SERIAL NETFLIX
Malaga nigdy nie odpoczywa.
Cieszymy się wspaniałą świąteczną paradą z Trzema Mędrcami.
Cieszmy się razem z nimi.
Zapewniają rozrywkę wszystkim dzieciom w Maladze
i świetnie im to wychodzi.
Znowu?
To będzie ekscytujący wieczór.
Chodź, bo mi się za to oberwie.
Zabawiają wszystkie dzieciaki.
- Wskakuj, króliczku. - Znowu?
- Amayo, kochasz mamę, prawda? - Tak.
To nie noś tej maski, bo wystraszysz mnie na śmierć.
Prawie zemdlałam!
Proszę, króliczku.
Przypiąłeś ją?
Nie. Zaraz wyleci.
…obok platform Trzech Mędrców.
5 STYCZNIA DZIEŃ ZAGINIĘCIA
Ale zamieszanie.
Skręć w prawo. Znajdziemy tam miejsce.
- Zamknęli centrum, mówiłam. - Oni się wcisnęli.
Chcesz poprowadzić?
Jedź jeszcze raz dookoła.
Cześć!
- Kto to był? - Pacjentka.
- Gdzie są Trzej Mędrcy? - Jeszcze ich nie ma.
Byłaś grzeczna?
Amayo, spójrz na tego wielkiego lizaka.
- Chcesz takiego lizaka? - Tak!
Patrzcie, cukierki!
Zbierz więcej!
Zebrać więcej? Dobra.
Mamo!
Tak jest!
Przywitaj się!
Cześć!
Kochanie.
Załóż kaptur.
Tutaj!
Mam!
Tutaj!
Tato, spójrz! Balony.
Proszę, kupisz mi?
- Kupimy później. - Proszę.
Idą Trzej Mędrcy.
Kup jej. Zajmę nam miejsce.
- Poważnie? - Tak.
- Jesteś niemożliwa. - Idź!
- Jak leci? Cześć. - Cześć.
- Chcesz balona? - Zejdź, króliczku.
- Ile kosztuje? - 5,50.
- Mam tylko 50, przepraszam. - Dam radę wydać.
A nie, chwila.
Na szczęście mam drobniej.
Bardzo drogie.
Muszę zarabiać na życie.
Przepraszam, dałem ci 20.
- Co? - Dałem ci 20.
- A ile wydałem? - Wydałeś 4,50.
Myślałem, że dałeś mi dychę. Taki tu huk…
Jasne.
Nie próbuję nikogo oszukać. Myślałem, że dałeś mi dychę.
Amaya.
Amaya!
- Widziałeś ją? - Nie.
- Była tu. Widziałeś ją? - Nie.
Amaya!
- Co robisz? - Co się stało?
Amaya!
- Przepraszam. - Amaya!
Przepraszam.
- Amaya! - Álvaro!
Álvaro!
- Amaya! - Co się stało?
Gdzie ona jest?
Nie wiem.
- Co? Amaya! - Amaya!
Amaya!
Hej, co robisz?
Złaź z auta.
- Spadaj! - Amaya!
Amaya!
- Amaya! - Amaya!
Amaya!
Hej, co robisz?
Amaya!
- Amaya! - Amaya!
Amaya!
Amaya…
Amaya!
Rząd i policja jeszcze nie wydali oświadczenia.
Dziewczynka zaginęła wczoraj podczas parady świątecznej w Maladze.
Nazywa się Amaya Martín. Ma pięć lat.
Jak tysiące innych obywateli, udała się z rodzicami,
żeby obejrzeć paradę, która przeszła przez miasto.
Nadal nie znamy szczegółów jej zaginięcia,
ale nagrania z kamer wzbudziły zaniepokojenie.
Widać na nich, jak niezidentyfikowana osoba
bierze ją za rękę i odciąga od placu.
Władze przeczesują cały teren
i szukają wskazówek…
Służby ochrony parady i lokalna policja
jako pierwsi szukali dziewczynki.
Amaya Martín,
która poszła na paradę z rodzicami,
zaginęła wczoraj o 18.45.
Według raportu policyjnego
dziewczynka zgubiła się w tłumie na kilka sekund.
Uważa się, że ktoś porwał Amayę i zabrał ją z placu.
