ISANG SERYE MULA SA NETFLIX
Pero, Dean, isang kulto ng dugo?
Alam ko. Sabi sa 'yo, nando'n ako.
'Yung lalaki, tuloy-tuloy lang siya… Umiiyak siya.
Ito, si Andrew Pierce, ay kasama ang anak niya sa Camden, New Jersey.
Hepe ng pulis ang nagsabi, nalaman niya kahapon.
Ang sabi ay pabulista siya't natural na sinungaling.
Sabi niya, ang punong-guro sa eskuwela ng anak niya
ay pedopilo.
At minolestiya ang anak niya no'ng field trip nila.
Nalaman ng mga pulis.
'Yung bata, di naman sumama sa field trip.
Pasensiya na.
Dapat sinuri ko muna bago sabihin sa 'yo.
Oo, puwedeng totoo nga, pero nakuha niya pa rin ang mga sulat.
At kumbinsido siyang si Mitch at Mo ang may gawa.
Kumbinsido rin siyang si William Morris ay miyembro ng mafia.
Sinabi niya sa FBI
na ang ahensiya ay pinapatakbo ng Five Families.
Kaya nasisante siya.
Okey. Paano naman 'yung nasa basement niya si Mitch at Mo?
Paano 'yun?
Kung si Mitch at Mo ang sumula no'n,
wala nang problema, di ba? Patay na sila.
Pakiramdam ko lang, wala silang kinalaman dito.
Ano, bakit? Paano mo nasabi 'yan?
Maniwala ka sa 'kin, kung may kanser ka,
di mo na iisiping
maghiganti o maghasik ng lagim.
Sa halip, mas gusto mo ng kapayapaan.
Ayusin mo ang lahat,
alagaan ang mga taong maiiwan mo.
'Yan ang kutob ko.
Tingin ko, sa dalawang ito,
nagkamali ka ng hinala.
Parehas kayo ng sinabi ni Detektib Chamberland.
Trahedya ang nangyari sa dalawa, okey?
Di ito tungkol sa 'yo.
At tungkol kay Andrew Pierce, lahat ay kasinungalingan.
Kung may hindi siya sinabi sa FBI, siguradong sa amin lalo.
Pansamantala, dalawang mabuting matanda,
pundasyon ng komunidad, patay na.
Wala kang kinalaman.
Mali ang hinala mo.
Sinayang ko lang ang oras ko rito. Salamat.
-Kumusta ang konstruksiyon? -Ano?
Malapit na matapos?
Matatapos na ang kusina, 'yung basement, di pa. Bakit?
Anong gagawin mo sa basement? Dapat tambayan.
Bilyaran, wet bar, malaking TV.
'Yan ang mabili ngayon.
Sabi ko sa 'yo.
Anong meron sa lalaking 'yun? Matuwid ba siya?
-Chamberland? -Oo.
Oo. Kilala ko na noon pa.
Di kasipagan, di ba?
Medyo tamad. Pero kaya nga kinuha mo ako.
Ano?
Ako…
Itong murder-suicide. Bakit…
Bakit di na lang masobrahan sa tableta
o isara ang garahe, maupo sa Lexus mo, at buksan ang makina?
Pero 'yung lalaki sobrang mahal niya ang asawa niya,
binaril niya sa mukha?
Pagkatapos, binaril niya ang mukha gamit ang shotgun?
Kasi sigurado ang baril. Sa tableta, mabubuhay ka pa.
Baka di niya gustong mamatay ang isa,
at mabuhay ang isa nang walang konsensiya.
O 'yung babae ang bumaril.
Siya ang may kanser.
Ayaw niyang magkaroon siya ng iba.
Alam niyang di kaya ng lalaki na wala siya, kaya sinorpresa niya.
Nasa tumba-tumba siya, nanonood ng palabas.
Tapik sa balikat…
Bang! Nagpakamatay 'yung babae!
Di ko alam. Kakaiba ang lahat.
