SERIAL NETFLIX
Mam już dość tego, że nie możecie nic zrobić.
Mówiłem tylko, że musimy pójść na kompromis.
Robimy, co do nas należy. Badamy DNA z pierwszej koperty.
Tę też możemy zbadać.
To pewnie ta sama osoba.
Wczorajszej nocy radiowóz patrolował waszą okolicę cztery razy.
Nic nie widzieli.
Musicie zainstalować te kamery.
Czuję, że ten ktoś wiedział, co się wydarzy,
wysłał drugi list, wiedząc, że go nie złapiemy.
Kogo mamy oskarżyć?
Komu mamy dać nakaz sądowy? Nie wiemy, kto to.
Myślę, że wiemy, i to dobrze.
To Jasper Winslow. Sprawdziliście go w ogóle?
Wystraszył się, kiedy go wyrzuciliście
i zagroziliście mu.
Siostra twierdzi, że od pięciu dni siedzi w pokoju.
Też była wystraszona, myślę, że nie kłamie.
- Jest równie dziwna jak on. - Tak.
Mówiła, że ma na nas oko.
Do tego coś o stuletnim drzewie,
- podobnie jak w liście. - Myślę, że to te bliźniaki w dresach.
- Mitch i Mo? - Tak.
To dopiero asy.
Oto co ja myślę.
Ten, kto pisze listy, chce się was pozbyć.
Wystawcie dom na sprzedaż.
Co? Nie mam zamiaru go sprzedać.
Nie musi pan.
Chodzi o to, by zobaczyć, kto złoży ofertę.
To może być trop.
Nie chcecie sprzedać domu. Rozumiem.
Nie chcę mówić wam, że musicie cierpliwie czekać, ale tak jest.
Zainstalujcie kamery, a jeśli to za mało,
proponuję firmę ochroniarską.
Nie możemy stać tam całą noc.
To forsa podatników.
Ale jeśli możecie zapłacić,
wynajmijcie sobie uzbrojonego faceta.
Nie. Sprawdzaliśmy.
- Siedem tysięcy na tydzień. Nie stać nas. - To pieniądze na remont.
Więc może prywatny detektyw.
Będzie taniej. Pozwoli sobie na więcej niż my.
Może przyspieszy śledztwo.
Gdzie znajdziemy detektywa?
Dam wam kilka nazwisk.
Badałam 122 sprawy.
Rozwiązałam 93.
Mogłabym napisać kryminał.
Byłaś policjantką?
Policjantką? Coś ty.
Byłam wokalistką jazzową.
Żartujesz!
I to dobrą.
Mogę spytać, czemu nie śpiewasz?
Tak, byłam dobrą wokalistką, ale lubiłam sobie wypić.
Pewnego razu mąż postawił mi ultimatum.
On albo gorzała. Proste, wybrałam gorzałę.
A potem miałam zawał na scenie.
Przez dziesięć minut byłam martwa.
Przestało być zabawnie.
Najśmieszniejszy był odwyk.
Straciłam chęć na alkohol.
Za to wkręciłam się w morderstwa.
Moje nowe uzależnienie.
Seriale o prawdziwych zbrodniach.
Nierozwiązane zagadki.
Mój mózg przerabiał je na tysiące sposobów.
Nie mogłam myśleć o niczym innym.
Pochłonęło mnie to.
A pewnego dnia…
powiedziałam sobie: „Pieprzyć to”.
„Zostanę prywatnym detektywem”.
Jak ci w filmach!
Będę rozwiązywać pieprzone zagadki!
Sam widzisz, rozwiązałam ich wiele.
Lubię łamigłówki.
Spodobała mi się wasza sprawa.
Niezła zagwozdka, co?
Ktoś próbuje was nastraszyć. Czemu?
Dlaczego? Co chce zyskać?
Czego chce?
To podstawa każdej zbrodni.
Te listy pisze ktoś, kto czegoś pożąda.
Ktoś chce mieć to, co macie wy.
W porządku, ale kto?
Dowiesz się za 100 dolarów za godzinę.
Znajdę tego sukinsyna, panie Brannock.
