ISANG SERYE MULA SA NETFLIX
Sawa na ako sa pagsasabi mong wala kang magagawa.
Ang sinabi ko, unawain ninyo naman ako.
Ginagawa ko ang parte ko. Ipinasuri na namin ang DNA.
Ipagawa na rin natin ito.
Sa tingin ko, iisa lang ito.
Apat na beses dumaan sa inyo ang squad car namin kagabi.
Wala silang nakita.
Dapat nang maiayos ang mga kamera, okey?
Ewan ko, para bang alam nilang mangyayari iyon,
na ipinadala ang ikalawa dahil alam nilang di sila mahuhuli.
Sino ang ihahabla natin?
Sino ang bibigyan natin ng restraining order?
Sa tingin ko, kilala natin siya at tutukain na niya tayo sa ilong.
Si Jasper Winslow iyon. Tinanong ninyo na ba siya?
Tila natakot siya nang palayasin ninyo siya,
at binantaan.
Sabi ng kapatid niya, nagkukulong siya sa silid.
Mukhang takot siya, kaya sa akin, totoo iyon.
-Pareho silang kakaiba. -Oo…
Sabi niya, babantayan niya kami.
At may sinabi tungkol sa matandang puno,
-na binanggit din sa liham. -Baka ang mga naka-tracksuit.
-Sina Mitch at Mo? -Oo.
Kakatwa sila.
Ito ang iniisip ko.
Gusto kayong paalisin ng sumusulat, tama?
Ipalista ninyo ang bahay.
Ano? Di ko ibebenta ang bahay.
Di ko iyon sinabi.
Ipalista ninyo lang. Tingnan kung sinong mag-aalok, tama?
Baka makatulong iyon.
Pero ayaw ninyong ibenta ang bahay.
Ayaw kong sabihing maghintay lang tayo, pero iyon ang masasabi ko.
Ipalagay ang mga kamera, at kung takot pa rin,
kumuha na kayo ng security.
May ilang ginagawa ang mga squad car.
Buwis ng taumbayan.
Pero kung gagastos kayo,
kumuha kayo ng magbabantay magdamag.
Tiningnan na namin iyon, okey?
-Iyon ay $7,000 kada linggo. Di kaya. -Ipampapaayos namin ang perang iyon.
Kumuha kayo ng private detective.
Mas mura iyon. May magagawa silang bawal sa amin.
Baka mas mabilis.
Paano kami hahanap ng ganoon?
May mga kilala ako.
Nagkaroon na ako ng 122 kaso.
Nalutas ko ang 93.
Natural akong Murder, She Wrote.
Bale, pulis ka noon?
Pulis? Naku, hindi.
Isa akong jazz singer.
Isang ja… Nagbibiro ka!
Magaling din ako.
Wow. Puwede ko man lang itanong kung bakit tumigil ka?
Kasi, kung gaano ako kagaling kumanta, mas malakas akong uminom.
Kaya kinalaunan, binigyan ako ng asawa ko ng ultimatum.
Alak o ako. Madali, pinili ko ang alak.
Tapos, inatake ako sa gitna ng pagtatanghal.
Patay nang sampung minuto.
Di na masaya pagtapos no'n.
At ang nakakatawa pa, no'ng nasa rehab ako.
Nawalan na ako ng gana sa alak.
Mas interesado na ako sa pagpatay.
Do'n ako naadik.
'Yung mga true crime na palabas.
At mga di pa nalulutas.
Paulit-ulit iyon sa isipan ko.
'Yun lang ang nasa isip ko.
Nilamon na ako no'n.
Hanggang sa…
isang araw, naisip ko, "Tama na ito."
"Magiging private detective ako."
Parang sa mga pelikula!
Lulutasin ko ang mga krimen!
At makikita naman, iba't ibang kaso na ang nalutas ko.
Gusto ko ang palaisipan.
At kaya gusto ko ang kaso mo.
