SERIAL NETFLIX
Dean, krwawa sekta?
Wiem. Ale byłem tam.
Facet nawijał i nawijał. Płakał.
Andrew Pierce mieszka z synem w Camden w New Jersey.
Komendant policji powiedział, że wie o nim wszystko.
Powiedział, że to ściemniacz. Patologiczny kłamca.
Dwa lata temu oskarżył dyrektorkę szkoły swojego syna
o pedofilię.
Twierdził, że molestowała go na wycieczce.
Policja zbadała sprawę.
Małego nawet nie było na tej wycieczce.
Przykro mi.
Powinnam była go prześwietlić.
Może masz rację, ale też dostawał listy.
Jest przekonany, że to sprawka Mitcha i Mo.
Był też przekonany, że William Morris to przykrywka dla mafii.
Powiedział FBI,
że agencję kontrolowało Pięć Rodzin.
Dlatego go zwolnili.
W porządku. Ale Mitch i Mo byli u niego w piwnicy.
Jak tam weszli?
Jeśli to oni pisali listy,
to mamy problem z głowy. Nie żyją.
Nie wydaje mi się, by mieli z tym coś wspólnego.
Czemu tak uważasz?
Z doświadczenia wiem, że jeśli masz raka,
ostatnie, o czym myślisz,
to planowanie jakiejś zemsty.
Zamiast tego chcesz odejść w spokoju.
Pogodzić się z ludźmi,
zaopiekować tymi, których musisz zostawić.
Tak mówi mi przeczucie.
Myślę, że w przypadku tej dwójki
rzucasz oskarżenia pod zły adres.
Dokładnie to samo powiedział mi Chamberland.
Tę rodzinę spotkała tragedia.
Nie chodzi tu o pana.
Andrew Pierce pierdoli od rzeczy.
Nie powiedział o listach ani FBI, ani nam.
Tymczasem dwie przemiłe osoby,
filary naszej społeczności, nie żyją.
To nie ma nic wspólnego z wami.
Rzuca pan oskarżenia pod zły adres.
Tylko zmarnowałem czas. Dzięki.
- Jak idzie remont? - Co?
Już prawie koniec?
Kuchnia jest prawie gotowa, została piwnica. A co?
Musi sobie pan zrobić tam męski kąt.
Stół bilardowy, barek, duży telewizor.
Tego chcą kupujący.
Mówię panu.
O co chodzi z tym facetem? Jest w porządku?
- Chamberland? - Tak.
Tak. Znam go od lat.
Nie jest szczególnie pracowity.
Bywa leniwy. Dlatego masz mnie.
Co?
Morderstwo i samobójstwo. Dlaczego…
Dlaczego po prostu nie wzięli tabletek
albo nie usiedli w swoim lexusie z włączonym silnikiem?
Jak mąż, który tak kochał żonę,
mógłby strzelić jej w twarz?
A potem zastrzelić siebie?
Strzelba jest skuteczniejsza niż tabletki.
Może nie chciał, by jedno z nich zmarło,
a drugie musiało żyć z poczuciem winy.
Albo to ona pociągnęła za spust.
To ona miała raka.
Nie chciała, by znów się ożenił.
Może wiedziała, że bez niej nie przeżyje, więc wzięła go z zaskoczenia.
Siedział sobie w fotelu, oglądał Matlocka.
Ona klepnęła go ramię…
Bang! Wycelowała w siebie. Bang!
Sam nie wiem. Dziwna sprawa.
Policja wciąż ją bada, codziennie sprawdzam postępy.
Co z synem? Co o nim wiemy?
Christopher. Łajza, ale nie ma historii przemocy.
Rok zawiasów za czek bez pokrycia.
Widzę to tak.
Ten, kto pisze listy, widzi wasz dom.
Mitch i Mo nie żyją,
brzytwa Ockhama, najprostsze wyjaśnienie jest najbardziej prawdopodobne,
możemy więc o nich zapomnieć.
Zostaje Jasper Winslow.
Trochę pogrzebałam, nie do końca zgodnie z prawem.
