที่จริง เขาไม่เคยกลับไป ‎เป็นพนักงานเอาของใส่ถุงอีกเลย
‎นั่นเป็นเดือนที่ครอบครัวเขาเริ่มจ่ายเงิน
‎ให้กับศูนย์สุขภาพทางพฤติกรรมอวาลอน
‎และก็จ่ายเรื่อยๆ ทุกเดือนตลอดสิบปี
‎แล้วพวกเขาวินิจฉัยว่าเขาเป็นอะไร
‎"ความผิดปกติชนิดแยกตัวและภาวะไม่ยอมพูด"
‎เขาหยุดพูดเหรอ
‎คงงั้น
‎แล้วในปี 2001 การวินิจฉัยก็เปลี่ยนอีก
‎ความผิดปกติหลังเหตุสะเทือนใจ โรคฮิต
‎ในเดือนพฤศจิกายน ปี 1995 ‎มีบางอย่างเกิดขึ้นกับแจสเปอร์ วินสโลว์
‎ถึงขั้นที่เขาไม่พูดอะไรอยู่หลายปี
‎เกิดอะไรขึ้นกับคุณ
‎ฉันชนะ
‎ไม่เห็นบอกเลยว่าวันนี้เราจะเล่นจัดหนักกัน
‎ฉันไม่ได้เล่นเลยตั้งแต่คาร์เตอร์เกิด
‎แล้วจู่ๆ ฉันก็เล่นได้ดีเหมือนเดิม
‎นี่ นอร่า…
‎มันมีกฎที่คนเขารู้ๆ กันว่าเรา…
‎เธอไม่…
‎เธอไม่ควรโค่นคู่เล่นเทนนิสของเธอนะ
‎คือมันก็โอเคถ้าเธอจะชนะนานๆ ครั้ง
‎นั่นก็ดีนะ แต่เธอต้องให้คนอื่นชนะด้วย
‎อย่างฉัน
‎พระเจ้า ฉันขอโทษ จริงด้วย
‎ไม่เป็นไร เธอดูเครียดมากนะ
‎- อะไรนะ ‎- จริงๆ นะ ฉันว่าฉันรู้สาเหตุ
‎เธอไม่ได้มีเซ็กซ์เลยสินะ
‎และเหตุผลที่ฉันรู้
‎ก็เพราะทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับฉันและริค
‎สุดท้ายเขาก็แค่…
‎เขากลัวเกินไปที่จะเอาฉันน่ะ
‎แต่นั่นไม่เป็นไร
‎เพราะดูฉันตอนนี้สิ ‎ฉันได้ไอ้จ้อนที่ดีที่สุดเลย
‎และได้ไม่ขาดสายด้วย
‎เหมือนได้โชคสองชั้น ก็ดีนะ
‎โอเค จ้อนใครเหรอ
‎ฉันบอกไม่ได้ ขอโทษนะ
‎ฉันไม่อยากบอกไปแล้วโชคร้ายน่ะ ฉัน…
‎แต่ฉันอยากแนะนำเธอหน่อยนะ
‎เธอกับสามีต้องเอากันทุกวันนะ
‎และถ้าไม่ละก็ พวกเธอจะไปกันไม่รอดแน่
‎ฉันคิดว่าเพราะฉันนี่แหละ
‎ใช่ เราไม่ได้มีอะไรกันจริงๆ ‎ตั้งแต่ย้ายมาอยู่บ้านนั้น
‎กับทุกอย่างที่เกิดขึ้น…
‎จดหมาย เฟร์เร็ต เรื่องบุกรุกบ้าน
‎แล้วเมื่อคืนที่โมเต็ล
‎เขาขึ้นนอนบนเตียงหลังจากส่งลูกๆ เข้านอน
‎และเขานอนซุกข้างๆ ฉัน ‎และฉันดูออกว่าเขาอยาก
‎แต่ฉันแค่…
‎ฉันทำไม่ได้
‎ฉันเลยแกล้งทำเป็นหลับ
‎โห
‎เพราะ…
‎เพราะเอลลี่น่ะ ใช่
‎วิธีที่เขาพูดกับแก
‎ไม่ใช่ตลอดเวลานะ แต่แค่…
‎ตอนนี้แกเป็นวัยรุ่นแล้ว และเขาก็จู้จี้กับแก
‎อย่างถ้าไหล่เสื้อของแกตกน่ะ
‎มันไร้สาระ แปลกมาก
‎แล้วเขาก็โมโหและอ้างว่า
‎"ผมไม่อยากให้ลูกสาวถูกมองเป็นวัตถุทางเพศ"
‎และฉันก็บอกว่า ‎"คุณคนเดียวนั่นแหละที่มองเธอแบบนั้น
‎เด็กๆ ก็แบบนี้"
‎ฉันว่าเขากิ๊กกับเด็กสาว
‎ไม่รู้สิ อาจจะเด็กฝึกงานที่ออฟฟิศเขา
‎พวกเด็กสาวๆ ที่ชอบถักเปียน่ะ
‎ใช่
‎ฉันขอแบบนั้นแก้วนึงได้มั้ยคะ
‎- ได้ค่ะ ‎- ขอบคุณ
‎นี่ คริสซี่ ฉันขอ…
‎ฉันขอให้เทเยอะๆ ตลอด ‎และวันนี้ฉันแอบคอแห้งน่ะ
‎ขอบคุณ
‎รู้มั้ยฉันอยากรู้อะไร