Cholera.
Muszę wracać do pracy.
Bardzo dziękuję.
Muszę porozmawiać z żoną. Będziemy w kontakcie.
Zrobię to za połowę.
Pięćdziesiąt dolców.
I nie wezmę za dojazdy.
Mam raka wątroby
i córkę, która jest samotną matką, łożę na nich,
póki jeszcze mogę.
Zadzwonię.
Może Chamberland ma rację? Wystawmy dom na sprzedaż.
Nie o to mu chodziło.
Powiem Theodorze Birch, że ją zatrudnimy.
Będzie miała na to kilka tygodni,
do tego czasu uwiniemy się z remontem.
Mam motel.
Dziesięć minut stąd. Ładny.
To…
Posłuchaj.
Nie czuję się tu bezpiecznie,
a kurz ma zły wpływ na astmę Cartera.
Jeśli stać nas tylko na to, w porządku.
Całe życie nocowaliśmy w motelach.
Było fajnie. Nie potrzebuję apartamentu.
Wydaje mi się, że jedno z nas powinno być w domu.
O świcie przyjdą robotnicy.
Ktoś musi ich wpuścić.
Wala się tu sprzęt za 30 000 dolców,
prosimy się o włamanie.
Ustawimy alarm.
Rozdajemy nasze kody nieznajomym.
Więc zmieńmy kod.
Skarbie, na podjeździe
musi stać jakieś auto. W domu musi się palić światło.
Dobrze, więc ty śpij tu,
a ja z dziećmi pojadę do motelu.
Na pewno tego chcesz?
Skarbie. Boję się tego domu, a nie jakiegoś głupiego motelu,
poza tym to tylko parę tygodni.
Będziemy jeść z tobą kolację tu,
a potem wracać do motelu.
Będzie dobrze, obiecuję.
Dzieciakom się to spodoba.
Tak.
Jak długo chcecie zostać?
Nie wiem, dwa tygodnie? Może trzy.
Mamy w domu remont.
Mój syn ma astmę. Cały ten kurz źle robi na…
Przyjmuje pani Amex?
Na pewno chcecie tu zostać?
Nie wyglądacie jak… nasi stali klienci.
- To idealne miejsce. - Będzie dobrze.
Mieliśmy ten motel na oku, to jak wakacje na miejscu.
Niech wam będzie.
Późno już. Idziemy spać.
Wychodzisz?
Tak, śpię w domu,
żeby rano wpuścić robotników.
Powinniście być zadowoleni.
To jak własne mieszkanie. Poćwiczycie.
Macie nawet basen.
Możesz dalej pływać.
Dobranoc.
- Tato? - Słucham.
A jeśli ten ktoś przyjdzie tu po nas?
Nikt po was nie przyjdzie.
Jesteście z mamą.
Te drzwi będą otwarte, a drugie zamknięte.
Nikt nie wie, że tu jesteśmy.
- Dobrze. - W porządku?
Idź spać.
Jest po 23, wyłącz telefon.
Dziękuję.
Kocham cię.
Ciebie bardziej.
Nie bardziej, inaczej.
Chcesz tam zostać, by go złapać,
prawda?
Nie kłam.
Tak. Dorwę tego sukinsyna.
To może być kobieta.
Fakt. Dobranoc. Kocham was.
Halo.
Halo?
Kto tam?
- Gdzie dzieci? - W środku, śpią.
- Nic ci nie jest? - Pogadajmy z nią.
Nie wiem, co powiedzieć.
Ktoś dzwonił. Prosił z pokojem numer pięć.
Po prostu przekierowałam połączenie.
- To był mężczyzna czy kobieta? - Nie wiem. Mężczyzna.
Albo kobieta. Niektórzy mówią, że mam głos jak chłop.
Tak.
Mówił coś?
Nie. Tylko dyszał.
- Potem ktoś dzwonił? - Nie.
- Wybierze pani gwiazdkę i 69. - Co?
- Oddzwoni do niego pani. - Tak.
Nikt nie odbiera.
NIEZNANY NUMER
Nic dla ciebie nie mam.
