SERIAL NETFLIX`
Co wiesz o tym zdarzeniu?
Nagrania Davida Luque’a
trafiły na stronę o nazwie Slide.
- Ze zjeżdżalnią w logo? - Tak.
To była strona dla fetyszystów.
Miłośników tego, co zakazane.
Jedna z wielu.
Hej!
Spójrz na mnie.
Widziałem twój gwałt na tej stronie.
Skąd wiedziałeś, że to ja?
Było ich trzech.
Zgwałcono cię na plaży.
Walczyłaś.
Musieli cię uderzyć.
Masz nagranie?
Nigdy nie zatrzymałbym czegoś takiego.
Zidentyfikujesz moich napastników?
Słabo ich widać na nagraniu.
I to nie na nich zwracałem uwagę.
Ale mogę coś zrobić.
Co?
Na stronie było forum, na którym można było
dzielić się prywatnymi treściami.
Ale dostęp był drogi.
Mam listę z nickami osób z tego forum.
Wśród nich może być administrator.
Jeśli go znajdziesz,
znajdziesz swoje nagranie.
Czego chcesz w zamian?
Dziesięć tysięcy euro.
Dziękuję.
Możemy się spotkać?
Slide.
Piszesz artykuł?
Myślę, że to tam David Luque wrzucał swoje filmy.
Pamiętasz ikonkę, którą widziałam na komputerze jego syna?
Zjeżdżalnia.
To chyba logo strony.
Skąd wiesz?
Mam wiarygodne źródło.
Czy to James Foster?
Po sprawie Davida Luque’a
sprawdziłem nielegalną sieć porno, o której mówiłaś.
Popytałem.
Co znalazłeś?
Slide.
Było tam bardzo ostre porno.
Nielegalne porno. Seks z nieletnimi.
Tortury. Gwałty.
Strona istniała tylko kilka lat. Chyba zamknęli ją w 2010 roku.
Co to ma wspólnego z Fosterem?
Trzymaj się z daleka od Slide, Miren.
Plotka głosi, że za tą stroną stoją wpływowi ludzie.
Gangsterzy z Costa del Sol.
- Może biznesmeni i politycy. - Foster.
Dobrze. W związku ze Slide wszędzie pojawiało się jego nazwisko.
Należał do sieci, ale nie był szychą.
Był sługusem. Chłopcem na posyłki.
Dziękuję.
Miren, uważaj.
Na takich stronach
żyją potwory.
DOSTĘPNE ŚRODKI: 6700,51 EURO
Chcesz coś zjeść?
Albo się napić?
Niczego nie chcę.
Tylko interesy.
To nie jest 10 000 euro.
Nie.
To 6000.
Nie ma mowy.
Pa, pa.
Nie mam tyle pieniędzy.
Dobra.
Mówią, że mam złote serduszko.
Wejdź, a dam ci to, czego szukasz.
- Zamknij drzwi, proszę. - Nie.
Nie skrzywdzę cię.
- Gdzie lista? - Nie pospieszaj.
Co robisz?
Możemy się dogadać.
Chcesz listę. A ja chcę zatrzymać kawałek ciebie.
- Żegnam. - Nie chcę cię widzieć nago.
Nie jestem taki banalny.
Zrobię kilka zdjęć
i lista z nazwiskami jest twoja.
Jeśli chcesz wiedzieć, kto cię zgwałcił, potrzebujesz tej listy.
Masz niewinność w oczach.
Jak dziecko.
Jesteś posłuszna.
Jak dziecko.
DZIEWIĘĆ LAT PO ZAGINIĘCIU AMAYI
POCZTA PRZYCHODZĄCA
NIEZNANY NADAWCA, TAŚMA Z AMAYĄ
POBIERAM
ŻEGNAM
Dzieciak wyskoczył przy tobie przez okno.
A teraz masz nagranie porwanej od jakiegoś wariata.
Dziwne, prawda? Jesteś wszędzie, jak duch.
Mam pewną teorię.
- Chcesz posłuchać? - Jasne.
Wiesz, dlaczego wysłali mi taśmę?
Bo zależy mi na niej bardziej niż tobie.
Zostań tutaj.
Moje maleństwo.
- Moja córcia. - Co mają na myśli?
Co mają na myśli?
Jakie znowu „żegnaj”?
- Co mają na myśli? - Nie wiemy.
- Gdzie ona jest? - Nie wiemy.
Dziewięć lat! Jakie znowu „żegnaj”?
- Chcą ją zabić… - Nie.