Ang imbestigasyon ay tuloy at nakikipag-ugnayan ako.
Paano 'yung anak? Anong alam natin?
Christopher. Medyo sablay, pero di siya bayolente.
Isang taong probasyon para sa tseke.
Ito ang nakikita ko.
Kung sinuman ang sumusulat sa 'yo, direktang kita ang bahay mo.
Kaya sina Mitch at Mo, ngayong patay na,
sina Razor ni Occam ang magpapaliwanag. Ang madalas ay malamang,
at mukhang puwede na natin silang kalimutan.
Nandiyan din si Jasper Winslow.
Nagsaliksik ako, medyo ilegal.
Buong buhay niya, nandoon siya sa kabilang bahay kasama ang nanay, tatay, at kapatid.
Natapos sa hay iskul,
nagtrabaho sa supermarket sa gitna ng Westfield.
Pumapasok anim na araw sa isang linggo sa sumunod na 23 taon.
Nang biglang, noong Nobyembre 1995,
huminto siya sa pagtatrabaho.
Di na siya pumasok muli sa supermarket.
No'n din nagsimulang magbayad ang pamilya niya
sa Avalon Behavioral Health Center,
at nagbabayad sila buwan-buwan sa sumunod na sampung taon.
Anong sakit niya?
"Schizoid disorder na may elective mutism."
Di na makapagsalita?
Siguro…
At no'ng 2001, nagpalit ang diyagnosis niya.
Isang simpleng post-traumatic stress disorder.
No'ng Nobyembre ng 1995, may nangyari kay Jasper Winslow
at itinago niya 'yun nang ilang taon.
Anong nangyari?
Tapos na.
Di ko alam na gagalaw tayo ngayong araw.
Ngayon lang ako nakapaglaro ulit,
at ngayon, bumalik ang laro ko.
Alam mo, Nora…
May usapan dito na…
Di mo…
Di mo basta ilalampaso ang kalaro mo sa tennis.
Okey lang namang manalo ka minsan.
Okey 'yun. Pero, kailangan mo rin magpatalo minsan.
Parang ako.
Naku, pasensiya na. Oo.
Okey lang, at tensiyonado ka.
-Ano? -Oo. Alam ko kung bakit.
Dahil di kayo nagtatalik.
At ang rasong alam ko ay
dahil sa lahat ng nangyari sa amin ni Rick.
Sa huli, parang…
Alam mo, para siyang takot makipagtalik sa akin,
pero okey lang 'yun.
Tingnan mo. Nakahanap ako ng mahusay na katalik.
At walang palya.
Kaya doble ang ligaya. Masarap siya.
Okey, sino?
Di ko puwedeng sabihin, pasensiya na.
Ayaw ko lang na mabati. Alam mo…
Gusto sana kitang payuhan.
Ikaw at asawa mo, dapat kayong magtalik araw-araw, di ba?
At kung hindi, wala nang pag-asa sa inyo.
Tingin ko, ako.
Di pa namin nagagawa 'yun simula nang lumipat kami,
sa mga nangyayari…
'Yung mga sulat, 'yung ferret, panloloob.
Tapos, kagabi sa motel,
nasa kama na siya, napatulog na ang mga bata,
at tumabi na sa 'kin at alam kong gusto niya,
pero…
di ko kaya.
Kaya nagtulug-tulugan ako.
Wow.
Si…
Si Ellie. Oo.
Kung paano niya kausapin.
Di lahat ng oras, pero…
Dalagita na siya, at hinihigpitan niya siya,
parang, kapag 'yung kamiseta niya'y nalaglag sa balikat.
Nakakainis. Hindi tama.
Tapos, depensibo siya. Sinasabi niya,
"Ayaw ko siyang mapagpantasyahan,"
sabi ko, "Ikaw ang nag-iisip ng kung anu-ano."
"Bata pa siya."
Sa tingin ko, may karelasyon siyang batang babae.