Mieszkał tu od zawsze, z mamą, tatą i siostrą.
Skończył liceum,
pracował przy pakowaniu zakupów w supermarkecie.
Sześć dni w tygodniu przez 23 lata.
Nagle, w listopadzie 1995,
przestał przychodzić do pracy.
Nigdy nie wrócił do pakowania zakupów.
Tego samego miesiąca jego rodzina zaczęła płacić
Centrum Zachowań Zdrowotnych Avalon,
gdzie wysyłali pieniądze co miesiąc przez kolejne dziesięć lat.
Co u niego zdiagnozowali?
Zaburzenie schizoidalne i mutyzm wybiórczy.
Przestał mówić?
Na to wygląda.
W 2001 zmienili diagnozę.
Zwykły zespół stresu pourazowego.
W listopadzie 1995 spotkało go coś,
o czym przez lata nie chciał mówić.
Co ci się stało?
Gem.
Nie wiedziałam, że dziś robimy cardio.
Nie grałam, odkąd urodził się Carter,
a teraz znów wymiatam.
Wiesz, Nora…
Niepisana zasada mówi, że…
Nie powinnaś…
Nie powinnaś znęcać się nad rywalkami.
Raz kiedyś możesz wygrać.
Pewnie. Ale daj też wygrać innym.
Choćby mnie.
Boże, przepraszam. Jasne.
W porządku, jesteś spięta.
- Co? - Naprawdę. I chyba wiem czemu.
Pewnie brakuje ci seksu.
A wiem to dlatego,
że to, co było między mną i Rickiem,
pod koniec wyglądało…
Po prostu bał się mnie wyruchać,
ale niech mu będzie.
Spójrz na mnie teraz. Obrabiam najlepszą fujarę w życiu.
W dodatku regularnie.
Podwójne zwycięstwo. Jest dobrze.
Kto to?
Wybacz, nie mogę ci powiedzieć.
Nie chcę zapeszyć.
Ale dam ci dobrą radę.
Musicie pieprzyć się codziennie.
Jeśli nie, nie ma dla was nadziei.
To moja wina.
Nie robiliśmy tego, odkąd się tu wprowadziliśmy,
tyle się dzieje, że…
Listy, fretka, włamania.
Ostatniej nocy w motelu
powiedział dzieciom dobranoc i przyszedł do mnie,
przytulił się i wiem, że tego chciał,
ale ja…
nie mogłam.
Udałam, że śpię.
Chodzi…
Chodzi o Ellie. Tak.
O to, jak się do niej zwraca.
Nie cały czas, ale…
Jest już nastolatką, a on ją ciśnie,
kiedy bluzka zsunie jej się z ramienia.
To niedorzeczne. I dziwne.
Robi się agresywny, mówi:
„Nie chcę, by ktoś seksualizował moją córkę”,
ja wtedy myślę: „To ty ją seksualizujesz.
To tylko dziecko”.
Myślę, że ma romans z jakąś młodą siksą.
Z jakąś stażystką,
kojarzysz te dziewuchy z kucykami.
Tak.
Mogę też poprosić?
- Jasne. - Dzięki.
Chrissy, nalałabyś mi…
trochę więcej? Zamówiłam za mało.
Dziękuję.
Wiesz, co ja chcę wiedzieć.
Chcę wiedzieć, o co chodzi z tymi dziwnymi listami.
Dostaliście kolejne?
Nie.
Do końca remontu zainstalujemy kamery,
a wtedy pewnie się wprowadzimy, choć sama nie wiem.
Przestały przychodzić.
To pewnie jakiś głupi żart.
O czym ty mówisz?
Oszalałaś?
To nie żart.
To jakiś pierdolony koszmar.
Zróbcie drobny remont i spierdalajcie stamtąd.
Dzięki.
Wciąż mało.
Nie chcę cię straszyć,
ale masz mało czasu.
Naprawdę.
Co będzie, gdy wszyscy się dowiedzą?
Nie sprzedasz tego domu nawet za dolara.
