Obróć się. Ręce do góry!
No proszę.
Tak jak podejrzewałem.
To przecież oczywiste.
Nie dla mnie, szefie. Jam nie wiedział.
Każdy, kto ma alibi, jest podejrzany, Markowitz.
Skąd wiesz takie rzeczy, jefe?
Czekaj. Jestem pomocnikiem?
Tak. Jesteś pomocnikiem.
Dziękuję. Nie wiem, co powiedzieć.
Proszę bardzo. Wracamy do początku?
Tak? Dobrze.
No proszę.
Tak jak podejrzewałem.
To przecież oczy...
Po co te akcenty?
Jesteś Portorykańczykiem.
Hej. Nieźle.
O to chodzi. Dobra.
No proszę.
Tak jak podejrzewałem.
Patrzył, jak w oczach mężczyzny gaśnie światło.
Odpływ sił witalnych z jego ciała
wydawał się współgrać
z wypróżnieniem zawartości jelit w gabardynowe spodnie.
„...w gabardynowe spodnie”.
Wkrótce...
„...wkrótce”.
- ...wstrętna woń odchodów... - „...wstrętna woń odchodów...”
...zawisła w powietrzu
jak duch zmarłej kochanki.
„...zawisła w powietrzu jak duch zmarłej kochanki”.
Zapisujesz, Marty?
Musisz nadążać za rytmem prozy.
To jak jazz.
- Aha. Tak. - Tak?
Zapisuję.
„Kolejny dzień, kolejny dolar”, jak zwykł mawiać.
„...kolejny dolar...”
Obrócił się na pięcie i wyszedł.
Kolejny dzień,
- kolejna rozwiązana sprawa. - „Kolejny dzień... rozwiązana sprawa”.
Koniec.
„Koniec”.
A może nie?
Nie?
Mówię tylko,
że może dr Kessler nie jest do końca martwy.
O rety. Nie gadaj.
- Ekstra. - No i już.
Dziewiąta część serii „W dobrym guście” zakończona.
Świetnie.
Wyślemy wszystkie do wydawnictwa?
Tak myślę. Jako seria wypadają lepiej.
Ale to ta ostatnia część naprawdę ich zaciekawi.
Wciąga najbardziej.
Najważniejsze, że się sprzeda.
Ostatecznie wydawcom zależy tylko na przyciągnięciu czytelników.
Kiedy to robię, boli mnie brzuch.
Wiesz co? Kiedy to robię, boli mnie głowa.
Właśnie napisałem książkę.
Ale mam tak już od kilku tygodni.
Może wróciły twoje kłopoty żołądkowe.
To coś innego.
To dziwne, ale nie mogę puszczać bąków.
Nawet kiedy czuję, że muszę.
A kiedy kaszlę, to mam wrażenie, że mogę niechcący zrobić kupę.
Dobra. Mam już za dużo informacji.
Dziękuję.
Psychiatra u boku
NA PODSTAWIE PODCASTU
Marty, nic ci nie jest?
Po prostu trochę mnie boli, kiedy się ruszam.
Albo nie ruszam.
Albo oddycham.
To nie brzmi za dobrze. Usiądź. Przyniosę ci wodę.
Nie mogę. Jesteśmy zbyt zajęci.
Nie byłeś zbyt zajęty na zawał.
Już raz nas nastraszyłeś. Myślisz, że znowu ci pozwolę? Siadaj.
Słuchaj, wiem, że to pewnie nie najlepszy moment,
ale moglibyśmy porozmawiać
o sprawach finansowych?
Bruce, możesz wysłać maila do Normana Horowitza?
To dość pilne.
Uznałem, że łatwiej z tobą pogadać, bo jesteś tutaj.
Co jest, Bruce?
Chciałem tylko...
Nieważne. Pogadamy potem.
Jakiś problem?
Nie, nie. Nie ma problemu.
Wygląda na to, jakby jednak był.
No już, możesz powiedzieć wszystko.
Przeglądałem tegoroczne księgi rachunkowe
oraz tegoroczne wydatki, no i...
mamy duży problem.
W AFC nie używamy słowa „problem”. Używamy słowa „rozwiązanie”.
Ale czasem trzeba poznać problem, żeby znaleźć rozwiązanie.