Di ko alam, baka 'yung intern sa opisina nila,
'yung parang, mga batang babae, nakatali ang buhok.
Oo.
Pahingi nga rin ako, kung okey lang?
-Okey. -Salamat.
Uy, Chrissy. Puwede mo bang, parang…
Lagi akong nanghihingi ng kaunti pa, at kung okey lang ngayon.
Salamat.
Alam mo ang gusto kong malaman.
Gusto kong malaman ang meron sa mga nakatatakot na sulat.
May dumating pa ba?
Wala.
Maglalagay kami ng security camera oras na matapos ang konstruksiyon,
at siguro, uuwi na rin kami, pero di ko pa alam.
Huminto na sila.
Sa totoo lang, tingin ko, may nagbibiro lang sa amin.
Anong sinasabi mo?
Nababaliw ka na ba?
Hindi 'yun biro.
Naging bangungot ang pagtira niyo ro'n.
Tapusin niyo ang konstruksiyon at umalis na kayo.
Salamat.
Ang baba rin nito.
Ano lang, ayaw ko kayong takutin,
pero wala na kayong oras.
Wala na.
Anong mangyayari pag may nakaalam ukol sa mga sulat?
Di mo maibebenta ang bahay na 'yan.
Sa bagay, di ko pa nasabi ito. May isa pa akong bahay.
Magarbong kahoy na sahig.
Walang galos, at ang bango,
at amoy ang mahalaga sa akin, ikaw ba?
Oo, ano… Maganda siya.
Di lang kasingganda no'ng sa amin.
O, sige…
Di ko alam. Iisipin ko na lang
na di ako tatagain at mamatay dito,
tingin ko, okey na 'yun. Alam mo?
At mas mura ito nang isang milyong dolyar kaysa sa bahay niyo.
Sige, pag-isipin mo lang.
Nora, di mo kailangan pang isipin ang pera.
Mayaman pa rin si Dean at puwede niyang gawin ang gusto niya.
At ikaw, kailangan mo ring gawin ang gusto mo.
Tulad ng, mag-tennis sa umaga
at gamitin ang lutuan mo para gumawa ng paso.
At, di ko alam, maglaro ng croquet.
Oo, pero di siguro.
Nora, inaalok kita ng paraan para makatakas
kaya kunin mo na ito.
Ipalista mo na ang bahay.
Okey. Sige, kakausapin ko si Dean.
Uy, tao po. Nakauwi na ako.
Ayos. Maganda.
Oo. Huling patong na.
Ellie, nasa'n ka?
Saglit lang…
Oo, okey lang. Nasa'n si Mom?
Ellie? Anong ginagawa mo?
Bakit naka-lock?
Kasi may mga manggagawa kahit saan
at may nananakot sa atin?
Sige.
Nagbabasa lang ako.
Okey. Sige. Nasa'n si Mom?
Nagteks siya, mahuhuli galing tennis,
kaya nagbus ako, akala ko kakain tayo.
Sabay tayo. Kumalma ka, okey?
Ikaw ang kumalma. Wala akong ginagawa.
-Sa bintana ka lumabas. -Di ako dadaan sa bintana.
Anong sa inyo?
Pasensiya na.
Sabi ng asawa mo, kumuha lang ako kapag may kailangan.
Oo, pero wala ang asawa ko rito.
Kanina. Dumaan ako rito.
John. Ako ang inspektor ng gusali.
Oo. Sige lang. Pasensiya na. Magrelaks ka rito.
Mukhang mabait ang asawa mo.
Lalaki at babae ang anak niyo?
Oo, tama.
Ako rin. Lalaki at babae.
Matanong ko lang, kayo ba…
Ay pamilyang Kristiyano?
Oo, masasabi ko.
Di lang kami nakapagsisimba.
Mukhang okey ba ang lahat?
Sa lugar o ano?
May gagawin pa sa basement pero matatapos na 'yung kusina.
Alam mo, pinalitan namin 'yung marmol ng pangkusina.