‎ฉันอยากรู้เรื่องจดหมายน่าขนลุกพวกนั้น
‎เธอได้รับมันอีกมั้ย
‎ไม่
‎กล้องวงจรปิดจะถูกติดตั้ง ‎ตอนที่ปรับปรุงบ้านเสร็จแล้ว
‎จากนั้นฉันว่าเราจะย้ายกลับมา แต่ไม่รู้สิ
‎ไม่มีจดหมายส่งมาอีก
‎บอกตรงๆ ฉันคิดว่าเป็นการแกล้งงี่เง่าน่ะ
‎พูดเรื่องอะไรของเธอ
‎บ้าไปแล้วเหรอ
‎ไม่ใช่การแกล้งสักหน่อย
‎เธอกำลังเจอกับฝันร้ายนะ
‎เธอต้องปรับปรุงบ้านนิดๆ หน่อยๆ ‎แล้วก็ออกไปจากที่นั่น
‎ขอบคุณค่ะ
‎นั่นน้อยไปนะ
‎ฉันไม่อยากทำให้เธอกลัวนะ
‎แต่เธอไม่มีเวลาเหลือแล้ว
‎จริงๆ นะ
‎จะเกิดอะไรขึ้นถ้าทุกคนรู้เรื่องจดหมายล่ะ
‎เธอจะไม่มีทางขายบ้านได้แน่
‎นั่นละ ฉันยังไม่ได้บอกเธอ ‎แต่ฉันมีบ้านอีกหลัง
‎พื้นไม้แข็งสวยงาม
‎ไม่มีอะไรเสียหายเลย แถมกลิ่นยังหอม
‎และฉันให้ความสำคัญกับเรื่องกลิ่นมาก เธอล่ะ
‎ใช่ มัน… มันสวยดี
‎แค่ไม่สวยเท่าบ้านของเรา
‎ก็นะ…
‎ไม่รู้สิ เป็นฉันคงคิดว่า
‎การไม่โดนคุกคามโดยฆาตกรถือขวาน
‎คงจะดีไม่น้อย รู้มั้ย
‎และราคาที่นี่น้อยกว่าราคาที่เธอขายบ้านได้ ‎หนึ่งล้านดอลลาร์
‎ลองคิดดูสิ
‎นอร่า เธอจะไม่ต้องกังวลเรื่องเงินอีก
‎ดีนไม่ต้องเสียหน้า ‎และได้ทำห่าอะไรก็ตามที่เขาอยากทำ
‎แต่เธอ เธอได้เป็นอิสระ
‎เล่นเทนนิสช่วงกลางวัน
‎ใช้เตาเผา ปั้นหม้อ
‎ไม่รู้สิ หาเพื่อนเล่นโครเกต์
‎อืม ฉันไม่คิดงั้นนะ
‎นอร่า ฉันกำลังเสนอทางหนีให้เธอนะ
‎และเธอควรรับมันไว้
‎ให้ฉันขายบ้านเธอนะ
‎โอเค ขอฉันคุยกับดีนก่อน
‎ไง ทุกคน พ่อกลับมาแล้ว
‎เยี่ยม ดูดีนะ
‎ใช่ เคลือบครั้งสุดท้ายแล้ว
‎เอลลี่ อยู่ในนั้นรึเปล่า
‎แป๊บนึงค่ะ…
‎ไม่เป็นไร แม่ล่ะ
‎เอลลี่ ทำอะไรในนั้นน่ะ
‎ทำไมล็อกประตู
‎เพราะในบ้านมีคนงานเต็มเลย
‎และไอ้บ้าที่อยากฆ่าเราไง
‎พอเลย
‎หนูไม่ได้ทำอะไรค่ะ แค่อ่านหนังสือ
‎โอเค ก็ได้ แม่อยู่ไหน
‎แม่ส่งข้อความมาว่าไปตีเทนนิส ‎จะกลับสายหน่อย
‎หนูเลยนั่งรถเมล์มา ‎เพราะหนูนึกว่าเราจะกินข้าวด้วยกัน
‎ใช่ไง ใจเย็นๆ สิ
‎พ่อสิใจเย็น พ่อชอบคิดว่า ‎หนูทำอะไรบางอย่าง และหนูไม่ได้ทำ
‎- นายออกไปทางหน้าต่างได้ ‎- ฉันจะไม่ออกทางหน้าต่าง
‎มีอะไรให้ช่วยมั้ยครับ
‎อ้อ ขอโทษที
‎ภรรยาคุณบอกว่า ‎ผมหยิบของจากตู้เย็นได้เลย
‎โอเค ภรรยาผมไม่อยู่บ้าน
‎ก่อนหน้านี้น่ะ ผมแวะมาก่อนหน้านี้
‎จอห์นครับ ผมเป็นผู้ตรวจสอบอาคาร
‎อ้อ ไม่มีปัญหา ขอโทษนะครับ ‎ตามสบายเลย
‎ภรรยาคุณดูเป็นคนดีนะ
‎คุณมีลูกสาวกับลูกชายใช่มั้ย
‎ใช่แล้วครับ
‎ผมก็เหมือนกัน ลูกชายกับลูกสาว
‎ขอถามหน่อยสิ พวกคุณ…
‎พวกคุณเป็นคนคริสเตียนรึเปล่า
‎ใช่ จะว่าอย่างนั้นก็ได้
‎คือว่า เราไม่ไปโบสถ์ ก็เลย…
‎ทุกอย่างดูโอเคสำหรับคุณมั้ย
‎ตัวบ้านหรืออะไรก็แล้วแต่