Dziękuję, Cathy. Wystarczy.
Problem polega na tym, że nasze zyski spadły, a czynsz wzrósł.
- Nie stać nas na wynajem tutaj. - Wiesz co?
To sprawa dla Normana Horowitza.
Mówiąc wprost, to nas wykańcza.
Jeszcze pół toku tego czynszu i splajtujemy.
Ciągle słyszę tylko słowo „problem”.
Ale on ma rozwiązanie.
Dobrze. Proszę, żebyście następnym razem od tego zaczęli.
Dostałem cynk, że fabryka Lea & Perrins w Fair Lawn, New Jersey jest pusta.
Możemy się stąd wynieść i wynająć ją za mniej niż pół ceny.
Jest dwa razy większa, ale trzeba działać.
- Szybko zejdzie. - Nie.
Nie przeniesiemy się do New Jersey.
To świetna okazja.
Zachęcając pracowników do dzielenia się opinią,
oczekiwałem raczej sugestii w stylu:
„Możemy dostać zabielacz do kawy?”.
A nie: „Zatopmy firmę i przenieśmy się do Jersey”.
- Problem w tym, że nie możemy... - Nie przeniesiesz AFC z Manhattanu.
Ma klasę. Jest klasyczny.
New Jersey jest drugorzędne. Pospolite.
Myślisz, że pastrami z Katz’s Deli smakuje tam tak samo?
- Tak. - Pewnie tak.
Zła odpowiedź. Nie.
Sama przeprowadzka jest droga, Bruce, więc...
W biznesie liczy się głównie wizerunek.
Uciekając do jakiejś fabryki sosu w New Jersey
z podkuloną kuśką, wyślemy pewien sygnał.
Do naszych klientów oraz konkurencji.
Jego znaczenie będzie takie: „Jesteśmy nieudacznikami”.
Chcecie coś zasugerować?
Może przenieśmy się do droższego miejsca.
To by było mądre.
A teraz wybaczcie, finansowi geniusze, czekają na mnie pacjenci.
Dobrze, że mniej szaleni niż Bruce.
Proszę. Weź to.
Słuchaj, nie chcę robić kłopotów.
Ale to poważna sprawa.
Wiesz, że zależy mi na tej firmie.
Widziałem, ile potu i krwi wylał przy niej twój tata.
Czuję, że jestem mu winien te starania.
Sam nie wiem. Rozumiem cię, Bruce,
ale musimy słuchać ekspertów.
To jego świat. Wie, o czym mówi.
- Jezu, idź do lekarza, do cholery. - Nie.
Nie. Lekarz tylko pogorszy sprawę.
To jak z autem w warsztacie. Zawsze coś znajdą.
Dość tego. Dzwonię.
- Nie. - Nie dam ci wykitować, Marty.
Nie będę bulić za nową sukienkę na pogrzeb, którego można było uniknąć.
Ma pan przepuklinę. Operacja naprawi rozdarcie.
Operacja? Taka prawdziwa?
Obawiam się, że tak. Możliwie najszybciej.
Na szczęście to prosty zabieg i nie ma czym się martwić.
To chyba dobre wieści.
Czyli raz-dwa? Wystarczy dzień?
Nie do końca. Wchodzimy dość głęboko.
Musimy dopilnować, żeby szwy się nie zakaziły.
Szwy?
Nie poczuje ich pan. Po narkozie nic nie będzie bolało.
Po narkozie? Co? Chwila. To nie brzmi zbyt prosto.
Jak długo będę w szpitalu?
Mam dużo obowiązków, którymi muszę się zająć.
Jakich obowiązków?
No wie pan... moi petenci
na mnie liczą.
Jest pan urzędnikiem?
Nie. Chyba źle użyłem tego słowa.
Muszę być po prostu zdrowy.
To nie zajmie długo. Tylko parę dni.
Potem oczywiście będzie okres rekonwalescencji.
Okres rekonwalescencji?
O Boże.
Dobrze. W takim razie...
muszę chyba uporządkować sprawy.
Proszę pana, zapewniam, że to standardowy zabieg.
Włożymy co trzeba z powrotem i pana puścimy.
Dobrze.
Zastanowiłem się nad tym. Ta cała sprawa z Bruce’em mi nie pasuje.
Sprawa z Bruce’em? Jaka?