Wiem, że była jeszcze jedna oferta.
Podejrzanie niska,
myślę, że ktoś chciał kupić ten dom, by go sprzedać,
jakiś flipper, zresztą to była spółka,
co oznacza, że w dokumentach nie musi być żadnych nazwisk.
Jak już wiesz, mój szef, Darren,
chorobliwie dba o prywatność klientów.
Dlatego jest najlepszy.
Dzięki, że mi pomogłaś.
Tak.
Mogę cię o coś spytać? Tak prosto z mostu.
Kto, ty? Prosto z mostu, wal.
Co wtedy czułaś?
Czy kiedy dostałaś ten list,
nie miałaś ochoty zabrać rodziny i się stamtąd wynieść?
Chyba tak.
Więc tak zrób.
Sprzedaj ten dom.
Będę twoją pośredniczką.
Sprzedam ci go w weekend.
Myślisz?
Ale cena musi być odpowiednia.
Na twoim miejscu
spuściłabym z ceny 500 tysięcy.
Pięćset tysięcy?
Złotko, dostałaś dwa demoniczne listy,
w których ktoś wam grozi śmiercią!
Do kurwy nędzy, to znaczy…
Jeszcze nie teraz. A moja serwetka cuchnie octem.
Mówię ci, musicie sprzedać ten dom.
Znajdziecie sobie coś małego w pobliżu.
Mamy ładny dom przy Hollyhock.
Nie jest równie wielki i luksusowy, ale jest naprawdę ładny.
Dzieci nie musiałyby nawet zmieniać szkoły,
a ty zostaniesz w klubie.
Sama nie wiem.
Zaczynam tęsknić za Nowym Jorkiem.
- Nie za mieszkaniem, ale za miastem. - O mój Boże.
Nie wiesz, że Nowy Jork
za pięć lat będzie pod wodą?
Nie słyszałaś?
Co będziesz tam robiła, sprzedawała swoje garnki?
Tym się zajmuję.
Musisz sprzedać ten dom.
Skończcie remont
i nie dajcie się zabić w tamtym motelu.
Nora, jesteś wykończona.
Wykończona i wystraszona,
a powinnaś…
Powinnaś być zła.
Mam nazwisko i numer faceta, który mieszkał w waszym domu.
Łowca talentów.
- Nie od niego kupiliście dom, ale… - Zatrzymaj się.
Dobrze.
Moja żona chce go sprzedać.
Najpierw listy, a teraz ten telefon.
Musi czuć, że ją obronię.
- Ale nie chcesz wiedzieć? - Czego?
Kto wam to robi.
Nory to nie interesuje.
Chce się stamtąd wynieść, a ode mnie oczekuje wsparcia.
Rozumiem. Ale wysłuchaj mnie.
Kiedy jeszcze piłam, lata temu,
wiedziałam, że mąż mnie z kimś zdradza.
Nie rozmawialiśmy już ze sobą.
Pewnego dnia miał dość mojego picia
i po prostu wyszedł.
Ale po zawale i po tym, jak rzuciłam picie, brakowało mi go.
Błagałam, żeby do mnie wrócił. Ale postawił mi jeden warunek.
Miałam nie pytać, z kim sypiał.
Jeśli się zgodzę, wróci do mnie.
Wybaczy mi zmarnowanie najlepszych lat jego życia.
Zgodziłam się.
Było nam dobrze.
Ale co to była za kobieta?
To mnie zżerało od środka. Myślałam tylko o tym.
Uśmiechaliśmy się do siebie, przytulaliśmy na kanapie.
A ja myślałam tylko o kobiecie bez twarzy,
tej, która coś mi zabrała.
Coś, na co i tak nie zasługiwałam, więc…
Znalazłam ją.
Pojechałam do Rockland.
Powiedziałam jej, że jeśli odezwie się do mojego męża, to ją zabiję.
Mój mąż nigdy się nie dowiedział.
A nasz związek nigdy nie był silniejszy.
Musiałam wiedzieć.
Nie miałam wyboru.
Musiałam. Inaczej nie dałabym rady.
