Co mam niby teraz czuć?
Całkowite odprężenie.
No tak, nie ma na to szans.
Mam teraz trudny okres.
Problemy z bratem i...
Lepiej się nie odzywać.
Dobrze.
Na to też nie ma szans.
Oboje postąpiliśmy źle
i przyznaję, że nie jestem bez winy.
Powinnam zadzwonić, czy czekać, aż on zadzwoni?
- Pytałaś o coś? - Możesz zejść z mojej maty?
Przepraszam.
Zadzwoniłam do niego.
Czasem trzeba zachować się dojrzalej.
Wolałabym, żeby to on zadzwonił, ale co mogę zrobić?
Jestem zajebista. Trudno.
Poza tym jutro mam urodziny. Co zrobi, zignoruje je?
Nie kantuj z dodatkami. Miałam ciężki dzień.
Psychiatra u boku
NA PODSTAWIE PODCASTU
Pozdrów rodzinę.
- Odłóż to, Ike. - Świetnie ci idzie.
- Chce mi się pić. - Już ci podaję.
Głęboki oddech.
Pani lód, madame?
Wspierający partner to szczęście.
Kobiety są waleczne.
Pora na parcie.
Zaczekaj.
- Widać główkę. - Zaczekaj.
- Przyj. - Zaczekaj.
- Jeszcze nie! - Weź to, kurwa, odłóż!
- Przyj. - Ike!
- Świetnie ci idzie. Przyj. - I już!
Złapię ostrość.
Przyj ostatni raz!
I już.
Udało ci się! To chłopiec!
Właściwie to pępowina.
A to dziewczynka.
Grzeczna dziewczynka.
To dziewczynka.
I ma koleżankę.
Co?
Mam dla was wieści, rodzice. To nie koniec pracy.
- Macie bliźniaczki. - Co?
Podwójna radość.
Bonnie, musisz teraz...
- Tak, Bonnie. - Nie, nie.
- Bliź... O Bo... - Nie!
Cathy zaczęła mi pyskować:
„Marty, dałam ci zamówienia do podpisu”.
Pamiętałem twoją radę, więc się postawiłem.
Powiedziałem: „Naprawdę? Jestem pewny, że nie, bo bym je podpisał.
Możesz sprawdzić jeszcze raz?”.
Podeszła więc do biurka,
a na nim, pod stertą starych numerów People...
Doktorze.
Nie, to tylko...
Pod stertą starych. Mów dalej.
- Nic ci nie jest? - Wybacz mi. Przepraszam.
Ostatnio nie sypiam za dużo.
Nic dziwnego. Masz w domu bliźniaczki. Jak to jest?
Nie przeszkadza ci, że przeklnę na sesji?
- Proszę. - Dobrze.
Bo jest zajebiście, Marty!
Ojcostwo jest nie do opisania.
Musisz sam go doświadczyć.
Serio. Myślałeś kiedyś o tym, żeby zostać tatą?
Ja? Nie. Sam nie wiem.
Uwielbiam być wujkiem.
Uwielbiałem.
Jakie dziedzictwo chcesz po sobie zostawić?
Dziedzictwo?
Ojej. Nigdy...
Nigdy o tym nie myślałem.
Szczerze mówiąc, przed dziewczynkami ja też nie.
Ale kiedy człowiek pierwszy raz patrzy w oczy swoich dzieci,
boleśnie uświadamia sobie własną śmiertelność.
Czuje taką...
nagłą potrzebę, żeby zostawić świat w lepszym stanie, niż go zastał.
To naprawdę piękne, Ike.
Byłeś kiedyś zakochany?
Nie wiem. Można to w ogóle wiedzieć?
Tak, można.
W takim razie muszę chyba powiedzieć, że nie.
Niestety nie. Może założenie rodziny nie będzie moim dziedzictwem.
Posłuchaj. Twoje dziedzictwo trzeba dopiero napisać.
Masz na to mnóstwo czasu. Musisz znaleźć odpowiednią osobę.
A jeśli nie, to są inne sposoby, żeby zostawić po sobie ślad.