Nakakatawa. Lahat ngayon, naglalagay na ng isla.
Nalulunod kami sa isla.
Babalik kami mga ilang araw kapag tapos na lahat, pero…
Oo, ayos naman ang lahat.
Ayos.
Masuwerte ka't nakahanap ka ng kontraktor.
Talaga? Bakit?
May konstruksiyon kahit saan ngayon.
Di kaya ng industriya ang gusto ng mga tao.
Ang mundo ngayon,
ang sibilisasyon ngayon ay humihina, ayaw nang lumabas ng mga tao.
Gusto nilang ayusin ang bahay nila. Ginagawa nilang kuta.
Oo, umaalis din sa siyudad ang mga tao.
Siguro nga.
Nakakatawa ang nangyayari.
Fourth Turning na ito.
Ano 'yun?
Mga makasaysayan.
Di lang basta nangyayari.
Sinisimulan ito ng magigiting na tao, henerasyonal na katauhan.
At bawat isa'y nagdudulot ng pagbabago na tatagal nang
20 taon, higit kumulang.
At bawat isang pagbabago'y isang mahabang panahon,
na kasinghaba ng buhay ng tao.
At sa dulo ng bawat isa, may krisis.
Sa bansang ito, ang krisis ay palaging giyera.
Ang Rebolusyon,
80 taon ang nakalipas, Civil War.
Walumpung taon ang nakalipas, World War II.
At 'yan ang parating sa 80 taon ngayon, kaya…
May mangyayari.
Alam mo, di naman pala ako gutom.
Kailan kayo matatapos sa inspeksiyon?
'Yung anak mong babae… 18?
Hindi, 16. Anong koneksiyon no'n…
Kasi…
Di ko alam kung dapat kong sabihin,
at pasensiya na, kung medyo nakikialam ako,
pero kung ako ang ama, gusto kong malaman.
Malaman ang?
Nakita ko ang anak mo,
kausap 'yung batang African American,
'yung nagkakabit ng mga kamera.
At kung paano sila mag-usap, medyo magkadikit,
malinaw na sila'y may matalik na relasyon.
Ano nga ulit?
Tingin ko, dapat alam mo.
Dapat 'yun malaman ng isang ama.
Nakasakit ako. Pasensiya.
Naalala ko lang ang anak kong babae sa kanya, no'ng magkaedad sila.
Aktibo siya sa pagtatalik…
masyadong bata.
Sikat siya sa eskuwela.
Naayos namin 'yun, pero takot na ang buong pamilya.
Pasensiya na, John?
Pasensiya ka na,
di ko gusto ang pinag-uusapan natin.
Di mo na ako makikita.
Akala ko, babalik ka nang ilang araw.
Oo.
Uy, anong…
Paano niyo inayos 'yung problema mo sa anak mo?
Sapat lang para di na siya magsuot ng low-cut na kamiseta muli.
Maganda ang bahay niyo.
No'ng bata ako, walang lock ang pinto.
Walang gano'n.
Lahat nagsisimba.
Ngayon, walang nagsisimba, at lahat nagla-lock ng pinto.
Di ito pagkakataon lang.
Makinig ka…
Maganda ang mga sinabi mo.
May Lutheranong Simbahan banda riyan sa kalye.
Baka gusto mong isama ang pamilya mo.
Makatutulong 'yun.
Salamat sa sandwich.
Uy, 'yung inspektor,
baliw 'yun at ayaw ko siyang bumalik dito.
Anong sinasabi mo?
'Yung inspektor ng gusali. Si John, 'yung relihiyoso.
Nadatnan ko siya sa kusina.
Sinesermonan ako at kung anu-ano ang ginawa niya rito.
Walang inspektor na John.
Wala dito sa Westfield.
Ang mga inspektor ay si Gary o Alan at di sila pupunta hangga't di pa tapos.
Ano? Sino 'yung kausap ko?
Di ko alam, pero di namin siya kasama.