Kasi isa siyang palaisipan, hindi ba?
Kung sinuman ang sumusulat sa inyo ay nananakot. Bakit?
Bakit? Ano'ng makukuha nila?
Ano'ng gusto nila?
'Yan ang katanungan sa ugat ng bawat krimen.
Mga sulat iyon galing sa isang taong may gustong makuha.
Isang taong gusto ang pag-aari niyo.
Oo, okey, pero sino?
Sa $100 kada oras, malalaman mo.
Hahanapin ko ang gagong ito, Mr. Brannock.
Naku naman.
Kailangan ko nang umalis.
Maraming salamat.
Kakausapin ko muna ang asawa ko tungkol dito pero… Tatawagan kita.
Kalahati.
Singkuwenta.
Wala na ring bayad ang pagbiyahe.
May kanser ako sa atay
at may anak akong babaeng may anak, na sinusuportahan ko
hangga't kaya ko.
Tatawagan kita.
Tama ba si Chamberland? Baka dapat ipalista ang bahay.
Hindi 'yun ang sabi ni Chamberland.
Ite-text ko si Theodora Birch, tanggap na siya.
May ilang linggo para makilala Ang Tagabantay,
pero sa oras na 'yun, tapos na ang pagpapagawa natin.
Okey, ito ang isa.
Sampung minuto galing dito. Mukhang… Mukhang maganda.
Mukhang…
Okey, alam mo…
Di ako mapalagay dito
at masama rin ang alikabok para sa hika ni Carter.
At kung ito ang kaya natin, okey na.
Tumutuloy tayo sa Motel 6 no'ng lumalaki tayo.
Okey na rin. Di ko kailangan ng Ritz-Carlton, honey.
Alam ko, iniisip ko lang na isa sa 'tin ang dapat nandito sa gabi.
May mga trabahador na parating.
Sino'ng magpapasok sa kanila?
May halagang $30,000 ang mga gamit nila,
parang gustong may pumasok dito.
Mag-alarm tayo.
Tapos, ibibigay natin ang alarm code sa kung sino-sino lang.
Palitan natin ang code.
Babe, kailangang may
kotse sa daanan. Ilaw, bukas-sara, parang normal.
Okey, sige, dito ka matulog
at ako at mga bata, matutulog sa motel.
Okey ka lang ba ro'n?
Honey. Sa lugar ako natatakot, hindi sa isang motel lang
at ilang linggo lang naman.
Ganito, sabay-sabay tayong maghahapunan,
at tapos, pupunta na kami sa motel.
Okey lang iyan, pangako.
Ayos lang sa mga bata 'yun, okey?
Oo.
Ilang gabi niyo balak tumuloy dito?
Di ko alam, dalawang linggo? Baka tatlo.
May gagawin sa bahay namin. Konstruksiyon kasi.
Ang anak kong si Carter ay may hika. Kaya, 'yung alikabok, kaya…
Okey ba ang Amex?
Sigurado kayong gusto niyo rito?
Wala kasi sa itsura niyong… Tutuloy dito.
-Gusto namin dito. -Okey lang.
Nakikita na namin ito, para sa staycation namin.
Kayo ang masusunod.
Mga bata, gabi na. Oras na para matulog.
Teka, aalis ka?
Oo, sa bahay ako matutulog
para asikasuhin ang mga trabahador, di ba?
Magandang pagkakataon ito.
Parang sarili niyong apartment, di ba?
Tsaka may pool din.
Sa bahay, lumalangoy kayo. Puwedeng ituloy dito.
Okey, magandang gabi. Paalam.
-Dad? -Ano?
Paano kung sundan kami no'ng tinataguan natin?
Uy, walang susunod sa inyo, okey?
Oo. Nandito si Mom, di ba?
Iiwan niyong bukas 'yun, at ito, ikandado niyo.
Walang may alam na nandito tao. Okey?