‎เรายังต้องทำห้องใต้ดินอีก ‎แต่ครัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว
‎เราเปลี่ยนหินอ่อนเป็นไม้เขียง
‎ตลกดีนะ เดี๋ยวนี้ใครๆ ก็ติดโต๊ะเตรียมอาหาร
‎มีกันทุกบ้านเลย
‎อีกสองสามวันผมจะกลับมา ‎ตอนทุกอย่างเสร็จแล้ว แต่…
‎ใช่ ทุกอย่างดูดีเลย
‎ดีครับ
‎คุณโชคดีนะที่หาผู้รับเหมาได้
‎เหรอครับ ทำไมถึงโชคดีล่ะ
‎มีการก่อสร้างเกิดขึ้นทุกที่เลย
‎ผู้รับเหมามีไม่พอกับความต้องการ
‎โลกสมัยนี้ก็แบบนี้แหละ
‎ความเจริญกำลังมอดไหม้ ‎คนไม่อยากออกไปข้างนอก
‎พวกเขาอยากซ่อมบ้าน ‎อยากเปลี่ยนบ้านให้เป็นป้อมปราการ
‎ใช่ คนเริ่มย้ายออกจากเมือง
‎มั้งนะ
‎ตลกดีนะที่เป็นแบบนั้น
‎มันคือจุดพลิกผันที่สี่
‎ว่าไงนะครับ
‎เหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์
‎มันไม่ได้จู่ๆ ก็เกิดขึ้น
‎มันถูกกำหนดไว้แล้วโดยมหาบุรุษ ‎บุคคลสำคัญในยุคนั้นๆ
‎และแต่ละคนปลดปล่อยจุดพลิกผัน ‎ที่จะเกิดขึ้นราวๆ
‎ยี่สิบปี ประมาณนั้น
‎และทุกๆ สี่จุดพลิกผันก็คือช่วงอายุขัย
‎ประมาณระยะเวลาชีวิตของมนุษย์
‎และจุดสิ้นสุดของแต่ละจุดพลิกผันจะเกิดวิกฤต
‎สำหรับประเทศนี้ วิกฤตคือสงครามเสมอ
‎การปฏิวัติ
‎แปดสิบปีต่อมา สงครามกลางเมือง
‎แปดสิบปีต่อมา สงครามโลกครั้งที่สอง
‎และนี่ก็ใกล้จะครบ 80 ปีอีกแล้ว ดังนั้น…
‎จะมีอะไรเกิดขึ้นแน่นอน
‎ที่จริงผมไม่ค่อยหิวเท่าไหร่
‎คุณจะตรวจสอบเสร็จเมื่อไหร่ครับ
‎ลุกสาวคุณ เธอ… อายุ 18 ใช่มั้ย
‎ไม่ใช่ เธออายุ 16 นั่นเกี่ยวอะไรกับ…
‎คือว่า…
‎ผมไม่รู้ว่าผมควรบอกคุณเรื่องนี้มั้ย
‎และยกโทษให้ผมด้วยถ้าผมล้ำเส้น
‎แต่ถ้าผมเป็นพ่อของเธอ ผมก็คงอยากจะรู้
‎รู้อะไร
‎ผมเห็นลูกสาวคุณ
‎คุยกับหนุ่มแอฟริกันอเมริกันคนนั้น
‎ที่มาติดตั้งกล้องน่ะ
‎และวิธีที่พวกเขาคุยกัน แตะตัวกัน
‎มันชัดเจนว่าพวกเขามีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง
‎ขอโทษที อะไรนะ
‎ผมคิดว่าคุณควรรู้ไว้
‎ผมเชื่อว่าคนเป็นพ่อควรรู้เรื่องพวกนั้น
‎ผมทำให้คุณโกรธ ผมขอโทษ
‎ก็แค่เธอทำให้ผมนึกถึงลูกสาวผม ‎ตอนแกอายุเท่านั้น
‎แกมีเพศสัมพันธ์…
‎ตอนเด็กมาก
‎แกเป็นสาวสำส่อนโรงเรียน
‎เราแก้ปัญหาได้ แต่ทั้งครอบครัวบอบช้ำ
‎ขอโทษนะ ชื่อจอห์นใช่มั้ย
‎ผมต้องขอบอกเลยนะ
‎ผมไม่สะดวกใจที่จะคุยเรื่องนี้กับคุณ
‎คุณจะไม่เจอผมอีก
‎ไหนคุณบอกว่าอีกสองสามวันจะกลับมาไง
‎ใช่
‎นี่ แล้วคุณ…
‎คุณจัดการปัญหากับลูกสาวคุณยังไง
‎เอาเป็นว่าเธอไม่เคยใส่เสื้อคอลึกอีกเลย
‎บ้านสวยดีนะครับ
‎ตอนผมเด็กๆ เราไม่เคยต้องล็อกประตู
‎ไม่มีใครล็อกเลย
‎ทุกคนไปโบสถ์
‎สมัยนี้ไม่มีใครไปโบสถ์ และทุกคนล็อกประตู
‎ผมว่านั่นไม่ใช่เรื่องบังเอิญนะ
‎นี่
‎คุยสนุกดีนะ