At di siya ang inspektor.
OPISINA NG SEGURIDAD SA WESTFIELD
Uy.
Uy. Saan ka galing? Kanina pa kita hinahanap.
Sa club lang, kasama si Karen.
Okey ka lang?
Oo, siguro. Naghahanap lang ako ng ibang opisina ng seguridad.
Kung gano'n… wag kang magpaabala.
Ano?
Okey.
Baby, gusto ko ito.
-Sige, baby. -Okey…
-Teka, bubuksan ko ang alarm. -Ano?
-Ano? Ngayon? -Lahat tayo, nasa bahay.
Dapat buksan ang alarm kahit nandito tayo.
Teka lang…
Mabilis lang ako. Babalik ako.
Bubuksan ko lang. Dito ka lang.
-Hayaan mo na. -Bababa na ako.
-Babalik ako. -Okey na.
-Saan ka pupunta? -Gusto mong malaman?
Ilang linggo na tayong di nagtatalik.
Naku naman, alam mo naman, di ba? Nasa motel.
Wag na. Okey lang.
-Babe… -Bumaba ka na at magpaalam.
Matulog nang mahimbing, okey? Bukas ulit.
Paalam, Dad! Bukas ulit!
Mahal kita.
Uy. Okey na tayo?
Teka, Ellie.
Anong meron sa inyo no'n ni Dakota?
Ano? Hindi!
Ellie, nagsisinungaling ka?
Kasi may nakakita sa inyo.
Diyos ko, Dad…
Ayokong naririnig ang mga ito sa iba.
Ngayon, pinapabantayan mo ako?
Hindi, Ellie. 19 na si Dakota, okey?
Kung may nangyayari, kailangan kong malaman.
Wala, Dad, okey? Kaya 'yun.
Ano? Ellie. Ellie!
Dean.
Okey na 'yan. Sige na. Bukas ulit.
Paalam.
-Dean? -Teka…
Hello.
May nalaman akong di mo paniniwalaan.
Ano 'yun?
Nandito ako sa baba. Libre ka ba?
Ngayon, ang sasabihin ko sa iyo ay maraming babala, okey?
May nalaman ako.
Pero kailangang mag-ingat
kasi makakabangga natin ang Wesffield Police Department
o buong bayan ng Westfield mismo.
Pero ikaw ang amo ko.
Di ko maintindihan ang sinasabi mo.
Naisip ko lang si Jasper Winslow kaso may nangyari sa kanya, di ba?
Detektib, may tanong ako.
Nagtataka lang ako tungkol sa bahay,
gaya ng, may mga nakatala ba ritong
puwede kong tingnan?
Mga impormasyon na tungkol sa mga dating may-ari ng bahay.
Kakaiba ang itsura niya noong tinanong ko.
Di ko masabi kung ano.
Pero naupo siya, tumingin sa mata ko at sinabing…
Inaasahan kong tatanungin mo ako.
Di ko alam kung anong makikita mo rito, pero… sige lang.
Salamat.
Napansin kong ang kahon ay nabuksan na.
Sira ang selyo, di ko masabi kung kailan pa.
Dean.
May pamilyang bumili ng bahay sa 657 Boulevard
at tumira ro'n hanggang 1995.
Ang pamilya Graff.
Ngayon, bago ko sabihin lahat…
Intindihin mong
walang nakatala at may alam na nangyari ito, okey?
Ang istoryang ito ay di naisulat sa diyaryo o internet.
Okey…
Ano ang istroya?
Okey.
'Yung tatay, John Graff,
isang normal na tao kung titingnan mo.
Dalawa ang buhay niya, pamilya at simbahan.
Beterano ng army, accountant, apartment sa Upper East Side.
Nagsisimba tuwing Linggo.
Isang gabi, nahuli siya,
di makakuha ng taksi, nagtren siya.
Pero, suwerte, kasi may nakuhang mana ang nanay niya.
Sabi sa kanya, "Aalis ka na sa siyudad."