-Okey. -Okey na?
Okey, matulog na.
-El, 11 o' clock na, tama na 'yan. -Okey.
Salamat. Okey?
Mahal kita.
Mas mahal kita.
Di higit, pero iba, Okey?
Matutulog ka lang do'n para mahuli ang humahabol sa atin,
hindi ba?
Magsabi ka ng totoo.
Oo. Huhulihin ko 'yung gagong 'yun.
Uy, baka di lalaki, kundi babae.
Totoo, magandang gabi. Mahal ko kayo.
Hello.
Hello?
Sino ito?
-Nasa'n ang mga bata? -Sa loob, natutulog.
-Okey ka lang? -Kausapin natin siya.
Di ko alam ang sasabihin sa inyo.
May tumawag. Ang sabi, room five.
Kinunekta ko, normal lang naman.
-Babae o lalaki? -Di ko alam. Lalaki, sa tingin ko.
O baka babae. Sabi nila, boses lalaki raw ako.
Oo.
May sinabi ba?
Wala. Humihinga lang…
-May iba pang tumawag? -Wala.
-Paki-dial ang star-69. -Ano?
-Star-69, tatawag 'yan pabalik sa kanya. -Oo.
Walang sumasagot.
WALANG ID
Wala talaga akong sagot para sa 'yo.
Natuklasan kong may isa pang alok at parang…
mababang alok lang
at ang hula ko ay ibebenta rin nila,
'yung parang buy and sell, pero isang kumpanya,
Ibig sabihin, di kailangan ng pangalan sa kahit ano.
Kilala mo ang amo ko, si Darren,
mahigpit siya sa pribadong impormasyon ng mga kliyente.
Kaya siya ang sikat sa west side.
Okey. Salamat sa pagsubok.
Oo.
Puwedeng magtanong? Prangkahan?
Sino, ikaw? Oo, maging prangka ka. Sige lang.
Ano'ng naramdaman mo?
No'ng natanggap mo 'yung unang sulat,
gusto mo ba ayaing umalis agad ang asawa mo at mga anak?
Oo, tingin ko.
'Yun ang kailangan mong gawin.
Kailangan mong ibenta ang bahay.
Oo. Ako ang magbebenta.
Isang linggo lang ang kailangan.
Tingin mo?
Kailangan lang sa tamang presyo.
Kung ako, bababaan ko siya,
mga 500k.
500k?
Sweetheart, dalawang masamang sulat na
ang nagbanta sa buhay niyo!
Isipin mo naman…
Hi, di pa kami handa. At amoy suka ito.
Seryoso lang, sweetie, kailangan mo nang ibenta ang bahay niyo.
Oo, puwedeng… Makakuha ka ng magandang bahay na malapit.
May isang maganda sa Hollyhock.
Di kasinglaki at garbo, pero maganda talaga.
Dito lang din, kaya di na lilipat ng paaralan ang mga bata
at puwede kang tumambay sa country club.
Di ko alam…
Parang, hinahanap ko na ang New York.
-Di 'yung apartment pero, 'yung siyudad. -Diyos ko po.
Alam mo bang New York ay
lulubog na sa limang taon?
Di mo alam?
At ano'ng gagawin mo, magbebenta ng mga paso?
'Yun ang gagawin ko.
Ibenta mo na ang bahay. Kailangan mong gawin.
Tapusin niyo lang ang konstruksiyon
at huwag mamatay sa motel na tinutuluyan niyo.
Kasi, Nora, pagod ka na.
Pagod ka na at natatakot,
pero dapat kang…
dapat kang magalit.
Nandito ang pangalan at numero ng dating may-ari.
Ahente sa paghanap ng talento.
-Di mo nabili ang bahay sa kanya… -Huminto ka na.
Okey.
Ibebenta na namin ang bahay.
Nakakatakot na, at ngayon, tumatawag na rin siya.