‎มีโบสถ์ลูเทอแรนอยู่แถวนี้
‎ลองพาครอบครัวไปสิ
‎มันจะช่วยได้นะ
‎ขอบคุณสำหรับแซนด์วิช
‎นี่ ผู้ตรวจสอบคนนั้น
‎เขาเพี้ยน และผมไม่อยากให้เขากลับมาที่นี่อีก
‎คุณพูดเรื่องอะไร
‎ผู้ตรวจสอบอาคาร จอห์นไง ที่คลั่งศาสนา
‎เขาทำแซนด์วิชในห้องครัวผม
‎ผมต้องทนฟังเขาเทศนา ‎ตอนเขาค้นนู่นนี่ไปเรื่อย
‎ไม่มีผู้ตรวจสอบชื่อจอห์นนะ
‎ในเวสต์ฟิลด์ไม่มี
‎ที่นี่มีแต่แกรี่กับอลัน ‎และพวกเขาจะไม่มาจนกว่าเราจะทำเสร็จ
‎อะไรนะ แล้วเมื่อกี้ผมคุยกับใคร
‎ไม่รู้สิ แต่ไม่ใช่คนของผมแน่
‎และเขาก็ไม่ใช่ผู้ตรวจสอบ
‎(เวสต์ฟิลด์ บริษัทความปลอดภัย)
‎ไงคะ
‎ไง คุณไปไหนมา ผมหาคุณทั้งวันเลย
‎ไปที่สโมสรกับแคเรนน่ะ
‎คุณโอเคนะ
‎ครับ คงงั้น ผมแค่กำลังหา ‎บริษัทความปลอดภัยอื่นน่ะ
‎(เซฟไลฟ์เซเคียวริตี้)
‎งั้น… ฉันไม่กวนคุณดีกว่า
‎อะไรนะ
‎โอเค
‎ที่รัก ฉันอยากมากเลย
‎- ให้ตาย ที่รัก ‎- โอเค…
‎- เดี๋ยว ผมเปิดสัญญาณก่อน ‎- อะไรนะ
‎- อะไร ตอนนี้เหรอ ‎- ทุกคนอยู่ในบ้าน
‎ต้องทำให้ชินกับการเปิดสัญญาณ ‎ตอนเราอยู่ในบ้าน
‎เดี๋ยวสิ แค่…
‎ผมจะรีบไปเช็ก แล้วเดี๋ยวกลับมา
‎ผมจะไปเปิดแล้วกลับมา รออยู่ตรงนั้น
‎- ช่างเถอะ ‎- ผมจะวิ่งลงไปข้างล่าง
‎- เดี๋ยวผมมา ‎- ไม่เป็นไร
‎- คุณจะไปไหน ‎- อยากรู้อะไรมั้ย
‎เราไม่ได้มีเซ็กซ์มาหลายอาทิตย์แล้ว
‎ไม่เอาน่า ผมแค่ไม่มีสมาธิน่ะ ‎แล้วคุณก็ไปอยู่โมเต็ล
‎ไม่เป็นไร ช่างเถอะ
‎- ที่รัก… ‎- ลงมาบอกลาลูกๆ สิ
‎นอนหลับฝันดีนะลูก เจอกันพรุ่งนี้
‎บายฮะพ่อ เจอกันพรุ่งนี้
‎รักนะ
‎นี่ เราโอเคกันใช่มั้ย
‎เดี๋ยว เอลลี่
‎ลูกกับเด็กดาโคตานั่นมีอะไรกันรึเปล่า
‎อะไรนะ ไม่มี
‎เอลลี่ ลูกโกหกพ่อรึเปล่า
‎เพราะมีคนเห็นลูกกับเขาอยู่ด้วยกัน
‎ให้ตายสิ พ่อ…
‎และพ่อไม่พอใจที่คนแปลกหน้า ‎มาบอกเรื่องลูกสาวตัวเอง
‎พ่อให้คนมาจับตาดูหนูเหรอ
‎ไม่ใช่ เอลลี่ ดาโคตาอายุ 19 นะ
‎ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น พ่อต้องรู้
‎ไม่มีอะไรค่ะพ่อ โอเคนะ ทีนี้พ่อรู้แล้ว
‎อะไรกัน เอลลี่ เอลลี่
‎ดีน
‎ไม่มีอะไร ไปเถอะ โอเค เจอกันพรุ่งนี้
‎บาย
‎(ธีโอดอร่า เบิร์ช)
‎- ดีน ‎- แค่…
‎ฮัลโหล
‎ฉันเจอบางอย่างที่คุณจะไม่เชื่อแน่
‎เจออะไร
‎ฉันอยู่แถวนี้ มาพบฉันได้มั้ย
‎สิ่งที่ฉันกำลังจะบอกคุณ ‎มาพร้อมคำเตือนเยอะเลยนะ
‎ฉันเจอบางอย่าง
‎แต่เราต้องระวังกับสิ่งที่เราจะทำกับมัน
‎เพราะเราอาจบาดหมางกับสถานีตำรวจเวสต์ฟิลด์
‎หรือทั้งเมืองเวสต์ฟิลด์
‎แต่ฉันทำงานให้คุณ
‎ผมไม่เข้าใจสิ่งที่คุณพูด
‎ฉันไปคิดๆ เรื่องแจสเปอร์ วินสโลว์ ‎เพราะมีบางอย่างเกิดขึ้นกับเขา
‎คุณตำรวจ ฉันมีคำถาม
‎ฉันอยากรู้ว่ามีประวัติบ้านหลังนั้นมั้ย