"Di ito ang lugar para sa pamilya."
"Ililipat kita sa labas ng siyudad."
May anak siya, si Dale.
Paborito niya, atleta, matalinong estudyante…
Di ko pa nagawa 'yun.
Pat!
Sige na, babe.
Anak niyang babae ay 17, pero parang 30 na mag-isip.
Nag-aalala siya ro'n sa babae. Sinabi niya sa pastor,
kung paano siya medyo nawiwili sa lalaki.
Sino ang magdadasal?
Ako na.
O, Hesus,
salamat sa pagkain namin at…
Teka. Ako ang nagluto nito.
'Yung bibig mo. Ulitin mo!
At ang asawa niya, si Helen, lagi siyang ipinapahiya.
Palainom. Iniisip ng lahat na baliw siya.
Mga bata, kayo na ang maghugas ng pinggan.
Dahil tinulungan siya ng nanay niya sa bahay,
do'n na rin ito tumira.
Nakakahiya, John. Insulto ito sa ating pamilya.
Di ako basta na lang puwedeng umangat sa trabaho, Ina.
Nagtrabaho ka ro'n ng 12 taon. Ikaw na dapat ang pinuno roon.
Alam ko, Ina.
Isang araw, nasisante siya sa trabaho.
Sabi ng amo niya, umiyak siya.
Wala pa siyang nakitang lalaking gano'n umiyak.
Pero accountant siya, di ba?
Kaya siya ang may hawak ng pera nila, pati pera ng nanay niya.
Pero di niya sinabi sa pamilya niya.
Nagpapanggap siyang pumapasok tuwing umaga.
Tapos, pumupunta sa bangko,
at kumukuha ng pera sa account ng nanay niya.
Maliit na halaga, di pansin.
Pinangbabayad niya sa bahay, tubig at kuryente…
Di alam ng pamilya niya ang tungkol sa trabaho.
Isang araw, umuwi siya na parang galing sa trabaho.
Nakita niya ang sulat sa buson.
Pagbati sa 'yo, G. Graff.
Natutuwa akong panoorin ang pamilya mo.
Pangalan ng anak mong babae ay Pat, tama, di ba?
Lumaki siyang magandang dalaga.
Alam mo ba kung saan siya nagpupunta tuwing gabi?
Alam ko.
At saan ka nagpupunta tuwing umaga?
Di ka pumapasok sa trabaho.
Alam ba ng asawa mo?
Nakikita ko siyang naghuhubad tuwing wala ka.
Lagi siyang nakatatanggap. Sunod-sunod.
Di alam kung saan galing.
"Ito'y kasakiman, G. Graff."
Kasakimang dinala mo rito.
Ano ang ikinumpisal mo sa ministro, John?
AKO ANG TAGABANTAY
"Dugo ng bata ang gusto ng bahay. Bakit di mo na lang ibigay?"
Pero itinago niya ito.
Di niya sinabi sa asawa o sa mga anak.
Hindi iniulat sa pulis.
Itinuloy niya lang ang pagpapanggap…
…ninanakaw ang pera ng ina niya sa bangko.
Trick or treat!
Tapos na ang kasunod!
Isang gabi, umuwi siya,
may Halloween party sa bahay nila.
Anong ginagawa mo?
Nag-trick-or-treat lang kami.
Guro ka niya.
Naimbitahan lang ako…
Layuan mo siya. Lumabas ka sa bahay ko!
Daddy, tumigil ka!
Pangputa ang suot mo.
Anong nangyayari?
May nagmamasid sa atin!
Teka, may tanong ako…
Ganito na siya noon?
O…
Binago siya ng bahay?
Ano? Parang buhay ang bahay?
Ako…
Di ako naniniwala ro'n.
Naramdaman niyang gumuguho ang buhay niya
kasi ang lahat ay pagpapanggap, di ba?
Puro kasinungalingan,
'yung sumusulat sa kanya, alam no'n.