Wkładacie to pod klamkę
i drzwi są nie do otwarcia.
Nawet taran nie da rady.
Teraz nikt tu nie wejdzie.
Proste, ale skuteczne.
Dziękujemy.
Bardzo mi miło.
Jeszcze pokój dzieci i to wszystko.
Poradzimy sobie. Dzięki.
Drobiazg.
Jak w moim pierwszym nowojorskim mieszkaniu.
Wszystko gra?
- Tak. - Co jest?
Mówiłam, że chcę sprzedać dom.
Cały ten czas czułam tylko strach.
Nie wiedząc nawet, jak bardzo jestem zła.
Na mnie?
Na tego, który nam to robi.
Przeprowadziliśmy się, by więcej się nie bać.
Wiem, że nie tylko my mamy takie problemy.
To się dzieje w całym kraju.
Ktoś może zniszczyć komuś życie.
Stajesz się celem.
Nigdzie nie jesteśmy bezpieczni.
Co mamy powiedzieć dzieciom?
Że mamy pozwolić się dręczyć?
Że mamy uciec?
Nie wiem, jak dajemy radę, ale…
Nie możemy się teraz poddać.
Masz wolę walki.
Zawsze miałaś.
- W porządku. - Gotowe.
Super. Dzięki.
Pomyślałem sobie, oczywiście żadnej presji,
ale jeśli chcecie, mogę was popilnować,
poobserwować, czy coś się dzieje.
Dla mnie to nie problem.
Jak to? Całą noc?
No tak.
Zajmowałem się tym przed alarmami.
Ile sobie za to życzysz?
Nie wiem.
Dwadzieścia dolców za godzinę?
Od zmierzchu do świtu?
Dobrze. Podoba mi się to.
Zastanówcie się.
- Dean, tak? - Tak.
Andrew.
Skąd przyjechałeś?
Co?
Czemu mnie o to pytasz?
Jestem ciekaw.
Słuchaj, wcale nie chcę tu być.
Nie lubię o tym mówić.
Przeżywać tego ponownie.
Ale skoro teraz tam mieszkasz, czuję się zobowiązany ci pomóc,
bo mnie nikt nie pomógł,
a to by mi dużo dało.
Jeśli zależy ci na rodzinie, wyprowadź się stamtąd.
Dobrze. A dlaczego?
Nigdy nie chciałem mieszkać za miastem.
Uwielbiam miasto.
Tak.
Byłem agentem talentów.
Moja żona wiolonczelistką.
Pewnego razu poznaliśmy się i…
to była miłość.
Pół roku później się pobraliśmy.
Zaszła w ciążę.
To była trudna ciąża.
Musiała dużo leżeć, nie mogła grać.
Ja robiłem karierę, nie mogłem być z nią w domu.
Kiedy Caleb się urodził, cierpiała na depresję poporodową.
To trwało półtora roku.
Musiałem zatrudnić pomoc,
bo nie radziła sobie z byciem mamą.
Mówiła opiekunce, że idzie grać, ale i tak nie dotykała wiolonczeli.
W końcu powiedziałem, że czas na zmiany.
„To nie działa”.
Pojechaliśmy do Westfield.
Zobaczyliśmy ten dom
i nie mogliśmy uwierzyć, ile za niego chcieli.
Był rok 2014.
Parę lat po wybuchu kryzysu ceny wciąż były niezłe,
a w pracy szło mi świetnie.
Byłem agentem Rosamund Pike i Andrew Garfielda.
Wiodło nam się.
Dom był cudowny.
Myślałem: „Cholera, nie możemy go nie kupić”.
Mój syn miał jakieś trzy latka.
Duże podwórko do zabawy, pieprzyć to - biorę.
Przeprowadzamy się za miasto.
Wtedy wszystko się zmieniło.
Moja żona nagle znów była sobą.
Zaczęła grać na wiolonczeli.
A potem pojawili się oni.
Kto?
Dziwna para z domu obok.
Witajcie, sąsiedzi!
Popisowy placek z rabarbarem Dużej Mo!
I drobiazg dla bąbelka.
