Śmierdzący gnój.
Proszę, nie mów tak.
- Proszę, nie ruchaj sekretarki! - Dobrze, chodźmy.
Nie jestem gotowa. Muszę jeszcze urwać mu głowę!
Nie teraz. Musimy jechać.
Dla oszczędności czasu może sam sobie urwij głowę.
Spierdalaj, Marty.
Proszę, wyrażaj się.
Dziękuję.
Przepraszam.
Bardzo przepraszam.
Nie musisz.
Dawno powinnaś była to zrobić.
Ale ze mnie idiotka.
Wcale nie. Jesteś takim samym głąbem jak my wszyscy.
Prawda?
Dobra, dzieciaki, gotowe na przygodę?
Odpalamy.
Czy ktoś chciałby posłuchać radia?
Ja chętnie.
Wiedzieliście o tym, że mam oficjalnie najlepszy głos na świecie?
Posłuchajcie.
O nie, wujku.
- Proszę. - Przestań.
- Nie. - Przestań, wujku.
Psy tak zagłosowały.
- Nie. - Psy?
Psy nie mogą nawet głosować!
- Moje uszy! - Mam śpiewać wyżej? Mogę.
- Nie śpiewaj, proszę. - Nie! Niżej.
Niech ktoś zaśpiewa ze mną wysokie tony.
- Nancy, dawaj. - Nie...
Istna Linda Ronstadt.
- Nieźle. - Teraz ja. Mogę wyżej.
To nie jest lekki zarzut. Dobra, dawaj, wymiataczko.
- Bardzo wysoko. - Faktycznie.
Mamy tu nową wersję śpiewającej rodziny von Trapp.
Brakuje tylko zakonnicy i nazistów.
Jedźmy w Alpy!
W Alpy!
- Pasuje? - Tak.
- Wszyscy pięknie śpiewaliście. - Tak.
Cudownie. Choć nie tak dobrze jak ja.
To chyba droga do Alp.
Psychiatra u boku
NA PODSTAWIE PODCASTU
Masz jedną wiadomość.
Cześć, tu Ike.
Rozumiem twoją granicę w AFC.
Chciałem się tylko upewnić, czy nadal chcesz być moim pacjentem
i czy przyjdziesz na wizytę o 11.15.
Masz jedną wiadomość.
Cześć, tu Ike.
Rozumiem twoją granicę w AFC.
Chciałem się tylko upewnić, czy nadal chcesz być moim pacjentem
i czy przyjdziesz na wizytę o 11.15.
Hej, Bruce. Masz jakieś plany na lunch?
Chcesz pójść coś zjeść?
Znalazłem niedaleko świetne miejsce. Chcesz iść ze mną?
- Teraz? - Tak. Jeśli chcesz.
Ja stawiam.
To portorykańskie jedzenie uliczne.
Dość autentyczne. Tak twierdzą miejscowi. Obyś miał dobrą kondycję.
Hola. Witamy w Hanguiar.
Dziękujemy.
- Poproszę tripletas. - Tripletas.
Ale z pewnymi zmianami, dobrze?
Zamiast wołowiny chciałbym indyka.
Bez papryki, pomidora, sera i cebuli.
Jeden listek sałaty
i odrobina majonezu, dosłownie kropelka, na białym chlebie.
Czyli chce pan kanapkę z indykiem?
Sí.
- Kanapka z indykiem. - Dziękuję. Bruce, a dla ciebie?
Dla mnie...
Zupa.
No weź, Bruce. Zaszalej trochę. Zdecyduj się.
Zdecydowałem się. Na zupę.
Wypal pierwszą rzecz, która przyjdzie ci do głowy.
Czego tak naprawdę chcesz?
- Zupy. - Twoja strata.
Wydaje mi się, że tracisz wiele okazji, co?
Nie bardzo. Byłem tu godzinę temu.
Zamówiłem empanada de pollo, plátanos fritos, churros i horchatę, więc...
No tak.
Ale dobrze.
Miło tak pobyć we dwójkę.
Rozmawiając albo nie.
Po prostu spędzając czas z kimś, kto nas zna.
Komu możemy powiedzieć wszystko.
Z nami tak jest, nie?
Pewnie. Tak.
To ważne.
Mogę cię o coś spytać?
Pewnie. Możesz pytać o wszystko.