- Ależ te święta zleciały. - Krótkie, ale intensywne.
Cholera.
- Cześć. - Cześć.
- Nie masz jeszcze przepustki? - Nie.
- Przepraszam. - To nic. Weź to na dziś.
Świetnie. Dziękuję.
Temat dnia to zaginięcie dziewczynki.
Miasto zaroi się od różnych dziennikarzy,
ale nikt nas nie pokona, dobra?
Gramy na swoim boisku.
Co dwie godziny będziemy aktualizować stronę.
Trzy nowe artykuły dziennie.
Czarna kawa. Tym razem pamiętałem.
Dzięki.
Dobrze?
Eduardo, przejmiesz temat. Masz kontakty.
Może, ale nie mam siły.
Nie dramatyzuj, do roboty.
Dalej. Wszyscy do pracy.
Też chcę pracować nad historią Amayi.
Mogę pomóc.
Jesteś tu dopiero od miesiąca.
To nie jest dobry pomysł.
Daj spokój, Paco. Niech pojedzie ze mną.
Nauczy się podstaw.
Jest tylko stażystką.
Nie. Pisz o tym, że jest zimno.
Pozwolił ci?
Jestem tylko stażystką.
Nie zna mojego imienia.
Zajrzyj pod siedzenie. Masz prezent świąteczny.
- Co to? - Mój przyjaciel jest policjantem.
Rano przysłał mi dokumenty ze sprawy.
Nikt jeszcze tego nie ujawnił.
Znaleźli jej płaszcz przeciwdeszczowy.
W bramie przy placu.
Może to kiepski moment, żebyś się tym zajmowała.
Coś takiego bardzo porusza.
Zachowaj dystans.
To raport ojca.
Odznaka numer 070351.
Inspektor grupy drugiej, policja.
Komisariat policji w Maladze.
Belén Millán.
Salva?
KOMISARIAT POLICJI
Jak leci?
Co u ciebie?
Miren.
Chodźmy.
Dzień dobry.
Zwołaliśmy konferencję prasową,
by podzielić się informacjami o zaginięciu Amayi Martín.
Jak wiecie, podczas wczorajszej parady
Amaya Martín zniknęła z Placu Konstytucji.
Ma pięć lat, metr wzrostu i waży 15 kilogramów.
W aktach znajdziecie jej zdjęcie i więcej informacji.
Jak byśmy nie wiedzieli.
Chcemy prosić o współpracę.
- Co robisz? - Idę do łazienki.
Rozdaliśmy dossier z numerami kontaktowymi.
Prosimy wszystkich, którzy mają informacje co do miejsca jej pobytu,
by się z nami skontaktowali.
A teraz…
Możesz wysłać mi listę?
Dobra.
Idealnie.
Potrzebujemy więcej ludzi.
Tak, na numer faxu komisariatu.
Dziękuję.
Podasz mi ten marker?
Rozmawiałem z organizatorem artystów i sprzedawców.
- Mieli numer gościa od balonów? - Wysyłają listę.
- Widział ją jako ostatni. - Tak.
Zimno tu. A to cholerstwo nie działa.
Komisariat się rozpada.
Kurwa. To też nie działa, co?
Chaparro, skup się.
Zadzwoń, żeby przedłużyć termin poszukiwań.
Chcę mieć zdjęcie Amayi na każdym lotnisku.
Kawy?
Co tam?
- Kolejną? - Piję tyle, ile trzeba.
- Co tam, Jacinto? - Pani inspektor.
PRALKA NA SPRZEDAŻ
…w idealnym stanie.
Belén.
Co tu robisz?
- Nie ma wieści w twojej sprawie. - Nie po to tu jestem.
PRASA
Nie powiem ci nic o śledztwie.
- Dla jakiej gazety pracujesz? - Jestem stażystką w Sur.
Wracaj do sali prasowej. Nie możesz tu być.
Wiem, że znaleźliście jej płaszcz przeciwdeszczowy.
Co robisz?
Swoją pracę.
To nie uniwersytet.
Macie jakieś tropy?
Niczego nie opublikujemy, obiecuję.
Wiemy tylko, że ktoś ją porwał.
Jeśli opublikujesz coś, co wkurzy porywacza,
to ona za to zapłaci.
Ano, kochanie.