Przeprowadzka do Jersey.
Nie mam czasu na negację.
Jest toksyczna.
I źle służy twojemu lękowi.
Sam nie wiem. Myślę po prostu...
Wiesz co?
Skończył nam się czas.
- Faktycznie. - Tak.
Jeśli chodzi o karpie koi,
mają teraz problem z pasożytem na skrzelach,
więc potrzebują więcej opieki niż zwykle.
Możesz wlać do stawu parę kropel formaliny,
- kiedy przyjedziesz na weekend? - Jasne.
Świetnie.
Co się tyczy karmienia,
myślę, że blok wakacyjny powinien wystarczyć na parę dni,
ale może dodaj odmierzoną porcję spiruliny w ramach weekendowego przysmaku.
To dla nich takie sobotnie naleśniki.
W domku wszystko jest oznaczone. Tutaj też ci spisałem.
Jasne.
No i... gdybym nie przeżył...
możesz mi obiecać, że się nimi zaopiekujesz?
Serio? Przestań.
Nie rozdmuchujmy tego, dobra?
Przepuklina jest jak wycięcie migdałków.
Dziewczynki to w dzieciństwie przeszły i było dobrze.
Oglądaliśmy Księgę dżungli, jedząc lody i galaretkę.
Dasz radę. Jesteś w dobrych rękach.
Tak jak twoje ryby.
Wiem, ile dla ciebie znaczą, więc dla mnie znaczą tyle samo.
Doceniam to.
Chodź tu.
To przepuklina czy cieszysz się na mój widok?
Przestań.
Nabijam się.
- Dobrze. - Okej.
Na razie.
Potrzebujemy kontaktu do krewnego.
To tylko formalność, na wszelki wypadek.
Rodzice? Żona? Dzieci? Rodzeństwo? To może być ktokolwiek.
Ike Herschkopf.
H-E-R-S-C-H-K-O-P-F.
Świetnie. Powodzenia.
Poszło świetnie, Marty.
Wszystko dobrze. Wybudza się pan.
Dobrze.
Doktor zlecił morfologię.
Musimy sprawdzić poziom żelaza
i ewentualne infekcje.
- Jakieś pytania? - Tak.
- Godziny odwiedzin są od 9.00 do 17.00? - Tak.
Jak się pan czuje?
Wie pani.
Mam pytanie.
Czy trzeba zostać zatwierdzonym przed wizytą?
Jaka jest dokładnie procedura?
Potrzebna jest zgoda pisemna?
Ustna? Bo chętnie jej...
Zwiększę dawki leków.
Nie, muszę być przytomny, na wypadek, gdyby przyszedł.
- Dzień dobry. - O, dzień dobry.
Muszę tylko sprawdzić z panem szczegóły ubezpieczenia.
Jest możliwość, że nie mam tu zasięgu?
Jacyś moi goście mogą próbować się dodzwonić.
Mogę sprawdzić pani telefon?
Halo? Dr Ike?
Nie, nie.
Pomylił pan numer. Tak.
Tak. Dobrze.
Panie Markowitz, ma pan gościa.
Naprawdę?
- Dziękuję. - Proszę.
Dzień dobry panu.
Razem z kolegami czytamy dziś seniorom.
Chce pan, żebym panu poczytał?
„Widziałem to wiele razy.
Jeden człowiek mówił do drugiego i nie miało żadnego znaczenia,
jeśli ten nie słyszał lub nie rozumiał.
Nie było ważne, czy rozmawiają, czy nie.
Liczyło się bycie razem”.
Co tu robisz, Terrel?
Tak naprawdę ci na mnie nie zależy, prawda?
Wcale nie. Jest pan fajny.
- Jestem fajny? - Tak.
Nie.
Nie jestem fajny.
Co tak naprawdę tu robisz?
Po prostu muszę coś wpisać w podaniu na studia.
Miałem do wyboru to albo zespół, a zespołu nie cierpię.
Tak jak wszyscy.
Przynajmniej jesteś szczery.
Tak trzymaj.
No to...
mam czytać dalej, proszę pana, czy...
Wiesz co? Tak. Czemu nie?
Dzięki, Terrel.
„Pewnie, można do zmroku rzucać podkową,
a potem czytać książki.
Ale one nie są dobre.