Widziałeś się ostatnio z Phyllis czy...
Nie. Dawno się już z nią nie widziałem.
A ty?
Co roku wysyła mi kartkę na urodziny.
- To miło. - Tak.
- Kiedy ostatnio z nią rozmawiałeś? - To było...
To było 27 lat temu.
O rany.
Tak, raz...
Kilka lat temu znalazłem ją w książce telefonicznej.
Miło było zobaczyć jej nazwisko.
Hej, mam pomysł.
Chcesz porobić coś razem wieczorem?
- Możemy iść na przedstawienie albo... - Muszę wrócić do domu.
Opiekujemy się wnuczką.
No tak. Oczywiście.
- Może innym razem, dobrze? - Pewnie.
- Oczywiście. - Dobrze.
- Hej, dzięki za zupę. - Jasne.
Halo.
Halo. Czy ktoś tam jest?
Mówi...
- Mówi Marshall Feldhammer. - Pierwsze słyszę.
Halo?
Tak. Dzwonię w sprawie Marty’ego.
O Boże.
O Boże, nie żyje? Nie żyje, prawda?
- O Boże. - Nie, nie.
Żyje.
Dobra, to czego chce? Nerki?
Nie.
Dobrze, no to... Proszę mu powiedzieć, że niczego nie dostanie.
Ani nerki, ani kropli mojej krwi.
Masz jedną wiadomość.
Cześć, tu Ike.
Rozumiem twoją granicę w AFC.
Chciałem się tylko upewnić, czy nadal chcesz być moim pacjentem
i czy przyjdziesz na wizytę o 11.15.
A oto i on.
Jestem z ciebie bardzo, bardzo, bardzo dumny.
Zdajesz sobie sprawę, jakie to niezwykłe?
Znalazłeś swój głos. Swoją siłę.
Chodź.
Przyznaję, że zajęło to dłużej, niż myślałem,
ale się ocknąłeś.
Usiądź.
Postawiłeś mi się, Marty. Odesłałeś mnie do szeregu.
To mi dało do myślenia.
Doktorzy, terapeuci... My też się uczymy.
Ty mnie czegoś nauczyłeś.
Nauczyłeś mnie, że to kocham. Właśnie to.
Skończyłem z psychologią przemysłową.
Nie znam się na pieniądzach. Znam się na ludziach.
Widzę, jak bardzo ci pomogłem i chcę to robić dalej.
Dlatego chciałbym wrócić do poprzedniego układu.
Lekarz i pacjent.
Chcę zostać najlepszym terapeutą, jakim tylko mogę być.
Ale dość o mnie. Powiedz mi o sobie.
Co u ciebie?
Wszystko... Wszystko chyba gra.
Znowu to słowo.
Widzę, że zostało nam trochę pracy.
Wiesz, Marty, każdy związek ma swoje wzloty i upadki.
Ale jeśli u podstaw leży miłość i szacunek,
przetrwa każdą burzę.
Mimo to czasem dobrze jest potwierdzić tę miłość i szacunek.
Właśnie dlatego
Bonnie i ja odnawiamy nasze przysięgi.
Dobrze, brzmi nieźle.
Rozmawialiśmy o tym
i wspólnie zdecydowaliśmy, że tylko jedna osoba
może być naszym świadkiem.
- Ty. - Ja?
Sam nie wiem.
Musisz.
Jesteś bardzo ważny dla nas obojga. Bardzo nam bliski.
- Miło mi, ale... - To by wiele dla mnie znaczyło.
Co ty na to?
Zrobisz mi zaszczyt, pełniąc rolę mojego drużby?
Jasne, czemu nie?
Nancy?
Usiądź.
Jesteś już dorosłą kobietą.
Kto by pomyślał?
Bruce pomógł mi cię znaleźć na Facebooku.
Gdybyś się zastanawiała.
- Bruce z firmy. - Tak, wspominałeś.
Co ja tu robię? Co chcesz mi powiedzieć?
Chciałem tylko porozmawiać. Chciałem...
Chciałem powiedzieć, że...
tęsknię za tobą.
Tęsknię za twoją mamą i wami wszystkimi.
Tak, powinieneś tęsknić.
U nas świetnie, a ciebie nie było przez całe nasze życie.
No tak. To prawda.
Kiedy ostatni raz cię widziałem...
szalałaś za tymi... jak one się nazywały?