Przyszła policja. Muszą wykonywać swoją pracę.
Przepraszam.
Synku.
Idź. Odpocznij trochę.
Zajmę się tym, dobrze?
AMAYA, MAMA, TATA
Jesteśmy przyjaciółmi rodziny.
Proszę wejść.
Davidzie.
Álvaro.
Jak się masz?
Chciał przyjść cię pocieszyć.
Przykro mi.
Urosłeś. Niedługo będziesz wyższy ode mnie.
Samu, przynieś ulotki z furgonetki.
- Dobra. - Leć.
Wydrukowałem ulotki z jej zdjęciem.
Okleimy całą Malagę, obiecuję.
Będziemy oklejać, póki się nie znajdzie.
Znajdziemy ją. Serio.
Są na zewnątrz.
Przyszliśmy prosić całe miasto
i wszystkich widzów o pomoc
w znalezieniu naszej córki.
Ma na imię Amaya. Wczoraj zaginęła.
Gdy zniknęła, Amaya miała na sobie żółty…
płaszcz przeciwdeszczowy.
Czym oni się zajmują?
On jest rysownikiem czy coś.
Jeśli ją widzieliście…
A ona lekarką w klinice leczenia niepłodności.
- …powiadomcie policję. - Patrz tam.
Ten w bordowym swetrze to jej ojciec, Paco Núñez.
Przedsiębiorca?
Tak, ma kilka hoteli na wybrzeżu.
Ten w garniturze i w okularach
to Felipe Ramírez, radny miejski, planista.
Prawie został aresztowany za korupcję.
Chcę przekazać dwie wiadomości.
Jedną dla naszej córki.
Amayo,
mama i tata cię kochają.
Czekamy na ciebie.
Niedługo będziemy z tobą, króliczku.
Odwagi.
Druga wiadomość jest dla osoby, która ma naszą córkę.
Oddaj ją, proszę.
Tu jest jej dom.
Nie zgłosimy cię na policję. Nie nienawidzę cię.
Bądź dobry dla naszego dziecka i je nam oddaj.
Nie jesteś człowiekiem. Nie jesteś!
To do porywacza mojej wnuczki.
To wszystko na dziś.
Dziękuję.
Jeśli możecie pomóc…
Dziękuję.
Mam dość materiału na artykuł.
- Wracajmy do redakcji. - Chcę zostać.
Zostań, żeby porozklejać ulotki.
To przyjaciele rodziny.
Trzymaj się blisko. Napisz poruszający artykuł.
Barwna opowieść z życia. Obudź swój talent do pisania.
Rodzice Amayi prosili o pomoc.
Podziękowali też władzom i policji za pomoc.
Sąsiedzi i członkowie rodziny wspierają rodziców
w akcie solidarności.
- Zacznijmy tutaj. - No dobrze.
- Dobra. Tak. - Proszę.
Dziękuję.
Cześć.
Przykro mi z powodu pani córki.
Proszę tak nie mówić. Wiem, że żyje.
Nie chciałam być niemiła.
Spokojnie. Rozumiem.
Jestem Miren Rojo.
Jestem stażystką w Diario Sur.
- Mam kilka pytań. - Nie teraz.
Ano.
Chcę ci pomóc znaleźć twoją córkę.
Wiem, czym jest ból.
Jak się nazywasz?
Miren Rojo.
Jeśli chcesz pogadać, dzwoń.
Nie opublikuję nic bez pozwolenia.
Kochanie.
Idę.
Nie mów nikomu, że palę.
Dziewczynka zniknęła stąd.
Widzisz tę kamerę?
To bank. Muszą mieć kamerę.
Nagrała ją też kamera uliczna.
Ludzie przysyłają nagrania z parady.
Myślę, że coś znajdziemy.
Nie zdążyłem nawet otworzyć prezentów.
- Byłeś grzeczny w tym roku? - Starałem się.
Akurat.
- Jakieś wieści o nagraniach z lotniska? - Dzisiaj je dostaniemy.
- A z portu? - Też naciskałem. Zobaczymy.
Myślisz, że uciekli portem?
Nie wiem. Ale jest tak wiele statków wycieczkowych i jachtów…
- Mogli. - Fakt.
- To tutaj? - Numer dwa.
- Kto tam? - Dzień dobry.