Nie mówiłam ci. Mam nowy dom.
Piękne drewniane podłogi.
Bez jednej rysy. Do tego pięknie pachnie,
a to mnie właśnie kręci.
Jest… ładny.
Ale nie tak, jak nasz.
Cóż.
Nie wiem. Myślę,
że wolność od szalonego mordercy
to miła perspektywa.
I kosztuje o milion mniej, niż dostałabyś za swój.
Przemyśl to.
Nie będziesz musiała martwić się o pieniądze.
A Dean niech dalej się obija i robi to, na co ma ochotę.
Ale ty musisz zacząć coś robić.
Możesz grać w tenisa
i robić garnki.
Możesz znaleźć sobie koleżanki.
Nie wydaje mi się.
Oferuję ci ucieczkę od tego wszystkiego,
powinnaś skorzystać.
Sprzedam twój dom.
Porozmawiam z Deanem.
Cześć, wróciłem.
Ładnie to wygląda.
Tak. Ostatnia warstwa.
Ellie, jesteś tam?
Chwileczkę.
Jasne. Gdzie mama?
Ellie? Co tam robisz?
Czemu zamknęłaś drzwi?
Bo wszędzie są robotnicy
i czyha na nas morderca.
W porządku.
Nic nie robię. Czytam.
Jasne. Gdzie mama?
Pisała, że jest na tenisie i się spóźni,
wróciłam autobusem, bo myślałam, że zjemy razem.
Zjemy. Wyluzuj.
Ty wyluzuj. Wiecznie mnie o coś podejrzewasz.
- Możesz wyjść oknem. - Nie ma mowy.
Mogę panu pomóc?
Przepraszam.
Pańska żona pozwoliła mi skorzystać z lodówki.
Nie ma jej tu.
Byłem tu wcześniej.
John. Inspektor budowlany.
Jasne. Przepraszam. Proszę się nie krępować.
Pańska żona to dobra kobieta.
Ma pan syna i córkę, prawda?
Zgadza się.
Ja też. Syn i córka.
Pozwolę sobie spytać…
Jesteście chrześcijanami?
Tak myślę.
Nie chodzimy do kościoła.
Czy wszystko wygląda dobrze?
Cały nasz remont.
Nie zaczęliśmy jeszcze piwnicy, ale kuchnia jest prawie gotowa.
Zamieniliśmy marmur na blok rzeźniczy.
Zabawne. Wszyscy budują sobie wyspy.
Wszędzie pełno wysp.
Wrócę za kilka dni, kiedy wszystko będzie gotowe, ale…
Tak, wszystko wygląda dobrze.
Cieszę się.
Dobrze, że znalazł pan pracowników.
Dlaczego?
Ludzie wszędzie się budują.
Budowlańcy nie nadążają za popytem.
Na świecie teraz jest tak,
że cała cywilizacja płonie, ludzie nie chcą wychodzić z domu.
Chcą ulepszać swoje domy. Zmieniają je w fortece.
Wyprowadzają się z miast.
Raczej.
Zabawne.
Mamy czwarty obrót.
Słucham?
Wydarzenia historyczne.
Nie dzieją się, ot tak.
Wprawiają je w ruch wyjątkowe osobistości.
Każda z nich uruchamia obrót, który trwa
mniej więcej 20 lat.
Co cztery obroty mamy saeculum,
okres długości ludzkiego życia.
Na koniec każdego jest jakiś kryzys.
W tym kraju to zawsze wojna.
Rewolucja,
po 80 latach wojna secesyjna,
a po kolejnych 80 druga wojna światowa.
Zaraz będzie 80 lat, więc…
coś musi się stać.
Jednak nie jestem głodny.
Kiedy skończy pan inspekcję?
Pańska córka… ma 18 lat?
Nie, 16. Co to ma wspólnego…
Cóż.
Nie wiem, czy powinienem o tym mówić,
przepraszam, jeśli przekraczam jakąś granicę,
ale na pańskim miejscu chciałbym wiedzieć.
O czym?