Chyba tak.
Gdybym miał twoje... aktywa.
Coś bym ofiarował.
- Komu? - Innym. Światu.
Założyłbym fundację albo coś takiego.
Pomyśl, jakie to musi być wspaniałe uczucie.
Zastanawiałem się dużo nad tobą i twoimi...
pokaźnymi środkami po całej tej sprawie z Phyllis.
Szczerze mówiąc, wciąż to jeszcze przeżywam.
Wciąż czuję się okropnie z tym, jak to się skończyło.
Rozmawialiśmy o tym.
Phyllis była toksyczna. Okradła cię.
Naruszyła twoje zaufanie.
Postąpiłeś słusznie, odcinając ją od swojego życia.
Ale dość już o przeszłości. Spójrzmy w przyszłość.
Może założenie fundacji
to odmiana, której właśnie teraz potrzebujesz.
Wykorzystaj pieniądze, żeby pomóc światu. Co za dziedzictwo.
Słuchaj, podoba mi się to, co mówisz.
Naprawdę.
Po prostu... nie wiedziałbym, jak zacząć. Jak się takie coś zakłada.
To akurat nie takie trudne. Wręcz przeciwnie.
Sam planuję założyć fundację, kiedy uda mi się odłożyć trochę grosza.
Może założymy jakąś razem.
- Ty i ja? - Czemu nie?
Nieźle się dogadujemy, nie?
Tak.
- Naprawdę nieźle. - Tak.
No to zróbmy to.
Uczyńmy dobro.
Zostawmy dziedzictwo.
Dobrze. Status organizacji nonprofit został zatwierdzony,
a panów konto otwarte.
Chcą panowie dokonać pierwszej wpłaty?
Tak jest. 165 tysięcy szekli.
- Widział pan kiedyś tak dużą sumę? - Pracuję w banku.
- Oczywiście. - No tak.
Ja inwestuję na początek.
Będę wpłacał na bieżąco.
Ja jestem kawalerem, więc mam trochę więcej gotówki.
Jemu właśnie urodziły się bliźniaczki.
Ciężka sprawa.
- Maszynki do robienia kupy. - Coś panu poradzę.
Proszę kupić udziały w Pampers.
Rozumiem, ale jeśli zakładacie panowie wspólne konto,
obaj musicie na początku coś zainwestować.
Jakąkolwiek sumę.
Hej, pewnie.
Oczywiście.
Na przykład 5000?
Jakąkolwiek sumę.
- 2000? - Dobrze.
2500.
Ostatnia oferta.
Negocjuje pan z samym sobą. Każda suma jest dobra.
Myślę, że 2500 jest w sam raz. Naprawdę.
Akurat nie mam teraz za dużej płynności,
ale obiecuję, że podwoję ten wkład
już wkrótce.
Podwoję go.
Nie ma sprawy. Wiem, że to zrobisz.
No to niech będzie 2500.
Do podwojenia.
Obaj panowie chcą mieć prawo do wystawiania czeków, tak?
Oczywiście. To równe partnerstwo.
Przyniosę książeczkę.
Wiesz, że chciałbym wnieść większy wkład, prawda, Marty?
Tego, co mi dałeś, nie da się zaksięgować.
Joe, jesteś tam?
Mamy tu bezcenne pamiątki, które chcemy przechować dla potomności.
W czym mogę pomóc?
Przepraszam. Spodziewałem się Joego.
Jestem Hannah, jego sąsiadka.
Dopiero zaczęłam tu pracować. Przyjaźnicie się?
Nie bardzo. Kupuję tylko od niego ramki.
No tak. To by się zgadzało.
W końcu tym się tu zajmujemy.
Tak.
Jestem Marty.
- A ja Hannah. - Już to mówiłaś.
Aha. Przepraszam.
A ja Marty. Jesteśmy kwita.
Dziękuję.
Jak miło. Dobrze.
- W takim razie co... - No tak.
- Co mogę dla ciebie zrobić? - Nic specjalnego.