Gusto ko, alam ng asawa kong inaalagaan ko siya.
-Pero ayaw mong malaman? -Alin?
'Yung gumagawa nito.
Walang pakialam si Nora.
Ang gusto niya ay makaalis na at kailangan niya ang suporta ko.
Naiintindihan ko. Makinig ka muna?
Noong umiinom pa ako, noon pa,
'yung asawa ko, nambababae at alam ko 'yun.
Di na kami nag-uusap no'n.
Bigla na lang, napuno na siya, napuno sa bisyo ko,
tumayo at umalis na.
Pero matapos akong atakihin at tumigil sa pag-inom, hinahanap ko siya.
Nagmakaawa akong bumalik siya at sabi niya, sa isang kundisyon.
Na di ako magtatanong kung sino ang babae niya.
Kung papayag ako, babalik siya.
At patawarin ako sa pagsayang sa oras niya.
Kaya pumayag ako.
At sumaya kami.
Pero di ko alam kung sino 'yun…
Nilamon ako. Wala akong ibang iniisip.
Nakangiti sa akin, nasa sofa, nanonood ng TV.
Naiisip ko pero malabo ang mukha niya,
may kinuha ang babaeng ito sa akin.
Kahit na ang kinuha niya ay di nararapat sa akin, kaya…
Hinanap ko siya.
Nasa Rockland County.
Sabi ko, kung mahuhuli ko pa sila, papatayin ko siya.
Di nalaman ng asawa ko.
Naging mas masaya ang buhay namin.
Kinailangan kong malaman.
Wala akong magawa sa bagay na 'yun.
Dapat kong malaman. Di kami uusad hangga't di ko alam.
Okey, ilagay niyo lang sa ilalim ng doorknob
at kita niyo, di na 'yan bubukas.
Subukan niyo pero kahit dambahin 'yan, di uubra.
Pag nilagay niyo ito, di na 'yan bubukas.
Simple, pero epektibo.
Salamat.
Walang anuman.
Ilalagay ko rin sa kabila at okey na kayo.
Okey na kami. Salamat.
Okey.
Tulad ng una kong apartment sa New York.
Okey ka lang?
-Oo. -Ano 'yun? Ano?
Di ba, sabi ko, ibenta na ang bahay?
Puro takot lang kasi ang nararamdaman ko.
Di ko naisip 'yung galit ko.
Galit sa akin?
Kung sinuman ang gumagawa nito.
Nandito tayo dahil sa takot, di ba?
Alam ko di lang tayo ang biktima nito.
Sa buong bansa, maraming ganito.
Ikasisira ng buhay mo.
Pinupuntirya ka.
Di tayo ligtas kahit saan.
'Yun ba ang dapat ituro sa mga bata?
Kung may nananakot, hayaan lang?
Tatakbo lang tayo?
Di ko alam kung saan tayo mapupunta, pero…
Di pa tayo puwedeng sumuko.
Malakas ang loob mo, baby.
Noon pa.
-Okey na. -Natapos ko na.
Magaling. Salamat.
Di sa inoobliga ko kayo, pero naisip ko lang,
kung gusto niyo akong magbantay sa gabi,
at tingnan ang mga nagaganap.
Puwede naman ako.
Ano'ng ibig mo sabihin? Buong gabi sa labas?
Oo.
'Yun ang trabaho ko noon bago itong alarm system.
Okey. Magkano ang singil mo?
Di ko alam.
Bente kada oras?
Mula paglubog at pagsikat ng araw?
Okey. Sige. Makatutulong iyon.
Sige, kayo na ang bahala.
-Dean, tama? -Oo.
Andrew.
Saan ka galing?
Ano?
Bakit mo natanong?
Nagtaka lang.
Ayokong pumunta rio.
Okey?
Ayokong pag-usapan ang nangyari.
Ayokong maalala 'yun.
Pero kung do'n ka nakatira, may tungkulin akong tulungan ka
dahil walang tumulong sa akin
at sana lang, meron.