Widziałem, jak pańska córka
rozmawia z tym młodym Afroamerykaninem,
który montuje kamery.
Rozmawiali i dotykali się tak,
jakby byli w relacji intymnej.
Słucham?
Powinien pan wiedzieć.
Ojciec powinien wiedzieć takie rzeczy.
Uraziłem pana. Przepraszam.
Po prostu pańska córka przypomina mi moją za młodu.
Była aktywna seksualnie…
od najmłodszych lat.
Była szkolną dziwką.
Poradziliśmy sobie z tym, ale drogo nas to kosztowało.
Przepraszam, John?
Musi pan wiedzieć,
że nie jest to dla mnie komfortowa rozmowa.
Już mnie pan nie zobaczy.
Mówił pan, że przyjdzie za kilka dni.
Tak.
Co pan…
Jak rozwiązał pan problem z córką?
Powiedzmy, że więcej już nie włożyła bluzki z dekoltem.
Piękny dom.
Kiedy byłem mały, nie zamykaliśmy drzwi.
Nikt nie zamykał.
Wszyscy chodzili do kościoła.
Dziś nikt nie chodzi do kościoła, a wszyscy zamykają drzwi.
To nie przypadek.
Wie pan co…
Miło było.
W pobliżu jest miły kościół luterański.
Może pójdzie pan z rodziną?
To wam pomoże.
Dziękuję za kanapkę.
Ten cały inspektor
to jakiś wariat, nie chcę go tu widzieć.
O czym pan mówi?
Inspektor budowlany. John, religijny facet.
Robił w mojej kuchni kanapkę.
Rozglądał się i prowadził mi wykład.
Nie ma żadnego inspektora Johna.
Na pewno nie w Westfield.
Miejscy inspektorzy to Gary i Alan, przyjdą dopiero, kiedy skończymy.
Co? Więc z kim ja rozmawiałem?
Nie wiem, na pewno z nikim ode mnie.
I na pewno to nie inspektor.
FIRMY OCHRONIARSKIE WESTFIELD
Gdzie byłaś? Od rana cię szukam.
Byłam z Karen w klubie.
Wszystko gra?
Tak. Szukam firmy ochroniarskiej.
Nie będę ci przeszkadzać.
Co?
W porządku.
Skarbie, pragnęłam tego.
Cholera, skarbie.
- Zaczekaj, włączę alarm. - Co?
- Teraz? - Wszyscy są w domu.
Musimy się do tego przyzwyczaić.
Zaczekaj.
Tylko włączę. Zaraz wracam.
Zaraz wracam. Zaczekaj.
- Nieważne. - Lecę na dół.
- Zaraz wrócę. - Rób, co chcesz.
- Dokąd idziesz? - Chcesz coś wiedzieć?
Nie uprawialiśmy seksu od tygodni.
Jestem rozkojarzony. Śpisz w motelu.
W porządku.
- Skarbie… - Powiedz dzieciom dobranoc.
Śpij dobrze, mały. Do jutra.
Pa, tato! Do jutra!
Kocham cię.
Wszystko gra?
Zaczekaj, Ellie.
Czy między tobą i Dakotą coś jest?
Co? Nie!
Ellie, czy ty kłamiesz?
Ktoś widział was razem.
Boże, tato.
Nie podoba mi się, że obcy mówią mi o tobie.
Każesz komuś mnie pilnować?
Nie. Dakota ma 19 lat.
Jeśli coś się dzieje, muszę wiedzieć.
Nic się nie dzieje.
Co? Ellie!
Dean.
W porządku. Jedź. Do zobaczenia.
Pa.
- Dean? - Chwila.
Halo.
Nie uwierzysz w to, co ci pokażę.
Co takiego?
Jestem w knajpce. Możesz przyjść?
Wiedz, że mam sporo zastrzeżeń do tego, czym się z tobą podzielę.
Znalazłam coś.
Ale musimy być ostrożni,
inaczej możemy mieć kłopoty z policją
albo i całym Westfield.
Ale pracuję dla ciebie.
Nie wiem, o czym mówisz.
