Tutaj?
Nie. Przesuń.
Wszystko, co chcielibyście wiedzieć o imprezie, ale baliście się zapytać.
Pytanie: Ike, nigdy nie piszesz. Czemu do mnie napisałeś?
Odpowiedź: żeby zarezerwować datę.
Pytanie: jaką datę?
Odpowiedź: sobotę, 6 lipca, 1991.
Pytanie: na co mam ją zarezerwować?
Odpowiedź: na letnią imprezę.
Pytanie: co mam ubrać?
SOK Z DŻUNGLI
Odpowiedź: tematem imprezy jest safari,
więc ubierz się jak dzikie zwierzę, którym jesteś.
Pytanie: ale jak tam dotrę?
Odpowiedź: przyjdź na róg 40 ulicy i Ósmej Alei.
Nie martw się o powrót.
Odwieziemy cię w to samo miejsce o 22.00,
z opalenizną i na rauszu.
- To autobus na imprezę Ike’a? - Tak jest.
Pytanie: co będziemy robić na imprezie?
Odpowiedź: a czego nie będziemy?
Będzie pływanie, walki kurczaków, ping-pong, rzutki, krokiet, limbo
i o wiele więcej.
Na razie.
Psychiatra u boku
NA PODSTAWIE PODCASTU
PLAŻA
Marty, co tak śmierdzi jak gówno tam przy fotelach?
Dobrze rozpoznałeś zapach. Szambo się chyba zatkało.
Możesz coś z tym zrobić?
To impreza safari, ale nie chcę smrodu słoniowej kupy.
- Dobrze. - Nie tak szybko.
Serio, Bonnie? Dwuczęściowe stroje?
To dzieci. Nie jesteśmy w Kambodży.
- Możecie się przebrać? - Chodźcie.
Czekaj.
Tak będziesz ubrana?
Tak. Przesadziłam?
Może być. Tylko włóż im sukienki.
Wszystko w porządku?
Tak, po prostu...
A jeśli będzie gorzej niż u Stephena Baldwina?
Stephen Baldwin urządził imprezę, o której ludzie będą długo mówić.
Takie są fakty.
Ale popatrz na tę staranność.
To będzie świetna impreza.
Sam nie wiem.
A jeśli nikt nie przyjdzie i zostaniemy sami z 50 kilogramami mięsa?
I tak bym się dobrze bawił.
Zaczynamy zabawę! Witajcie!
- Jesteś gość. - Nie, ty jesteś. Przestań.
Jak leci?
Co u ciebie, David?
- Cześć, Miriam. - Ike.
Super, że jesteś. Ekstra kapelusz.
Tak. Coś dla ciebie mam.
- Czas na zabawę. - Dziękuję bardzo.
Są mocne, jak okulary mojej matki do czytania.
- Dwuogniskowe? - Tak.
Baw się dobrze.
Hej, Iz. Jak tam?
Nawiasem mówiąc, instalujemy tam jacuzzi.
Zamówiliśmy porcelanę z Murano.
Włosi robią to o wiele lepiej, nie?
Kupiliśmy też dom obok.
Robimy renowację.
Będzie pole golfowe, kort tenisowy
i zegar słoneczny.
- Macie z Bonnie wizję. - Znacie ją. Uwielbia projekty.
Dlatego za mnie wyszła.
Dzięki, że jesteście. Świetnie was widzieć.
Pogadajmy w poniedziałek.
W radzie synagogi może zwolnić się miejsce,
na które byłbyś idealny.
- Tak. - Dobra.
Marty.
Sukces.
Ludzie świetnie się bawią.
Zgrany z nas duet.
Powinienem podać jakiś dip. Zupełnie o nim zapomniałem.
Kto nie lubi dipu?
Ale nie chcę, żebyś cały dzień gotował. Zrelaksuj się i pobaw.
- Lubię gotować. - Jak wolisz, szefie.
Swoją drogą,
tak sobie myślałem, że może odsunę trochę grilla
i dam ci więcej przestrzeni.
Żeby nikt nie stał ci nad głową i nie przeszkadzał w pracy geniuszowi.
To dobry pomysł.
Tak. Trochę przestrzeni.
Dobra. Sprawdzę, czy nie brakuje drinków.
Ja na to: „Nieważne, że to przed Świętem Pracy,
nie zobaczysz tych nóg w białych spodniach”.
- Proszę. - Dzięki.
Tego było za wiele.
- Hej! - Cześć, Ike!