Oprawić ten dokument razem z tymi dwoma pokwitowaniami.
Może parę centymetrów czarnego, matowego tła i wiśniowa ramka?
Znasz się na rzeczy.
Jak człowiek trochę pożyje,
to wie już to i owo o odwrotnych oprawach i gablotkach.
Nie, naprawdę masz dobre oko.
- Ja? - Tak, ty.
Nie, to ty masz dobre oko.
Parę oczu.
Normalną liczbę ładnych oczu.
Odpowiedni przydział gałek ocznych.
Dziękuję. Chyba.
Proszę.
Dobrze. To powinno potrwać tylko parę dni.
- Wróć w czwartek. - Dobrze.
- To mój ulubiony dzień. - Czwartek.
Inaczej „dzień Thora”. Od nordyckiego boga burzy.
- Thora. - Tak.
Oczywiście.
W zasadzie to odpowiednik Jowisza w panteonie rzymskim, ale to nieważne.
- No to do czwartku. - Dziękuję.
Proszę.
- Pa, Marty. - Pa.
- To było zadziwiające. - Biegnij!
Nie miało to żadnego sensu, ale jak ty to powiedziałeś!
Możemy pobiec?
Ociekałeś feromonami, Marty.
Wprost ociekałeś.
Byłeś jak bestia. Chwila, czemu biegniemy?
Nie wiem! Biegnij!
Rozwijasz się, Marty!
Jestem taka zmęczona. Czemu one nigdy nie śpią?
Kto to... O nie.
- Chodź tutaj. - Dobrze.
Już dobrze.
Chodź tutaj.
- Słucham. - PJ Bernstein’s.
Cholera, garmażeria.
- Zamawiał pan to? - Tak.
Zapomniałem anulować.
Nasze przyjęcie jednak się dzisiaj nie odbędzie.
Co to jest?
Zamówienie z PJ Bernstein’s. Zapomniałem je anulować.
Może to pan zabrać.
Anulować trzeba co najmniej dobę wcześniej.
Co? To jakaś bzdura, nie zapłacę.
Już pan zapłacił. Obciążyli kartę.
Dobra, no to chcę, ale nie dlatego, że mi to wciskasz,
tylko że jestem głodny.
- Bez napiwku. - Jest wliczony.
Weź to po prostu połóż na blacie.
- Idź już sobie. - Smacznego.
Zasnęły.
Ike, o Boże.
Dlaczego zamówiłeś półmiski z jedzeniem dla 50 osób?
Musiałem to zrobić z wyprzedzeniem.
Myślałem, że może będziemy świętować dziś obrzezanie, to wszystko.
- Miałeś nadzieję na chłopca? - Co? Oczywiście, że nie.
Chciałem być tylko gotowy na wypadek, gdyby był to chłopiec.
O Boże. Chciałeś chłopca.
Nie chciałem. Obiecuję.
Nie.
Po prostu...
Zawsze marzyłem o tym, że...
wyprawię ceremonię obrzezania dla syna.
Że zaprosimy ludzi z synagogi, moich kolegów ze szpitala.
- Mojego tatę. - Ike, nie rób sobie tego.
- Czego? - Sam jesteś teraz ojcem.
Nie musisz mu już imponować.
Próbowałeś to robić ponad 30 lat, a on...
- Kochanie... - Przestań. Proszę.
Zapomnij, że to powiedziałem.
Jedzmy.
Mogłem przesadzić z sieją.
Ike, ja już tak nie mogę.
Nie daję rady z dwójką. Potrzebuję pomocy.
Cindy mówiła mi o opiekunce. Jest wolna.
- Zadzwonię do niej. - A to nie drogie?
350 tygodniowo za spokojny sen? Dałabym dwa razy tyle.
350 tygodniowo? To trochę dużo, nie sądzisz?
Nie dam rady wyleczyć wszystkich kompleksów.
Czyli wydajesz kasę na przyjęcie, które się nie odbyło,
ale na żonę i dzieci nie wydasz?
No weź, to coś innego.