Człowiek potrzebuje kogoś obok.
Jeśli nikogo nie ma, to wariuje.
Nieważne kogo, byleby był przy nim.
Inaczej człowiek jest samotny i choruje”.
Możesz przestać, Terrel.
Dziękuję.
Pan Markowitz?
Proszę pana.
Nie może pan wstawać.
Proszę wrócić.
Co pan robi? Proszę pana!
Kurwa.
Wszyscy na ziemię!
- Nawet o tym nie myśl. - O czym?
- Nie gram z tobą w golfa. - Czemu?
„Czemu?”. To był nie tyle golf, co hokej.
Bałem się o swoje życie.
Byłeś już w jacuzzi? Polecam.
- Tam na pewno trafisz. - Zaraz cię...
Widziałaś zegar słoneczny?
- Nie. - Nie? Patrz.
Ma 11 metrów.
Musiałem ściąć drzewo i użyć do instalacji dźwigu.
- Niezwykłe. - Tak?
- Wiesz, która godzina? - Nie.
Dobra na drinka.
Po co komu zegar słoneczny?
No właśnie.
Zdecydowanie nie jest potrzebny. Grałyście już w wielkie szachy?
Zagrajcie sobie.
Marty, kochany. Co się tak wystroiłeś? To nieoficjalne przyjęcie.
Musimy porozmawiać.
Pewnie. Chodź.
Marty, tyłek ci wystaje.
Proszę.
- Dobrze. - Kto to?
To szef Pete. Wynająłem go na imprezę.
Gotował dla Kevina Bacona i Kyry Sedgwick.
Jest dobry, ale to nie Marty Markowitz.
Dobrze.
O co chodzi?
Przez ostatnie trzydzieści lat...
poświęciłem ci większość swojego życia.
Każdy weekend, każde święto, wszystko.
A ty nie mogłeś nawet znaleźć czasu w ciągu czterech dni, żeby mnie odwiedzić?
Żeby zadzwonić?
Żeby być przy mnie podczas trudnego życiowego doświadczenia?
Wiem, że nafaszerowali cię narkotykami,
a ty masz słabą głowę i dostałeś fazy.
Nie rozumiem. Miałem przyjść do szpitala
z galaretką i lodami,
- i obejrzeć Księgę dżungli? - Czemu?
Czemu nie przyszedłeś?
Myślałem, że jesteśmy rodziną.
Mówisz poważnie?
Obawiam się, że tak.
Musisz coś zrozumieć.
Zrobiłbym dla ciebie wszystko. Wszystko.
Kiedy dowiedziałem się o zabiegu,
od razu powiedziałem znajomym z NYU Langone,
że jesteśmy rodziną.
Łóżko w szpitalu, prywatny pokój.
Jak sądzisz, kto to załatwił? Ja.
Jak mogłeś myśleć, że nie zrobiłbym wszystkiego?
Po wszystkich tych latach tak mnie właśnie widzisz?
Byłem zdziwiony, że mnie nie odwiedziłeś.
Dlaczego mnie nie poprosiłeś? Masz mnie za ćwoka?
Myślałeś, że... Pewnie. Czemu nie powiedziałeś:
„Chciałbym, żebyś wpadł”. Nie umiem czytać w myślach.
- No... - Mówisz, że byłeś przy mnie
przez trzydzieści lat.
Mogę powiedzieć to samo.
Kiedy Debbie i twoja siostra próbowały cię oskubać po śmierci rodziców,
kto był przy tobie?
A kiedy chciałeś rozwinąć AFC?
Kto dał ci taką możliwość?
Kiedy miałeś zawał,
kto cię podniósł i trzymał za rękę w karetce?
Kto uratował ci życie?
Marty.
To jest lojalność.
To jest miłość.
Zrobiłbym dla ciebie wszystko. Jesteś mi bliski.
Zawsze będę przy tobie.
Masz całkowitą rację.
Przepraszam.
- Przepraszam. - Chodź tu, wariacie.
Chodź...
Marty, kocham cię. Jesteś moim bratem.
Rozumiesz mnie?
- Słuchasz? - Tak.
Dobrze.
Zrzuć te szmaty i spotkajmy się przy basenie, co?
Dobrze.
To będzie pewniak. Gotowy? Skacz.