- Co? - Nic.
- Potrzebujesz mnie? - Nie.
Jeśli dasz się wykorzystać, wiesz, co zrobią.
- Wykorzystają mnie. - Właśnie.
Ta tradycja z tortami urodzinowymi wymknęła się spod kontroli.
Słyszałeś Cathy?
„Dla mnie red velvet”.
Bez przesady. Nie prowadzisz cukierni, tylko firmę.
Wiem. Cathy zdarza się przeholować.
To co...
było epicko, nie?
- Gdzie? - Na imprezie.
- Tak. - Tak?
To znaczy, było mnóstwo pracy.
- Ale tak. - Musimy naprawić światło przy basenie.
O ósmej było całkiem ciemno.
Chyba zerwałem pierścień rotatorów,
taszcząc mokre ręczniki do suszarki.
Basen zachwycił wszystkich.
Otworzyłem tyle puszek,
że nie mogłem zacisnąć dłoni w pięść.
Następnym razem powiesimy sznury lampek.
Następnym razem?
- Będzie następny raz? - Pewnie.
Dopiero się rozkręcamy.
Te imprezy są dla nas świetne.
Świetne dla interesów, nawiązywania kontaktów.
A co? Nie podobało ci się?
Podobało. Tak.
Było dobrze. Chyba.
O co chodzi? Co cię gryzie?
Nie jestem imprezowiczem.
Nikogo tam nie znałem. Nie wiedziałem, co mówić.
Myślę, że sam to sobie wmawiasz. Widziałem, jak imprezujesz.
Nie wiem, jak ci to powiedzieć, ale jesteś rozrywkowy.
Nie jestem rozrywkowy.
Dobra, mam pomysł.
Może spróbujemy od nowa? Zorganizujemy drugą imprezę
i użyjemy jej jako okazji, żebyś nawiązał trochę kontaktów.
Byli tam fantastyczni ludzie, Marty.
Jestem zbyt nieśmiały.
- Przestań już z tym. - Nie.
Pomogę ci nauczyć się dobrze bawić.
Tak? Co o tym myślisz?
Co to za potrząsanie?
- Dobrze. - Tak?
- Tak. - W porządku. Dobrze.
A przy okazji,
coś dla ciebie mam.
- Rybka. - Dokładnie to karp koi.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- Co mam z nim zrobić? - Na pewno się domyślisz.
Możemy chyba zbudować staw.
No wiesz, w Hamptons.
To świetny pomysł. Naprawdę świetny.
To dla ciebie dobry projekt.
- Dziękuję. - Ależ proszę.
- Patrzy prosto na mnie. - Chyba cię polubił.
Mam nadzieję.
ROK PÓŹNIEJ
Bawcie się grzecznie, chłopcy.
Adam, zachowuj się.
Ostrożnie z cervezas.
Wybaczcie. Żartuję. Miłej fiesty, amigos.
Gracias.
O, Miriam. Poznałaś Noreen.
Tak.
Doskonale. Jak mawiają w Oaxace...
Lechaim.
Na zdrowie.
Widzę, że nasz szef ciężko pracuje.
O tak.
Miły jest.
Marty. Jest trochę nieśmiały, ale...
Nie będę cię zatrzymywał. Jeśli masz ochotę...
Tak, pójdę z nim porozmawiać.
- Mistrz grilla we własnej osobie. - Kto? Ja?
- Miriam. - No tak, oczywiście.
- Z sziwy. - Tak.
- I poczekalni Ike’a. - Też.
Ike mówi, że jesteś najlepszym kucharzem.
Kiedyś uśmiechnę się o przepis na ten kebab.
Sekret w tym, żeby najpierw naoliwić rożen.
Wtedy mięso piecze się od środka.
Sam siebie zanudzam.
Nie, nie.
To ciekawe.
Nie pojechałaś w końcu z matką na Florydę?
Masz świetną pamięć.
Przepraszam. Nie powinienem...
Nie, nie. Nie szkodzi.
Trochę nas tu jest, prawda?
- Poznałeś Jennifer? - Nie.
Odziedziczyła majątek. Jest w zarządzie New York City Ballet.
Od wieków chodzi do Ike’a.
Pewnie słyszałeś też o pacjentce-gwieździe filmowej.
Chyba nie.
Nie powinnam mówić.
Rymuje się z „Myneth Maltrow”.
Wspominał o tym. Tak.
- Niezła ferajna, co? - Tak.