Nie potrzebujemy pomocy. Dajemy radę.
Ty dajesz, bo twoje sutki nie krwawią i nie płaczesz, korzystając z toalety.
To podłe. Wiesz, że robiłbym więcej, gdybym mógł.
Ale nie możesz i nie robisz. A ja tak i potrzebuję tego.
Proszę cię. Cały dzień jesteś w pracy. Sama nie dam rady.
No już, skarbie. Pewnie, że dasz. Jesteś supermamą.
Niech ci będzie.
Nawet nie wiem, czemu się o to kłócimy.
Wiesz co? Zapłacę swoimi pieniędzmi.
O Boże.
Patrz na te buźki. Małe aniołki.
- Cudowne, prawda? - Patrz na to.
Twoja mina mówi: „Sorry, dziewczynki. Fabryka mleka jest zamknięta”.
Jesteś przezabawny. Masz wiele zalet.
Ta dziewczyna ze sklepu z ramkami by się zgodziła.
No cóż.
Spodobałeś się jej.
Widzę dlaczego.
Jesteś wysoce pożądanym kawalerem.
Sugerujesz, że powinienem zaprosić Hannah na randkę?
Myślę, że znasz odpowiedź na to pytanie,
ale skończył nam się czas.
Hej, Marty.
Tak?
Masz chwilę, żeby omówić sprawę fundacji?
Jasne.
Kolega z uniwersytetu mi to przysłał.
Gala PEN.
To jedna z największych imprez charytatywnych.
Zbierają wiele pieniędzy na szczytne cele.
Myślę, że to byłby idealny sposób, żeby zacząć działalność Fundacji Yaron.
- Co ty na to? - Tysiąc dolarów za miejsce.
Tak, standardowo.
No tak. Mogę się zastanowić?
Jasne, stary.
To dobry sposób, żeby coś od siebie dać,
ale nie musisz się śpieszyć.
Nie naciskam.
Marty, cześć!
- Hej. - Miłego dnia Thora.
Tobie też.
- Mam twoje ramki, więc... - Dobrze.
Zaraz wracam.
Oto i one.
Są świetne.
- Tak? - Bardzo ładne.
Sama je zrobiłam.
Świetna robota. Ile płacę?
- Na koszt firmy. - Serio?
Nie.
To będzie 59,95 $ za...
Wybacz. Nie wiem, czemu to powiedziałam.
- Chyba się denerwuję. - Ty się denerwujesz?
Ja mam pod pachami serwetki z Burger Kinga.
- Ohyda. Żartuję. - Nie.
- To trochę ohydne. - Tak.
Czemu ty się denerwujesz?
Wiesz, Hannah...
Chciałbym cię o coś spytać.
- Jasne. - Dobrze.
Wal śmiało.
Czy...
poza chodzeniem do pracy...
Czy wychodzisz z domu?
Mieszkania. Nie wiem, gdzie mieszkasz.
Nie wiem, w jakim lokum mieszkasz, ale...
- W mieszkaniu. Wychodzę. - Tak?
Czasami wychodzę.
w takim razie...
Tak!
A to co?
Nowy ekspres do kawy.
Co było nie tak z Mr. Coffee?
Nic. To tylko jedna z ostatnich zmian pana Stevensa.
Cóż, przynajmniej kupują dobrą kawę.
Nie, nie. Nie otwieraj tego.
To sieja.
Dlaczego w puszce na kawę jest sieja?
- Nie wiem.
- Dzień dobry. - Dobry.
Jak nastroje?
W porządku.
Próbowaliście siei? Z PJ Bernstein’s. Wyśmienita.
Chyba podziękuję.
Ja wolę coś słodkiego.
KIEROWNICZE BONKERS
- Co to są kierownicze Bonkers? - To Bonkers dla kierowników.
- Mogę jednego? - Uwielbia Bonkers.
- Jesteś kierownikiem? - Nie.
To chyba sam sobie odpowiedziałeś, kolego.
Batoniki tylko dla kierowników. Nie sądzisz, że to lekka przesada?
