SERIAL NETFLIX
NA PODSTAWIE PRAWDZIWEJ HISTORII
Boże, jak tu pięknie.
Jak w raju.
Czyli kupujemy ten dom?
Najpierw musimy go zobaczyć.
Możemy zobaczyć go od środka?
Nie, migiem przejedziemy obok
i rzucimy im pieniądze.
Tak kupuje się dom.
Spójrz na te drzewa. Cudowne.
W okolicy musi być country club.
To tu. Oto i on.
O mój Boże. To ten dom?
Skarbie, sama w to nie wierzę.
Carter, nie biegamy jak dzikusy.
Jest ładniejszy niż na zdjęciach.
- Mówiłem! - Jest nieziemski.
Piękny widok, dostęp do jeziora.
Dostęp do jeziora, panie Brannock?
Tak, pani Brannock.
Ellie, czytasz tam Dumę i uprzedzenie?
Wysyłam zdjęcia naszego nowego domu.
To nie nasz dom. Jeszcze.
Co to za jeden?
To konkurencja.
Pobiegnij tam i go nastrasz.
- Ellie, schowaj telefon albo go zabiorę. - Szybko, co się tak ociągacie?
Może się rozejrzysz?
Trochę tu sterylnie.
Doskonale go urządzisz.
Jak zwykle.
Przestań.
Dopilnuję, żeby nie narozrabiali.
- I co ty na to? - Jest tu basen.
Jasper, wracamy do domu.
No chodź.
Idziemy.
Jasper, bo pójdę bez ciebie.
Dzień dobry. Jasper, przywitaj się.
- Cześć. - Cześć.
Szkielet niemowlęcia ma o 100 kości więcej niż szkielet dorosłego.
Ta winda kuchenna to prawdziwy skarb.
Jestem prezesem miejscowego towarzystwa ochrony zabytków.
Mieliśmy aż 14 spotkań dotyczących tej windy kuchennej.
To prawdziwy skarb.
Cudowny dom.
Wyjmij telefon. Wygoogluj „windę kuchenną”.
- Dzień dobry. - Witam.
- Wpisze się pani? - Oczywiście.
Karen?
Nora? Nora Miller?
Boziu.
Ja piórkuję!
Niesamowite.
- O mój Boże. - Co u ciebie?
- Nie widziałyśmy się od lat. - Chwila…
- To ty pokazujesz ten dom? - Tak.
Nie widziałyśmy się od uniwerku.
Nie.
Boże, wyglądasz cudownie.
Coś ty. Ty wyglądasz rewelacyjnie.
Poza tym teraz nazywam się Brannock,
dziwne uczucie, mimo że minęło tyle czasu.
A ty? Masz męża, prawda?
Miałam męża.
- To długa historia, a co u ciebie? - Przykro mi.
Nie wyobrażałam sobie ciebie na przedmieściach,
lubiłaś przyrodę, zanim to było modne.
Wcale nie.
Widziałam artykuł o tobie.
Boże, taka wielka wystawa.
Moja pierwsza własna wystawa ceramiki w Tribece.
Dajesz radę.
Spójrz na mnie. Chuj z malowaniem.
Wyjdę bogato za mąż. Tak będzie łatwiej.
Dobry.
Tato!
Co jest?
Patrz, winda.
To ta winda kuchenna. Właśnie się dokształciłem.
Dawniej wysyłano nią jedzenie między piętrami.
- Super. - Wiem.
Spróbujemy?
Super pomysł. Biegnij na górę.
Wyślę ci windę.
Czad.
Boże. Tato, nie rób tak.
Wszystko gra? Co jest?
Nic, po prostu…
Nie podoba ci się tu.
- Nie jest źle. - Więc?
Będzie mi brakować znajomych.
Córcia…
Będziemy mieszkać godzinę od miasta.
I tak nie rozmawiasz z nimi osobiście.
Siedzisz tylko na TikToku, Sznapczacie…
Wyjątkowe w tym domu jest to,
jak bardzo jest wysmakowany.