Kung mahalaga ang pamilya mo, lilipat na kayo ng bahay.
Okey. Puwede ko bang malaman kung bakit?
Ayokong tumira sa liblib at malayo.
Gusto ko sa lungsod.
Oo.
Isa akong talent agent.
Asawa ko ay musikera.
Nakilala ko si Rose at…
napaibig kami.
Kalaunan, nagpakasal kami.
Nabuntis siya.
Maselang pagbubuntis.
Nasa kama lang siya madalas. Di makatayo.
At gumaganda ang trabaho ko, kaya madalas, wala ako sa bahay.
Nang ipinanganak si Caleb, di natigil ang postpartum.
Isa't kalahating taon.
Madami akong tinawagan
kasi nagpapabaya siyang ina.
Sabi sa katulong, tutugtog siya ng cello, pero di niya ginagawa.
Kaya sabi ko, "Di puwedeng ganito palagi."
"Di ito puwede."
Kaya pumunta kami sa Westfield.
Nakita namin ang bahay
at di kami makapaniwala sa kung magkano.
2014 pa ito.
Katatapos lang ng pagbagsak, kaya mura pa noon.
At gumaganda ang trabaho ko.
Akin si Rosamund Pike, Akin si Andrew Garfield.
Kaya kaya namin.
At ang ganda ng bahay.
Sabi ko, "Naku! di natin puwedeng palampasin ito."
Anak ko'y magtatatlong taon na.
Malaki ang bakuran panglaruan, kaya binili ko na.
Lilipat kami sa probinsiya.
At dahil do'n, nagbago ang lahat.
Naging maayos na ang asawa ko.
Natutugtog niya na ang cello…
At dumating sila sa amin.
Sino?
'Yung wirdong mag-asawa sa likod.
Maligayang pagdating!
Ang sikat na rhubard pie ni Big Mo!
At regalo para sa sanggol.
Matanda na ang anak nila at wala na sa bahay, kaya sabi nila…
Kung magsasanay kang tumugtog, kami na ang magbabantay sa bata.
Para may oras ka.
Maganda 'yan.
Boom.
Bumalik sa dati ang asawa ko, gano'n lang.
Ano'ng nangyari?
Nagigising siya, sabi, may naririnig daw na tugtog.
Tapos, may mga nakikita siya.
Tumatawag kami ng pulis gabi-gabi at naghahanap sila.
Wala silang makita.
Biglang sumuko siya. Wala nang cello.
Ayaw niyang nasa bahay lang.
Hinahatid ko ang anak ko kay Mitch at Mo ng 6:00 a.m.
para di mahuli sa trabaho.
-Gabi-gabi kaming nag-aaway. -Gago!
At di ko na alam ang gagawin ko.
Nawala sa akin si Rosamund, pati si Garfield.
At alam kong kasalanan ko ang nangyari.
Pinapatulog ko ang anak ko isang gabi at kinamusta ko siya.
Daddy, may sasabihin ako sa 'yo.
Galing siya kila Mitch at Mo.
Naglalaro raw siya sa kuwarto
at bumaba siya sa sala
at may matatandang taong
nakapaikot at nakasuot ng pulang roba
at nag-oorasyon.
At sa gitna nila…
Ano?
May sanggol sa altar.
Ginilitan nila 'yun.
Ininom nila ang dugo.
Pasensiya na, sabi ito ng anak mo?
Alam ko. Kakaiba ang kuwentong ito.
Kaso tatlong taon pa lang siya…
Sabihin ko sa 'yo, takot na takot siya.
Ako…
Nagpa-therapy kami.
Sabi ng therapist, "Gawa-gawa niya lang ito."
Pero, may nabasa ako pagkatapos ng dalawang araw
tungkol sa tatlong buwang sanggol na naglaho sa krib isang gabi.
Di na siya nakita.