Myślałam o Jasperze Winslowie, bo lata temu coś go spotkało.
Mam pytanie, detektywie.
Chciałabym poznać historię tego domu,
przejrzeć jakieś stare akta,
czy znalazłoby się coś?
Coś, co ma związek z poprzednimi właścicielami.
Miał bardzo dziwną minę.
Nie wiedziałam, co myśleć.
Ale wyprostował się, spojrzał mi w oczy i powiedział…
Tylko na to czekałem.
Nie wiem, co tu znajdziesz… ale proszę.
Dziękuję.
Ktoś już zaglądał do tego pudełka.
Taśma była zerwana, ciężko powiedzieć kiedy.
Dean.
Przy Boulevard 657 pewna rodzina
mieszkała do roku 1995.
Rodzina Graffów.
Zanim o wszystkim ci powiem…
Musisz wiedzieć,
że w żadnych publicznych źródłach nie ma na ten temat informacji.
Tej historii nie ma ani w gazetach, ani w Internecie.
W porządku. Więc…
o co chodzi?
Ojciec, John Graff,
był najnormalniejszym facetem.
Kochał dwie rzeczy, rodzinę i kościół.
Weteran wojenny, potem księgowy, skromne mieszkanko w mieście.
Co niedziela w kościele.
Pewnego dnia pracował do późna,
nie mógł znaleźć taksówki i postanowił pojechać metrem.
Na szczęście jego matka odziedziczyła trochę pieniędzy
i powiedziała mu: „Wynieś się z miasta.
To nie miejsce dla rodziny.
Pomogę ci kupić dom na przedmieściach”.
Miał syna, Dale'a.
Był jego oczkiem w głowie, sportowiec, wzorowy uczeń.
Nigdy tego nie robiłam.
Pat!
Muszę kończyć.
Jego córka miała 17 lat, bardzo chciała być dorosła.
Martwił się o nią, rozmawiał o niej z pastorem,
o tym, że za bardzo lata za chłopakami.
Kto zmówi modlitwę?
Ja.
Dobry Jezu,
dziękujemy ci za tę kolację i…
Zaraz. To ja zrobiłam tę pieprzoną kolację.
Język. Jak ty się wyrażasz?
Jego żona, Helen, lubiła upokarzać go przy ludziach.
Piła. Wszyscy mieli ją za dziwaczkę.
Dzieci, zmyjcie te pieprzone naczynia.
Jako że jego matka pomogła mu z domem,
musiała również z nim zamieszkać.
Co za wstyd, John. Obrażają naszą rodzinę.
Nie mogę, ot tak, poprosić o awans, mamo.
Pracujesz tam od 12 lat. Powinieneś być kierownikiem.
Wiem, mamo.
Któregoś dnia poszedł do pracy. Szef go zwolnił.
John podobno się popłakał.
Szef nigdy czegoś podobnego nie widział.
John był księgowym.
Dysponował finansami rodziny, w tym matki,
ale nikomu nic nie mówił.
Udawał, że wciąż chodzi do pracy.
Zamiast tego chodził do banku,
by pobierać pieniądze z kont matki.
Drobne kwoty.
Spłacał hipotekę, płacił rachunki…
Rodzina nie wiedziała, że stracił pracę.
Pewnego razu wrócił, udając, że był w pracy.
W skrzynce znalazł list.
Drogi panie Graff.
Już od jakiegoś czasu obserwuję pańską rodzinę.
Pańska córka ma na imię Pat, prawda?
Jest już piękną kobietą.
Wie pan, dokąd chadza wieczorami?
Ja tak.
A gdzie pan chadza z samego rana?
Na pewno nie do pracy.
Pańska żona o tym wie?
Kiedy pana nie ma, patrzę, jak się przebiera.
Dostawał list za listem.
Nie wiedział, od kogo są.
To chciwość, panie Graff.
Chciwość tu pana sprowadziła.
Co wyzna pan pastorowi?
Dom pragnie młodej krwi. Niech pan da mu to, czego chce.
Nikomu nie powiedział.