Mówili, że ich syn jest dorosły i zdążył się wyprowadzić.
Jeśli będziesz chciała grać, zaopiekujemy się małym.
Będziesz miała czas dla siebie.
Byłoby cudownie.
Wtedy się zaczęło.
Co się stało?
Żona budziła się w środku nocy, słysząc muzykę.
Potem zaczęła coś widzieć.
Dzwoniliśmy po gliny, przeszukiwali dom.
Nikogo nie było.
Nagle się poddała. Chrzanić grę.
Nie chciała być kurą domową.
O szóstej rano zostawiałem syna u Mitcha i Mo,
żeby zdążyć do pracy.
- Codziennie cię kłóciliśmy. - Wal się!
Traciłem nerwy.
Rosamund i Garfield mnie zostawili.
Nie winię ich, nie radziłem sobie.
Pewnego wieczora spytałem syna, jak mu minął dzień.
Tatusiu, muszę ci coś powiedzieć.
Był u Mitcha i Mo.
Bawił się w ich sypialni,
a kiedy zszedł do salonu,
zobaczył pełno starych ludzi
stojących w kręgu, ubranych w czerwone szaty,
intonujących coś.
A pośrodku kręgu…
Co?
Niemowlę na ołtarzu.
Poderżnęli mu gardło.
Pili jego krew.
Syn ci to powiedział?
Wiem, jak to brzmi.
Miał wtedy trzy latka.
Mówię ci, był przerażony.
Zabrałem go na terapię.
Usłyszałem, że wszystko zmyślił.
Ale dwa dni później przeczytałem w gazecie,
że w Stamford ktoś porwał trzymiesięczne dziecko.
Nigdy go nie znaleziono.
Zaczęło mi odpierdalać.
Zacząłem brać środki nasenne.
Moja żona codziennie chodziła na odwyk,
więc wziąłem wolne, by pilnować syna.
Cały czas obserwowałem Mitcha i Mo.
Gadałem z policją. Powiedzieli, że zwariowałem.
Wtedy przyszedł list.
Drodzy państwo Pierce. Witajcie w Boulevard 657.
Wiedziałem, że to oni.
Wy to napisaliście!
- O czym ty mówisz? - Co zrobiliśmy?
Czemu nie widujemy już małego Caleba?
Nie zbliżajcie się do mojej rodziny!
Jesteśmy jedyną stabilną częścią jego życia.
Twoja żona ci to robi.
Zamknij ją w psychiatryku!
Pojawiały się kolejne.
Twój syn Caleb ma piękny uśmiech.
Brakuje mi twojej żony.
Zaczęły być coraz bardziej…
Myślałeś o tym, by ją zabić?
…brutalne.
Poświęciłbyś żonę czy syna?
To…
Dostajemy takie same listy.
Oni piją krew dzieci.
Jasne.
Chwila. Dlaczego to robią?
By młodziej wyglądać?
Sprawdziłem.
Tego typu kulty istnieją.
Krew zawiera ardenochrom,
który wydziela się w przypadku strachu,
a oni się żywią tym gównem.
Pozwól, że będę adwokatem diabła.
Byłeś wtedy pod wpływem różnych środków, tak?
Brałem, co wpadło mi w łapy.
Nie wiedziałem, co jest prawdą, a co nie.
Pieprzonych listów było coraz więcej.
Gadałem z detektywami, z pieprzonym FBI.
Młoda krew. Młoda krew!
Chcieliście dowodu, macie dowód!
Wystarczy wam to?
Pewnego dnia zobaczyłem żonę przerażoną,
spytałem, co się stało, a ona powiedziała, że…
Caleb?
…nasz syn się skaleczył,
a ona się tam po prostu pojawiła.
Weszła tajnym tunelem.
Nie mogłem go znaleźć.
Wtedy się stamtąd wynieśliśmy.
Wróciliśmy do miasta, zamieszkaliśmy w małym mieszkaniu.
Ale moja żona nigdy nie wydobrzała.
Wciąż miała wizje.
Któregoś dnia przyszedłem z synem.
Pobaw się.
Skarbie?
Halo?