Przykro mi. To nie zależy ode mnie.
Norman Horowitz jest w tej sprawie dość upierdliwy.
Jeśli chcecie, mogę szepnąć mu słówko. Mnie słucha.
To miło.
Dobrze. Do dzieła.
- Tak. Do dzieła. - Tak.
Hej, Marty, tak sobie rozmawialiśmy i...
Zastanawialiśmy się... Cathy, ty mów.
Jak długo będzie z nami pan Stevens?
Tyle, ile trzeba. Traktujcie go jak wartościowe źródło.
Im dłużej tu będzie, tym lepiej dla nas.
Po prostu niektóre zmiany...
Mogę cię przeprosić? Mam ważne spotkanie.
- Ale Marty... - Marty...
Ike.
nie uwierzysz, co się stało.
Świetnie. Możemy chwilę pogadać?
- Tak. - Tutaj. Wejdziesz? Super.
- Żaden problem. - Świetnie.
Podrzucę ci pewną sugestię i jeśli ci się spodoba, to super.
Jeśli nie, to ją odbij.
- Jasne. - Świetnie.
Znalazłby się tu dla mnie jakiś kąt do pracy?
Może biuro? Nie chciałbym zawadzać.
Pewnie. Myślałem, że chcesz być w terenie,
wśród pracowników, i tak dalej.
Zmieniłem zdanie.
Martwię się, że ludzi może zmylić brak wyraźniej hierarchii.
Mogą poczuć się pozostawieni samym sobie.
Ma to jakiś sens?
Tak. Duży sens.
Świetnie. Pracownicy znają mój status, ale muszą trochę bardziej go poczuć.
To dla nich, nie dla mnie.
Oczywiście. Zaraz się tym zajmiemy.
Fantastycznie. A teraz przepraszam. Przerwałem ci. Co chciałeś powiedzieć?
Hannah, dziewczyna ze sklepu.
- Tak? - Zaprosiłem ją na randkę.
Ja pierdolę, Marty. Pękam z dumy!
- Gdzie ją zabierzesz? - Pójdziemy na spacer.
- Na spacer? Dokąd? - Nie wiem.
Może do parku?
Kocham cię, stary. Siadaj.
To przeurocze. Coś ci powiem.
Kobiety nie chcą spacerować.
Chcą, żeby je zadziwiać. Ścinać je z nóg. Imponować im.
To gdzie powinienem ją zabrać?
- O Boże. - Co?
Weź ją na galę PEN.
O rany, Ike, nie wiem.
Tak będzie idealnie. Ja wezmę Bonnie, a ty Hannah. Podwójna randka.
Brzmi wspaniale, ale jest jeden problem.
Cztery bilety po tysiąc dolców.
Myślę, że nawet dwa to lekka rozrzutność.
Dobroczynność nie jest rozrzutna. To Fundacja PEN, Marty.
Słowo drukowane to największa broń demokracji przeciw tyranii.
Chyba zależy ci na demokracji?
Doktorze...
Obiecuję ci, że kocham demokrację
i nie znoszę tyranii.
Ale może pójdziesz tylko z Bonnie?
Ja nie muszę iść.
To aż cztery bilety.
Wydaje mi się, że nie warto. To wszystko.
Wiesz co? Myślę, że masz rację.
- 4000 za cztery osoby to zdzierstwo. - Tak myślę.
Zwłaszcza że stolik dla ośmiu osób kosztuje tylko sześć kawałków.
To w zasadzie jak rabat hurtowy.
Widzisz? Już oszczędzamy. Zadzwonię tam.
I nie zapomnij o biurze.
Pewnie.
Sama nie wiem, skarbie. To nie dla mnie.
No co ty? To gala PEN.
Ledwo żyję. Wyglądam do dupy. Nie mieszczę się w ubraniach.
- Nie będę się dobrze bawić. - Na gali PEN?
Skarbie, urodziłam jakieś 15 minut temu.
A teraz mamy tu Anitę. Za co jej niby płacisz?
Może pójdziemy gdzieś tylko we dwoje?