Ani żonie, ani dzieciom.
Nie był z tym na policji.
Wciąż udawał, że chodzi do pracy
i podbierał matce pieniądze.
Cukierek albo psikus!
Chodźmy tam!
Pewnego wieczora wrócił
i zobaczył, że Pat zorganizowała imprezę.
Co ty wyprawiasz?
Przeszliśmy się po cukierki.
Jesteś jej nauczycielem.
Zaprosiła mnie.
Nie zbliżaj się do niej. Wynocha z mojego domu!
Tato, przestań!
Ubrałaś się jak dziwka.
Co się dzieje?
Ktoś nas obserwuje!
Wybacz, muszę spytać…
Przedtem też taki był?
Czy…
ten dom go zmienił?
Jakby był nawiedzony?
Nie wierzę w tego typu rzeczy.
Wszystko się na niego zwaliło,
bo jego życie było udawane.
Żył w kłamstwie,
a ten, kto pisał listy, wiedział o tym.
„Twoim grzechem jest chciwość, Johnie. Moim jest niecierpliwość.
Czemu nie chcesz dać domowi tego, czego chce?
Daj mu krew, a pozwolę ci zatrzymać wszystko, co masz, a nawet więcej.
Wiesz, do czego to zmierza?
Ja tak.
Zrób to, czego chce dom,
a wiesz, że trafią do lepszego miejsca.
Będę ich stamtąd obserwować.
Nigdy nie przestanę”.
Wszyscy umrzemy.
Wiecie o tym, prawda?
Co, kurwa?
On ma rację.
Musimy być gotowi na spotkanie ze Stwórcą.
Tak.
Musimy być gotowi na ten dzień.
Chcę zobaczyć was w niebie.
Musimy zrobić rachunek sumienia i modlić się o przebaczenie.
W jego głowie powstał plan.
Zadzwonił do dyrektora szkoły.
Tak, wyjeżdżamy na kilka miesięcy.
Odwiedzić krewnych.
Ojciec mojej żony jest chory.
Wyciął swoją twarz z rodzinnych zdjęć.
John, co robisz?
Jezu Chryste.
Twój mózg działa równie słabo, co twój fiutek, skarbie.
Mam romans, John.
Planuję romans.
Pewnie masz to gdzieś.
Przestań gadać.
Potrzebuję fiuta, John.
Potrzebuję bolca.
John?
John, co to było?
Halo?
Wtedy zszedł na dół i zrobił sobie kanapkę.
Po czym…
Przepraszam.
Potem poszedł na mecz syna.
Ma pan coś na okularach.
Dziękuję.
Malowałem.
Synu…
Nie, tato!
Przygotował scenę.
Włączył wszystkie światła.
Puścił muzykę przez interkom.
Götterdämmerung Wagnera.
„Zmierzch bogów”.
Zakończenie Pierścienia Nibelunga.
Kojarzę ten utwór.
Ciała leżały tam przez dwa tygodnie.
Nikt o tym nie wiedział.
Sąsiad, dziwny przyjaciel syna,
usłyszał muzykę.
Poczuł smród.
Halo?
Jasper Winslow. Jezu.
Ciała przypominały mumie, były wysuszone.
Jakby były bez wody.
W piwnicy, na podłodze, stały puste butelki po mleku.
Były już puste, ale wcześniej ktoś wypełnił je krwią.
Ale oni nie zginęli w piwnicy.
Nie. Babcia na piętrze, żona w salonie,
córka w łazience, a syn przy wejściu.
Więc co? John też się zabił?
To gdzie jego ciało? Jest jeszcze dziwniej.
Jedenaście dni przed znalezieniem ciał, a trzy po zabójstwie,
znaleziono tego zboczonego nauczyciela.
Był w swoim aucie,
ktoś strzelił mu w głowę
z innej broni.
Pociski się nie zgadzają. O co chodzi?
Przez cały ten czas, 14 dni,
ciała leżały w domu przy Boulevard 657.
Cały czas ktoś go obserwował.
John Graff nie kazał przekierować poczty.