Przepraszam.
Nie przejmuj się.
Andrew, zaczekaj. Mamy sąsiada.
Mieszka z siostrą. Łysy dziwoląg.
- Jasper Winslow? - Tak.
Jest w porządku, przynosił mi pocztę,
był miły dla mojego syna, jest niegroźny.
Komu sprzedałeś dom?
Nie wiem. Jakiejś firmie.
To ta starsza para, mówię ci.
Wynoście się stamtąd.
Kuźwa!
Wystraszyłaś mnie.
Też mi ochroniarz. Wymknęłam się, a ty nie zauważyłeś.
Cholerka. Masz rację.
Nie mów rodzicom.
Nie powiem, jeśli ty nie powiesz, że poszłam pływać.
Uwielbiam pływać nocą. Chodź ze mną.
No nie wiem. Jest zimno.
Woda jest podgrzewana.
Możesz obserwować stamtąd.
Idealnie.
Trochę ci współczuję.
Co masz na myśli?
Twój ojciec jest surowy.
Tak, ale nie zawsze tak było.
Te ostatnie kilka miesięcy…
coś w nim przełączyły.
Rozumiem go.
Ma piękną córkę, którą chce chronić.
Nie jestem piękna.
Jesteś.
Popływaj ze mną.
- Nie wejdę, mówiłem ci. - No już!
Nie mam kąpielówek!
Po prostu wejdź w bieliźnie.
Mają tu ręczniki.
Nie wierzę, że to robię.
Jak myślisz, kto to?
Kto?
Ten od listów. Obserwator.
To pewnie ten wariat z sąsiedztwa.
Ciągle do was przychodzi.
To musi być on.
Z drugiej strony wydaje się niegroźny.
Mogę cię pocałować?
O rany.
Ile masz lat?
Szesnaście.
Ja 19.
Mogę mieć kłopoty.
Więc będzie to jeszcze bardziej ekscytujące, nieprawdaż?
Tak.
Mówi Pearl. Jest wcześnie, ale to ważne.
Oni go burzą.
To potwory.
Ostrożnie ze szkłem w kuchni.
- Żona się wkurzy. - To młot pneumatyczny?
Tak! Cześć, Mo.
Remontujemy kuchnię.
Piwnicę też wyremontujemy.
Panowie jeszcze jakiś czas tu będą.
Nie możecie hałasować między 20 a 7 rano.
Wiem. Spójrz, 7.02.
Ale głośno.
Jeszcze tego brakowało.
Jestem kłębkiem nerwów, a do tego jeszcze to.
Nie słyszę cię!
Karma wróci.
Jesteśmy z mężem na emeryturze.
Mogliście nam powiedzieć,
pojechalibyśmy gdzieś.
- Jasne. - Dlaczego rozpierdalasz ten dom?
Nie podoba mi się marmur Carrara, jestem Włochem, lubię gotować.
Marmur Carrara jest z Włoch, debilu!
Nie mogę robić na nim czerwonego sosu, bo brudzi…
Na chuj ja ci się tłumaczę?
To mój dom. Robię, co chcę.
Zrobicie z niego kiczowate gówno.
Pewnie postawicie tu szczające betonowe cherubinki,
a w piwnicy piłkarzyki.
Dom jest idealny. Zniszczycie go.
Byłaś już w środku, prawda?
Oczywiście, że tak.
Jak weszłaś? Tyłem? Tunelem?
Nie wiem, o czym mówisz.
Zejdź już z mojego terenu.
Będę to zapisywać.
Będę mierzyć hałas.
Zanotuję każdego decybela.
Mam was na oku!
Masz nas na oku?
Wiem, że to wy wysyłacie te listy.
Teraz to ja będę obserwował was.
Mamy dziś słońce.
Idealny czas na zażywanie witaminy D.
Pójdę po olejek do opalania.
Uważaj z opalaniem. Nie chcę, żebyś dostała czerniaka.
Może już z tym walczę.
Chuj z nią.
Co się dzieje? Randy się żeni?
Nie słyszałeś?
Al, oddzwonię do ciebie.