Ostatnio rzadko cię widuję.
Bon, proszę cię, żebyś wyszła ze mną z domu.
To gala PEN, na miłość boską. Nie kręci cię to?
Po prostu nie przepadam za takimi imprezami,
bo nie przepadam za tamtą wersją ciebie.
Jaką wersją mnie?
Tą, która wychodzi przy takich okazjach.
Tą, która nie wie, kiedy przestać.
Jak chcesz, Bonnie. Ale szczerze mówiąc...
nie mam pojęcia, o czym mówisz.
Kirschenbauma posadzę chyba tutaj,
z dala od zespołu, a Mitcha Rosena blisko zespołu.
Nikt nie usłyszy, jak żuje.
Domyślam się, że chcesz być blisko toalety?
Tak.
Nic ci nie jest? Wyglądasz mizernie.
Po prostu trochę się denerwuję.
- Randką? - Tak.
Zachwycisz ją.
Pewnie większość ćwoków zaciąga ją do Gray’s Papaya.
À propos. Muszę wypisać czek dla Fundacji PEN.
Książeczkę masz w biurze?
Tak, w szufladzie biurka.
- Możemy chwilę pogadać? - Jasne.
Pan Stevens właśnie mi wręczył
te faktury za 54 sesji psychologii przemysłowej.
No i?
Co mam z nimi zrobić?
Zapłacić, oczywiście.
Naprawdę nas na to stać?
Tak. Dzięki panu Stevensowi
nasze marże zysku są rekordowe.
Tak samo jak nasze wydatki.
- Co mówisz? - Nic.
Przyznaję, że pan Stevens dał nam parę przydatnych wskazówek,
ale naprawdę potrzebujemy psychologa przemysłowego na etat?
Bruce, przestań. Patrz na wszystkie te zmiany.
Patrzyłem i nie wszystkie mi się podobają.
Możesz zmiany zaakceptować albo z nimi walczyć,
- ale ich nie powstrzymasz. - Ale ich nie powstrzymasz.
Tak. Właśnie to mówi pan Stevens.
Po prostu się martwię, że jego obecność może nas rozpraszać.
Rany Julek, Bruce.
Przeanalizujmy to.
Zastanawiałeś się kiedyś, czemu tak łatwo się rozpraszasz?
Co to jest?
Och, to nowe biurko pana Stevensa. Z sandałowca.
Ładne.
Słuchajcie, pan Stevens ma nam pomóc.
Dlatego zostanie.
Przywyknijcie do tego.
Tak? No to do dzieła!
Do dzieła.
CZERWIEC 1983
FUNDACJA YARON
Dziękuję bardzo.
- Marty. - Hannah.
- Cześć. - Cześć.
Wyglądasz super.
Dziękuję.
Wyglądasz jak James Bond.
Mam coś dla ciebie.
Dziękuję. To miło. Nie musiałeś dawać mi prezentu.
- Otwórz go. - Dobrze.
O rety, ramka do zdjęć.
- Tak. - Ramka do zdjęć.
Pomyślałem, że wszyscy biorą ramki od ciebie,
więc może dla odmiany miło by było, gdyby ktoś dał ramkę tobie.
- To okropny pomysł. Przepraszam. - Wcale nie.
Nie. Jest świetna. Takich nie sprzedajemy...
- Aha. - ...więc jest dla mnie nowa i ciekawa.
- Dobrze. - Dziękuję. To bardzo miłe.
- Wejdziemy? - Tak, chodź.
Uwaga.
Wtedy to czułem
Nic nie było wiadomo
Opadłe nocne liście
Jeszcze raz. Patrzyłem...
Dziękuję pani.
Marty, kim są ci wszyscy ludzie?
Nie wiem.
Przyjaciele dr. Ike’a.
To jakiś obłęd. Ma ich mnóstwo.
Dlaczego nazywasz go doktorem?
To jakaś ksywka, jak Dr J?
Nie.
- Głuptasku. - Przepraszam.
To znaczy jest wdechowy jak Dr J.