Ale jest naprawdę kobiecy,
- rzadko się to zdarza. - Piękny.
Przepraszam.
Czy ten dom budowali niewolnicy?
Słucham? Skąd mogę to wiedzieć?
A nuż.
Piękny, prawda?
Musisz zobaczyć basen.
Błękit bardziej realistyczny niż w oceanie.
Chodź, Nora.
Oto i on.
Dean, skarbie!
Karen, to mój mąż.
Chodziłam z Karen na ASP, zgadnij, kto pokazuje klientom dom?
Żartujesz.
Proszę, proszę, to znaczy…
Przestań.
I co o nim sądzisz?
- Jest cudowny. - Tak.
Kocham cię.
Och, skarbie.
- Chcę złożyć ofertę. - Co?
- Serio? Już? - Tak.
- Dobrze. - Tak.
Przedyskutujcie to we dwoje,
tymczasem mam jeszcze dwie oferty,
więc będziecie musieli przebić cenę.
- W porządku. - Dzięki.
Steve, mieszkamy w Ameryce.
Wszyscy mają domy, na które ich nie stać.
- Wiesz, w czym tkwi problem? - Nie.
Zbankrutowaliśmy.
Dziesięć lat temu.
Dean, tylko tyle mogę.
Patrząc na wasze obecne zarobki,
nie kwalifikujecie się na tak wielką pożyczkę.
A jeśli nie wezmę wielkiej pożyczki?
Powiedzmy…
że zapłacę dużą zaliczkę.
Wszystkie nasze akcje,
spieniężymy je, wypłacimy wszystko.
Jeśli wydamy te pieniądze na dom,
pożyczka będzie mogła być mniejsza.
- Słuchaj… - Tak?
Być może, ale to duże ryzyko.
Musisz zobaczyć ten dom.
Jest nad jeziorem.
Żadnych korków, a ludzie nawet nie zamykają drzwi.
Tam jest bezpiecznie.
Daj spokój, Dean.
- Coś może stać się wszędzie. - Mam to gdzieś.
Chcę, by dzieci miały własne pokoje.
Ogród, w którym mogą się bawić.
Szkoły są tam lepsze.
Zrobię wszystko, by mieć ten dom.
SZEŚĆ TYGODNI PÓŹNIEJ
Kochanie, wróciłem.
Halo?
- Tato? - Cześć.
Widziałeś smycz?
Nie, spytaj mamę.
Tylko niech Lejek nie biega po domu.
Nie bez powodu tak się nazywa.
Nie chcę, żeby sikał na panele.
Zabierz go.
- Wszystko gra? - Tak.
Zaczekaj, tato. Kiedy przyjdzie pianino?
Właśnie przyjechało.
Odłóż telefon, spójrz przez okno.
Też cię kocham.
Tylko popatrz.
Jezu.
Mamy problem.
Co myślisz? Zrobiłam je tydzień temu.
By stały właśnie tu.
Są idealne.
Czujesz to?
Co?
Powietrze. Jest zupełnie inne.
Mogę oddychać.
Wszystko jest tu inne.
Zawsze myślałam, że zostawiając Nowy Jork, zostawię też swoją karierę.
Ale wystawa się udała, sprzedaję swoje prace…
Myślę sobie: „Boże, na co my czekaliśmy?”.
Znalazłam fotel Jeannereta na 1stDibs.
Nie. Umówiliśmy się. Nie wydamy już nic,
póki nie wyremontujemy kuchni i piwnicy.
Żadnego Jeannereta, Targeta, nic.
W porządku.
Więc dlaczego pozbyłeś się
idealnych blatów z białego marmuru?
To co innego, marmur Carrara to coś rodem z 2009.
A kiedy robię swój popisowy makaron
- z czerwonym winem… - Tak.
…nie chcę martwić się o blat.
- Doprawdy? - Tak.
W porządku.
Chodź.
Jesteśmy zadowoleni, pani Brannock?
Myślę, że tak, panie Brannock.
Ahoj, marynarzu.