‎อย่างแฟ้มบันทึกเก่าที่คุณมี
‎ที่ฉันอาจขอดูได้
‎อะไรก็ได้ที่อาจเกี่ยวข้องกับ ‎เจ้าของเก่าของบ้านนั้น
‎เขาทำสีหน้าแปลกมาก
‎ฉันไม่รู้ว่าหมายความว่ายังไง
‎แต่แล้วเขาก็นั่งตัวตรง ‎จ้องตาฉันและพูดว่า…
‎ผมรอให้คุณถามแบบนั้นอยู่เลย
‎ผมไม่รู้ว่าคุณจะเจออะไรบ้าง ‎แต่… ลองดูละกัน
‎ขอบคุณค่ะ
‎ฉันสังเกตเห็นว่ามีคนเปิดกล่อง
‎เทปกาวถูกตัด บอกไม่ได้ว่าเมื่อไหร่
‎ดีน
‎มีครอบครัวที่ซื้อบ้าน 657 บูเลอวาร์ด
‎และอยู่ที่นั่นจนถึงปี 1995
‎ครอบครัวกราฟฟ์
‎ทีนี้ ก่อนฉันจะบอกคุณเรื่องนี้…
‎ฉันอยากให้คุณเข้าใจว่า
‎ไม่มีเอกสารราชการบ่งชี้ว่า ‎เรื่องนี้เกิดขึ้นจริง โอเคนะ
‎ไม่มีข่าวหนังสือพิมพ์ หรือในเว็บไซต์ใดๆ
‎โอเค แล้ว…
‎เรื่องราวมันยังไง
‎โอเค
‎คนพ่อ จอห์น กราฟฟ์
‎เป็นคนแสนธรรมดาทั่วไป
‎เขารักสองอย่าง ครอบครัวเขากับโบสถ์ของเขา
‎อดีตทหาร กลายมาเป็นนักบัญชี ‎มีอะพาร์ตเมนต์ขนาดย่อมที่อัปเปอร์อีสต์ไซด์
‎ไปโบสถ์ทุกวันอาทิตย์
‎คืนหนึ่งเขาทำงานจนดึก
‎หาแท็กซี่ไม่ได้ก็เลยจะไปนั่งรถไฟใต้ดิน
‎แต่โชคดีที่แม่ของเขาเพิ่งได้เงินมรดกมา
‎เธอบอกเขาว่า "ลูกต้องออกไปจากเมือง
‎ที่นี่ไม่เหมาะกับการมีครอบครัว
‎แม่จะช่วยลูกซื้อบ้านในย่านชานเมือง"
‎เขามีลูกชายชื่อเดล
‎ลูกหัวแก้วหัวแหวน ‎นักกีฬา นักเรียนเรียนดี…
‎ฉันไม่เคยทำแบบนั้นมาก่อน
‎แพท
‎ต้องวางแล้ว ที่รัก
‎ลูกสาวคนโตของเขาอายุ 17 ‎แต่เด็ก 17 มักแก่แดดใช่มั้ย
‎เขากังวลเรื่องเธอมากเลยไปคุยกับบาทหลวง
‎เรื่องที่เขาคิดว่าเธอบ้าผู้ชายไปหน่อย
‎ใครจะนำสวด
‎ฉันนำแล้วกัน
‎ถึงพระผู้เป็นเจ้า
‎ลูกอยากขอบคุณที่ประทานอาหารและ…
‎เดี๋ยวนะ ฉันต่างหากที่ทำอาหารเวรนี่
‎พูดจาดีๆ ถอนคำพูดเดี๋ยวนี้
‎ส่วนภรรยาเขา เฮเลน ‎ชอบทำให้เขาอับอายต่อหน้าคนอื่น
‎เธอดื่มเก่ง ทุกคนคิดว่าเธอบ้าหน่อยๆ
‎เด็กๆ ล้างจานด้วยนะ
‎เพราะแม่เขาช่วยเขาเรื่องบ้าน
‎นั่นแปลว่าเธอต้องอยู่ที่นั่นด้วย
‎มันน่าอับอายมาก จอห์น ‎เป็นการดูถูกครอบครัวนี้
‎อยู่ๆ จะให้ผมไปขอเลื่อนขั้นไม่ได้หรอกแม่
‎ลูกทำงานที่นั่นมา 12 ปี ‎ลูกควรจะเป็นคนคุมแผนกนั้นได้แล้ว
‎ผมรู้ครับแม่
‎วันหนึ่ง เขาไปทำงาน ‎เจ้านายบอกว่าเขาถูกไล่ออก
‎เจ้านายบอกว่าเขาร้องไห้โฮเลย
‎ไม่เคยเห็นผู้ชายร้องไห้แบบนั้นมาก่อน
‎เอาละ เขาเป็นนักบัญชีใช่มั้ย
‎เขาเลยดูแลบัญชีของครอบครัว ‎และบัญชีของแม่เขา
‎แต่เขาไม่ได้บอกครอบครัวเขา
‎เขาแค่แกล้งทำเป็นไปทำงานทุกเช้า
‎จากนั้นเขาก็ไปที่ธนาคาร
‎เริ่มถอนเงินจากบัญชีของแม่เขา
‎เงินจำนวนน้อยจะได้ไม่ผิดสังเกต
‎เขาเอาเงินไปจ่ายค่าจำนองบ้าน ‎สาธารณูปโภค…
‎ครอบครัวไม่รู้เลยว่าเขาตกงาน