- No tak. - I nawet całkiem nieźle gra w kosza.
- Ale jest prawdziwym doktorem. - Jakim doktorem?
Psychiatrą.
Jest twoim psychiatrą?
- Wybacz. Nie wiem, czy mogę o to pytać. - No...
Tak.
Spoko.
- Tak. - Dobrze.
Jest psychiatrą. Partnerem biznesowym. Najlepszym przyjacielem.
O rany. To...
Jak to działa?
Świetnie.
Jest w pewnym sensie mózgiem operacji, a ja jestem jej...
Czym? Sercem?
Chciałem powiedzieć, że bankiem.
Ale sercem też jestem. Tak.
Czyli zapłaciłeś za to wszystko?
Tak. Stolik Yaron.
Nie ma za co.
Cześć.
- Cel jest szczytny. - Tak.
A nawet cele. Dziedzictwo, filantropia.
Demokracja chyba też. Lista jest długa.
Dzięki tej organizacji dzisiejszy wieczór pomaga ludziom.
Oni... To...
- To wspaniały wieczór. - No pewnie.
Jest tu gorąco?
Czy tylko tak mi się wydaje?
Dobrze się czujesz?
Tak. Wszystko gra.
GALA FUNDACJI PEN
Chyba nie zapłaciłem ekstra za wodę.
- Ale w końcu tu przyjdą. - Tak.
Uwielbiam tę piosenkę.
- Ja też. Jest bardzo dobra. - Prawda?
Michael McDonald jest niedoceniany.
- Tak. - Pewnie.
Cudowny artysta.
W końcu pokazuję na moją żonę
i mówię: „Sorry, tam jest fabryka mleka.
Tu jest zamknięte”.
- Nie mogę. - Są urocze.
Dziękuję.
Gdzie je poślesz do szkoły? Do Ramaz?
O Boże, mają dopiero miesiąc.
Miesiąc? W trzecim trymestrze powinny mieć już referencje.
Rozmawialiśmy z Bonnie o Ramaz.
- Jest w naszej górnej piątce. - To dobrze.
Jeśli sypniesz kasą, zapewnisz im miejsce.
Nigdy nie zaszkodzi odmalować bibliotekę, nie?
Słuszna uwaga.
Wciąż zapominam
Zawsze, kiedy słyszę
Że nie chcesz żyć w kłamstwie
Że za daleko to zaszło
DZIĘKUJEMY GŁÓWNYM OFIARODAWCOM
DR ISAAC HERSCHKOPF FUNDACJA YARON
Nie chciałbyś może, nie wiem, zatańczyć?
O nie. Dziękuję.
Mam dwie lewe stopy.
No tak. Dobrze.
Wciąż zapominam
Ale jeśli chcesz spróbować...
- Chętnie spróbuję. - Nie.
- Jeśli nie chcesz... - Chcę, jeśli ty chcesz.
- Na pewno? - Tak.
Pokryję koszty leczenia zmiażdżonych palców.
Dobrze. Zatańczmy.
- Świetnie. - Dobrze.
To już koniec.
Kurczę.
No cóż.
- Chyba się spóźniliśmy. - No tak.
Hej, doktorze. Wróciłeś.
Wróciłem i jestem wygłodzony.
Słyszałem, że podają danie główne. Smacznego.
Za te żeberka zabuliłem po tysiącu za porcję, więc lepiej się odwdzięczcie.
Nasz następny przedmiot to coś niezbędnego
dla każdego fana nowojorskiego sportu.
Nie spadnijcie z krzeseł.
Mamy piłkę podpisaną przez legendę Yankees,
samego Mickeya Mantle’a.
Marty. Mickey Mantle. To znak. W dzieciństwie go uwielbiałem.
Chyba każdy go uwielbiał?
Możemy dziś naprawdę wypromować Fundację Yaron.
- Kupmy tę piłkę. - Jak nas to wypromuje?
Postawimy naszą flagę.
Pokażemy światu, jak bardzo zależy nam na pomaganiu ludziom.
Możemy wyrobić sobie reputację. Zgadzasz się?