Kaya ngayon, nababaliw na ako, di ba?
Umiinom ako ng gamot para lang makatulog.
Ang asawa ko, kumukonsulta sa doktor araw-araw
kaya nagpaalam ako sa trabaho para bantayan ang anak ko.
Isang beses, nakatitig lang ako kila Mitch at Mo buong oras.
Sinabi ko sa mga pulis. Baliw daw ako.
Biglang may sulat.
Ginoo at Ginang Pierce. Maligayang pagdating sa 657 Boulevard.
Alam kong sila 'yun.
Kayo ang sumulat nito.
-Ano'ng sinasabi mo? -Ano'ng nangyari?
Nasa'n na si munting Caleb?
Layuan niyo ang pamilya ko!
Kami lang ang maayos na nakakasama ng bata.
Nagkakaganyan ka dahil sa asawa mo.
Ikulong mo siya!
Maraming sulat pa ang dumating.
Maganda ang ngiti ng anak mo.
Hinahanap ko ang asawa mo.
At mas naging…
Naisip mo bang patayin na lang siya?
bayolente.
Iaalay mo ba ang asawa mo o anak?
Pero ito'y…
Mga sulat ding natatanggap namin.
Iniinom nila ang dugo ng mga bata.
Oo nga.
Pasensiya na. Ba't nga nila 'yun ginagawa?
Para magmukhang bata?
Nagbasa ako.
Merong mga kulto, okey,
at merong adrenochrome sa dugo
na inilalabas ng takot sa katawan
at 'yun ang kinakain nila.
Sagutin mo ako, okey, kumontra ka kung kailangan.
Umiinom ka ng gamot no'n, di ba?
Lahat ng uri gamot, iniinom ko.
Di ko alam kung ano ang totoo at hindi.
Tuloy sa pagdating ang mga sulat.
Kinakausap ko ang mga imbestigador, mga taga-FBI.
Dugo ng bata. Dugo ng bata!
Patunay ang hiningi niyo, ano ito?
Hindi ba ito patunay?
Isang araw, umuwi ako, nababaliw ang asawa ko
at tinanong ko ang nangyari at sabi niya…
Caleb?
sinugatan niya ang sarili niya,
nang biglang, nando'n na siya.
Galing sa isang lagusan.
Hinanap ko. Di ko makita.
Umalis kami no'n din.
Bumalik kami sa siyudad. Bahay na may isang kuwarto.
Di na gumaling ang asawa ko.
Sabi niya, may nakikita pa rin siya.
Isang araw, pauwi kami ng anak ko galing sa playdate.
Maglaro ka riyan.
Babe?
Pasensiya ka na.
Hindi, okey lang.
Sandali. Andrew, pakiusap. May kapitbahay kami.
Kasama ang kapatid niyang babae. Kakaibang lalaki, kalbo.
-Jasper Winslow? -Oo.
Mabait 'yun, tagahatid siya ng sulat,
malapit siya sa anak ko… mabait na tao.
Kanino mo binenta ang bahay?
Di ko alam. Isang kumpanya.
'Yung dalawang matanda 'yun.
Iwan niyo na ang bahay.
Puta!
Tinakot mo ako.
Bantay ka talaga. Nalusutan kita nang di mo pansin.
Oo nga.
Huwag kang pahamak. Okey?
Hindi, kung di mo sasabihing lumangoy ako nang gabi.
Gusto ko 'yun. Sumama ka sa 'kin.
Naku, di ko alam. Medyo malamig.
Parang mainit siya.
Makikita mo pa naman dito.
Ang sarap. Tama lang.
Alam mo, naaawa ako sa 'yo, wala lang.
Bakit?
'Yong tatay mo… Mahigpit siya, di ba?
Oo, pero di naman siya gano'n noon.
Nitong mga nakaraang buwan…
Di ko alam, nagbago siya.
Naiintindihan ko naman kung bakit.