Było blisko.
Zarobiłeś stówę.
Bo mama chowała cię jak cielaka.
Wejdźmy do środka. Tam jest klimatyzacja. Mam setki filmów. Wszystkie oscarowe.
Uważaj na kule.
- Hej, skarbie. - Cześć.
Dobrze się bawisz?
- Aha. - To świetnie.
Może powiadomisz o tym swoją twarz?
Co?
Może ułożysz swoje rysy
w konfigurację, która wyraża jakąś formę radości.
- Spierdalaj. - No weź.
Żartuję. Wyglądasz ślicznie.
Martwię się. Co się dzieje z Martym?
Co? Nic. Wszystko gra.
Ma tylko lekkiego kręćka po operacji.
Nie wygląda dobrze.
Może zakończmy imprezę i dajmy mu odpocząć.
Zakończmy? Zwariowałaś? Właśnie przyjechała Lisa Rinna.
Damy mu coś do jedzenia?
Jasne. Jak chcesz. Ale jedno z nas musi być gospodarzem.
Sama nie wiem.
Powinniśmy odesłać ludzi do domu. Nie jest z nim dobrze.
Chcesz popsuć zabawę?
Nie bądź niepoważna, dobra?
Mam już jedną niepoważną żonę. Nazywa się Marty.
Nie musisz mi tego mówić.
Stu, zostaw ten kamień.
Zawsze blokujesz się na tym rondzie.
Tęskniliście za mną?
Ja za wami też.
To bardzo miłe z waszej strony.
Gdzie Adam? Jak jego pasożyt?
Stu, gdzie jest Adam?
Gdzie...
Gdzie on jest?
Gdzie on, do cholery, jest?
Co?
O nie, Adam.
Cholerny morderca ryb.
„Bracia”, akurat.
Przepraszam.
Tak bardzo cię przepraszam.
- Lisa. Ike Herschkopf. - Cześć.
Dzięki, że przyszłaś.
- Ślicznie wyglądasz. - Dziękuję.
- Możemy sobie cyknąć fotkę? - Który guzik...
- Na górze. - Wcisnąłem zły.
- Mogę iść po okulary? - Nie trzeba.
Hej! Chodź tutaj.
Dziękuję.
Chodź tu i zrób nam zdjęcie.
- Dobrze się bawisz? - Tak. Cudownie. Piękny dom.
Dziękuję.
- Sukces. - Super.
Chodź, pokażę ci krowy. Z miastowej galerii.
Są przezabawne.
Zbierz te mokre ręczniki, co?
O tutaj. Wspaniała rzecz.
Hej, Marty. Jak się czujesz?
Boli cię coś?
No wiesz.
Tak.
Przynieść ci coś?
Mam już dość.
Co?
Już nie mogę.
Próbowałem, Bonnie.
Bardzo długo.
Potrzebujesz czegoś?
Zostawiłam w łazience lek nasenny.
Na co patrzysz?
Impreza musiała być ostra.
Trawnik jest zdemolowany.
Osiem godzin otwartego baru i twoi kumple to nie za dobry zestaw.
- Nie mogę... - Nasi kumple.
Twoi.
Marty będzie miał sporo pracy. Jutro się tym zajmie.
To nie najlepszy pomysł. Dopiero co wyszedł ze szpitala.
Leżał w łóżku i nudził się jak mops.
Strasznie chciał wyjść.
On to lubi.
To dla niego jak terapia.
Nic nie poradzę na to, że jego ulubione zajęcie
czasem nam pomaga.
Słyszałaś, że Jacob poszedł do...
Śpij dobrze, przyjacielu.
Przepraszam, że cię nie ochroniłem.
Tak właśnie jest, Claire. To narusza twoją prywatność.
Posłuchaj, co musisz zrobić.
- Jesteś gotowa? - Tak.
Zablokujesz swoich rodziców na Facebooku.
Koniec z postami.
- Koniec z zaczepianiem i tagowaniem. - Naprawdę?
Naprawdę. To toksyczni ludzie
i muszą się nauczyć, że jeśli cię wykorzystują,
to będą konsekwencje.
Pewnie masz rację, prawda? No tak.
- Dziękuję. - Nie dziękuj mi.
To moja praca.
No i... tak, niestety skończył nam się czas.