Muszę wziąć nową tacę.
Teraz wiem, jak czuje się Julia Childs.
Pomijając śmieszny akcent i...
obfity biust.
Kto by pomyślał, że kebab z baraniny będzie takim hitem?
To chyba dlatego, że dodałem kolendry.
Przepraszam. Wiesz, gdzie jest łazienka?
Tak, oczywiście.
Na korytarzu, drugie drzwi po lewej.
Woda wolno się spuszcza.
Dziękuję za ostrzeżenie.
Czy to Farrah Fawcett?
Tak. Super, nie?
Poznał ją w samolocie do Tampy. Jest bardzo miła.
Ojejku.
Ike był przeuroczym chłopcem.
To akurat ja.
Z rodzicami i siostrą.
Naprawdę?
Czyli znałeś Ike’a w dzieciństwie.
Jesteście spokrewnieni.
Nie do końca.
Ale...
mieszkasz tu z Ike’iem i Bonnie?
Tak.
To świetny dom.
Od kiedy Herschkopfowie go mają? Wiesz?
Prawdę mówiąc,
ten dom należy do mojej rodziny od lat 50.
Tak. Wiele miłych wspomnień.
- Do twojej rodziny. - Tak.
Chwila. To twój dom?
To znaczy, to nasz dom.
W dokumentach jest moje nazwisko,
ale potrzebny jest ktoś wyjątkowy,
żeby nadać mu kształt.
To właśnie Ike... i Bonnie. Ja się sprawdzam, realizując pomysły.
To taki wysiłek zespołowy.
Ale to ciekawe.
- Drugie drzwi po lewej? - Tak.
- Dziękuję. - Przytrzymaj spłuczkę wciśniętą.
Mogę...
zadać ci pytanie?
Oczywiście.
Dlaczego...
powiedziałeś Noreen, że posiadłość w Hampton jest twoja?
Co takiego?
Nie. Nie znam...
żadnej Noreen.
Była na imprezie.
Ruda, pulchna.
Nie pamiętam, żebym komuś to mówił.
Ale powiedziałeś. Wiem to od niej.
Ale ciekawi mnie to, dlaczego to powiedziałeś.
Naprawdę nie pamiętam, żebym komukolwiek to mówił.
Jestem trochę rozczarowany, bo wiem, że kłamiesz.
Noreen nagrała tę rozmowę.
Naprawdę?
Pewnie, że nie.
Co z twoim poczuciem własnej wartości?
Skąd ta potrzeba posiadania?
To niestosowne.
To, co według ciebie cię wywyższa, tak naprawdę cię umniejsza.
Noreen nie wie teraz, co myśleć
i się martwi.
Że coś ci się pomyliło.
Bonnie i ja też.
Wcale nie i nie chciałem mylić innych.
Po prostu jestem...
zaskoczony.
Jestem zbity z tropu, Marty.
Dlaczego w ogóle powiedziałeś coś takiego?
Serio.
Te imprezy są moim pomysłem, tak?
Tak.
To ja wymyślam tematy i piszę zaproszenia.
- Jestem gospodarzem. - Jesteś.
Ludzie przyjeżdżają spędzić miło czas.
Pobawić się i odprężyć.
- A nie mierzyć się z twoimi... patologiami. - Przepraszam.
Co ci szkodzi, że pomyślą, że to mój dom? Co za różnica do kogo należy?
Zgadzam się. W pełni. Nawet powiedziałem potem Noreen, że...
Chcesz, żeby na naszych imprezach ludzie się bawili
czy czuli niekomfortowo?
Nie. Chcę, żeby się bawili.
Chcesz, żeby cię wykorzystywali?
Tak jak Debbie?
Tak jak Phyllis?
Tak jak Cathy, do pewnego stopnia?
Nie. Oczywiście, że nie.
Tak myślałem.
Wiesz, że robię to dla ciebie.
Żeby cię ochronić.
Nam na tym nie zależy.
Ale... dbamy o ciebie.
Wiem.
Więc staraj się nie mówić takich rzeczy, dobrze?
Jeszcze raz bardzo przepraszam.
Proszę, przekaż też moje przeprosiny Bonnie.
Marty, przekazałbym,
ale obawiam się, że gdybym o tym wspomniał,
od nowa by się zdenerwowała.
A teraz...
wiesz, o jakim temacie myślę?
Kto jest gotowy wylecieć za burtę?
- Tak jest! - Ekstra.