Nie wiem.
Zbierałaś wszystkie plastikowe figurki z McDonalda.
Znalazłaś ostatnią do kompletu?
Hamburglara?
Nie, nie znalazłam.
Przykro mi.
To nieważne.
- Oczywiście. - Tak.
Byłaś tylko dzieckiem.
- Bruce mówił, że jesteś prawniczką. - Tak.
Jestem pod wrażeniem. Jestem dumny.
Nie masz do tego prawa.
- No tak. - Z jakiegoś dziwnego powodu
myślałam, że chcesz mnie przeprosić.
- Nie wiem, co sobie myślałam. - Czekaj, proszę.
Nie. Czekałam przez prawie 30 lat.
Nie chcę cię więcej widzieć.
Moja mama też nie.
Wiesz co?
Tak sobie myślałem.
Wiesz o czym?
Nie.
Powinniśmy odnowić nasze przysięgi.
Co?
- Myślę, że powinniśmy to zrobić. - Czemu?
Może lepiej spytać: czemu nie?
Jest wiele powodów.
- Na przykład? - Isaac, bądź szczery.
Ledwo cię widuję. Nigdy cię tu nie ma. Nie śpimy w tym samym pokoju od...
Dobrze, wiem. Oszczędź mi szczegółów.
Jak myślisz, co dokładnie da odnowienie naszych przysięg?
Szukasz pretekstu do kolejnej imprezy?
Nie. Coś się dzieje z Martym.
Niektóre relacje dobiegają końca.
- Nie mów tak. - Ale to prawda.
Może powinieneś po prostu się wycofać.
Nie chcę się wycofywać.
- Nie zrobiłem nic złego. - Ale to nienormalne.
„Nienormalne”.
Wiesz co? Nie ma czegoś takiego jak „normalne”.
Jestem psychiatrą od 30 lat i mogę cię o tym zapewnić.
Nie ma czegoś takiego.
Dobrze, ale martwię się... o pewne aspekty.
Nie zrobiliśmy nic złego.
Zaprosił nas. Chciał, żebyśmy spali w głównej sypialni.
Chciał, żebyśmy tam byli.
Daliśmy mu wszystko. Daliśmy mu rodzinę.
Potrzebuję tego ślubu.
My go potrzebujemy.
Niech będzie.
Niech będzie czy „tak”?
Dotykasz mojej piersi?
A czy to jakiś problem?
Po prostu jest już 21.00, a ja mam nagrane wiadomości.
Jasne.
RAMKA W GODZINĘ
Dzień dobry.
- O rety, kopę lat. - Jak leci, Joe?
Myśleli, że mam raka jądra,
ale okazało się, że to niewykształcony jajnik.
Opisali to w czasopismach.
Gratuluję.
Przyniosłeś mi coś? Co mogę dla ciebie zrobić?
Właściwie miałem nadzieję na rozmowę z Hannah.
Hannah od dawna już tu nie pracuje.
No tak. A masz może jej numer?
Chyba tak. Ma teraz męża i dzieci.
Chciałem tylko sprawdzić, co u niej.
Czy wszystko w porządku.
Wiem, że to dziwne,
ale zawsze się zastanawiałem, czemu nie oddzwoniła po naszej randce.
To było dawno temu, ale wiesz, że było inaczej.
Jak to?
Przyszedł dr Herschkopf i walnął całą gadkę.
Co takiego?
Ponoć prosiłeś go, żeby z nią porozmawiał.
Nie, wcale nie.
To znaczy tak, ale...
Pamiętam, że była dość przybita.
Dobrze, no to...
Miło było cię widzieć.
Nie mogę teraz odebrać. Wiesz, co robić.
Dzwonię, żeby powiedzieć...
że nie mogę być twoim drużbą, bo mam wcześniejsze zobowiązania.
Tak dla pewności, to nowe zamki?
Stare klucze ich nie otworzą, prawda?
Zgadza się.
Może niech pan zamontuje dodatkowy zamek.
Na wypadek, gdyby ktoś chciał użyć siły.
- Czy to... Dobrze? - Jasne.
- Czy to możliwe? - Oczywiście.
Bez obaw, robiłem to wiele razy, kiedy związki się rozpadały.
To skomplikowane.
Zjedliście już całego ogórka?