Policja. Wpuści nas pani?
Gdzie znaleźli płaszczyk?
Tam, za windą.
- Gdzie? - Przy doniczce.
Zabrał ją, zdjął jej płaszczyk, żeby była mniej widoczna,
a potem dobrze go schował.
Jak się tu dostał? Drzwi są zamykane.
Wślizgnął się, gdy ktoś wychodził.
Nie rozumiem, dlaczego nie wyrzucił go do śmietnika.
Pewnie płakała.
Czemu ryzykował, że ktoś go zobaczy?
Co ci to mówi?
Że miał szczęście.
Albo improwizował.
Może zobaczył ją na placu i po prostu zabrał.
Kto zebrał zeznania sąsiadów?
Agenci García i Camacho.
O Boże.
- Przyszli pierwsi. - Mamy przesrane.
- Ktoś tu był karany? - Dwóch ze współudziałem.
Dziewczynki nie ma w budynku. I kup sobie notatnik.
Pani Joaquina Torres?
- Dzień dobry. - Pani Joaquina?
- Tak. - Policja.
Możemy zadać kilka pytań?
Oczywiście.
Przesuń się!
Dziękuję.
ZAGINIONA WIDZIELIŚCIE AMAYĘ?
FIRMA PRZEPROWADZKOWA OD 1931 ROKU
ZNAJOMI FIRMA PRZEPROWADZKOWA
- Cześć. - Cześć.
Przepraszam.
- Jesteś dziennikarką? - Kończę studia.
Jestem stażystką w Diario Sur.
Super.
- Pomożesz mi? - Oczywiście.
Oby się udało.
Córka miała mi pomóc,
ale przez całą noc płakała.
Chce znaleźć przyjaciółkę.
Oczywiście.
Tak, Álvaro.
Co?
Ale kto?
Dobrze znacie rodzinę, prawda?
Tak. Ana zawsze była dla nas taka dobra.
Nie wiem.
Nie zasłużyła na to.
Nikt na to nie zasłużył.
Przestań!
Wszystko gra?
Tak.
- Jesteś tu z rodziną? - Tak.
Z moim mężem Davidem i synem Samuelem.
Przedstawię cię.
Co piszesz?
Nic, tylko notatki.
- Robię… - Co tu robisz?
Zostaw moją rodzinę.
- Odejdź. - Daj jej spokój.
Nie. Rozmawiałem z Álvarem.
Ta gówniara chciała wyciągnąć z Any informacje.
To tylko moja praca.
Twoja praca?
- Zobaczmy twoją pracę. - Przestań.
- Daj mi notatnik. - Samuel Luque?
- Oddaj! - Samuel Luque.
To nękasz w pracy dzieciaki?
- Davidzie! - Masz. Bierz to i wynocha.
- Won! - Zostaw mnie!
- Odbiło ci? - Zostaw!
Co z tobą nie tak?
Zadzwonię do twojej gazety.
- Chodźmy. - Co jest z nią nie tak?
To biorę codziennie.
Teraz biorę już siedem tabletek. Dostałam leki przeciwzakrzepowe.
- Niedobrze. - Poproszę wodę.
Dziękuję.
Mówiła pani, że widziała dziewczynkę w bramie?
Tak.
Co dokładnie pani widziała?
Byłam przy oknie i oglądałam paradę.
Nie wychodzę zimą. Mogłabym się przeziębić.
Oczywiście.
Widziała ją pani z okna?
Tak, stamtąd.
- Widziała ją pani w bramie. - Co?
- Była w bramie. - Tak, była tam.
Mówiła pani, że ktoś z nią był.
Co mówiłam?
- Nie mówiła pani, że ktoś z nią był? - Nie.
Nie mówiłam tak.
Nie ktoś, tylko dwie osoby. Nie jedna.
Dwie osoby.
Tak.
A co robiły te dwie osoby?
Jedna z nich zdjęła jej płaszczyk i weszła do budynku.
Dobrze.
Jak się tu dostali? Drzwi są zwykle zamknięte.
No…
nie wiem.
Właściwie tak sobie myślę,
że było ich troje.
Nie, na pewno.
Tak.
Było ich troje.
- Dziękuję, pani Joaquino. - Nie ma za co.
Przepraszamy za najście.
Miłego dnia.