- Ahoj, kapitanie. - Tędy, macie.
Teraz masz tremę?
- „Niech mnie kule biją”. Powiesz to? - Chcesz coś powiedzieć?
- Cały ranek to powtarzał. - Chyba teraz powie.
Musisz wymienić sobie baterie.
- „Niech mnie kule biją” - Chyba nic z tego.
- Więcej jedzenia. - Mam dość.
- Chodziło mi o gości. - Wiem.
Dobrze się czujesz?
Chcesz może wody?
Tęsknię za mężem.
Dam ci gazowaną.
- Przypomnij mi, Perrier czy Pellegrino? - Nie trzeba.
Mam obie. Dam ci Perrier.
Gdzieś czytałem, że ma mniej sodu.
Może to dziwne, ale kiedy piję Pellegrino,
czasem mi się wydaje, że zwiększa moje pragnienie.
- Proszę. - Dziękuję.
Pamiętasz, kiedy pierwszy raz tu byliśmy?
Sami? Było tak miło.
Tak spokojnie.
Pamiętam.
Tak było.
Już dobrze.
Przepraszam.
Nie ma za co. Już dobrze.
Powinienem pewnie wrócić
i zanieść dodatkowe kebaby.
- No tak. - Ludzie czekają.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Są też napoje bezalkoholowe.
Dobrze, dziękuję.
- Siatkówka wodna? - Ike, jest za zimno.
Masz może dodatkowy ręcznik?
Albo, sama nie wiem, lekki koc?
Zapytam Bonnie.
Hej, Ike. O której odjeżdża dziś autobus?
Jestem wykończony.
Arthurze, napij się. To impreza.
Niech będzie.
Poproszę czarną herbatę.
Herbatę?
Z jakimś dodatkiem?
Może ze spienionym mlekiem.
Współczynnik pH jest dobry.
Proszę bardzo.
Macie.
Dobrze. Wystarczy dla wszystkich.
No weź, kolego. Musisz się podzielić.
Przestań.
No proszę.
Twój Ichthyophthirius multifiliis chyba się w końcu poprawia.
Kropelki działają. Brawo.
Twoje łuski są bardzo dorodne.
Z kim rozmawiasz?
Przestraszyłeś mnie.
Rozmawiasz z rybami?
Chyba tak.
Zgadnij, kogo...
Zgadnij, kogo nominowano na wiceprezesa synagogi.
O rety, gratuluję.
Może wrócisz na imprezę? Kumpel Michaela z Los Angeles opowie nam,
jak chodził po górach z Craigiem T. Nelsonem.
Ze Świata pana trenera. No tak. Zaraz wrócę. I tak muszę obrócić kebaby.
Wiesz, Marty,
te imprezy są dla nas, dla ciebie i dla mnie.
Nie mogę się dobrze bawić, jeśli nie ma cię przy mnie.
Choć dziś i tak jest drętwo.
Trzymaj.
Nie, dzięki.
Znowu mam zgagę.
No weź, to tylko jedno piwo.
Za nas.
- Ożywcze. - No wypij.
- Pociągnij zdrowo. - Pociągnąłem.
No weź. Potrzebny jest nam Marty na żarty. Ludzie go oczekują.
Marty na żarty ma migrenę. Chyba od słońca.
Wiesz, że to część naszej pracy.
Chcę, żebyś był wolny.
Chcę, żebyś wzleciał.
Właśnie tak. Dobrze.
Marty na żarty!
Tak! To właśnie on!
No i proszę.
O Boże.
- Fantastycznie. Trzymaj. - Co?
Teraz możesz się bawić. Możesz się rozluźnić i być wolny.
Patrz tylko na to.
Wiesz, co rozkręciłoby tę imprezę?
- Co? - Gdyby każdy wskoczył do basenu
w ubraniu.
Wyobrażasz sobie?
- To by było... Tak. - Powinieneś zacząć.
- Ja? - Tak!
- Sam nie wiem. Nie. - A ja tak!
Chodź. Patrz na Miriam.
Powinieneś ją wepchnąć.
- Do basenu? - Byłaby zachwycona.
- Uwielbia psoty. - Serio? Nie wiedziałem.
Gdybyś tylko widział, jakie wyprawiała szaleństwa...
Lubi szaleństwa, co?
Pęknie ze śmiechu. Uwielbia cię.
Marty na żarty.
Hej, Miriam.
Gdzie się podziewałeś?
Co ty, kurwa, wyprawiasz?