Chłopaki, nie nadążam za waszym zapotrzebowaniem na ogórki.
Marty, jesteś tam?
Marty, natychmiast otwórz te drzwi.
Przecież cię widzę. Jezu.
Jak śmiesz zbliżać się do mojej córki?
- Chciałem ją zobaczyć. - Co?
- Chciałem... - Nie słyszę ani słowa.
Otwórz drzwi.
- Co? - Chciałem ją tylko zobaczyć. Ciebie też.
Nie możesz ot tak wracać do mojego życia,
jak jakiś jebany zombie.
Zabiłam cię.
Nie dostaniesz naszych nerek.
Nie chcę waszych nerek. Chcę was tylko odzyskać.
Nie rozumiesz, Marty. Dla mnie jesteś martwy.
Proszę.
I nie możesz wstawać z martwych przy moich dzieciach, jasne?
- Nie mów tak. - Daj nam spokój.
Phyllis.
Nigdy więcej nie chcę cię widzieć.
Pójdę tylko do łazienki. Długo jechałam.
Proszę.
Coś ty, kurwa, zrobił z naszym domem?
Wprowadziliśmy parę zmian.
Zmianą to jest dywan, a to jakiś obłęd.
Co się stało z naszym drzewem?
To... już...
Już go tu nie ma.
- Widzę. - Tak.
Gdzie ono jest?
To długa historia.
Chętnie posłucham.
Ściąłem je.
Lepiej zacznij gadać.
Tak mogliśmy połączyć dwie posiadłości.
- Po co? - Chyba dla większej przestrzeni.
Ile jej potrzebujesz?
Ja niewiele, ale urządzaliśmy dużo imprez.
Imprez? Przecież ich nie znosisz.
A to co za ludzie?
Przyjaciele Ike’a.
Ale... gdzie jesteś ty?
Jestem tam. Tak.
Gdzie?
Tu jest mój łokieć, a tutaj tył głowy.
- „Kuchnia Bonnie”? To ironiczne. - Wiem.
Nie najlepiej gotuje.
Poza tym to nie jej kuchnia.
Tak, to też.
Masz w sypialni ich portret?
Nie bądź niemądra.
Oni tu spali.
Tutaj?
Tak.
- W tym łóżku? - Tak.
- Z tobą? - Nie.
- Ja tu nie spałem. - A gdzie spałeś?
Bo to twoja sypialnia.
Proszę, oświeć mnie.
- Gdzie spałeś? - W domku dla gości.
Dobra. Po pierwsze, to przerażające,
a po drugie...
Nic... Nic ci nie jest?
Ale paskudztwo.
Marty, co tak śmierdzi?
Jakby otworzyły się bramy piekieł.
Szambo przecieka
i przesącza się przez otwór numer dziewięć.
Ale idzie przywyknąć.
Przywykanie to twoja supermoc, co?
Zniesiesz wszystko, nawet gówno.
I jesteśmy.
Oto moja banda.
Nazywam ich „Koiz II Men”.
Wcześniej byli „The Backstreet Kois”.
Cześć.
Już wam dałem ogórka.
Serio. Nie próbujcie mnie oszukać.
I co myślisz?
Widać, że świetnie się rozwijają. Są piękne.
Są wyjątkowe.
Ostatnio jednego straciłem.
Jest mi dość ciężko.
Przykro mi to słyszeć.
Marty.
Co on ci, kurwa, zrobił?
Nie wiem.
Nikt na takie coś nie pozwala.
Nikt tak nie rezygnuje ze swojego domu.
Ze... ze swojej rodziny.
Ze swojego życia.
Jak to zrobiłaś?
- Co? - Odpuściłaś mnie sobie.
Przestałaś dzwonić. Przestałaś próbować.
Jak to zrobiłaś?
Udawałam, że nie żyjesz.
Jakbyś umarł.
To była jedyna opcja.
Zostawiłeś mnie, Marty.
W najgorszym stanie.
Byłam twoją siostrą.
Jesteś moją siostrą.
Nie bardzo. Już nie.
Nic o mnie nie wiesz.
Chcę znowu być twoim bratem.
Chcę zapomnieć o Ike’u.
Wymazać go z głowy. Udawać, że nie żyje.
Ale ze mnie idiota.
Wcale nie.
Jesteś takim samym głąbem jak my wszyscy.