Nawet przekroczyliśmy go o parę minut. Ale... słuchaj.
Zadzwoń, jeśli chcesz umówić się na kolejne wizyty.
To ważny krok.
Możesz jeszcze potrzebować mojej pomocy.
Dobrze. Dziękuję.
Było miło, jak zawsze.
Hej, Marty. Spóźniasz się. Jest 11.20.
Chciałem tylko sprawdzić, czy wszystko w porządku.
Utknąłeś w korku?
Mamy wizytę. Do zobaczenia, mam nadzieję.
Na róg ulic 35 i 7. Unikaj Piątej Alei.
- To koszmar. - Jasne.
Bardzo interesuje mnie seria wykładów. Uwielbiam podróże.
Pewnie. Dobrze, porozmawiamy potem.
Świetnie. Chętnie skorzystamy też z zaproszenia do Stowe.
Brzmi świetnie.
Jest jeszcze... Tak.
Dennis, oddzwonię potem.
AFC. W czym mogę pomóc?
Chciałbym rozmawiać z Martym.
Nie może teraz podejść do telefonu, ale mogę coś przekazać.
Muszę z nim porozmawiać.
Dobrze. Poproszę, żeby oddzwonił.
O Boże! Kto o tej porze jedzie przez most?
W tym tempie dotrzemy tam na szabat. Noż kurwa!
Dzięki.
- Nie chcę tego wyrzucać. - Zobacz. Nie, nie.
- Bo wiem, że jest całkiem nowe. - Hej, Cathy.
Dobrze cię widzieć. Możesz mi powiedzieć, gdzie jest Marty?
Nieważne. Sam go znajdę.
- Co tam? - Cześć, Marty.
Dobrze cię widzieć.
Co...
Co się dzieje?
- Nic. Rozpakowujemy się. - To widzę.
Pociąłem sobie ręce kartonem. Widzisz?
- Pewnie boli. - Tak. Trochę.
Bruce, dasz nam proszę chwilę?
Co...
Co się dzieje?
Cóż, Marty...
wiele się dzieje.
Na przykład kiedy się przenieśliście?
Kilka dni temu.
Ale wiedziałeś o tym.
Musieliśmy. Czynsz w mieście nas wykańczał.
Myślałem, że postanowiliśmy nie opuszczać miasta.
Cóż,
wiem, że ty postanowiłeś, że tego nie chcesz.
Ale ja postanowiłem, że musimy, żeby nie dopuścić do plajty.
A ponieważ to moja firma,
postanowiłem,
że...
taka będzie decyzja i dlatego tu jesteśmy.
Jest całkiem ładnie.
Patrz na tę przestrzeń i światło.
Istna amerykańska Wenecja. Możemy porozmawiać w twoim biurze?
Właśnie.
Nie mamy już prywatnych biur.
Tak. Teraz mamy raczej przestrzeń otwartą.
To prawdziwa... szkoda.
- Dlaczego? - Ty.
To wszystko.
Zrobiłeś duży krok w tył.
Nie myślisz jasno, Marty.
Życzę ci jak najlepiej.
Cierpię, widząc, jak bardzo sobie szkodzisz.
- Czyżby? - Tak.
Zdecydowanie tak.
Wiesz, że spędziłem właśnie dwie godziny na Moście Waszyngtona?
Jebany Waszyngton krócej przeprawiał się przez Hudson.
Przez Delaware.
- Co? - Przeprawił się przez Delaware.
To ta słynna przeprawa.
- Wiem. - Delaware.
Był prezydentem. Przeprawiał się przez wiele rzek.
Jak sądzisz, jak w ogóle dotarł na Manhattan?
Wziął pociąg?
Coś ci powiem. Tego układu nie da się utrzymać.
Nie da się!
Jak mam pomóc AFC,
tkwiąc przez dwie godziny w korku?
To strata pieniędzy.
Strata twoich pieniędzy.
To nie przyjeżdżaj.
Słucham?
Jeśli to taki kłopot,
to może nie przyjeżdżaj.
- Zwalniasz mnie? - Nie.
Oczywiście, że nie.
Dobrze, bo...
Ale Norman Horowitz cię zwalnia.
Tak, Marty!
Brawo, Marty!
Dzięki.
Napisy: Marzena Falkowska