- Może już zabili. - Nie wiemy.
Co mają na myśli?
Powiedz, że wierzysz, że żyje!
Powiedz to!
Nie mogę, bo nie wiem, ale nie przestanę jej szukać.
Lepiej znajdź moją córkę żywą.
Bo jeśli nie żyje…
Jeśli znajdziesz ją za późno i przez ciebie umrze, załatwię cię.
Nie wiesz, jak to jest być mamą!
Po prostu nie wiesz.
Proszę robić, kurwa, swoje.
Belén.
Ona naprawdę cierpi.
Nic o tobie nie wie.
Spójrz na mnie.
Mogę prosić o kawę?
Kochanie, przykro mi,
ale musisz zaakceptować, że ta dziewczynka już nie żyje.
Nie wiem tego, mamo.
Ufam tylko faktom.
Masz na tym punkcie obsesję. To ci szkodzi. Wiesz o tym.
Mamo, muszę kończyć.
No, no…
Miren.
Nowe nagranie Amayi
jest w wiadomościach i mediach społecznościowych.
Aspirujący celebryci proszą, żeby ją wypuszczono.
Co u ciebie?
Dobrze.
Posłuchaj, wiem, że to dla ciebie bardzo trudne i…
angażujesz się w tę sprawę.
Ale jeśli poczujesz, że więcej nie dasz rady,
albo zapragniesz zastępstwa…
Nie ma mowy.
Będę kontynuowała do końca.
Zrozum mnie. Musiałem zapytać.
PRZEDE WSZYSTKIM DZIĘKUJEMY ZA PRZYBYCIE. JAK WIECIE, DZISIAJ…
Wszystko gra?
Jesteśmy w tym razem?
Czekamy na was.
Przede wszystkim dziękujemy za przybycie.
Jak wiecie,
dzisiaj dostaliśmy kolejną taśmę z Amayą.
Macie kopię tych nagrań.
Porywacz dał nam znać, że to ostatnie nagranie.
Pożegnał się.
Nie wiemy, gdzie jest Amaya. Nie wiemy…
co się z nią stanie i obawiamy się najgorszego.
Dlatego proszę porywacza, żeby to przemyślał.
Możesz zatrzymać moją córkę,
ale proszę, nie rób jej krzywdy.
Chcemy ogłosić,
że damy 100 000 euro każdemu, kto może doprowadzić nas do Amayi.
Chodźmy. Dziękuję.
Czemu oferujecie nagrodę po tak długim czasie?
Ano! Mam pytanie.
- Proszę. - Skąd macie pieniądze?
Proszę, Ano.
Nie muszę wam mówić, że to dla nas kiepskie, prawda?
Mówili o Amayi w parlamencie.
Opozycja walczy z przestępstwami wobec dzieci.
Jeśli ona nie żyje, mamy przesrane.
I ja, i wy.
Myślicie, że to groźba? Zabije ją?
Porywacz nie chce pieniędzy.
Chce ich skrzywdzić.
Wiemy, że to sprawa osobista.
Minęło dziewięć lat.
Rozmawialiśmy z rodzicami i nic nie wiemy.
Nie chodzi o rodziców.
Co wiemy o najnowszym nagraniu?
Zostawiono je w muzeum Pompidou.
Kamery niczego nie wykryły. Laboratorium też nie.
Nie ma żadnych śladów.
- A co z mailem do dziennikarki? - Wysłał go z Wi-Fi w kawiarni.
Z siecią można połączyć się też z dworu.
Adres email istniał tylko 20 minut.
Czyli nic nie wiemy.
Millán.
- Belén. - Co?
Jesteś z nami?
Tak.
Przepraszam na chwilę.
- Czemu tak wyszłaś ze spotkania? - Chodź tu. Szybko.
Spójrz.
Widzisz?
Nowe zabawki.
- A jeśli kupili je niedawno? - Mogą być stare.
Z pudła na strychu. Nie wiemy, czy je kupili.
Tylko to mamy.
Sprawdziliśmy wszystko.
Byliśmy w każdym sklepie i nic.
Domek dla lalek to ślepy zaułek.
Zostań tu, jeśli chcesz.
Najważniejszą cechą
dziennikarza śledczego jest…
upór.
Albo ktoś się z tym rodzi, albo nie. Nie da się tego nauczyć.
Ciekawość nas definiuje.
Pragnienie, by wszystko poukładać, choćby nie wiem jak było to trudne.
Tylko tego warto się nauczyć.
Że w tej pracy
chodzi bardziej o pasję niż talent.