Przepraszam. Myślałem, że to będzie śmieszne.
Czemu miałoby być śmieszne?
- Odbiło mu. - Zdurniałeś?
- Wszystko dobrze? - Nie.
Zwariowałeś?
Chyba mnie poniosło.
Ike dał mi parę piw.
Czekaj, Marty. Nie.
Mówiłem, że fajnie by było, gdyby każdy popływał.
Nie kazałem ci na nią wpadać.
Bardzo mi przykro. Źle mnie zrozumiał.
Normalnie nie piję. To przez ten cały alkohol.
Wiesz co, Marty? Coś ci powiem.
Nic ci nie jest. To było piwo bezalkoholowe.
- Co? - Tak.
Dlaczego to zrobiłeś? Dlaczego...
Bo Marty na żarty jest w środku. Musisz go tylko wypuścić.
Przyznaję, że trochę przesadziłem.
Eksperymentuję. Może się nią zajmiesz?
Impreza trwa. Basen jest otwarty.
Miriam, przepraszam cię. Może...
- Idź sobie. Nie potrzebuję twojej pomocy. - O nie, płaczesz.
- To nie twoja wina. - Moja.
Wcale nie. To wina Ike’a.
Podpuścił cię. Nie wiem, czemu go posłuchałeś, ale...
to nie jest twoja wina.
O Boże. Nawet nie chciałam przyjeżdżać na tę głupią imprezę.
Powinnam być mądrzejsza.
Nie wiedziałaś, że wepchnę cię do basenu.
Tego nie wiedziałam.
Ale wiem, że Ike jest dupkiem.
I wiem, że mam go już dość!
Wiedziałeś, że moja matka zmarła?
Tak mi przykro.
To było lata temu.
Ale Ike mnie, kurwa, przekonał, żebym przestała z nią rozmawiać.
Po prostu przestała. Całkowicie się od niej odcięła.
I nigdy się z nią nie pożegnałam.
Z moją własną matką.
Kto tak, kurwa, robi? No kto?
Znajdźmy ci suche ubrania.
To była nowa sukienka!
Przepraszam.
Miriam, wszystko w porządku?
Czapki chyba nie potrzebuję.
Możesz potrzebować. Pomaga chronić oczy przed słońcem.
Sama spróbuj.
Przepraszam, że zmoczyłam podłogę. Masz może mopa?
Nie chcę zostawiać tak pokoju sprzątaczki.
To nie pokój sprzątaczki, tylko mój.
Co takiego?
Tak.
To tutaj śpisz?
Tutaj śpię.
To moje łóżko, moje muszelki.
Mój obraz z brodźcem. Tam mam lodówkę.
- Chcesz wrócić na imprezę? - Niespecjalnie.
Co za człowiek, nie?
No cóż... jest skomplikowany.
Ale mu na nas zależy.
Też tak myślałam.
Że mu na mnie zależy.
Był dla mnie wszystkim. Wiesz, że go kochałam?
Ale złamał mi serce.
Bo jemu... w ogóle na mnie nie zależy.
Nie zależy mu na nikim.
Nie znam szczegółów waszej relacji,
ale z nami jest inaczej.
Zależy mu na mnie, zapewniam cię.
Kocha mnie. Zmienił moje życie.
- To mój najlepszy przyjaciel. - Słyszysz się?
Proces samopoznania nie jest łatwy, Miriam.
Ale nie wiń Ike’a za własne problemy.
Ike mnie uratował. Rozumiesz?
Zawdzięczam mu życie. Bez niego byłbym martwy.
Na 100% martwy.
Zawdzięczam mu wszystko.
Wpadłeś po uszy, co?
Wszystko gra?
Tak.
Pomagałem Miriam znaleźć suche ubrania.
Do twarzy ci w zielonym.
Dzięki.
Przepraszam, że tak wpadam. Carl chce zrobić z tobą duet.
Nie mów, że wyciągnęłaś zestaw do karaoke.
Przyznaję się bez bicia.
Jest gotowy i ustawiony na „Fight for Your Right to Party”.
Naprawdę muszę?
Zabiera nas na premierę New York City Ballet.
- Nie ma nic za darmo. - Fakt.
Chodź tutaj. Wy też chcecie śpiewać?
Wiesz co, Marty? Mógłbyś przywieźć limonki?
Są potrzebne do margarity.
- Dasz radę? - Robi się.
Dzięki, Marty. Chodź.
TARG
Marty? Marty Markowitz?