Co ty wyprawiasz?
Nie możesz tak tu wchodzić.
Randy został partnerem? Randy?
Pracuje tu od roku.
Chyba nie ma nawet 30 lat.
Ja pracuję tu od dziesięciu lat.
Mówiłeś, że będę następny.
Mówiłem, że możesz być, to nie zależy tylko ode mnie.
On daje nam klientów.
Dałem ci Lennox Hill, to nie byle co.
Randy dał nam Warby'ego Parkera i Instacart.
To multimiliardowe firmy.
Nie idzie ci za dobrze,
a jeśli tego nie widzisz, tym gorzej.
Posłuchaj.
Byłem zajęty, kupiłem nowy dom.
- Dzieci poszły do… - Mówię o ostatnich czterech latach.
Byłeś niesamowity. Ta praca była twoim życiem.
Przychodziłeś pierwszy, wychodziłeś ostatni.
Prawie straciłem żonę.
Przez bankructwo.
To nie…
To już koniec. Rozumiesz, Jack?
Liczyłem, że zostanę partnerem,
potrzebuję pieniędzy.
Co mogę zrobić?
Najpierw przestań wychodzić o 16.30.
Josie, zadzwoń do Alberta.
Hej. Jak było w pracy?
Cóż.
Właśnie dlatego dzwonię.
Zrzucili na mnie mnóstwo roboty,
nie dam rady dziś przyjść.
W porządku.
Bardzo cię kocham.
Ja ciebie też.
Pamiętaj o odpoczynku.
Nie siedź do późna.
Jestem zmęczony.
Tak.
Słodkich snów.
Skarbie, wszystko gra?
Tak, nic mi nie jest.
- Dobranoc. - Kocham cię.
Czołem! Dzień dobry!
- Hej! - Skarbie!
- Hej, mały. - Cześć, tato.
Tęskniłem za tobą.
- Ile tu fajowych rzeczy. - Nieźle.
Cześć.
- Hej, tato. - Cześć.
- Będzie super. - Dzięki za SMS-y.
Było mi miło. Żartowałem.
Ani razu nie napisała.
Ale nie szkodzi.
Jak ci się spało?
- Cudownie. - Tak?
- Wszyscy spaliśmy. A ty? - Cudownie.
Miałem dziwne sny. I wydawało mi się, że słyszałem strzały.
Strzały?
Tak mi się zdawało.
Pokłóciłem się wczoraj z Dużą Mo.
- Serio? - Tak.
Przysrała się do remontu.
- Skarbie. - To nieistotne.
Znalazłem na nich brudy.
Co?
- To oni. - Nie.
- Tak. - Jesteś…
- Jak? - Jestem pewien.
Słyszałeś?
Skarbie.
Ty! Groziłeś im, prawda?
Co? Nie wiem, o czym…
Zabili się. Tata zabił mamę, a potem siebie.
To twoi rodzice?
Miała raka. Nie pozostało jej wiele.
Tata nie chciał bez niej żyć.
Chcieli tylko ciszy i spokoju, a wy musieliście zacząć budowę.
Potem jeszcze im groziłeś?
Nie. Nikomu nie groziłem.
Wszystko jest w tym liście, fiucie.
Groziłeś im. To twoja wina!
Co się dzieje?
Wszystko gra.
Wracaj na górę.
Dean?
Co się stało? Co jej powiedziałeś?
Nic jej nie mówiłem.
Tylko to, że robimy remont.
Nie kazałem im się zabić.
Chryste, Nora.
Zostańmy tu na noc.
Kuchnia będzie gotowa dopiero za kilka dni.
Poza tym Dakota musi zainstalować kamery.
W porządku?
Musimy się jak najlepiej zabezpieczyć.
Myślę, że jesteśmy bezpieczni.
Ale tak. Zainstalujmy kamery.
Tata zostanie tutaj, a my wrócimy do motelu
na jeszcze kilka nocy.
Podoba mi się tam. Chcę wypróbować basen.
Masz basen tutaj.
Chyba że zapomniałaś.
Kurwa mać!
Napisy: Jakub Jadowski