Chodź.
Spalmy trochę gratów.
Jebana kuchnia Bonnie.
Powinniśmy osobno wygnać każdą rzecz.
To znaczy?
Żegnaj, okropne zdjęcie Ike’a i Farrah Fawcett.
Żegnaj, zaproszenie na imprezę z tematem gangsterskim.
Żegnaj, bilecie na galę PEN.
Dobrze!
Oferuję 20 tysięcy chujów za tę tabliczkę aukcyjną.
Właśnie tak.
Żegnaj, koszulko z jebanej bar micwy.
Żegnaj, książeczko czekowa z Fundacji Yaron.
Żegnaj, stara, brudna piłko z jakimś dziadowskim napisem.
Czekaj!
Nieważne.
Phyllis...
Mógłbym spotkać się z dziećmi?
Nie wiem.
Nie są już dziećmi, więc to nie moja decyzja.
No tak.
Mam teraz wnuki. I psy.
Mam też własną firmę. Świetnie sobie radzi.
Wszystko cię ominęło.
Wiem.
Cztery razy się przeprowadzałam. Miałam pięć różnych fryzur.
Miałam trzech chłopaków.
Parę romansów, głównie dla seksualnych poszukiwań.
Opłaciłam dzieciom studia. Opłaciłam sobie studia.
Podjęłam parę złych życiowych decyzji. Pozbierałam się.
Nauczyłam się hinduskiej kuchni.
- Nauczyłam się lubić kolendrę. - Nie.
Wszystko cię ominęło.
Wiem...
Jakby rzucił na mnie czar.
Jakby mnie zahipnotyzował albo... wyprał mi mózg.
Ciągle się zastanawiam, jak mógł mi to zrobić.
Miał mi przecież pomóc.
Ja się pytam, jak ty to mogłeś zrobić nam?
Nie chciałem was zranić, przysięgam.
Chciałeś czy nie, zraniłeś nas.
- Wiem. - Chcę ci wybaczyć, ale nie mogę.
- Jeszcze nie. - Rozumiem.
Jestem taka zła.
- Ty nie jesteś? - Na Ike’a? Jasne.
Nie, na siebie.
Że na to pozwoliłeś.
Może to? Będzie się dobrze palić.
Czekaj, nie. To jedyny egzemplarz.
Nie ma żadnych kopii.
Napisał to Ike, ale wielka sztuka należy do ludzi.
W dobrym tropikalnym guście?
- To roboczy tytuł. - Jebać to.
Nie, nie.
Przez lata spisywałem te książki.
Nie chciałbym, żeby poszły z dymem.
Czekaj. Patrz na to.
Brooke Shields.
Nie mogła się nim nacieszyć. Serio.
Marty, noż kurwa.
Hej. Czemu mój klucz nie pasuje?
Czy to Phyllis?
Kopę lat.
Rodzinne spotkanie? Rozumiem.
Gdybym wiedział, wziąłbym pianki.
Co palicie?
Phyllis pomaga mi posprzątać trochę rzeczy.
Dobrze. Chodź.
Wejdźmy do środka i pogadajmy.
Nie... Nie chcę z tobą rozmawiać.
W porządku. Niech będzie.
Pogadamy później, tylko wejdę i zabiorę swoje rzeczy.
- Dasz mu wejść? - Spokojnie.
- Zadzwonić na policję? - Nie, nie musisz.
Jak dużym jest świrem? Mam wziąć nóż?
- Co? - Nóż, Marty. Myśl szybko!
To nie West Side Story. Nie potrzebujesz noża.
- Nie wiem, co nas czeka... - Gdzie są, kurwa, moje rękopisy?
Gdzie moje książki?
Zgodnie z prawem to moja własność.
To sporne. Ja je spisałem.
Co z nimi zrobiłeś, co?
Gdzie one są? Gdzie reszta?
Co? Nie!
To moje dzieła.
Zwariowałeś? Pojebało cię?
Przepraszam.
Marty, patrz na mnie.
Pamiętasz, co mówiliśmy lata temu? Ta relacja jest toksyczna.
To nałóg, w który niestety znowu popadasz.
Nie myślisz jasno. Ona cię kontroluje.
- No nie. - Jest niebezpieczna.
Nigdy nie była po twojej stronie.
Nie słuchaj go, proszę.