Tak, weź…
Mamo, mogę cię prosić na górę?
Zaraz dojdzie, skarbie.
Jeszcze chwilka.
Zamknij się.
O mój Boże.
Dokończymy wieczorem.
- Tak? - Dobrze.
- Tak. - O mój Boże.
Nic nie słyszę.
Naprawdę słyszałam tu muzykę.
Hej, co się dzieje?
Ellie mówi, że słyszała tu muzykę.
Czy to szminka?
Skąd ją masz? Pozwoliłaś jej się malować?
Była w moim pokoju.
Nie maluj się cudzą szminką.
Najlepiej w ogóle się nie maluj. Nie masz nawet 16 lat.
- Ale wszystkie dziewczyny… - Ty nie jesteś jak wszystkie.
Ciężko pracowaliśmy, by chronić cię przed takimi bzdurami.
Przed czym? Przed szminką?
Zabawne.
Zrób coś dla nas i nie dorastaj.
- Tak długo, jak możesz. - W porządku.
- Zmyję ją. - Dzięki.
Że, kurwa, co?
Zamawiamy pizzę.
Wybierzmy sobie coś.
Kochanie, gdzie jest…
Myślałam, że zamknęłam drzwi.
Nie zamknęłaś,
bo ten facet po prostu sobie tam stał.
Przerażające.
Powiedziałeś mu, że potrafimy
- sami chodzić po gazetę? - Oczywiście.
- Państwo Brannock. - Nie sądzę…
Może jest upośledzony.
„Drodzy nowi sąsiedzi przy Boulevard 657.
Pozwólcie, że powitam was w okolicy.
Jak tu trafiliście?
Czy dom przy Boulevard 657 jakoś was przyzwał?
Dom przy Boulevard 657 jest obiektem badań mojej rodziny od dekad,
a jako że zaraz będzie miał 100 lat,
mam wyczekiwać jego powtórnego przyjścia.
Ktoś obserwował ten dom w latach 20.,
a ktoś inny w latach 60.
Teraz jest mój czas. Znacie historię tego domu?
Wiecie, co kryją ściany Boulevard 657?”
Jestem ciekaw, co was tu przywiodło.
Widzę, że zatrudniliście mnóstwo pracowników,
by wyremontować piwnicę.
Dlaczego tak wygląda?
Jeszcze się nie boicie, ale zaczniecie się bać.
Czego jeszcze nie wiecie?
- Czas do szkoły. - Idziemy.
Spóźnicie się.
Chodźcie.
Macie dwoje dzieci. Widziałem je.
Spodziewacie się więcej?
Powiesz Jackowi, że mnie nie będzie?
Sprawy rodzinne. Dzięki.
„Musicie wypełnić dom młodą krwią”…
Będę zadowolony.
To chciwość sprowadziła tu wasze dzieci.
Kiedy poznam ich imiona, zawołam je
- i przyciągnę do siebie. - …„do siebie”.
Kim jestem?
Codziennie mijają was setki aut.
Może jestem w jednym z nich.
Spójrzcie przez okna przy Boulevard 657,
spójrzcie na przechodzących ludzi.
- Tędy. - Może tam jestem.
Tędy.
To nie jest ostatnia wiadomość.
Witajcie, przyjaciele.
„To ja, Obserwator”.
Macie prawo się denerwować.
Też bym się bał, gdybym dostał taki list.
Postawmy sprawę jasno.
Nie boimy się. Jesteśmy wściekli.
Rozumiem. Ale mam dobrą wiadomość.
Westfield to bezpieczne miasto.
Służę tu od lat, a w ciągu całej mojej kariery
nie było ani jednego przypadku przemocy.
Żadnych zabójstw.
Kilka zaginięć, nic poza tym.
Zaginięć?
Nie wydaje mi się, by coś państwu groziło,
nie wiem nawet, co moglibyśmy zrobić.
Myślę, że wiele.
Możecie zbadać charakter pisma,
zrobić test DNA śliny ze znaczka.
Oczywiście.
To zajmie jakiś miesiąc,
ale jeśli pani zależy, pewnie.
Choć czuję, że to tylko głupi żart.
Kto robi takie żarty?
Macie sąsiada, Jaspera Winslowa.
Jest niegroźny.
Dostajemy telefony, gdy zrobi coś dziwnego.
Gdy rzuca kamykami w drzwi
albo robi sobie kanapkę w czyjejś kuchni.
Pilnujemy go.
Myśli pan, że to on?
Zrobimy tak.
Przeprowadzimy testy, a tymczasem
wyślę radiowóz, by co kilka godzin obserwował wasz dom.
Autor listu będzie wiedział, że was pilnujemy.
Wiemy, jak musieliście starać się o ten dom,
proszę czuć się tu dobrze.
Proszę czuć się bezpiecznie.
Jesteście tu bezpieczni.
Co on miał na myśli?
Że się staraliśmy? Co on niby wie?
Czołem, sąsiedzie.
Mogę spytać, co się tu dzieje?
Jesteś w moim ogródku.
- Jestem Dean. - To Mitch, a ja jestem Maureen.
- Znajomi mówią mi Mo. - Duża Mo.
Chcielibyśmy, by twoja córka przestała grać na fortepianie.
Może kup jej keyboard ze słuchawkami.
Przepraszam, nie rozumiem,
nie możemy jej nawet zmusić do grania.
A co do pytania, z którym do mnie wyskoczyłeś,
robimy to, co robimy od 20 lat,
zażywamy witaminy D
i zbieramy z płotu dziką rukolę.
Dla mnie to zwykła rokietka.
Teraz musisz mówić „rukola” albo jesteś rasistą,
zasrana polityczna poprawność.
Jasne.
Słuchajcie, to mój teren.
Ja tylko zbieram rukolę,
która przeniosła się tu z mojej strony płotu.
Nie możesz zbierać rukoli, która rośnie po waszej stronie?
Dopiero powiedziałam ci, że się przeniosła!
Słońce działa tak… świeci, świeci, nie świeci!
Gdybyś był rukolą, gdzie byś rósł?
Podstawy ogrodnictwa, kolego.
Jak w ogóle tu weszłaś?
Przez dziurę w krzakach, Sherlocku.
Jest tu tylko od 50 lat.
Co za typ.
Spojrzał w ogóle na ten dom?
Wiesz co…
Gdybyś był milszy,
nasze rodziny
mogłyby zostać przyjaciółmi,
bo tutejsi mieszkańcy
pomagają sobie nawzajem.
A teraz będziemy was pilnować z innego powodu.
Chodź, Mitch.
Zrobimy sobie zajebistą sałatkę.
Liście. Dobrze robią na młodość.
Miło się rozmawiało.
Do zobaczenia.
Mamy na was oko.
Po co kupiłaś synowi łasicę?
To fretka.
Żeby lepiej zniósł przeprowadzkę.
Uroczy zwierzak.
Wszędzie sika… Fretka, nie mój syn.
Pa, Karen! Dobrze wyglądasz.
- Możesz mi possać, Stephanie. - Co?
- Pa. - Narka, dziewczyny.
Boże, nie mogę jej znieść.
Próbuje zbałamucić mojego szefa, Darrena, to takie żenujące.
Wiesz czemu?
Bo ta zdzira jest singielką i nigdy nie wyglądała lepiej.
Uważaj, Darren.
Bierz go, mała. Gotowa?
Włóż w to trochę siły. Cholerka.
Co jest złego w priusie?
Nic…
Raczej nic.
Ale w Westfield liczy się prestiż.
Ja chcę tylko spokoju.
Dostaniesz go tu.
Ale nie musisz czuć się źle z tym,
że chcesz od życia więcej.
W głębi serca myślisz pewnie,
że powinnaś mieszkać w brudzie,
bo jesteś artystką, ale jebać to.
Tego właśnie chcą ludzie.
To takiego życia chcą.
Tego wszystkiego.
Należy ci się to. Wiesz czemu?
Bo jesteś bogata.
Nie jesteśmy bogaci. Mówię szczerze.
Dean dobrze zarabia, ale…
Niedługo zostanie partnerem,
ale… mieliśmy swoje kłopoty.
Dziękuję.
Czy ty mówisz…
Mówisz o kłopotach finansowych?
Tak. To znaczy…
- Serio? - Nie powinnam nic mówić.
Ale…
Cholera.
Tak bywa, kilka złych inwestycji,
a potem przez najbliższe dziesięć lat
się z tego wygrzebujesz.
Boże, tak.
Małżeństwo bywa trudne.
Coś o tym wiesz.
Jak nazywał się twój mąż?
Nazywał się Rick Bluck.
Bluck.
Tak. Pierdoła.
Naprawdę.
Był straszną ofermą, nie potrafił nawet…
Kuśka mu nie…
Kuśka mu nie stawała.
Było okropnie. Próbował zwalić to na mnie.
Czułam się jak śmieć.
Pewnego dnia wsiadł do auta
i spierdolił w siną dal.
Boże.
To mnie przygniotło.
Nie jestem wredna, ale pomyślałam:
„Chuj ci w dupę, Rick”.
„Chuj ci w dupę. Wal się. Zniszczę cię, złamasie”.
Wiesz, co zrobiłam?
Zapierdoliłam mu dom.
Znalazłam sposób i teraz wszystko jest moje.
Jest finansowym trupem.
I wiesz co? Żyję jak nigdy.
Ty też powinnaś.
Mogę cię o coś zapytać?
Ale nikomu nie mów.
Kilka dni temu dostaliśmy list z pogróżkami.
- Co? - Chodziło o dom.
Paskudny list, zaadresowany do nas.
Ponoć ktoś obserwuje nasz dom.
Obserwuje nas.
- Jezu. - Tak.
To porąbane, dzwoniłaś na policję?
Mówią, że niewiele mogą.
Myślałam o tym,
może to ktoś, kogo przelicytowaliśmy,
ludzie potrafią być zawzięci.
Z tego, co pamiętam, było więcej chętnych.
Dowiesz się, kto to był?
To nam dużo pomoże.
Pewnie.
Patrzcie, zaraz zrobi sztuczkę.
Carter, zabierz go ze stołu.
- Super sztuczka. - No nie?
To nie sztuczka.
Po prostu stanął po jedzenie.
Nauczę go jeździć windą.
- Nie ma mowy. - Bądź ostrożny.
Chodź, będzie fajnie.
Musi czuć się tu komfortowo,
to ty zgodziłeś się na fretkę.
Boję się, że to fretce będzie tu zbyt komfortowo.
Ellie, skąd wzięłaś tę bluzkę?
Widać ci stanik.
- No i? - „No i”?
Mamy sąsiadów.
Musisz uważać, co przekazujesz innym.
- Daj spokój! - „Daj spokój”?
Dziękuję.
Idziesz grać na fortepianie?
Co w ciebie wstąpiło?
Nigdy taki nie byłeś.
Naprawdę.
Zawsze chcieliśmy wychować ją na silną kobietę
świadomą swojej seksualności.
Zbyt szybko dorasta.
Nie bój się. Nic ci nie będzie.
Carter!
Że co, kurwa?
Wyłaź!
- O mój Boże. - Wstawaj.
- Co się stało? - Wynoś się!
- On tam był. - W windzie?
I więcej tu nie wracaj!
Siedź w klatce, czy gdzie tam mieszkasz!
Przestań!
Wynocha! I nie wracaj!
Co ty wyprawiasz?
Nic ci nie jest?
Boże. Czy on…
- Siedział w windzie? - Tak.
Najmocniej przepraszam.
Poprzedni właściciele mu na to pozwalali.
Jeśli zobaczę cię tu jeszcze raz, spuszczę ci wpierdol.
Czy ty mu grozisz? Co z tobą nie tak?
Co ze mną nie tak?
To nie ja włamałem się, by jeździć cudzą windą.
Wszyscy właściciele domu pozwalali mu na to.
Przez ostatnie 60 lat.
Dla nich ta winda była ulubioną częścią tego domu,
uwielbiali ją.
Uwielbiali to, że Jasper się w niej bawi.
Dlatego towarzystwo tak bardzo chce ją zachować.
Nie znam wielu ludzi z windą w domu,
ale na pewno nie znam nikogo,
kto chciałby widzieć w niej obcą osobę.
Takie właśnie mamy czasy.
Słowo „sąsiad” nie oznacza już tego, co kiedyś.
Po prostu niech nikt nie jeździ windą.
- Mam lepszy pomysł. - I tyle.
Przykro mi, McGonagall,
ale planujemy remont domu.
Chcę się pozbyć tej windy.
Nie śmiałbyś.
Powiem towarzystwu, że nie potrzebujemy windy,
bo jemy obiady razem, w jadalni,
jak normalna rodzina,
a nie na różnych piętrach jak w jakimś pieprzonym Downton Abbey.
Tyle znaczy dla was historia tego kraju,
zupełnie nic.
Co jeszcze planujecie zrobić?
Może chcecie wyrwać z korzeniami te irytujące drzewa?
Tak, wyrwiemy te wszystkie irytujące drzewa.
Wcale nie.
- Nawet o tym nie myślcie. - Myślimy.
Mój Boże.
Widzicie ten dąb?
Ten dąb japoński
- niedługo skończy 100 lat. - To wariatka.
To drzewo jest nieodłączną częścią naszej społeczności.
Czymś, czym wy nigdy nie będziecie.
- Dwójka japiszonów przyjeżdża i… - Japiszonów?
…myśli, że może wszystko.
Drzewa mają pamięć,
porozumiewają się ze sobą przy pomocy korzeni.
To nauka, nie science fiction.
Kilka miesięcy temu tak było.
Wprowadziła się tu paskudna parka japiszonów,
ścięli 90-letni kasztanowiec,
nie mieli zgody, nie wykorzystali nawet drewna na kołyski.
Z kasztanowca powstają najlepsze kołyski.
Wiesz co? Śmiało możesz sobie
zgrywać wariatkę,
ale na pewno nie u mnie. Zgrywaj wariatkę u siebie.
- Dowcipniś. - Dziękuję.
Dobranoc.
Uważaj sobie, żartownisiu.
Co?
Mam na was oko.
Zignoruj ją.
Zamontujemy alarm.
Ratujcie drzewa!
Jestem Dakota z Vanguard Security Solutions.
Zapraszam.
Dziękuję.
Czujniki na drzwiach i oknach.
Tak.
Ile kamer będziemy potrzebować na zewnątrz?
Jakieś dziesięć.
Trzy z przodu, dwie po bokach i trzy z tyłu.
- Mniej więcej. - Jasne.
- To może być za dużo. - Niech będzie.
Super. Instalacja trochę mi zajmie.
- Muszę zamówić sprzęt. - Pozwól, że spytam.
Ile będzie nas to kosztowało? Mniej więcej.
Mniej więcej?
Mniej więcej…
Jakieś siedem tysięcy.
Poważnie?
Mogę policzyć jeszcze raz.
Nie, w porządku.
Jakim cudem żądasz tak mało?
To nowa firma.
Wciąż próbuję się przebić.
- To twoja firma? - Tak.
Ile ty masz lat?
Niedawno skończyłem 19,
ale zawsze byłem w tym dobry.
Technologia, komputery…
Wiesz co? Umowa stoi.
- Dziękuję. - Siedem tysięcy.
- I ani centa. - Umowa stoi.
Cudownie.
Rozejrzyj się, ja muszę pędzić.
Dziękuję. Miło było poznać.
Coś ty za jeden?
Facet od alarmów.
Gdzie idziesz?
Nic nie kombinuj, jestem nieletnia.
Jak to nie możecie nic zrobić?
- Nie wiemy, czy to było włamanie. - Co…
Drzwi były pozamykane. Ani śladu włamania.