‎แล้ววันหนึ่งเขากลับบ้าน ทำทีว่าไปทำงานมา
‎(คุณและคุณนายกราฟฟ์ ‎657 บูเลอวาร์ด เวสต์ฟิลด์)
‎เขาเจอจดหมายในตู้จดหมาย
‎สวัสดี คุณกราฟฟ์
‎ผมสนุกกับการเฝ้าดูครอบครัวคุณมาสักพักแล้ว
‎ลูกสาวของคุณชื่อแพทใช่มั้ย
‎เธอแบ่งบานกลายเป็นหญิงสาวแสนสวย
‎คุณรู้มั้ยว่าเธอไปไหนตอนกลางคืน
‎ผมรู้
‎แล้วคุณไปไหนทุกเช้าเหรอ
‎คุณไม่ได้ไปทำงาน
‎ภรรยาคุณรู้รึเปล่า
‎ผมเฝ้าดูเธอถอดเสื้อผ้าตอนคุณไม่อยู่
‎และเขาก็ได้จดหมายเรื่อยๆ ฉบับแล้วฉบับเล่า
‎ไม่รู้เลยว่าใครส่งมา
‎เป็นเพราะความโลภ คุณกราฟฟ์
‎ความโลภนำคุณมาที่นี่
‎คุณสารภาพอะไรกับบาทหลวง จอห์น
‎(ฉันคือผู้เฝ้าดู)
‎"เลือดหนุ่มสาวคือสิ่งที่บ้านปรารถนา ‎ทำไมถึงไม่ให้สิ่งที่มันต้องการล่ะ"
‎แต่เขาไม่ได้บอกใคร
‎ไม่บอกภรรยาหรือลูกๆ
‎เขาไม่บอกตำรวจ
‎เขาแค่แสร้งทำเป็นไปทำงานต่อ…
‎(บิชอปแบงกิ้งกรุ๊ป)
‎ขโมยเงินจากบัญชีของแม่
‎หลอกหรือเลี้ยง
‎ไปช่วงถนนถัดไป
‎คืนหนึ่งเขากลับมาบ้าน
‎และลูกสาวของเขาก็จัดปาร์ตี้ฮาโลวีน
‎ทำอะไรน่ะ
‎เราแค่ไปเดินขอขนมมาค่ะ
‎นายเป็นครูของเธอ
‎เธอชวนผมมา…
‎อย่ายุ่งกับเธอนะ ออกไปจากบ้านฉัน
‎พ่อ หยุดนะ
‎ลูกแต่งตัวอย่างกับโสเภณี
‎เกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย
‎มีคนจับตาดูเราอยู่
‎โทษทีนะ แต่ผมต้องขอถาม…
‎เมื่อก่อนเขาเคยเป็นแบบนี้มั้ย
‎หรือ…
‎หรือว่าบ้านเปลี่ยนเขา
‎อะไร แบบบ้านมีผีสิงเหรอ
‎ผม…
‎ฉันไม่เชื่อเรื่องพวกนั้น
‎ฉันว่าเขารู้สึกว่าชีวิตเขากำลังพังทลาย
‎เพราะเรื่องฉากหน้าที่เขาสร้างน่ะ
‎เขาใช้ชีวิตอยู่กับการโกหก
‎และใครก็ตามที่เขียนจดหมายพวกนั้น ‎พวกเขารู้
‎(สถานีรถประจำทาง)
‎"ความโลภคือบาปของคุณ จอห์น ‎ส่วนความใจร้อนคือบาปของผม
‎ทำไมไม่ให้สิ่งที่บ้านต้องการล่ะ
‎ให้เลือดกับมัน และผมจะปล่อยให้คุณ ‎เก็บทุกอย่างที่คุณมี และมากกว่านั้น
‎คุณเห็นแล้วใช่มั้ยว่ามันจะเป็นยังไง
‎ผมเห็นนะ"
‎"ทำสิ่งที่บ้านขอคุณสิ
‎และคุณก็รู้ว่าพวกเขาจะไปที่ที่ดีกว่า"
‎"ผมจะเฝ้าดูพวกเขาจากที่นั่น จอห์น
‎ผมจะไม่มีวันหยุดเฝ้าดู"
‎เราจะตายกันหมด
‎คุณรู้ใช่มั้ย
‎อะไรกันวะ
‎ไม่ เขาพูดถูก
‎เราทุกคนต้องเตรียมพร้อม ‎ที่จะพบกับพระผู้สร้างของเราอยู่เสมอ
‎ใช่แล้ว
‎เราควรเตรียมตัวไว้เมื่อวันนั้นมาถึง
‎พ่ออยากเจอทุกคนอีกครั้งบนสวรรค์
‎เราควรสำนึกถึงบาปของเรา ‎และภาวนาขอการให้อภัย
‎จากนั้นเขาก็วางแผน
‎เขาโทรหาครูใหญ่โรงเรียนของลูกๆ…
‎ครับ เราต้องออกนอกเมืองสองสามเดือน
‎ไปเยี่ยมญาติน่ะ
‎พ่อของภรรยาผมป่วย
‎เขาตัดหน้าของเขา ‎ออกจากรูปครอบครัวทุกรูป…
‎ทำอะไรน่ะ จอห์น
‎ให้ตายสิ
‎สาบานเลย เดี๋ยวนี้จิตใจคุณ ‎มันอ่อนแอพอๆ กับไอ้จ้อนของคุณ ที่รัก