Bardziej o wytrwałość i ciężką pracę niż o geniusz.
ROLA DZIENNIKARZA
Wszystko jest pomocne.
Ale jeśli dostatecznie pasjonuje was jakiś temat,
nie możecie odpuścić, póki nie odkryjecie prawdy.
To wszystko na dziś. Pamiętajcie, że za tydzień egzaminy.
Wygłaszasz tę mowę od dziesięciu lat.
Na początku każdego roku, żeby zmotywować studentów.
Ale potem zapominają.
Napisano tylko: „Żegnam”?
Znalazłeś specjalistę?
A jak myślisz?
Chodź.
Szefowa wydziału technologii, Rocío. Jest genialna.
Możemy jej ufać.
Co dokładnie chcesz wiedzieć?
Oba nagrania wyglądają tak samo.
Kąt jest taki sam, pokój jest taki sam,
a oświetlenie podobne.
Ale coś się zmieniło.
- Widzisz te zakłócenia? - Często występowały na taśmach.
Tak. To taśma z 2016 roku.
Ale na nagraniu z 2019 roku obraz jest wyraźniejszy.
Musiał zmienić głowicę.
Te ślady są magnetyczne, zostawia je głowica przy nagrywaniu.
Ale ten ostatni filmik
został nagrany z inną głowicą, więc nie ma śladów.
Może stara się zepsuła i została wymieniona.
Łatwo znaleźć takie części?
Może w latach 90.
Ale nie teraz.
Wciąż tu jesteś?
Wszyscy wyszli.
Nie chciałem cię zostawiać, ale mogę iść do domu.
A jeśli już nigdy jej nie zobaczymy?
A jeśli nigdy się nie dowiemy, czy żyje?
Nie myśl o tym.
Jeśli Amaya nie żyje, muszę wiedzieć.
Chcę ją pochować i mieć ze sobą.
Ja też.
Ja też. Ale teraz o tym nie myślmy.
Álvaro.
Jeśli zabije naszą córkę, nie spocznę, póki go nie znajdę.
A jak znajdę tego skurwysyna,
to go zabiję.
- Poznaje pani te zabawki? - Niestety. Przykro mi.
Dziękuję.
Widział pan kiedyś te zabawki?
Na pewno?
- Dzień dobry. - W czym mogę pomóc?
Mamy kilka pytań o domek dla lalek.
Byliśmy tu trzy lata temu. Aktualizujemy informacje.
Nie pracowałam tu. Przejęłam sklep w zeszłym miesiącu.
A poprzedni właściciel?
To rodzinny biznes. Mogę pomóc.
Proszę obejrzeć zdjęcia.
To ta zaginiona.
Czy ten domek wygląda znajomo?
Nie wiem, czy domek jest od nas, ale to mebelki od mojego ojca.
- Co dokładniej? - Zegar i kanapa.
Mój tata robi i maluje takie miniatury.
Ale nie jestem całkiem pewna.
Możemy z nim pomówić?
Jest na zapleczu, ale lepiej pójdę z wami.
Tędy.
Dziękuję.
Tato.
Labirynt się zepsuł.
- Zepsuł się. - Nic z nim nie jest.
Nie. Jest zepsuty. Nie ma wyjścia.
Policjanci chcą z tobą porozmawiać.
- Dobry. - Dzień dobry.
Badamy zaginięcie dziewczynki.
Oto ona. Ma na imię Amaya.
Pańska córka mówiła, że to pan zrobił te miniatury.
Są pańskie?
Dalej, pomyśl. Pamiętaj, że to ważne.
Przepraszam.
Nie mogę. Nie wiem.
Spokojnie.
Ma lepsze i gorsze dni.
Jakby co, proszę dzwonić.
- To ważne. - Oczywiście.
Dziękuję.
- Dziękuję. - Nie ma problemu.
Odbierz.
Halo?
Tak, jest ze mną.
Już jedziemy.
- Jazda. - Co się stało?
Foster.
Co tam, Rafo?
- Jakoś leci. - To dobrze.
- Więc jedno z ciał to Foster? - Tak, właściciel kampera.
- A ten drugi? - Niezidentyfikowany mężczyzna.
- Jak ich zabito? - Strzałem w czoło.
- Wiedzieli, co robią. - Upiekli ich, żeby zatrzeć ślady.
W dzień pojawienia się taśmy.
Inspektorze.
- O co chodzi? - Znaleźliśmy coś. Wygląda jak sejf.