Maganda ka't gusto ka lang niyang alagaan.
Oo, di ako maganda.
Oo, maganda ka.
Langoy tayo.
-Di ako puwede. -Naku naman, tara na!
Wala akong panligo.
Magpang-ilalim ka na lang.
May tuwalya naman dito. Kaya…
Pinipilit mo talaga ako.
Tingin mo, sino?
Sino?
'Yung nagpapadala ng sulat? Ang Tagabantay.
Tingin ko, ang baliw na kapitbahay namin.
Laging siyang nasa inyo…
Siya na 'yun.
Pero tingin ko rin, di siya gano'n o masama.
Puwedeng humalik?
Naku…
Ilang taon ka na?
16.
19 na ako.
Mapapahamak ako riyan.
Di ba, mas nakakasabik nga?
Oo.
Si Pearl ito. Alam kong maaga pa pero isa itong emergency.
Ginigiba na nila.
Mga halimaw.
Dito, ingat lang sa salamin ng kusina.
-Baka magalit ang asawa ko. -Jackhammer ba 'yun?
Oo! Hi, Mo.
Aayusin namin 'yung kusina.
May gigibain din sa ilalim.
Tingin ko, matatagalan sila rito.
Bawal 'yan sa pagitang oras ng 8:00 p.m. at 7:00 a.m.
Oo nga, alam ko. Tingnan mo nga naman. 7:02.
Wow! Ang lakas.
Diyos ko, ngayon pa.
Pagod na ako't ngayon, gagawin niyo pa ang ganito.
Di kita marinig!
Babalik sa inyo ang mga ganito.
Matanda't retirado na kami.
Sana nagsabi kayo
at nang nakaalis kami agad.
-Narinig kita. -Bakit mo sinisira ang bahay?
Di ko kasi gusto ang Carrara, Italyano ako! Mahilig magluto.
Ang Carrara ay Italyano, tanga ka!
Di kasi puwede sa marmol na Carrara, magmamantsa siya sa…
Bakit ipinapaliwanag ko pa?
Bahay ko ito. Gagawin ko ang gusto ko.
Huwag mong gawing baduy ang bahay.
Malamang maglalagay ka ng konkretong kerubing umiihi
at foosball table sa basement.
Perpekto na ang bahay. Sisirain mo lang.
Nakapasok ka na sa bahay?
Oo naman.
Paano ka pumasok? Sa likod? Lagusan?
Di ko alam ang sinasabi mo.
Maaari ka nang umalis.
Isusulat ko ito, naririnig mo ako?
May panukat ako ng tunog, okey.
Itatala ko ang bawat desibel.
Babantayan kita!
Bantayan ako?
Ikaw ang nagpapadala ng mga sulat.
At ngayon, ako ang magbabantay sa iyo.
Ganda ng araw.
Pagkakataon para makakuha ng bitamina D.
Ikukuwento ko ito sa asawa ko.
Baka masobrahan ka sa bitamina D. Huwag ka sanang magkamelanoma.
Baka meron na ako no'n.
Buwisit siya.
Ano'ng nangyayari? Ikakasal na ba si Randy?
Di mo alam?
Al, tatawagan na lang kita.
Ano 'yun, Jack?
Di ka puwedeng pumasok basta rito.
Ginawa mong partner si Randy? Randy?
Isang taon pa lang siya rito, di ba?
Tingin ko, wala pa siyang 30.
Sampung taon na ako sa opisinang ito, Jack.
No'ng Christmas party, sabi mo, ako ang sunod.
Sabi ko, puwedeng ikaw at di lang ako ang nagdesisyon.
Marami siyang kliyente.
Akin ang Lennox Hill, malaki 'yun.
Kay Randy ang Warby Parker at Instacart.
Multibilyong IPO ang dalawang iyon.
Mahina ang diskarte mo,
at pag di mo nakuha 'yun, malaking problema.
Okey, ganito.
Abala ako nitong dalawang buwan, bagong bahay.
-Nilipat ko ang mga bata… -Apat na taon na.
Dati kang magaling, Dean. Ito ang buhay mo.
Unang dadating sa opisina, huling uuwi.
Kapalit ng pamilya ko.
Ang paghain ng kabanata 13 ang may kasalanan.
Okey, 'yun…
Tapos na 'yun. Okey, Jack?
Inaasahan kong maging partner,
Jack, okey, kailangan ko ng pera.
Ano'ng gagawin natin?
Makatutulong kung di ka aalis dito araw-araw ng 4:30.
Josie, si Albert nga ulit, pakiusap
Uy.
Uy, kumusta ang trabaho?
Alam mo, 'yun nga…
Kaya ako tumatawag.
Marami akong gagawin ngayon, babe.
At di ako makakarating ngayong gabi.
Okey.
Mahal na mahal kita.
Mahal din kita.
Magpahinga ka, okey?
Huwag magpagabi.
Oo, pagod na ako.
Oo.
Matulog nang mahimbing.
Honey, okey ka lang?
Oo, okey lang. Okey ako, babe.
-Magandang gabi. -Mahal kita.
Hello! Magandang umaga!
-Uy! -Honey!
-Uy! anak. -Uy, Dad.
-Wow. Okey. -Hinahanap kita.
-Tingnan mo ang mga ito. -Ang ganda.
-Hi. -Wow. Okey.
-Uy, Dad. -Hello.
-Aayos 'yan. -Salamat sa mensahe.
-Okey. -Ang sarap. Biro lang.
Wala akong natanggap.
Pero okey lang.
Kumusta ang tulog mo?
-Masarap. -Talaga?
-Natulog ang mga bata, ako rin. Ikaw? -Maganda.
Nanaginip ako, at tapos, may narinig akong bumaril.
Teka, bumaril?
Hindi, akala ko lang.
Alam mo? Nakausap ko si Big Mo.
-Talaga? Ano… -Oo.
Nagagalit siya sa konstruksiyon.
-Naku, honey. -Wala iyon.
Ang punto ay may nalaman ako sa kanila.
Ano?
-Sila 'yun. -Hindi.
-Oo. -Ikaw ba…
-Paanong? -Sigurado ako.
Uy. Narinig mo 'yun?
Honey.
Ikaw! Tinakot mo sila, di ba?
Ano? Hindi, di ko alam…
Nagpakamatay sila. Binaril ni Papa si Mama, at tapos, sarili niya.
Magulang mo sila?
May kanser siya. Di na siya tatagal.
Ayaw mabuhay ni Papa mag-isa.
Gusto lang nila ng katahimikan at nagsimula kayo ng konstruksiyon.
At tinakot mo sila?
Hindi, di ko sila tinakot.
Nakatala rito, gago.
Tinakot mo sila. Ikaw ang may kasalanan!
Ano'ng nangyari?
Okey lang.
Sa taas ka muna, pakiusap.
Dean?
Ano'ng nangyari? Ano'ng sinabi mo?
Wala akong sinabi.
Di ako. Sabi ko, may konstruksiyon dito.
Di ko sinabing magpakamatay sila.
Naku naman, Nora.
Dito na lang tayo ngayong gabi.
Ilang araw pa ang kailangan para matapos ang kusina.
Tsaka, pupunta si Dakota, maglalagay ng mga kamera.
Okey?
Tulad ng sabi ko, kailangan nating maging ligtas.
Kahit na ligtas naman na tayo.
Pero, totoo. Kailangan natin ng kamera.
Kaya dito si Dad at babalik tayo sa motel.
Ilang gabi na lang.
Gusto ko sa motel. Gusto kong subukan 'yung pool.
Alam mo, may pool dito, Ellie.
Baka nakalimutan mo na.
Buwisit!
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni YobRivera