‎ฉันมีชู้ จอห์น
‎เอ่อ ฉันจะมีชู้ จอห์น
‎ฉันรู้ว่าคุณไม่สนหรอก
‎หยุดพูดได้แล้ว
‎ก็แค่… ฉันอยากได้ไอ้จ้อนน่ะ จอห์น
‎ฉันอยากมีคนเอาด้วย
‎จอห์น
‎จอห์น เสียงอะไรน่ะ
‎สวัสดีค่ะ
‎แล้วเขาก็ลงไปข้างล่างทำแซนด์วิชกิน
‎และเขา…
‎โทษที
‎แล้วเขาก็ไปดูลูกชายแข่งบาส
‎มีอะไรเลอะแว่นคุณน่ะ
‎ขอบคุณ
‎ทาสีบ้านน่ะ
‎ลูก…
‎ไม่นะ… พ่อ
‎จากนั้นเขาก็จัดฉาก
‎เขาเปิดไฟทุกดวง
‎เปิดเพลงออกอินเตอร์คอม
‎เกิทเทอร์เด็มเมอรุง ของวากเนอร์
‎แปลว่า "อัสดงแห่งทวยเทพ"
‎ส่วนสุดท้ายของปกรณัมแหวน
‎ผมรู้จักเพลงนี้
‎ศพวางอยู่ในบ้านสองอาทิตย์
‎ไม่มีใครผิดสังเกตอะไรเลย
‎จากนั้นเพื่อนบ้าน ‎ผู้ชายแปลกๆ ที่สนิทกับลูกชายเขา
‎เขาได้ยินเสียงเพลงดังมาจากข้างใน
‎แล้วเขาก็ได้กลิ่น
‎สวัสดี
‎แจสเปอร์ วินสโลว์ คุณพระช่วย
‎ศพเป็นเหมือนมัมมี่ แห้งสนิทหมด
‎เหมือนโดนสูบน้ำออกไป
‎และบนพื้นในห้องใต้ดิน มีเหยือกนมเปล่า
‎พวกมันเคยเต็มไปด้วยเลือด ‎แต่ตอนนี้ว่างเปล่า
‎แต่พวกเขาไม่ได้ถูกฆ่าในนั้น
‎ไม่ คุณย่าโดนฆ่าชั้นบน ‎ภรรยาในห้องนั่งเล่น
‎ลูกสาวในห้องน้ำ ลูกชายตรงทางเดิน
‎แล้วไงต่อ เขาฆ่าตัวตายเหรอ
‎ศพอยู่ไหนล่ะ นี่มันแปลกขึ้นเรื่อยๆ
‎สิบเอ็ดวันก่อนมีคนพบศพ ‎เท่ากับสามวันหลังจากพวกเขาถูกฆ่า
‎ไอ้ครูโรคจิตที่ปาร์ตี้ฮาโลวีนน่ะ
‎มีคนพบศพเขาในรถของเขา
‎โดนยิงเข้าที่หัวตายคาที่ตรงที่นั่งคนขับ
‎จากปืนอีกชนิด
‎กระสุนไม่ตรงกัน นั่นมันยังไงกัน
‎และฟังนะ ตลอดเวลา 14 วัน
‎ที่ศพพวกนั้นนอนตาย ‎อยู่ในบ้านเลขที่ 657 บูเลอวาร์ด…
‎ยังมีคนคอยเฝ้าดูบ้านอยู่
‎จอห์น กราฟฟ์ลืมระงับการรับจดหมาย
‎แต่ไม่มีกองจดหมาย
‎บุรุษไปรษณีย์บอกว่า ‎ตู้จดหมายว่างเปล่าทุกวัน
‎เด็กส่งหนังสือพิมพ์มาส่งหนังสือพิมพ์ ‎มีคนมาเก็บไป
‎ทีนี้ คุณอาจลำบากใจที่จะดูนี่
‎(ฉันคือผู้เฝ้าดู)
‎(คุณและคุณนายกราฟฟ์ ‎657 บูเลอวาร์ด เวสต์ฟิลด์)
‎นี่เหมือนจดหมายที่ผมได้รับเลย
‎นี่คือรูปที่เกิดเหตุของครอบครัวกราฟฟ์
‎ทำไมผมไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน
‎ทำไมไม่มีใครพูดเรื่องนี้ตอนขายบ้าน
‎ทำไมไม่มีใครรู้เรื่องนี้เลย
‎พวกตำรวจปกปิดน่ะสิ ‎และคุณโทษแชมเบอร์แลนด์ไม่ได้
‎เขามาประจำการตอนปี 2005 สิบปีให้หลัง
‎ไม่มีใครในเมืองรู้เลยเหรอ ‎ถามจริง ไม่มีเลยเหรอ
‎ดีน เมืองไม่อยากให้เรื่องนี้ ‎แพร่งพรายออกไป
‎มีหลายคนที่สนแต่เรื่องมูลค่าที่ดินของพวกเขา
‎และภาพลักษณ์ของ ‎การเป็นหนึ่งในเมืองที่ปลอดภัยที่สุด
‎แล้ว… มิตช์กับโมล่ะ
‎ตัวลูกชายน่ะ ‎พวกเขาอยู่บ้านหลังถัดไปนี่
‎บางทีเขาอาจรู้อะไรก็ได้
‎ไม่ มิตช์กับโมย้ายมาเวสด์ฟิลด์ ‎ในปี 1996 หนึ่งปีหลังจากนั้น