Tak. Pani Zicherman.
Myślałam, że się przeprowadziłeś.
Nie.
No...
Na skrzynce pocztowej jest inne nazwisko
i myślałam, że się nie pożegnałeś.
Nie, wciąż tam mieszkam.
Rozumiem. Co u ciebie słychać?
Jak tam Phyllis?
Słyszałam, że Nancy urodziła córeczkę.
- Na pewno jesteś wniebowzięty. - Naprawdę?
Tak, dostałam wiadomość. Jakie śliczne imię.
A jak Joel?
- Wszystko w porządku? - Tak.
Przyjechałem tylko po parę rzeczy.
Po limonki.
Jesteś trochę blady.
Chyba po prostu zmęczony.
Dobrze było cię widzieć.
Wzajemnie.
Dużo o tobie myślałam.
Cieszę się, że wszystko w porządku.
Tak.
Może przyjdziecie z Phyllis i dziećmi, kiedy następnym razem przyjadą?
Pogadamy. Będzie świetnie.
Od lat ich nie widziałam. Mamy wiele do nadrobienia.
Dobrze. No to...
No to do zobaczenia.
Proszę się zatrzymać!
- Przepraszam. Proszę poczekać. - Co jest? Jak pan jedzie?
Kurwa!
Dupek!
Dokąd idziesz, Marty?
Wracaj, kochanie.
Jeszcze jedna łyżeczka dla mamy.
No już.
Właśnie tak. Grzeczny chłopczyk. Brawo.
Co u ciebie, stary?
Wszystko gra?
Chcesz paracetamol? Może wodę albo...
Od dłuższego czasu cię szukam.
Ludzie o ciebie pytają.
Cześć, przyjacielu.
Powiedz, jak mają na imię.
Naprawdę?
To jest Stu. A to Ethan.
Sass to ten, który wyjada wszystkie rośliny.
A to Catheryn.
Jest dość skromna.
Nie patrz na nią za długo.
A to jest Adam. Miał ostatnio problemy ze zdrowiem.
Dobrze z tobą mają.
Tak myślisz?
Wiem to.
To jakie masz plany? Jaki będzie twój kolejny projekt?
Nie wiem. Myślałem, że... może pszczoły.
Byłoby cudownie.
Myślałem, żeby wrócić dziś do miasta.
Jesteś pewny?
Tak. Nie za dobrze się czuję.
Dobrze. Szkoda, ale...
Nie... Oczywiście.
Skoro wracasz dziś do miasta, zrobiłbyś coś dla mnie?
Pewnie.
Chcę, żebyś mi pokazała
Chcę poczuć, czym jest miłość
Wiem, że możesz mi pokazać
- Co jest? - Przegrzało się.
- Stoimy? - Zadzwoń po pomoc.
Co?
- Nie mam zasięgu. - Ktoś ma zasięg?
Nie masz?
Spokojnie. Wszystko będzie dobrze.
Niedaleko jest stacja paliw.
Pójdę tam i zadzwonię po pomoc, dobrze?
Widzisz coś?
- Miriam? - Co?
Mogłabyś... Mogłabyś ze mną pójść?
Jestem ci winien przeprosiny.
- Masz szczęście, że chce mi się sikać. - Dzięki.
Uważaj na to błoto.
- Dzięki. - Proszę bardzo.
Chciałem tylko powiedzieć, że...
Przepraszam, że straciłem nad sobą panowanie.
Nie szkodzi. Rozumiem.
Właśnie że szkodzi.
Poruszyłaś chyba czułą strunę, ale nie powinienem był tak krzyczeć.
Nie szkodzi. Naprawdę.
Trudno jest usłyszeć taką prawdę.
Sama... sobie z tym do końca nie poradziłam.
Ciągle myślę, jak wyglądałoby moje życie,
gdybym nigdy go nie spotkała.
SKLEP - PALARNIA
Pójdę tylko do łazienki.
- Jasne. - Dobrze.
Dzięki.
Marty?
- Halo. - Witaj, Miriam.
Obawiam się, że nie będę mógł być już twoim terapeutą.
Myślę, że to przestał być zdrowy układ.
Jesteś bardzo toksyczną osobą
i nie chcę cię więcej znać.
- Ike! - Żegnaj.
Ike, o co chodzi?
Dzięki, Mike.
Wiem, że to było nietypowe.
Nigdy więcej mnie o to nie proś.
Napisy: Marzena Falkowska