Mimo to listy się nie gromadziły.
Podobno codziennie skrzynka była pusta.
Ktoś odbierał gazety.
To będzie nieprzyjemny widok.
Takie same jak nasze.
Zdjęcia z miejsca zbrodni.
Czemu nikt mi o tym nie powiedział?
Choćby przed kupnem domu?
Czemu nikt o tym nie wie?
Policja zatuszowała sprawę, ale to nie wina Chamberlanda.
Dołączył dopiero w 2005, dziesięć lat później.
Nikt w mieście nie wiedział? Serio?
Mieszkańcy nie chcą, by to się rozniosło.
Wielu zależy na wartości ich domów,
jak i na tym, by miasto wydawało się bezpieczne.
A co… z Mitchem i Mo?
Ich syn. Mieszkali obok, prawda?
Może coś wie?
Nie. Mitch i Mo wprowadzili się do Westfield w 1996, rok później.
Kurwa.
Co z nim się stało?
- Z Johnem Graffem? - Tak.
Żyje? Nie żyje? Kto wie?
Nie zostawił po sobie śladu. Zniknął.
Choć podejrzewam…
że nie miałbyś pojęcia, że to on,
gdyby nagle się gdzieś pojawił,
skoro wyciął wszystkie swoje zdjęcia.
Nikt nie wie, jak wygląda?
Nie.
Chwileczkę.
Do jakiego kościoła chodził?
Do Św. Marka. Kościół luterański w Westfield.
Byłem tu wcześniej. John. Inspektor budowlany.
Poradziliśmy sobie z tym,
ale drogo nas to kosztowało.
W pobliżu jest miły kościół luterański.
Może pójdzie pan z rodziną?
Co jest?
Spotkałem go.
Johna Graffa.
Był u mnie w domu.
Naprawdę już skończyli?
Piwnica zajmie jeszcze parę tygodni, ale kuchnia jest gotowa.
Kamery są zainstalowane, a alarmy ustawione.
Czyli wracamy?
Tak.
- Kupimy coś do jedzenia? - Tak.
Tak. Padam z głodu.
Nie, Jasper! Nie zrobię ci krzywdy.
Wybacz, że tak cię potraktowałem.
- Jasper, kto to? - Spójrz na mnie.
Mam jedno pytanie.
Czy znasz Johna Graffa?
Jasper? Nie rozmawiaj z nim.
Jasper, przepraszam…
Nie rozmawiamy z tobą.
A tak przy okazji,
będziesz miał przewalone za tę windę.
Towarzystwo ochrony zabytków jest wściekłe.
Dostaliśmy nakaz inspekcji, możemy przyjść, kiedy chcemy.
Wcale nie.
Sprawdź sobie! Kiedy tylko chcemy.
Co? Nie…
Nieuprzejmie z waszej strony, że nie poszliście na pogrzeb Mitcha i Mo.
Nie wiedziałem, kiedy jest.
Ani gdzie. Nawet ich nie znałem.
Znałeś ich wystarczająco, by się zabili.
Nieuprzejmie.
Jak w katalogu.
Ładnie, prawda?
Wypakowaliśmy się. Miło być w domu.
Och, skarbie… Gdzie tata?
- Dean? - Tak! Jestem tu.
Dopiero wszedłeś?
Tak.
Cudownie tu. Jesteśmy w domu.
Carter? Chodź.
Ellie, chodź.
Musimy wyjechać parę minut wcześniej.
Mama jedzie do galerii, więc was zawiozę,
ale muszę zdążyć na pociąg.
Wezmę ich.
Co? Nie. Rób swoje.
Ładnie tu teraz.
Dobrze zrobiliśmy, prawda?
Zostając?
Tak.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Bo sobie pojadę. Ruchy!
- Pa, skarbie. - Pa, mamo.
Pa, mamo.
Drodzy państwo Brannock.
Wszędzie macie kamery,
ale nigdzie nie można być bezpiecznym, nieprawdaż?
Wciąż obserwuję.
Napisy: Jakub Jadowski