- Marty, patrz na mnie! - Nie słuchaj tych bzdur!
Wejdźmy do domu. Obgadamy to. Jesteśmy braćmi.
On nie jest, kurwa, twoim bratem!
Phyllis, pozwól mi się tym zająć. Dzięki.
Idź do samochodu. Przyjdę tam.
W dobrym tropikalnym guście.
Co za głupi tytuł książki!
Proszę, żebyś sobie poszedł.
Dziękuję.
Co ja ci takiego zrobiłem?
Przez 27 lat byłem przy tobie.
Czemu się tak zachowujesz?
Idź już.
Dobrze, pójdę.
Skoro tak bardzo chcesz.
Wezmę swoje rzeczy.
To jest moje i to jest moje.
To jest moje!
Wszystko jest moje!
To moje!
Wiesz, co jeszcze wezmę?
Wezmę też moje karpie koi!
Nie, one są moje!
Złaź ze mnie, ty pacanie!
Nie zbliżaj się do moich koi!
Nic z tego nie jest twoje!
To wszystko kłamstwo!
- Wcale nie. - Tak!
Jedyną prawdziwą rzeczą przez te lata były moje uczucia do ciebie.
Straciłem swoją rodzinę! Swój dom, swoją firmę!
Poświęciłem wszystko, co miałem!
A ty mnie wykorzystałeś! Zdradziłeś mnie!
Wszystko mi zabrałeś!
To koniec.
To naprawdę już koniec. Mam dość.
Beze mnie byłeś nikim.
Beze mnie jesteś nikim.
Ale fajnie!
Co ty odpierdalasz?
To za ostatnie 27 lat.
To nie moje auto.
No cóż.
ROK PÓŹNIEJ
Hej, dziewczyny, tu wujek Marty.
Jak leci? Napracowałyście się?
Zaraz zobaczę.
Napracowałyście się.
Witajcie.
Cześć, Carol. Cześć, Sandra.
Cześć, Autumn. Och, Mary Lou, no proszę.
Cześć, Susan.
Prawdziwe z was Bee Gees.
- Głośniej. - Jest dobrze.
Nancy, nie czepiaj się.
Joel.
- Joel. - Co?
Zrób im zdjęcie.
- Potem. - Proszę.
Zrób im zdjęcie. Nie bądź dupkiem.
Dobrze. Nie przeklinaj przy nich.
No rób.
- Chodź tutaj. - Idę dookoła.
Nie prosiłam cię o to.
Nancy tak ładnie wygląda. Może...
I już. To było cudowne.
Wprost cudowne.
Jestem dumna.
Dzięki, babciu.
Marty. Wujku Marty... Marty.
Wybacz, wciąż się przyzwyczajam.
Mógłbyś otworzyć Eliaszowi drzwi i wpuścić trochę powietrza?
- Pewnie. - Ja też mogę iść?
Oczywiście.
- Ręce ci się kleją. - Wiem.
Joel, zrób im zdjęcie. Bierz aparat.
O Boże, znowu te zdjęcia?
Pośpiesz się.
Nie ma Eliasza.
Nie ma?
Nie.
- Zrobiłeś? - Tak.
Zaśpiewamy „Elijachu Hanawi”?
Nie, dopiero po kolacji.
Jeśli chce, to możemy zaśpiewać.
To piękna pieśń.
Wszystko dobrze?
Tak.
Dobrze.
Babciu.
Marty to naprawdę twój brat?
- Tak. - Nie wiedziałam, że masz brata.
- Też chcę brata. - A ja chcę jacht.
Ja mam.
To właśnie ten chudzielec.
Czas na zupę z macą?
- Tak, proszę. Umieram z głodu. - Tak.
- Jedz zupę. - Dziękuję.
Podacie Hagady?
Chciałabym użyć ich znowu za rok.
Podajcie je.
Podaj mi, kochanie.
Kiedy Marty Markowitz do mnie przyszedł, był w rozsypce.
Podaję kluski.
Potrzebował mojej pomocy i kawałek po kawałku go odbudowałem.
Nie było łatwo.
Włożyłem w to mnóstwo pracy.
Ale teraz jest wspaniałym człowiekiem.
Pewnym siebie.
Odnoszącym sukcesy.
Wszystko to właśnie dzięki mnie.