WARSZTATY
ELEKTRONIKA S.A.T.
Dobry.
Chcę naprawić magnetowid.
Szukałam w Internecie, gdzie można naprawić ten złom.
- Cały dzień za tym łażę. - Ma pani szczęście.
Jestem Billem Gatesem z Malagi. Ale dla ubogich.
To prezent dla moich rodziców.
Poproszę pani dane, markę i model.
Sprowadzenie części potrwa, ale dam znać, gdy dotrą.
To magnetowid Sanyo z 1985 roku.
Coś nie tak?
Nie, nic.
Ktoś przywiózł mi taki do naprawy kilka tygodni temu.
- Ten sam model? - Tak.
Z wadliwą głowicą?
Skąd pani wie?
Jestem reporterką z Sur.
- No nie. - Piszę artykuł.
Jak nazywał się ten klient?
Płacił gotówką czy kartą?
Słuchaj pani. Nic nie powiem. Nie chcę być w prasie…
- Słyszał pan o Amayi Martín? - To dziewczyna z filmików.
Badam jej zaginięcie.
Mam własne problemy.
Wynocha. Sio.
Sio.
Przyszedłem po radio, które tu zostawiłem. Naprawione? Wysłał mi pan wiadomość.
- Gotowe. Chwileczkę. - Dobra.
Hej!
Ty smarkulo!
Ty suko!
Stój!
Takie osoby jak my,
kobiety, które zostały skrzywdzone,
wykorzystane i zgwałcone…
Wszystkie wiemy, jak wygląda potwór.
Za każdym słodkim uśmiechem,
za każdym niewinnym słowem…
Wiecie, o czym mówię?
Poznajecie ten uśmiech, prawda?
Za każdą nieskazitelną reputacją…
jest potwór.
Nikt inny ich nie widzi. Nikt.
Ale my wiemy, że tam są.
Straszą nas.
Przerażają nas.
Ale musimy przestać uciekać.
Musimy przestać uciekać.
Musimy spojrzeć im prosto w oczy,
stawić im czoła i powiedzieć:
„Zamierzam się z tobą skonfrontować”.
Czego chcesz?
Zadać ci kilka pytań.
Ile artykułów o mnie napisałaś?
Ile razy pisałaś, że jestem gwałcicielem?
Jesteś gwałcicielem.
Nie widziałem żony i córki od lat.
Rosa i córka musiały opuścić kraj.
Nie mogły tu mieszkać.
Nie z dziennikarzami jak ty.
Pomówmy o Slide.
- Nie wiem, co to jest. - Nie?
To strona, na którą wrzucałeś nagrania z gwałtów.
Zniknęła, gdy cię wsadzili.
To lista wszystkich użytkowników tej strony.
Muszę wiedzieć, kim są.
Wiesz, kim są?
I tak bym ci nie powiedział.
Ale mogę ci doradzić.
Zapomnij o tym.
Nie walczysz z ludźmi.
Walczysz z rzeczywistością.
Jestem tutaj. Zamknięty.
Czy gwałty ustały?
Czy jest mniej dziecięcego porno?
Nieważne, czy nas zamkniesz.
Zawsze znajdzie się ktoś, kto zrobi to samo.
Nawet nie mamy szefów.
To system.
Tak to działa.
Nie ma złoczyńców.
Po prostu taki jest świat.
I cię zniszczy.
Bez względu na to, co zrobisz.
Bo już przegrałaś.
DZIEWIĘĆ LAT PO ZAGINIĘCIU AMAYI
Tak.
Oddzwonię. Przepraszam.
- Jak było? - Mam coś.
Co to jest?
Ktoś naprawił ten sam model kilka miesięcy temu.
Mam adres.
Nazywa się Iris Molina.
Kobieta?
Mieszka w górach, w pobliżu wioski Parauta.
- Odwiedzisz ją? - Tak.
Jeśli ktoś przyjdzie po ten notatnik, to go przeproś.
Za co mam przeprosić? Miren!
Co tu robisz?
Musisz przyjść na posterunek.
Dlaczego?
Znaleźliśmy dwa ciała
w kamperze w Coín.
Jamesa Fostera i Davida Luque’a.
I co?
Obaj byli podejrzani w sprawie Amayi.
Znaleźliśmy też to.
W sejfie w kamperze.
Co jest grane?
Julio.
Zdecyduj, co ze sobą zabierasz.
Julio, słyszysz mnie?
Musisz zacząć się pakować.
Cała reszta zostanie tutaj.
Dobrze, mamo.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz