- Tak jest! - Co za rzut! Nieźle, Marty.
Tablica dostała.
- Tablica dostała. - Czekajcie chwilę.
No weź!
Halo? Tak.
No chodź już!
Dobrze, dziękuję. Pa.
- Wszystko gra? - Tak. Mój ojciec zmarł.
- Dobra, gramy. - Twój ojciec zmarł?
No gramy.
- Jak to? Zmarł na śmierć? - Już.
Psychiatra u boku
NA PODSTAWIE PODCASTU
Jako szkrab wiedziałem, że ojciec stracił rodziców,
bo nie miałem dziadków.
Jako dziecko wiedziałem, że stracił rodzeństwo, bo nie miałem wujów i ciotek.
Dopiero jako nastolatek odkryłem, że stracił swoją żonę.
A jako dorosły, że stracił swoje dziecko.
Kiedy wyszedł z obozu, przyjechał tu, straciwszy wszystko.
Nie możemy opłakiwać mojego ojca, nie opłakując jego pierwszej żony.
Nie opłakując mojego brata, Borucha.
Był wielkim człowiekiem.
Bo...
Bohaterem, jeśli mogę tak powiedzieć.
Wdzięcznością i pokorą napełnia mnie fakt,
że jestem synem Wolfganga Herschkopfa.
Przykro mi z powodu twojej straty.
Twoja mowa pogrzebowa była cudowna.
Dziękuję.
- Także za obecność. - Proszę.
- Widzimy się w czwartek? - Tak.
Tak sobie myślałem, że skoro zbliża się święto...
Zastanawiałem się, czy nie przyjechalibyście do Hamptons
na weekend Memorial Day.
O rety, to bardzo miło z twojej strony.
Jesteśmy teraz całą bandą. Nie chcę się narzucać.
Dzieci są bardzo mile widziane. Jest tam basen. Mogą popływać.
Tak, ale nie byłbym teraz zbyt dobrym towarzystwem.
Czasem kiedy sziwa się kończy i wszystko wraca do normy,
może być ciężko.
Pomyślałem...
że może będzie ci miło pobyć gdzieś, gdzie będziesz spokojny i otoczony opieką.
Może pograsz w kosza.
Jesteś bardzo troskliwy, Marty.
Co myślisz, skarbie?
Hamptons, basen. Dziewczynki byłyby wniebowzięte.
Pogotujemy. Spędzimy wspólnie czas.
To może być dla ciebie coś świetnego.
Brzmi super. Jeden weekend.
Słyszałeś damę. Przyjmujemy zaproszenie.
To wspaniale.
- Dziękuję, Marty. - Ależ proszę.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Chociaż tak odwdzięczę się za to, co dla mnie zrobiłeś.
Hej, Marty.
Cześć wam.
Zostawcie torby i chodźcie. Oprowadzę was.
Przepiękne meble.
- Dziękuję. - Nautykalia też.
- Nie ma takiego słowa. - Chodźcie. Musicie to zobaczyć.
Witajcie. Rozgośćcie się.
Masz piękną posiadłość.
Tak, nasz Marty to istny Jay Gatsby.
A co to za drzewo?
Wiśnia. Jest tu od zawsze.
A jak długo ty tu jesteś?
Dom należy do mojej rodziny od lat 50.
Masz szczęście, że go odziedziczyłeś.
Nie każdy dostaje dom w Hamptons.
Mój tata zostawił mi tylko niedosłuch w prawym uchu
i wiele par spodni z poliestru.
Jak się czujesz?
W moim zawodzie nieczęsto słyszy się to pytanie.
Domyślam się.
Czuję się dobrze. Dziękuję, przyjacielu.
Chcesz się zdrzemnąć albo pójść na spacer?
A może coś zjeść?
Traktuj mnie jak swojego konsjerża. Jestem do twoich usług.
To bardzo miłe, Marty.
Bardzo miłe i niepotrzebne. Cieszymy się z samego pobytu tutaj.
No i... jesteśmy na miejscu.
Proszę o werble. Oto kuchnia.
O rety. Czyżbyśmy weszli do wehikułu czasu?
Mamy rok 1952?
Ike.
Żartuję. Tak się tylko droczymy.
Przydałoby się ją odnowić, jasne. Chyba po prostu byłem zajęty.
Rozumiem. To duże zadanie.
To twoja mama?
- Była bardzo ładna. - Tak.
I twój tata.
Ale do ciebie podobny.
Pewnie za nimi tęsknisz.
- Mamo, mogę bajgla? - Niech to szlag.
Byli piękną parą, Marty.
Ale posłuchaj mnie. Wiem, że to trudne.
Nie czcisz ich pamięci, żyjąc przeszłością.
Właśnie pochowałem tatę. Wiem, o czym mówię.
Wiem, że wiesz.
Zmarli dziesięć lat temu, a ten dom to muzeum.
Twoi rodzice chcieliby twojego szczęścia. Radości z życia.
- Prawda? - Jasne.
Musisz pójść naprzód.
Jeśli nie dla siebie, to dla nich.
Chodź. Przekąsimy coś.
Dobrze. Tutaj mamy główną sypialnię.
Urocza.
O rety! Ale widok.
Śliczne americana.
- Gdzie położyć rzeczy? - To zależy.
W tym domu są dwie sypialnie, a w domku dla gości jedna.
W domku dla gości? Elegancko.
Wiecie co? Może zostaniecie tutaj?
Co? Nie, bez przesady. Nie wykopiemy cię z głównej sypialni.
- Nalegam. - Absolutnie nie.
To jakiś absurd. Na pewno zmieścimy się w sypialni dla gości.
To sensowne. Wy będziecie tutaj, a dziewczynki po drugiej stronie holu.
Ja prześpię się w domku dla gości.
Naprawdę?
W zasadzie to nie taki zły pomysł. Dziewczynki wstają o świcie.
To prawda.
W takim razie ustalone.
O nie!
Atakują mnie morskie potwory! Ratunku!
Zrobiłam ci mrożoną kawę. Dasz radę uciec?
- Ale mają długie macki! - Złapię cię.
Dobrze się czujesz?
Tak, dobrze.
Czuję się tu jak w domu, wiesz?
Jak na swoim miejscu.
Marty jest wspaniałomyślny.
Zaprosił nas.
- Tak! Świetny skok na dechę. - Chce nas tutaj.
Trzeba chętnie korzystać z gościnności.
Właśnie tak robią dobrzy goście.
To po prostu miłe z jego strony.
My też mu pomagamy, wiesz?
Myślisz, że lubi siedzieć sam w tym starym domu?
Nie chcę go wykorzystywać.
On jest samotny.
A jaki jest najlepszy lek na samotność?
Mogę was rzucać cały dzień.
Towarzystwo. To jest najlepszy lek. Patrz tylko na niego.
- Teraz ja! - I rzut!
Świetnie się bawi.
Śmieje się pierwszy raz od miesięcy.
Nie martwię się o Marty’ego, tylko o ciebie.
Nic mi nie jest.
Dobra.
Nie możesz. Wskakuj!
A to co?
- Chyba muzyka. - Mają imprezę?
Nie, to dom wakacyjny.
Sąsiad wynajmuje go innym na lato, żeby spłacić hipotekę.
Skarbie, wracaj.
Skarbie, odpuść.
Idioci z Wall Street. Myślą, że są u siebie.
Chyba po prostu się bawią. Tak jak my.
Nawet podoba mi się ta muzyka.
Zignoruj ich. Ja tak robię.
Wiesz co? Chodź, pojedziemy do miasta.
- Kupimy zapasy. - Jakie zapasy?
No wiesz, wino, mięso. Wyrzutnię rakietową. Żartuję.
- Serio? - Tak.
Nie chcesz się zrelaksować?
Nie! Chcę im pokazać, jak to się robi.
- Chodź. - No dobrze.
- Trzymajcie. - Wróćcie niedługo.
Cześć, Ken.
Hej, Marty.
Cześć, Elise. Chcę wam przedstawić mojego przyjaciela. To jest Ike.
Dr Ike Herschkopf.
Dr Ike. Miło mi.
Jedziemy do klubu plażowego.
Ken zaszalał i kupił katamaran.
Obym nauczył się sterować. Następny przystanek – Francja.
- Miłego dnia. - Pa.
To był Ken. Doradca finansowy wielu osób.
- Na przykład Roya Scheidera. - Pracuje z nim?
Ostatnio go z nim widziałem.
Ma bilety na US Open do jakiejś loży.
Ale to nie bardzo moja bajka.
Roy Scheider.
Od kiedy Ken tu mieszka?
Jego fortuna jest stara.
Jak stara?
Ojej, nie wiem. Holenderska?
Masz, załóż je. Oczy robią ci się czerwone.
Potwory morskie, szykujcie się na bitwę!
- Skarbie, wróciliśmy. - Hurra!
Chyba pora na drinka.
No proszę.
Byłem w sklepie.
- Wyglądasz świetnie. - Tak się czuję.
Fuj! Rodzice się całują.
Zaczynamy imprezę.
Czuję, że robię postępy.
Tak. Robisz.
Jako osoba robisz niesamowite postępy.
Teraz musisz je zrobić
- w swoim otoczeniu. - Jak to?
Twój dom odzwierciedla twoją osobowość.
Czujesz się lepiej ze sobą,
stajesz się bardziej autentyczny i otwarty na ludzi.
To samo musisz zrobić z domem.
Z moim mieszkaniem?
Właściwie to miałem na myśli twój dom w Hamptons.
Niech stanie się taki, jakim ty chcesz być.
Taki, jakimi chcą być ludzie. Otwarty, atrakcyjny.
Sam nie wiem.
Dzięki odrobinie wyobraźni i pracy
może stać się niezwykły i o wiele lepiej cię odzwierciedlać.
Chyba masz rację.
Może stać się miejscem, do którego ludzie przyjeżdżają z miasta
i mówią: „Wow”.
Bo na to zasługujesz, Marty. Naprawdę.
Powiedz: „Zasługuję na to”.
Zasługuję na to.
- Jeszcze raz. - Jeszcze raz?
Zasługuję na to.
Jeszcze raz.
- „Zasługuję na to”. Jeszcze raz.
- Zasługuję na to. - Jeszcze raz.
Zasługuję na to.
Miłe uczucie, prawda?
- Patrz. Dom obok... - Tak?
- No wiesz, centrum osłów. - Tak.
Jest na sprzedaż.
- Powinieneś go kupić. - Co?
- Musisz go kupić. - Mam już dom.
Masz dom po rodzicach, ale nie chcesz własnego?
Nie bardzo.
Czy to nie marzenie każdego faceta? Mieć własny zamek.
Sprzedaj swój dom i kup ten.
- Nie potrzebuję go. - Marty.
- Mogę na słówko? - Ma spotkanie.
Chciałem, żebyś zerknął na rachunki z tego miesiąca.
- Super. Zostaw je tu. - Dziękuję, Bruce.
Zajmiemy się nimi.
To o wiele lepszy dom. Większy. Ze świetnym basenem.
Chyba wolę swój.
Pewnie. Dobrze.
To tylko sugestia.
Idę do siebie.
Ale twój pomysł z remontem domu jest świetny.
Serio?
Pewnie. Myślę, że zdecydowanie powinniśmy to zrobić.
Jestem gotowy, tylko nie wiem, gdzie zacząć.
Mogę ci pokazać. Jeśli chcesz.
Bardzo chętnie.
Przyjechalibyście znowu na weekend?
O nie. Powinieneś cieszyć się nim sam.
Ale kiedy jestem sam, to mnie nie cieszy. Przyjedźcie.
Proszę. Moglibyśmy chociaż zacząć.
Na pewno nie przeszkadza ci kolejny weekend w domku dla gości?
Zaczynam myśleć, że może go wolisz.
Jest w porządku.
Zaraz cię złapię.
Hej, widzisz, jak od razu się tu odświeżyło?
- To jak nowy początek. - Tak.
To chyba sobie zatrzymam.
Pewnie. Oczywiście.
Co tylko chcesz.
Hej, zabawmy się.
W jądra.
Cios poniżej pasa.
Nie mogę z tobą.
- Sam zacząłeś. - Ale z ciebie aparat.
Wiesz co? Tak sobie pomyślałem.
A gdybyś, zamiast sprzedawać ten dom,
kupił sąsiedni i połączył dwie posiadłości?
Zobacz, a gdybyś...
A gdybyś walnął tu piękny kort tenisowy,
a zaraz obok niego boisko do koszykówki?
Tutaj miejsce do siedzenia.
A zanim bar.
Miałbyś większy basen.
Popatrz. A tam jest miejsce na pole do minigolfa.
Wystarczy tylko oczyścić ten teren,
wywalić to drzewo, a wartość posiadłości wzrośnie o 250 tysięcy dolarów, ot tak.
Jeden z moich pacjentów ścina drzewa. Zadzwoń do niego.
Nie zetnę tego drzewa. Nigdy.
Co? Jak to?
Zasadzili je moi rodzice, kiedy kupili dom.
Phyllis i ja wchodziliśmy na nie w dzieciństwie.
Potem robiły to jej dzieci.
Moja mama do niego mówiła.
Codziennie rano wstawała i witała się: „Dzień dobry, drzewo”.
Kochała je.
To dziwne. Ja je kocham.
Twoja matka mówiła do drzewa. Odpowiadało?
Nie wiem. Może.
Hej, co to?
Chodź. Malujemy dalej.
Kiedy tylko chcesz, możemy porozmawiać o twoim tacie albo czymkolwiek innym.
To bardzo miłe,
ale, cytując ciebie, „wszystko gra”.
Po prostu zawsze mówisz: „Nie ma nic złego w tym, że jest źle”.
Na pewno za nim tęsknisz.
Posłuchaj, Marty. Tak między nami, nie był za dobrym ojcem.
Był wspaniałym człowiekiem, a nie wspaniałym ojcem.
- Przykro mi. - Niepotrzebnie.
Pogodziłem się z tym,
bo wiem, że kochał mnie każdą komórką swojego ciała.
Na pewno.
Tylko nie umiał mi swojej miłości okazać.
Mogę mu wybaczyć i sobie odpuścić.
Boże, jak mi się tu podoba, Marty.
Szkoda, że musisz jutro wyjechać.
Ja też żałuję.
W naturze jest coś, co skłania mnie do nowego spojrzenia na życie.
Zestroiłem się ze swoim kreatywnym ja.
Pracuję nad powieścią.
- To świetnie. - Tak.
Czuję, że może powinienem przystopować i skupić się na tym.
Potrzebuję przerwy.
Potrzebuję wolności.
Wolności? Od czego?
Od wszystkiego, wiesz?
Chciałbym gdzieś wyjechać, usiąść i po prostu przez jakiś czas pisać.
Naprawdę? Dokąd?
Nie wiem. Może do Jerozolimy. Bardzo mi się podoba.
Czuję, jakby mnie wzywała.
Mógłbym odbyć aliję. Zawsze chciałem to zrobić.
Co ty... Przepraszam, po prostu to wszystko...
Słuchaj, to świetny pomysł, żeby zrobić sobie na to przerwę,
ale Jerozolima?
Po co jechać tak daleko, kiedy wszystko, czego ci trzeba, jest tutaj?
Tutaj? Przecież to twój dom, Marty.
Nasz. Jesteśmy rodziną, pamiętasz?
Nie chciałbym plątać ci się pod nogami.
Nie, nie. Ależ skąd.
Bo jeśli poczuję, że tak jest, to mnie zablokuje.
- Nie mów tak. Byłbym zaszczycony. - Muszę czuć wsparcie otoczenia.
Tutaj czułbyś bardzo duże wsparcie.
Chętnie pomogę ci zaplanować książkę.
Mógłbyś oczyścić umysł i oddać się twórczości.
Obaj byśmy zyskali.
Sam nie wiem.
Musiałbym się nad tym zastanowić.
Proszę, zostań.
Odeślemy jutro Bonnie i dzieci do miasta
i zaczniemy pracę.
Dobrze.
Dziękuję.
Do zobaczenia, moje ulubione morskie potwory.
Pa, wujku Marty.
Nie sprowadź go na złą drogę.
Niczego nie obiecuję.
Pa.
Do zobaczenia... za parę tygodni?
Zobaczymy.
Pacjenci wiedzą, że jestem na krótkim urlopie, więc...
Ale na pewno przyjedziesz, jak skończymy wersję roboczą, nie?
Oczywiście.
No to bawcie się dobrze.
Nie bawimy się, tylko pracujemy.
O to mi właśnie chodziło.
- Pa, dziewczynki. - Pa, tato.
Już za wami tęsknię.
Hej, nie przepracowuj się, dobrze? Wiesz, jaki jesteś, kiedy coś przeżywasz.
- Nie baw się ze mną w terapię. - Tylko mówię.
Powtarzasz, że nic ci nie jest, ale nie jestem tego pewna.
- Marty. - Co? Wszystko w porządku?
Tak. Pora wstawać.
Co? Która godzina?
Dobra do pracy.
Dobrze.
Zapukał i powoli otworzył drzwi do jej buduaru.
Siedziała przed lustrem,
powoli malując szminką usta.
Szaroróżową. Paryski róż, być może.
„Paryski róż.
- Być może”. - „Miałaś rację”, powiedział.
„Ciało było tam, gdzie mówiłaś.
Pod mostem. Półbut na lewej stopie”.
„Półbut na lewej stopie”.
„Ale nie ty go zabiłaś”. „Skąd wiesz?”, spytała.
Miałem właśnie spytać o to samo.
Mógł...
Nie, nie. Zostaw to.
- Na wszelki wypadek. - Nie zakłócaj rytmu.
- Halo. - Hej, Marty. Mówi Bruce. Co słychać?
- Wszystko gra, dziękuję. - Na litość boską.
Możemy porozmawiać o AFC?
- Nie teraz. Pracujemy. - Nie teraz.
- Wkrótce pogadamy. Obiecuję. - Tak, ale...
- Przepraszam. - Na czym skończyliśmy?
Skup się.
ŻYDOWSKI TYDZIEŃ
A potem nagle...
Czekaj. Wtedy ja... Wiesz co?
Hej, Marty! Chodź tutaj i poznaj moich nowych kumpli.
Dałem mu nową ofertę. Słusznie. Tak czy siak.
Marty! Chodź tutaj. Musisz wszystkich poznać.
To Marcus, Brock, Kingsley i Lennox.
Ich imiona są jak nazwiska. Boki zrywać.
Cześć, miło was poznać.
Hej, Marty.
Są świetni. Pracują 75 godzin w tygodniu i w końcu zrobili sobie zasłużoną przerwę.
- Dobrze mówię? - Jasne!
Jak ci się tu podoba?
Całkiem, całkiem.
Widzisz tego grilla? Jest większy niż twój dom.
Bardzo duży, tak.
A ten basen?
W kształcie nerki. Ekstra.
Odważysz się rozebrać i wskoczyć tu całkiem nagi? Dawaj!
Dawaj!
Wiesz co, jestem zbyt spocony.
- Spocony?
- No weź. - Po co wam mój pot w basenie?
- Wskakuj. - No już.
Bardzo bym chciał, ale...
Mam rozgrzebaną robotę. Lepiej do niej wrócę.
- Marty. - Miło było poznać.
- Tak. - Dopiero co przyszedłeś. Marty!
Marty, no chodź!
Ale z niego sztywniak.
Sorry, chłopaki. Lepiej wrócę do mojego osobistego piekła.
Ale i tak miło było się oderwać.
Przy okazji, moglibyście ściszyć nieco muzę?
Mnie się podoba, ale Marty ma chyba okres.
Biedaczek!
Nara.
Dolej mi.
Jebane dupki.
- Tamci? - Nadęte, dziane gnidy.
Nie znoszę ich.
Tyle dobrze, że właściciel jest w trakcie okropnego rozwodu.
- O nie. - Tak.
Musi szybko sprzedać.
Nawet gdybyś dał połowę mniej, musiałby to przyjąć.
Biedny Bob.
Lepiej zadzwoń do agenta.
- Sam nie wiem. - Żartujesz?
Miałbyś najlepszy dom w Southampton.
Chodzi o to drzewo, prawda?
- Skręć w lewo. - Ale przygoda.
Faktycznie.
- Dobrze, prosto. - Dalej prosto.
- Zaraz będzie w prawo. - A teraz?
- Kręci mi się w głowie. - Wiesz, gdzie jesteś?
Nie mam zielonego pojęcia.
- Dobrze. Teraz się zatrzymaj. - Dobrze. Co?
Dobrze, otwórz oczy.
Nie będziesz musiał już nigdy patrzeć na tę jagodową norę.
Już nigdy.
W ścianie są dziury.
To praca w toku.
Będzie... Mam wizję.
Cała ta monochromatyczna ohyda.
Wiesz co? Tutaj rodzice mierzyli Phyllis i mnie.
O Boże.
Śmieszne, co? Byłem taki niski.
O Boże. Tamtego lata Phyllis naprawdę wyskoczyła.
- Byłem bardzo zazdrosny. - Oni nie żyją.
- Co? - Marty, musisz odpuścić.
Serio, ten dom to nie jest muzeum, tylko grobowiec.
Czasem czuję, że pracuję nad tobą, ale ty nad sobą nie pracujesz, rozumiesz?
Przepraszam. Obiecuję, że będę pracował ciężej.
Nie złość się na mnie.
Nie złoszczę się, tylko...
Marty, spokojnie.
Oddychaj. Musisz chronić serce.
Będzie świetnie. Jeszcze nie jest gotowe.
Zaufaj mi.
Właśnie rozmawiałem z agentem nieruchomości.
- Serio? Co powiedział? - Złe wieści.
To znaczy?
Za żadne skarby nikt nie powinien kupować tego domu.
Potrzebuje podmurówki, a szambo nie działa.
Czemu tak mówi?
Wiesz co? Sam chce go kupić.
O nie. To przyjaciel rodziny. Próbuje mnie tylko ostrzec.
Bzdury. Wie, że to żyła złota i chce coś dla siebie skubnąć.
Nie wydaje mi się.
On kłamie, Marty.
Musimy działać szybko. Dzwoniłeś do faceta od drzewa?
Nie.
Dlaczego?
Co jest z tym pieprzonym drzewem?
Nie wiem. Ma chyba wartość sentymentalną.
Wartość senty... Czy to drzewo cię wychowało?
Nie.
Nie? Czy zmieniało ci pieluchy? Gotowało ci jedzenie?
Płaciło za szkołę?
Nie o to mi chodzi.
A o co? Kochasz to drzewo?
Kiedyś mówiłeś, że nikogo nie kochałeś,
ale nie wspomniałeś, że kochasz to drzewo.
Jest mi bliskie.
Bliskie? Jak? Seksualnie?
Bo zaczyna mi się wydawać, że chcesz je wyruchać.
Nie chcę go wyruchać.
Żartuję.
Mam po prostu wrażenie, że to ty masz problem z tym drzewem.
Mówiłem, że nie chcę go ścinać, a ty nie odpuszczasz.
Jakbyś z jakiegoś powodu go nienawidził.
Czyli wariaci rządzą teraz psychiatrykiem?
Psychoanalizujesz mnie?
Nie, po prostu nie rozumiem...
Nie rozumiesz, Marty.
Ale może ci pomogę.
Twoje uczucia do tego drzewa nie są zdrowe.
A ma to związek z twoją matką.
Nie kochała cię w zdrowy sposób
i to jest głęboka przyczyna twojej patologii.
Freudysta powiedziałby, że to drzewo jest fallusem twojej matki.
Wielkim, zagrażającym totemem jej niestosownego pożądania wobec ciebie.
- To nie... - Tak.
Albo jej kanałem rodnym, który chce cię wciągnąć z powrotem.
Matka nie pozwoliła ci dorosnąć.
Zostawiła cię emocjonalnie i seksualnie opóźnionego w rozwoju.
I to jest, kurwa, tragedia!
Proszę, przestań.
Wiem, że to trudne.
Prawda jest trudna, ale tylko ona cię wyleczy.
Ja kocham cię jak należy. Nie skrzywdzę cię.
Dopilnuję, żebyś rozkwitł jak to drzewo.
Wiem.
To co zrobisz?
Nie wiem.
Nawet teraz? Myślałem, że zajrzeliśmy do twojego serca i duszy.
Myślałem, że mieliśmy przełom.
- Marnuję tylko czas? - Ależ skąd.
Może jestem okropnym terapeutą.
Nie jesteś.
Może jednak jestem,
bo najwyraźniej w ogóle się nie rozwinąłeś.
- Może po prostu odpuszczę. - Nie.
Tak, to świetny pomysł.
Odpuszczę ciebie, odpuszczę terapię.
W porządku. Nie martw się.
Spakuję się i odejdę z twojego życia.
ROK PÓŹNIEJ
Co tu robi Pearl? Nie był jej ojcem.
Tak, ale ją wychował i go kochała.
Myślałam, że nie mam już łez.
Dobrze pozwolić im płynąć.
Jak to mówił Wolf?
Mówił: „Mama znów przecieka”.
Albo: „Lepiej napijcie się wody. Będziecie spragnione od tego płakania”.
Jak się czujesz?
Dobrze, mamo.
- Wiem, że to dla ciebie trudne. - Nie, to dość łatwe.
Nie muszę już próbować go zadowolić.
Człowieka, który nie umiał okazać miłości.
Kochanie, posłuchaj.
Więc to coś dobrego.
Bardzo chciał.
Nie dość bardzo.
Po stracie Borucha nie odważył się pokochać następnego syna.
Możesz to zrozumieć, prawda?
Nie.
Mam pewne wieści.
Sprzedaż w końcu przeszła.
Mam obie posiadłości.
Gratuluję.
Zamówiłem wykonawcę, żeby zniszczył płot.
Nie, zróbmy to teraz.
Załatwmy to.
O Jezu.
Nic ci nie jest?
Powinniśmy urządzić imprezę.
Parapetówkę.
Napisy: Marzena Falkowska