ISTASYON NG BUS
"Kasakiman ang kasalanan mo, John, sa akin ay kawalan ng pasensiya."
"Bakit ayaw mong ibigay ang gusto ng bahay?"
"Ibigay mo ang dugo, at hahayaan kong maging sa iyo ang iyo, at may kasama pa."
"Alam mo kung saan sila papunta, di ba?
"Alam ko."
"Gawin mo ang hinihingi ng bahay,
at alam mong mapupunta sila sa mas magandang lugar."
"Babantayan ko sila ro'n, John."
"Susundan ko sila ng tingin do'n."
Lahat tayo mamamatay.
Alam mo, di ba?
Buwisit.
Hindi, tama siya.
Dapat tayong maghanda sa pagdating ng Lumikha.
Oo.
Dapat handa tayo pag dumating 'yun.
Gusto ko, sa langit tayong lahat.
Aminin natin ang kasalanan natin at humingi ng tawad.
Tapos, may plano siya.
Tinawagan niya ang punong-guro…
Oo, aalis kami nang ilang buwan.
bibisita sa kamag-anak.
May sakit ang biyenan ko.
Ginupit niya ang mukha niya sa mga litrato ng pamilya nila…
Ano 'yan, John?
Diyos ko.
Talaga naman, kasinglambot ng utak mo ang ari mo, darling.
May lalaki ako, John.
Hindi, manlalalaki ako, John.
Wala kang pakialam.
Tumahimik ka.
Ano lang… kailangan ko ng ari ng lalaki, John.
Kailangan kong makipagtalik.
John?
John, anong ingay 'yun?
Hello?
Tapos, bumaba siya at gumawa ng sandwich.
Tapos…
Pasensiya.
Tapos, dumiretso siya sa laro ng anak niya.
May dumi ang salamin mo.
Salamat.
Nagpipintura kasi ako.
Anak…
Huwag… Dad!
Tapos, nagdiwang.
Binuksan lahat ng ilaw.
May tugtog sa intercom.
Götterdämmerung ni Wagner.
Ibig sabihin, "Takipsilim ng Diyos."
Huling parte ng ikot ng Ring.
Alam ko ito.
Dalawang linggo ang katawan nila ro'n.
Walang nakakaalam.
'Yung kapitbahay, isang baliw na malapit sa anak niya…
Narinig niya ang tugtog sa loob.
At napansin niya ang amoy.
Hello?
Jasper Winslow. Diyos ko.
Parang mummy ang mga katawan, lahat ay tinuyo.
Parang hinigop ang dugo.
Sa sahig ng basement, may mga pitsel na walang laman.
Pinuno 'yun ng dugo, at ngayon, wala nang laman.
Pero di sila ro'n pinatay.
Hindi. Lola sa taas, asawa sa sala,
anak na babae sa banyo, at lalaki sa pinto.
Kaya ano? Nagpakamatay siya?
Nasan ang katawan? Mas nakakalito pa.
11 araw bago matagpuan ang mga katawan, 3 araw matapos silang patayin,
'yung nakakatakot na guro, 'yung nasa Halloween party…
Natagpuan sa sasakyan niya…
driver side, patay. Binaril sa ulo
gawa ng ibang baril.
Di tugma ang mga bala. Bakit gano'n?
Ito pa, 14 na araw,
'yung mga patay, nando'n lang sa 657 Boulevard…
Meron pa ring nakatingin sa bahay.
Nalimutan ni John Graff na pahintuin ang mga sulat.
Pero di naipon ang mga 'yun.
Sabi ng kartero, wala raw laman araw-araw.
'Yung paperboy, dumadating araw-araw, may kumukuha ng diyaryo.
Mahirap tingnan ang mga ito.
AKO ANG TAGABANTAY
Itong-ito ang mga nakukuha ko.
Ito ang mga litrato ng krimen ng pamilya Graff.
Bakit di ko narinig ang mga ito noon?