- Dziękuję. - Do widzenia.
- Pa. - Ciao.
Znaleźli adres sprzedawcy balonów.
Widział ją pan jako ostatni.
No nie wiem. Skoro pani tak mówi.
Nie wpuścisz nas, Juancho?
- Wpuść nas. - Nie.
Mam straszny bajzel.
- Co robiłeś na placu? - Sprzedawałem balony.
To uczciwa praca.
Byłeś aresztowany za napaść.
Dwa lata w więzieniu.
- Ukłułeś się? - Co robisz?
W więzieniu sprzedawałeś hasz?
Widzieliśmy nagranie z kamer.
Mamy cię.
Wszystko wyglądało normalne. Ale potem uciekłeś.
- Kiedy ją zabrali. - I to przebrany za Mikołaja.
Nie porwałem jej. Zapytajcie jej ojca.
Dlaczego uciekłeś?
Nie chciałem mieć więcej problemów.
Mam rodzinę i córkę w tym wieku.
Nie jestem zboczeńcem.
Nie opuszczaj miasta.
I nie rozrabiaj.
- Tak. - Hej!
Nie rozrabiaj.
Cześć.
Poprosimy o nakaz przeszukania?
Poobserwujemy go i zobaczmy, co knuje.
Dzięki.
- Co tam? - Cześć.
- Na razie. - Wracaj szybko.
Co tu robisz? Czemu nie jesteś w redakcji?
Musiałam trochę pomyśleć.
Rafo, poproszę podwójne espresso.
Wiesz, co jest super w byciu niewidzialnym?
Nie.
Nikt cię nie zauważa.
Cały dzień obserwowałam rodzinę.
Jej środowisko.
Osoba, która ją porwała, musiała ją znać.
Albo nie.
Dziękuję, Rafo.
Jeśli porwali ją siłą, to czemu nie ma świadków?
Były tam setki ludzi.
Jeśli widzisz dobrze ubranego faceta kłócącego się z dzieckiem,
to co myślisz?
Że to jego tata.
Albo krewny.
Każdy mógł ją porwać, Miren.
Nawet jeśli robiła sceny,
była sama albo przerażona.
Ludzie obserwowali paradę.
Zignorowali ją.
Wszystko gra?
Cześć. Co tam, Paco?
Tak, jestem z nią. Jest tutaj.
Tak, była na rozklejaniu ulotek.
Poprosiłem ją o to, Paco.
Już idziemy.
Jasne, za chwilę.
Co ty narobiłaś?
Odejdę, tylko przeszkadzam.
Nie trzeba. Naprawiłem to.
Jak?
Szarpałaś się z tym facetem?
Chce pozwać gazetę.
To się nie powtórzy.
Chodzisz na spotkania?
Nie zaczynaj.
Dzwoniła twoja matka, bardzo się martwi. Nawet od niej nie odbierasz.
Pilnujesz mnie?
- Ja też się martwię. - To przestań.
Nic mi nie jest.
Udajesz twardą, ale to nie znaczy, że taka jesteś.
Miren!
Wsiadaj.
Dzięki za podwózkę.
KOCHAMY CIĘ, AMAYO!
WRACAJ, AMAYO!
Przepraszam.
Jasne.
Rozumiem.
Dziękuję.
Dzięki.
- Co powiedzieli? - Mówili, kto był karany.
- Jeden z ich znajomych. - Kto?
Kumpel taty, David Luque. Ma firmę przeprowadzkową.
Napastował młodą dziewczynę.
Znajdziemy ją.
Słyszysz, kochanie? Słyszysz mnie?
Znajdziemy ją.
Na pewno.
Na pewno ją znajdziemy.
NIE MASZ SERCA
SZEŚĆ LAT PO ZAGINIĘCIU AMAYI
- Cześć, Césarze. - Jak leci?
To dla ciebie.
- Co to jest? - Nie wiem.
Cześć, Ano.
- Cześć. - Cześć.
- Widziałaś kopertę? - Tak.
Wejdziemy?
Davidzie, możesz wyjść?
Dzięki.
Wysłano to do Diario Sur.
DO MIREN ROJO DAJ TO RODZICOM AMAYI
Co to?
Co to jest?
Ona żyje.
To nasza córka.
Amaya…
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz