ISANG SERYE MULA SA NETFLIX
HANGO SA TOTOONG KUWENTO
Diyos ko, napakaganda rito.
Paraiso.
Bibilhin ba natin ang bahay na ito?
Titingnan muna natin bago natin malaman kung gusto natin ito.
Puwede ba tayong pumasok?
Hindi, daraan lang tayo
at maghahagis ng pera.
Ganoon bumili ng bahay.
Ang gaganda ng mga punong ito.
May country club siguro rito, ano?
Malapit na tayo. Heto na.
Diyos ko. Iyan ba iyon?
Honey, di ako makapaniwala.
Carter, wag kang malikot, okey?
Diyos ko, mas maganda pa kaysa sa mga larawan.
-Sabi ko sa iyo! -Ang ganda.
May lawa ring magagamit.
Lawang magagamit, G. Brannock?
Oo, Gng. Brannock.
Ellie, nagbabasa ka ba ng Pride and Prejudice diyan?
Itini-text ko ang bagong bahay natin.
Hindi pa natin ito bahay… sa ngayon.
Uy.
Sino iyon?
Kaagaw natin sa bahay.
Pumasok ka nga at takutin siya.
-Tara na, Ellie. Kukunin ko iyan. -Bilisan ninyo. Ang babagal ninyo.
-Ba't di ka mag-ikot-ikot? -Sige.
Napakasimple.
Magagawa mo naman itong perpekto, tama?
Lagi naman.
Tumigil ka.
-Titiyakin kong maayos sila. -Sige.
-Ano sa tingin mo? -May pool.
Jasper, oras na para umuwi.
Tara na, Jasper.
Oras na para umuwi. Tara na…
Jasper, iiwanan kita. Ako ay…
Hi. Jasper, mag-hello ka.
-Hello. -Hi.
Mas marami nang 100 ang buto ng sanggol kaysa sa matanda.
Ang dumbwaiter na ito ay isang pambansang yaman.
Ako ang pangulo ng Preservation Society rito.
Nagkaroon kami ng 14 pulong para lang sa dumbwaiter na ito.
Isa itong pambansang yaman.
Ang ganda ng bahay.
Ilabas mo ang phone mo. I-Google mo nga ang "dumbwaiter."
-Hello. -Hello.
-Puwede ka bang mag-sign in? -Oo naman.
Karen?
Nora? Nora Miller?
Diyos ko.
Grabe!
Di ito kapani-paniwala.
-Diyos ko. -Kumusta?
-Ang tagal na kitang di nakita. -Sandali…
-Ikaw ang nagbebenta? -Oo.
Noong RISD kita huling nakita, tama?
Hindi.
Diyos ko, ang ganda mo.
Ikaw kaya. Ang seksi mo.
At Nora Brannock na ako ngayon,
kahit naninibago pa rin ako hanggang ngayon.
Ikaw? Kasal ka, tama?
Dati, oo.
-Mahabang istorya, pero kumusta ka? -Patawad.
Di ko naisip na sa suburbs ka titira
dahil ang astig talaga dati.
Hindi.
Nabasa kita sa Times.
Diyos ko, may malaking gallery show ka.
Ang unang solo ko, mga ceramic sa bagong gallery sa Tribeca.
Ang galing mo talaga.
Dahil tingnan mo ako. Wala akong pakialam sa sining.
Mag-aasawa na lang ako ng mayaman. Mas madali kasi.
Hi.
Dad!
Iho.
Tingnan mo, may elevator.
Dumbwaiter ang tawag diyan. Ngayon ko lang nalaman.
Ginagamit para mag-akyat-baba ng mga pagkain.
-Wow. Ang astig. -Astig talaga.
Puwedeng subukan?
Magandang ideya. Umakyat ka.
Paaakyatin ko.
Ayos.
Diyos ko. Dad, wag mong gawin iyon.
Ayos ka lang ba? Bakit?
Wala lang. Medyo…
Di mo ito gusto.
-Ayos lang. -Bakit?
Ang mga kaibigan ko kasi.
Bubba…
Isang oras lang ang layo natin sa lungsod.
Di naman kayo nagkikita ng mga kaibigan mo.
Lagi kayong nasa TikTok at Snap Crackle at sa…
Ang nagpapaiba rito,
alam mo, sopistikadong bahay ito.
Pero napaka-feminine nito
-at di mo nakikita iyan. -Ganda.
Pasensiya.
Mga alipin ba ang nagtayo sa bahay na ito?
Ano? Paano ko naman malalaman?
Akala ko, alam mo.
Ang ganda, di ba?
Tingnan mo ang pool.
Mas asul pa ito kaysa sa karagatan.
Nora, tingnan mo.
Narito siya.
Dean!
Karen, siya ang asawa ko.
Magkaklase kami ni Karen sa RISD at siya ang nagbebenta.
Seryoso ka?
Ang guwapo… Talaga.
Tumigil ka.
Ano sa tingin mo?
-Gusto ko ito. -Sige.
Mahal kita.
Honey.
-Gusto ko itong bilhin. -Ano?
-Talaga, ganoon kadali? -Oo.
-Sige. -Ayos.
Pag-usapan ninyong dalawa at dapat kong sabihing
may dalawa pang interesado
kaya dagdagan ninyo lang ang presyo.
-Sige. -Salamat, Karen.
Steve, nasa America tayo, tama?
Mahal talaga ang mga bahay rito.
-Alam mo ang problema? -Ano?
Ang pagkalugi.
Sampung taon na iyon.
Dean, kaunti lang ang magagawa ko.
Ang totoo, sa kasalukuyang kita mo,
di kayo kuwalipikado sa malaking utang.
Paano kung di naman malaki?
Kung…
Paano pag malaki ang down payment?
Alisin ang savings namin sa stocks namin,
i-withraw ito, ang IRA namin, at ilabas itong lahat.
Ang bahay ang sasagot sa buwis,
kaya di na ito malaki, tama?
-Kasi… -Tama?
Siguro, pero malaking panganib ito.
Tingnan mo ang bahay, Steve.
Katabi ng lawa.
Okey? Walang trapik, at di kinakandado ang mga pinto.
Ligtas doon.
Ano ka ba, Dean?
-Mapanganib kahit saan. -Wala akong pakialam.
Magkakakuwarto roon ang mga anak ko.
Makakapaglaro sila sa bakuran namin.
Mas maganda ang mga paaralan.
Gagawin ko ang lahat para sa bahay na iyon.
PAGKALIPAS NG ANIM NA LINGGO
Honey, nakauwi na ako.
Hello?
-Uy, Dad? -Uy.
Nasaan ang tali niya?
Itanong mo sa nanay mo.
Wag mong pakawalan si Sprinkles sa bahay, ha?
May dahilan ang pangalan niya.
Ayaw kong umihi siya sa sahig natin.
Ilabas mo na siya.
-Ayos ka lang? -Opo.
Dad, kailan darating ang piano?
Ipapasok na nila ngayon.
Ibaba mo ang phone mo, at tingnan mo ang bintana.
Mahal din kita.
Tingnan mo ito.
Diyos ko.
Problema ito.
-Uy. -Uy.
Ano sa tingin mo? Noong isang linggo ito.
Ginawa ko para rito.
Perpekto ang mga iyan.
Naaamoy mo ba iyon?
Ang ano?
Ang hangin. Iba ito rito.
Nakakahinga ako.
Iba ang lahat dito.
Akala ko, kapag iniwan ko ang New York, iiwan ko na rin ang trabaho ko.
Pero kumikita pa rin ang gallery show. Marami akong nabebenta…
Para bang, "Diyos ko, bakit ngayon lang?"
At may nakita akong Jeanneret na upuan sa 1stDibs.
Nag-usap tayo, tama? Di muna tayo gagastos
hanggang sa maipaayos ang kusina at basement.
Walang Jeanneret, o Target, o kahit ano.
Sige.
Pero bakit mo ipinatanggal
ang maaayos pang puting marble countertops?
Iba iyon dahil laos na ang marble na Carrara.
At kapag niluto ko ang espesyal kong pasta
-sa Linggo, kasama ng red wine… -Sarap.
…ayaw kong magmantsa ito sa marble.
-Talaga? -Oo.
Sige.
Halika.
Masaya ba tayo, Gng. Brannock?
Sa tingin ko, oo, G. Brannock.
Uy, guwapo.
Oo, diyan…
Mom, puwede ka bang lumabas dito?
Parating na si Mommy.
Parating na.
Manahamik ka.
Diyos ko.
-Mamaya na lang. -Sige.
-Sige? -Sige.
-Diyos ko.
Wala akong naririnig.
Merong musika kanina.
Ano'ng nangyayari?
May narinig daw si Ellie na musika rito.
Naka-lipstick ka?
Saan mo iyan nakuha? Pinayagan mo ba siya?
Nasa kuwarto ko lang.
Wag ka namang gagamit ng lipstick ng iba, okey?
Wag kang gagamit ng lipstick kahit kailan, okey? Di ka pa 16.
-Pero lahat ng babae sa paaralan ay… -Di ka nila katulad, okey?
Nagpapakahirap kami para maprotektahan ka sa bagay na ito.
Protektahan ako sa lipstick?
Nakakatawa.
Wag ka munang tatanda, ha?
-Basta kaya mo pa, sige? -Sige.
-Tatanggalin ko. -Salamat.
Puta?
Pizza night tayo.
Order tayo ng pizza.
Honey, saan mo inilagay ang…
Akala ko, na-lock ko ang pinto.
Hindi, honey,
dahil nakatayo riyan ang lalaki.
Nakakatakot.
Sinabi mo ba sa kanyang kaya nating
-kunin ang diyaryo natin? -Oo, naman.
-M/M Brannock… -Ewan ko kung…
Ewan, parang may sakit siya sa pag-iisip o kung ano.
"Aking bagong kapitbahay sa 657 Boulevard."
"Welcome sa kapitbahayan."
"Paano kayo napunta rito?"
"Naakit ba kayo ng puwersa ng 657 Boulevard?"
"Dekada nang binabantayan ng pamilya ko ang 657 Boulevard
"at sa ika-100 kaarawan nito,
"binabantayan at hinihintay ko ang ikalawang pagkabuhay."
"May ibang nagbantay sa bahay noong 1920s
"at may ibang nagbantay noong 1960s."
"Panahon ko ngayon. Alam ba ninyo ang kasaysayan ng bahay?"
"Ang laman ng mga pader ng 657 Boulevard?"
Ano kaya ang nagdala sa inyo?
Alam kong kumuha na kayo ng mga contractor para sa 657 Boulevard,
para matapos ang basement nito.
Ba't iniwang ganoon iyon?
Baka di pa kayo natatakot, pero mangyayari iyon.
Ano pang di nila sinabi?
-Sige. Pumasok na kayo. -Sige. Tara na.
Baka mahuli na kayo.
Tara na.
May dalawa kayong anak. Nakita ko sila.
May kasunod pa ba?
Di ako makakapasok ngayon.
Dahil sa pamilya. Salamat.
"Kailangang punuin ang bahay ng mga bata…"
Ayos iyon sa akin.
Kasakiman ang nagdala sa mga anak ninyo.
Makikilala nila ako
-at lalapit sila sa akin. -"…sa akin."
Sino ako?
Daan-daang kotse ang dumaraan araw-araw.
Baka sakay ako ng isa.
Dumungaw kayo sa mga bintana ng 657 Boulevard,
tingnan ang mga dumaraan araw-araw.
-Dito yata. -Baka isa ako roon.
Dito.
Di ito ang huling mensahe.
Welcome, mga kaibigan.
"Ako Ang Tagabantay."
Una, may karapatan kayong mainis.
Kung ako ang nakatanggap, matatakot din ako.
Maging malinaw tayo.
Walang takot. Nagagalit kami.
Nauunawaan ko. Pero may magandang balita.
Westfield ang pinakaligtas sa America.
Ilang taon na akong pulis at dito,
walang naging bayolenteng krimen.
Walang mga pagpatay…
May ilang nawala, pero iyon lang iyon.
Mga nawala?
Para sa akin, di kayo nasa peligro
at sa tingin ko, wala tayong magagawa.
Sa akin, marami.
Puwedeng suriin ang sulat,
ipa-DNA kung may laway sa selyo at sobre?
Oo, puwedeng gawin iyon.
Mga isang buwan,
pero sige, para komportable kayo.
Pero ang kutob ko, biro lang ito.
Sino namang magbibiro nang ganito?