Nang ibinenta ang bahay, wala?
Walang nakakaalam nito?
Tinago ng mga pulis at di mo masisisi si Chamberland.
2005 siya sumapi, 10 taon ang nakalipas.
Sa bayan, walang may alam? Totoo? Walang may alam?
Dean, ayaw ng bayan na lumabas ito.
May mga partidong inaalagaan ang halaga ng ari-arian nila,
at ang imahen ng bayang pinakaligtas na puwede mong tirhan.
Paano si… Mitch at Mo?
May anak sila, di ba? Sa tabing bahay sila, di ba?
Baka may alam sila?
Wala. '96 sila dumating sa Westfield, isang taon ang nakalipas.
Buwisit.
Anong nangyari sa kanya?
-John Graff? -Oo.
Patay na? Buhay pa? Di alam.
Walang nakakaalam pagtapos no'n. Naglaho siya.
Pero siguro…
di mo alam na siya yung tinitingnan mo
kung nagpakita siya kung saan,
kasi ginupit niya ang mukha niya sa mga litrato at sinunog ito.
Walang nakakaalam ng mukha niya?
Wala.
Teka lang.
Anong simbahan nga ang pinupuntahan niya?
St. Mark. Westfield. Simbahan ng Lutheran.
Kanina. Dumaan ako rito. John. Ako ang inspektor ng gusali.
Naayos namin 'yun,
pero takot na ang buong pamilya.
May Lutheranong Simbahan banda riyan sa kalye.
Baka gusto mong isama ang pamilya mo.
Ano 'yun?
Kilala ko siya.
John Graff.
Nasa bahay siya.
Teka, gawa na talaga?
'Yung basement, dalawang linggo pa, pero ang kusina, tapos na.
Okey na ang mga kamera, naayos na rin ang alarm.
Uuwi na tayo?
Oo.
-Bili tayo ng pagkain? -Oo.
Oo. Gutom na ako.
Hindi, Jasper! Di kita sasaktan.
Pasensiya sa trato ko sa 'yo.
-Jasper, sino 'yan? -Tingnan mo ako.
May tanong lang ako.
Kilala mo si John Graff?
Jasper? Tumigil ka.
Jasper, patawad…
Wala kaming sasabihin.
At para alam mo,
hahabulin ka namin sa dumbwaiter na 'yan.
Ang Preservation Society ay galit na galit.
Nag-utos sila ng inspeksiyon at makakapasok kami kahit kailan.
Hindi, Ginang.
Magbasa ka! Kahit kailan namin gusto.
Ano? Hindi…
Anong klase kang kapitbahay, di ka man lang pumunta sa lamay ni Mitch at Mo.
Di ko alam kung kailan.
Di ko alam kung saan… Ginang, di ko sila kilala.
Kilala mo sila, ikaw ang dahilan ng pagpapakamatay nila.
Hindi ka kapitbahay.
Wow, parang katalog.
Maganda, di ba?
Oo, inayos na namin ang mga gamit. Ang sarap umuwi.
Naku, honey… Nasa'n si Dad?
-Dean? -Uy, nandito ako.
Kararating mo lang?
Oo. Uy.
Uy.
Ang saya. Nakauwi na tayo.
Carter? Sige na, tara.
Uy, Ellie. Tara na.
Alis tayo nang mas maaga.
Pupunta si Mom sa gallery at ihahatid ko kayo,
pero ayokong mahuli.
Ako'ng maghahatid.
Huwag. Gawin mo 'yung sa 'yo.
Ang ganda na rito.
Tama ang desisyon natin, di ba?
Di pag-alis?
Oo, tama ito.
Mahal kita.
Aalis na ako. Tara na!
-Paalam, honey. -Paalam, Mom.
Paalam, Mom.
G. at Gng. Brannock.
May kamera na sa lahat ng sulok,
pero di kayo magiging ligtas sa mundong ito, tama ba?
Nakabantay pa rin ako.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni YobRivera