Każdy pacjent jest wyjątkowy
i każdy wymaga innej metody terapeutycznej.
Moja praca z Martym była wyjątkowa. Nie ma co do tego wątpliwości.
Był kimś więcej niż pacjent i współpracownik.
Stał się rodziną.
Ale czy to źle?
Proszę powiedzieć...
Czy to źle, kiedy lekarzowi zależy na pacjentach?
Czy mam zostać potępiony za to, że oddałem komuś swoje życie?
- Dziękujemy, panie doktorze... - Proszę, dajcie mi skończyć.
Marty był więcej niż pacjentem. Był częścią mojego życia.
Bratem, którego straciłem.
Najlepszym z możliwych przyjaciół.
Oddałem mu wszystko.
Zarzuty, które mi postawił, są nieprawdziwe i okrutne.
Jak śmie wnosić o unieważnienie mojej licencji?
Pomogłem mu.
Pomogłem ci!
A teraz on powstrzymuje mnie przed pomocą innym?
Jego zachowanie jest nieetyczne, nie moje.
Przepraszam.
Nie wiem wszystkiego, ale wiem, że jestem dobrym człowiekiem.
Dziękujemy.
Cześć.
Czemu to robisz?
Co się z nami stało?
Zgadnij, kogo widziałem dziś w metrze.
- Nie mam pojęcia. - Wiem o tym.
- Dlatego chcę, żebyś zgadł. - Nie.
- No weź, spróbuj choć raz. - Ike, nie róbmy tego.
Dobra, nie zgaduj.
Diane Sawyer.
Wygląda świetnie.
Kupiłeś te pszczoły?
- Tak, kupiłem. - Naprawdę?
- Robią miód? - Tak, robią.
I to całkiem sporo. Mam go w bród. W granicach rozsądku.
Fajnie nam było razem, nie?
A nawet świetnie.
Nie zawsze.
Hej, chciałbyś mi coś powiedzieć?
Tylko mnie. Nie przy prawnikach.
Między nami. Tu i teraz.
Chcesz coś powiedzieć o tych 27 latach?
Tak.
Chce powiedzieć...
że ci wybaczam.
Wybaczam ci. Oczywiście, że tak.
Jak mógłbym inaczej?
Wiem, że cierpisz.
Wiem, że jesteś samotny. Nie jest za późno. Mogę ci pomóc.
Chcę ci pomóc.
Pozwól mi na to.
Nic.
O Boże, nic.
Co?
Zupełnie nic nie czuję.
Nie rozumiem.
Mam nadzieję, że znajdziesz szczęście.
Nie sądzę, żeby tak się stało, ale mam taką nadzieję.
Ale niestety...
skończył nam się czas.
Żegnaj.
NA PRZESTRZENI 27 LAT
MARTY ZAPŁACIŁ IKE’OWI 3,2 MILIONA DOLARÓW.
IKE ZACHĘCIŁ WIELU INNYCH PACJENTÓW
DO ZERWANIA WIĘZI Z RODZINĄ.
JEDEN ZOSTAWIŁ W SPADKU RODZINIE IKE’A 20 MILIONÓW DOLARÓW
(CO POTEM ODWOŁAŁ).
LICENCJA IKE’A HERSCHKOPFA ZOSTAŁA UNIEWAŻNIONA W LUTYM 2021,
PRAWIE DZIESIĘĆ LAT PO WNIESIENIU SKARGI PRZEZ MARTY’EGO.
MARTY NIGDY NIE PODJĄŁ JUŻ TERAPII
Wynagrodzę ci to
Obiecuję
Po tym wszystkim, co się stało
Jesteś częścią mnie Której nie mogę się pozbyć
Nie mogę wytrzymać ani jednego dnia
Bez twojego ciała
Nie chcę tracić kogoś
Kogo bardzo kocham
Przytul mnie Tak ciężko mi przeprosić
Ale chcę ci powiedzieć
Przytul mnie Tak bardzo chcę cię przeprosić
Nigdy cię nie zostawię
Po tym wszystkim, co przeszliśmy Wynagrodzę ci to
Obiecuję
Po tym wszystkim, co się stało
Jesteś częścią mnie Której nie mogę się pozbyć
Po tym wszystkim, co przeszliśmy Wynagrodzę ci to
Obiecuję
Napisy: Marzena Falkowska