Atin-atin lang. May kapitbahay kayo. Si Jasper Winslow.
Mabait siya.
Pero sinusumbong sa amin dahil may pagkawirdo.
Nambabato ng mga pinto,
o nanghihimasok sa mga bahay at nakikikain.
Kaya binabantayan namin siya.
Sa tingin mo, siya ang sumulat?
Ito ang gagawin namin.
Ipapa-DNA namin, pero sa ngayon,
magpaparaan ako ng mga pulis bawat ilang oras.
Madarama nilang binabantayan namin kayo.
Alam naming pinaghirapan ninyo ang bahay na iyon,
kaya gusto naming panatag kayo.
Gusto naming ligtas kayo.
At ligtas kayo. Okey?
Ano'ng ibig sabihin niya?
Na pinaghirapan natin ang bahay? Paano niya nalaman?
Uy, kapitbahay.
Uy.
Bakit kayo nariyan?
Na nasa hardin ko kayo?
-Ako si Dean. -Siya si Mitch, ako si Maureen.
-Mo ang tawag sa akin. -Big Mo.
At puwede kayang tumigil sa pag-piano ang anak mo?
O keyboard na lang na may headphones.
Patawad. Di ko kayo maunawaan
dahil di nga naman siya mapatugtog.
At para masagot ang tanong na isinigaw mo,
ginagawa na namin ito nang 20 taon,
nagpapaaraw kami
at inaani ang mga arugula na nasa bakod.
Rocket dati ang tawag dito.
Ngayon, arugula dapat. Kung hindi, racist ka,
dapat politically correct.
Sige.
Nasa ari-arian ko kayo.
Inaani ko lang naman ang arugulang
itinanim ko sa ari-arian ko.
Di ba puwedeng anihin mo iyan mula sa bakuran ninyo?
Sabi ko, lumipat lang ito sa bakuran mo!
Ganyan kasi ang mga halaman… sumusunod sa sinag ng araw!
Kung arugula ka, saang bakuran ka pupunta?
Basic na horticulture iyan.
Paano kayo nakapasok dito?
Sa butas sa mga halaman.
Nariyan na iyan nang 50 taon.
Sino ba ito?
Tiningnan ba niya ang bahay bago bilhin?
Alam mo…
Kung mas mabait ka,
tayo,
naging magkaibigan sana tayo,
dahil ang mga tao rito,
nagtutulungan kami.
Ngayon, wala kang aasahan sa amin.
Tara na, Mitch.
Gumawa tayo ng pinakamasarap na salad.
Nakababata ang pagkain ng gulay.
Salamat sa kuwentuhan.
Sa susunod.
Babantayan namin kayo.
Ba't binihan ng weasel ang anak mo?
Ferret iyon.
Premyo niya iyon sa paglipat dito.
Napaka-cute niya.
Ihi nang ihi… Ang ferret, di ang anak ko.
Paalam, Karen! Ang ganda mo.
-Puta ka, Stephanie. -Ano?
-Paalam. -Paalam.
Naiinis ako sa kanya.
Gusto niyang magpatira sa amo kong si Darren, at nakakahiya.
Dahil alam mo,
single si gagang ito at napakaganda ng katawan niya.
Ingat ka, Darren.
Kaya mo iyan. Handa ka na?
Galingan mo naman.
Ano'ng problema sa Prius?
Wala…
Wala naman. Pero, alam mo,
mahalaga rito sa Westfield kung paano ipinapakita ang sarili.
Gusto ko lang ng masayang buhay.
Makakamtan mo iyan.
Makakamtan mo, pero di ka dapat mahiyang
may mas gustuhin pa sa buhay, okey?
Alam kong iniisip mong
"dapat akong mabuhay nang masalimuot,"
dahil artist ka, pero hindi naman.
Ito ang gusto ng mga tao, okey?
Ito iyon. Ito ang buhay na gusto ko.
Lahat ng ito.
Dapat makamtan mo ito. Bakit?
Dahil mayaman kayo.
Pero di kami mayaman. Kung magiging tapat ako…
Ayos naman ang suweldo ni Dean, pero…
At magiging partner na siya
pero kami… Nagkaroon kami ng mga problema.
Salamat.
Ang sinasabi mo… Ang sinasabi mo…
Patawad, problema ba ito sa pera?
Oo. Kasi…
-Talaga? -Di ko ito dapat sinasabi.
Pero…
Puta.
Nagkaroon kami ng ilang pangit na investments
at tapos, sampung taon na naming
inaayos ang buhay namin.
Diyos ko, oo.
Mahirap magpakasal.
Alam mo iyon, tama?
Ano'ng pangalan ng asawa mo?
Rick Bluck ang pangalan.
Bluck.
Wala siyang kuwenta.
Totoo. Bigla na lang…
At napakaduwag niya, at di niya…
Di niya ako…
Di niya ako mabuntis…
Grabe talaga. Sinisi niya ako.
Ipinadama niyang wala akong kuwenta.
Isang araw, sumakay siya ng kotse
at biglang umalis na lang.
Diyos ko.
At nakaapekto iyon sa akin.
Di ako masamang tao, pero naisip ko,
"Putang ina ka, Rick."
"Puta ka. Mamatay ka na. Sisirain ko ang buhay mo."
At, nagawa ko iyon.
Inagaw ko ang bahay na iyon.
Umisip ako ng paraan at akin na iyon ngayon.
At lugmok na siya sa kahirapan.
At alam mo? Ang saya-saya ko.
At ikaw din dapat.
Pabor naman sana?
Wag mong sasabihin sa iba.
Nakatanggap kami nito lang ng isang nagbabantang liham.
-Ano? -Oo, tungkol sa bahay.
Nakakatakot, para sa amin.
Binabantayan daw nila ang bahay namin.
Binabantayan nila kami.
-Diyos ko. -Oo.
Tumawag kayo sa mga pulis?
Sabi nila, wala silang masyadong magagawa.
Iniisip ko iyon
at baka isa siya sa mga nag-bid sa bahay,
dahil may mga taong ganoon, tama?
Maraming nag-bid sa bahay, di ba?
Malalaman mo kung sino sila?
Dahil makatutulong iyon.
Sige.
Panoorin ninyo ito. May trick siya.
Pababain mo siya ng mesa.
-Ang astig! -Kita mo? Ang astig, di ba?
-Oo. -Di iyan trick.
Nakatayo lang siya para kumain.
Isasakay ko siya sa dumbwaiter.
-Hindi puwede. -Mag-ingat ka.
-Magiging masaya iyon. -Hoy.
Binili siya para maging komportable
at ikaw ang pumayag sa ferret.
Di ang ferret ang inaalala ko.
Saan mo nakuha ang damit na iyan?
Nakalabas ang bra strap.
-Ano naman? -Ano'ng "ano"?
May mga kapitbahay tayo.
Mag-ingat ka sa mensaheng ipinaparating mo, okey?
-Ano ba, Dad? -Ano'ng "ano"?
Salamat.
Magpraktis ka ng piano, ha?
Ano'ng problema mo?
Di ka ganyan dati.
Sa totoo lang.
Lagi nating pinag-uusapang palalakihin natin siyang
may kontrol sa seksuwalidad niya.
Ano? Masyadong mabilis siyang tumatanda.
Wag kang mag-alala. Wag kang matakot. Ayos lang.
Boo.
Carter! Ano?
Putang ina?
Bumaba ka riyan!
-Diyos ko. -Tayo!
-Ano'ng nangyari? -Labas!
-Nasa loob siya. -Nasa dumbwaiter?
Wag kang babalik sa bahay namin!
Doon ka lang sa pinanggalingan mo!
Itigil mo ito!
Labas! Wag kang babalik!
Ano'ng ginagawa mo?
Ayos ka lang?
Diyos ko. Siya ba… Siya ba…
-Nasa dumbwaiter ba siya? -Oo.
Patawad talaga.
Pinapayagan siya ng huling may-ari. Mabait siya.
Kapag nakita kita ulit sa bahay ko, gugulpihin kita, Jasper.
Binabantaan mo siya? Ano'ng problema mo?
Problema ko?
Di ako ang naghihimasok ng bahay.
Ayos lang iyon sa lahat ng dating may-ari.
Lahat ng may-ari nitong huling 60 taon.
Ang dumbwaiter ang paborito nilang bahagi ng bahay,
gusto nila ang dumbwaiter.
At gusto nilang naglalaro roon si Jasper
kaya nagsusumikap ang Preservation Society na mapanatili iyon.
Wala akong kilalang may dumbwaiter,
pero ewan kung may gustong
ibang taong pumapasok sa bahay nila.
Iyan ang problema sa mundo ngayon.
Di na mahalaga ang salitang kapitbahay.
Ayaw lang naming may sumasakay sa dumbwaiter.
-May mas maganda pa. -Okey?
Ayaw kong sabihin sa iyo,
pero may mga ipapagawa kami sa bahay.
Iniisip kong ipatanggal ang dumbwaiter.
Di mo gagawin iyan.
Sasabihin ko sa Preservation Society na di namin iyon kailangan,
dahil sa dining room kami kakain nang magkakasama,
na normal na pamilya,
di hiwa-hiwalay na parang nasa Downton Abbey kami.
Nauunawaan ko nang wala kayong pakialam
sa kasaysayan ng America.
Ano pang babaguhin ninyo sa bahay na ito?
Ipapuputol ninyo ba ang lahat ng nakakainis na mga punong ito?
Oo, ipatatanggal ko ang lahat ng mga punong ito.
Hindi.
-Wag kang mangahas. -Gagawin na namin.
Diyos ko.
Nakikita ninyo ang puno ng oak na iyon?
Iyan ay isang Sawtooth Oak
-na malapit nang mag-100. -Baliw siya.
Mahalaga itong bahagi ng komunidad na ito.
Na di ninyo makakamit.
-Mga yuppie… -Tinatawag niya tayong yuppie?
na iniisip na magagawa ang kahit ano.
May alaala ang mga puno,
kaya nilang makipag-usap sa ibang puno.
Di iyon gawa-gawa, totoo iyon.
At nangyari iyon, mga ilang buwan na.
May lumipat na mag-asawang yuppie rito,
pinutol ang isang 90-taong puno ng Chinquapin,
walang abiso, di man lang ginamit ang kahoy para gumawa ng kuna.
Alam ng lahat na magandang kuna ang Chinquapin Oak.
Alam mo? Puwede kang umastang
parang baliw,
pero umalis ka sa ari-arian ko. Magpakabaliw ka sa inyo.
-Komedyante. -Salamat.
Magandang gabi.
Mag-iingat ka, komedyante.
Ano?
Babantayan kita.
Wag mo siyang pansinin. Tara na.
Bibili tayo ng alarm.
Sagipin ang mga puno.
Ako si Dakota ng Vanguard Security Solutions.
Pasok ka.
Salamat.
-Mga sensor sa bawat pinto at bintana. -Sige.
At, oo.
At ilang kamera ang kakailanganin namin sa labas?
Mga sampu siguro.
Tatlo sa harap, dalawa sa bawat gilid, at tatlo sa likod,
-mga ganoon. -Sige.
-Baka sobra pa nga. -Ayos lang kahit sobra.
Astig. Ilang minuto ko itong ikakabit.
-May mga oorderin lang ako. -Matanong ko lang.
Magkano kaya ang gagastusin namin? Sa tingin mo.
Sa tingin ko?
Sa tingin ko…
Baka mga $7,000.
Seryoso ka ba?
Puwede kong tingnan ulit.
Ayos lang, ayos ang $7,000.
Bakit ang mura ng singil mo?
Bagong kompanya kasi ito.
Sinusubukan kong pasukin ang market.
-Kompanya mo ito? -Oo.
Ilang taon ka na?
Kaka-19 ko pa lang,
pero mahusay talaga ako sa mga bagay na ganito.
Sa mga gadget, kompiyuter…
Alam mo? Ikaw ang gusto namin.
-Salamat po. -Okey, $7,000.
-Wala nang labis. -Sige po.
Mabuti.
Sige, huli na ako sa trabaho.
Salamat po. Masaya akong makilala kayo.
Uy.
Sino ka?
Ang magkakabit ng alarm.
Saan ka pupunta?
Wag mo nang subukan. Bata pa ako.
Ano'ng wala kayong magagawa?
-Di n'yo alam kung may pumasok. -Ano…
Naka-lock ang lahat ng pinto. Walang binuksan.
Alam kong galit kayo, pero wag tayong padalos-dalos.
Patay na ferret lang ito.