Wiem, że jesteście źli, ale nie zakładajmy rzeczy z góry.
Mamy tylko martwą fretkę.
Czyli co, sama się zabiła?
Mówię tylko, że nie wiem.
Wyszła z klatki. Uciekła, tak?
Może…
Nie wiem, może uderzyła w ścianę.
Ile waży fretka?
Niecałe pół kilo?
Być może.
Jak szybko musiałaby biec,
żeby uderzyć w ścianę
i zmiażdżyć własną pieprzoną czaszkę?
- Dean… - Co on pieprzy?
- Wykonuję tylko swoją pracę. - O to chodzi, że nie.
Inaczej aresztowałby pan tego wariata
z domu obok.
Co tu wczoraj robił?
Spokojnie.
Śledztwo jest w toku,
wczoraj w nocy patrolowaliśmy okolicę trzy razy,
o 22, o północy i o drugiej.
Jeśli chcecie, żebyśmy jeździli tu co godzinę,
żaden kłopot.
Widzę, że instalujecie alarmy.
Zainstalujcie cały system, a potem porozmawiamy.
Dziękuję za kawę. Znajdę drogę.
Co z nim?
W porządku, chce być sam.
Ellie, szminka, znowu?
Siedzę we własnym pokoju.
Nigdzie nie wychodzę.
We własnym pokoju mogę robić, co chcę.
Właściwie to…
Dean.
To tylko szminka. Daj spokój.
Idę do pracy.
- Super szminka. - Zboczeniec.
Spóźniłem się, wiem.
Co u małego?
Siedział cicho, nie chciał jeść.
Pójdę do niego.
Hej, mały.
Super.
Jak się czujesz? Co jest?
Powiedz.
- Tato? - Tak?
Jesteśmy tu bezpieczni?
WPROWADŹ KOD BEZPIECZEŃSTWA
Czad. Żółwik.
Dobranoc, tato.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
- Dobranoc, skarbie. - Dobranoc, tato.
Sukinsyny.
Mówi Karen. Zostaw wiadomość.
Hej, mówi Nora. Wybacz, że tak wcześnie.
Zastanawiałam się, czy udało ci się znaleźć coś
na temat pozostałych ofert.
Zadzwonisz do mnie?
Mam dobre wieści.
Dziękuję, że mogłam przyjść.
Chciałabym zostać członkinią.
Drodzy państwo Brannock,
cieszę się, że poznałem wasze imiona,
jak i imiona młodej krwi, którą mi dostarczyliście.
Często je powtarzacie.
Ellie, Carter.
Ellie to cudowna pianistka o delikatnych palcach.
Boulevard 657 cieszy się, że tu jesteście.
Od lat w domu nie było młodej krwi.
Poznaliście już wszystkie sekrety domu?
Czy młoda krew planuje bawić się w piwnicy,
czy za bardzo się boją?
Na ich miejscu bym się bał.
Piwnica jest daleko od reszty domu.
Na górze nie słyszelibyście ich krzyków.
Co jest?
Będą spać na strychu?
Czy wszyscy będziecie spać na piętrze?
Kto ma okna od ulicy?
Chętnie się dowiem, kto gdzie śpi,
lepiej wszystko zaplanuję.
Wszystkie okna i drzwi pozwalają mi was obserwować,
widzę, jak poruszacie się po domu.
Kim jestem?
Jestem Obserwatorem
i zajmuję się Boulevard 657
już prawie od dwudziestu lat.
Ostatnia rodzina przekazała wam ten dom.
Nadszedł ich czas, więc grzecznie sprzedali dom, kiedy im kazałem.
Teraz ja zajmuję się tym domem.
Dean?
To moje życie i obsesja,
nie tylko dom, ale teraz także i wy, rodzina Brannock.
Witajcie w obiekcie swojego pożądania.
To chciwość sprowadziła tu poprzednie trzy rodziny.
A teraz sprowadziła do mnie was.
Witajcie.
Wiecie, że was obserwuję.
Napisy: Jakub Jadowski