‎แม่งเอ๊ย
‎แล้วเกิดอะไรขึ้นกับเขา
‎- จอห์น กราฟฟ์น่ะเหรอ ‎- ใช่
‎เขาตายแล้วหรือมีชีวิตอยู่ ใครจะไปรู้ล่ะ
‎ไม่มีร่องรอยของเขาเลย เขาแค่หายตัวไป
‎แต่ฉันว่า…
‎คุณไม่มีทางรู้ว่าเขาหน้าตายังไง
‎ถ้าเขาปรากฏตัวขึ้นมา
‎เพราะเขาตัดหน้าตัวเอง ‎ออกจากรูปทุกใบและเผามัน
‎งั้นไม่มีใครรู้ว่าเขาหน้าตาเป็นยังไงเหรอ
‎ใช่
‎เดี๋ยวนะ
‎จอห์น กราฟฟ์ไปโบสถ์ไหนนะ
‎เซนต์มาร์ค เวสต์ฟิลด์ โบสถ์นิกายลูเทอแรน
‎ผมแวะมาก่อนหน้านี้ จอห์น ‎ผมเป็นผู้ตรวจสอบอาคาร
‎เราแก้ปัญหาได้
‎แต่ทั้งครอบครัวบอบช้ำ
‎มีโบสถ์ลูเทอแรนอยู่แถวนี้
‎ลองพาครอบครัวไปสิ
‎มีอะไรเหรอ
‎ผมเจอเขาแล้ว
‎จอห์น กราฟฟ์
‎เขาไปที่บ้านผม
‎เดี๋ยวนะคะ บ้านเสร็จแล้วจริงๆ เหรอ
‎ห้องใต้ดินต้องใช้เวลาสองอาทิตย์ ‎แต่ครัวเสร็จแล้วจ้ะ
‎กล้องติดหมดแล้ว ‎สัญญาณกันขโมยก็เรียบร้อย เพราะงั้น…
‎เราจะย้ายกลับกันใช่มั้ยฮะ
‎ใช่จ้ะ
‎- เราแวะซื้ออาหารกันดีมั้ย ‎- ค่ะ
‎ครับ ผมหิวสุดๆ
‎ไม่ แจสเปอร์ ผมไม่ได้จะทำร้ายคุณ
‎ผมขอโทษที่ทำกับคุณแบบนั้น
‎- แจสเปอร์ ใครมาเหรอ ‎- อย่าบอก มองผมนะ
‎ผมมีแค่คำถามเดียว
‎คุณรู้จักจอห์น กราฟฟ์มั้ย
‎แจสเปอร์ อย่าไปคุยกับเขานะ
‎แจสเปอร์ ผมขอโทษ…
‎เราไม่มีอะไรจะพูดกับคุณ
‎และบอกให้รู้นะ
‎เราจะเอาเรื่องคุณกับเรื่องถาดชักรอกนั่น
‎สมาคมอนุรักษ์โมโหมาก
‎พวกเขาสั่งให้มีการตรวจสอบ ‎และเราก็เข้าไปดูได้ทุกเมื่อที่ต้องการ
‎ไม่ได้ แม่คุณ
‎ลองค้นดูสิ ทุกเมื่อที่เราต้องการ
‎อะไรนะ ไม่…
‎คุณช่างไม่มีน้ำใจเลยนะ ‎ที่ไม่ไปร่วมงานศพมิตช์กับโม
‎ผมไม่รู้ว่าจัดเมื่อไหร่
‎ไม่รู้ว่าจัดที่ไหน… ‎แม่คุณ ผมไม่รู้จักพวกเขา
‎คุณรู้จักพวกเขาดีพอ ‎ที่จะทำให้พวกเขาฆ่าตัวตาย
‎ไร้น้ำใจจริงๆ
‎ว้าว เหมือนในแค็ตตาล็อกเลย
‎สวยเนอะ
‎ค่ะ เราเพิ่งจัดของเสร็จ ดีจังที่ได้กลับบ้าน
‎โถ ลูกรัก… พ่อล่ะ
‎- ดีน ‎- อ้าว ไง ผมอยู่นี่
‎คุณเพิ่งเดินเข้ามาเหรอ
‎ใช่ ไง
‎ไงคะ
‎มันวิเศษไปเลย เรากลับมาบ้านแล้ว
‎คาร์เตอร์ เร็วเข้า ไปกัน
‎นี่ เอลลี่ มาเร็ว
‎ต้องรีบออกก่อนสักสองสามนาที
‎แม่ต้องไปแกลเลอรี พ่อจะพาลูกไปโรงเรียน
‎แต่พ่อไม่อยากพลาดรถไฟ
‎ฉันพาลูกๆ ไปเองค่ะ
‎อะไรนะ ไม่ต้อง คุณไปทำธุระของคุณเถอะ
‎ตอนนี้ที่นี่สวยแล้ว
‎เราทำถูกแล้วใช่มั้ย
‎ที่อยู่ต่อน่ะ
‎ใช่แล้ว
‎ผมรักคุณ
‎ฉันรักคุณ
‎พ่อไปแล้วนะ มาเร็ว
‎- บาย ที่รัก ‎- บายค่ะแม่
‎บายฮะแม่
‎(คุณและคุณนายแบรนน็อค ‎657 บูเลอวาร์ด เวสต์ฟิลด์)
‎คุณและคุณนายแบรนน็อค
‎ตอนนี้มีกล้องติดอยู่ทุกที่
‎แต่คุณไม่มีทางปลอดภัย ‎ในโลกนี้ได้หรอก จริงมั้ย
‎ผมยังเฝ้าดูอยู่
‎คำบรรยายโดย วิภาพร หมู่ศิริเลิศ