Sinasabi mo bang nagpakamatay ang ferret?
Ang sinasabi ko, di ko alam.
Nakawala siya sa hawla niya. Tama?
Baka…
Nauntog siya sa pader.
Sa tingin mo, gaano kabigat ang ferret?
Mga isang pound, tama?
Baka.
Sa tingin mo, gaano kabilis ang takbo
ng ferret para magka-momentum
para durugin ang sariling bungo?
-Dean… -Ano'ng problema nito?
-G. Brannock, nagtatrabaho ako. -Di mo ginagawa ang trabaho mo.
Kung oo, huhulihin mo ang kapitbahay
naming baliw.
Ano'ng ginagawa niya kahapon?
Kumalma ka.
Nag-iimbestiga pa kami
at may nagpatrol sa labas ninyo kagabi,
noong alas-10, hatinggabi, at alas-2.
Kung gusto mong magparaan ng squad car kada oras,
ayos lang.
Sa ngayon, nariyan ang nagkakabit ng alarm.
Ayusin natin ang mga alarm, at tingnan pa natin ang kailangan.
Salamat sa kape. Lalabas na ako.
Ako…
Uy,
Kumusta siya?
Ayos lang, gusto niyang mag-isa.
Ellie, naka-lipstick ka ulit?
Nasa kuwarto ko lang ako.
Wala akong pupuntahan.
Magagawa ko ang gusto ko sa kuwarto ko.
Sa katunayan…
Dean…
Lipstick lang iyon. Hayaan mo na.
Papasok na ako.
-Gusto ko ang lipstick mo. -Ewan.
Ginabi ako.
Kumusta siya?
Tahimik at di masyadong kumain.
Kukumustahin ko siya.
Uy.
Astig.
Kumusta ka?
Ano iyon?
-Dad? -Ano?
Mapoprotektahan mo ba kami?
I-ENTER ANG SECURITY CODE
Ayos.
Sige.
-Magandang gabi, Dad. -Sige.
-Mahal kita. -Mahal din kita.
-Magandang gabi. -Magandang gabi, Dad.
Mga anak ng puta.
Si Karen ito. Mag-iwan ka ng mensahe.
Si Nora ito. Patawad, alam kong maaga pa.
Pero may nalaman ka na ba
tungkol sa ibang nag-bid?
Tawagan mo ako, ha? Sige.
At may magandang balita ako.
Salamat sa pagharap sa akin.
Gusto kong maging miyembro.
G. at Gng. Brannock,
masaya akong malaman ang mga pangalan ninyo
at ang pangalan ng mga batang dinala ninyo.
Madalas ninyong sabihin ang mga iyon.
Ellie, Carter.
Mahusay na pianist si Ellie.
Masaya ang 657 Boulevard na narito kayo.
Ilang taon na mula noong huling may mga bata sa bahay.
Nalaman na ba ninyo ang mga sikreto nito?
Maglalaro ba sa basement ang mga bata
o natatakot silang bumaba roon nang mag-isa?
Matatakot talaga ako kung ako sila.
Napakalayo no'n sa ibang bahagi ng bahay.
Kapag nasa itaas, di mo rinig ang sigaw nila.
Ano'ng meron?
Matutulog ba sila sa attic?
O sa ikalawang palapag kayong lahat?
Sino ang nasa nakaharap sa kalsada?
Makakatulong na malaman ko kung sino ang nasa kuwarto,
para mas makapagplano ako.
Nakikita ko kayo sa lahat ng bintana at pinto ng 657 Boulevard
at nalalaman ko ang bawat galaw ninyo.
Sino ako?
Ako Ang Tagabantay
at mga dalawang dekada nang akin
ang 657 Boulevard.
Ipinasa sa inyo ng huling pamilya.
Oras na para umalis sila at ibinenta ito nang sabihin ko.
Akin na ngayon ang 657 Boulevard.
Dean?
Ang buhay at obsesyon ko,
at kayo rin sa ngayon, pamilyang Brannock.
Welcome sa produkto ng kasakiman ninyo.
Kasakiman ang nagdala sa huling tatlong pamilya sa 657 Boulevard.
At ngayon, dinala kayo nito sa akin.
Welcome.
Panonoorin ko kayo.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Arvin James Despuig