Zgadzam się. Zróbmy to.
Może zaczniemy licytację od 500 $?
Czy słyszę 500?
500.
- Dziękuję. - 750.
750. Dziękuję.
- 1000. - Dobrze.
1500.
1500 $. Dziękuje, panie burmistrzu.
Kurwa, to burmistrz Koch. Licytuje się z nami.
- To on w ogóle może? - 3000.
Zwolnij.
Możemy znaleźć tańszą piłkę.
Patrz na nas, Marty. Startujemy.
- 3000 po raz pierwszy... - Oferuję 4000 $.
4000 $ od pana Octobera.
Czy to Reggie Jackson?
Licytuje się na piłkę Yankee?
Był w drużynie. Nie możemy mu odpuścić.
- 5000. - 5500.
6000.
O Boże. Serce mi wali.
7000.
- Jebany Warhol. Nawet nie lubi baseballu. - 7500.
- 8000. - No cóż, próbowaliśmy.
20 000 $.
10 000.
- Nie można wracać. - Czemu? Tyle chcieliśmy podać.
Przykro mi. 20 000 po raz pierwszy.
- Po raz drugi. - Dobrze.
12 000 $.
20 000 $.
Sprzedana panu ze stolika dziewiątego.
Fundacja Yaron.
Kto chce szota tequili? Ja stawiam.
To otwarty bar.
Dobrze. To nalejemy i niech chętni się poczęstują.
Grał pan kiedyś w pokera?
Tylko przy każdej nadarzającej się okazji.
Kumple z organizacji i ja gramy co miesiąc. Chce pan dołączyć?
Cóż, to zależy. Chciałbyś stracić wszystkie pieniądze, mistrzu?
Marty, wszystko w porządku?
To było dużo pieniędzy.
Wszystko gra.
- Dziękuję. - Przynieść ci wody?
- Napijesz się? - Nie.
- Chcesz wody? - Nie, proszę.
To miło z twojej strony.
- Nie trzeba. - Dobrze.
Albo jednak tak. Poproszę.
- Dobrze. - Nie masz nic przeciwko?
- Zaraz wrócę, dobrze? - Dzięki.
Przepraszam, mogę prosić o wodę?
Hannah! Banana fofana.
Dr Ike.
Poczęstuj się szotem tequili.
Nie, dziękuję
Jak wolisz.
Gdzie jest Marty? Nie powinniście tańcować na parkiecie?
Właściwie to nie czuje się za dobrze.
- Idę mu zanieść wodę, bo... - O nie. Co mu jest?
No...
Szczerze mówiąc, chyba wystraszyło go to,
jak dużo jego pieniędzy wydałeś na piłkę.
Jego pieniędzy?
Tak powiedział?
Hannah, nie wiesz, o czym mówisz.
Gdzie on jest? Chcę...
Siedzi...
- Siedzi tam. Ale... - Zaraz...
- Ale... - Nie, nie.
Taxi.
Marty! Dokąd się wybierasz? Musimy pogadać.
Nie za dobrze się czuję.
Możesz dopilnować, żeby Hannah wróciła bezpiecznie do domu?
- Wszystko gra, stary? - Tak.
Mam tylko atak paniki. Muszę wrócić do domu. To minie.
- Nie mogę cię puścić. - Nie, nie.
- Źle z tobą. - Nie chcę zamieszania.
- Powinniśmy jechać do szpitala. - Nie, nie.
- Tak. - To tylko zawroty głowy,
- zadyszka... - Posłuchaj mnie.
- ...ucisk w klatce. - Słuchaj.
Chyba masz zawał.
Wróć do środka i baw się dobrze.
- Nie. Chodź tu. - Nie chcę...
Zabiorę cię do szpitala.
Jedziemy do szpitala.
Już dobrze.
Nic ci nie będzie.
Tak. Już dobrze.
Odpręż się. Nic ci nie będzie. Wszystko w porządku.
Spokojnie. Oddychaj.
Mogę zostawić ci w kopercie kartkę: „Już po tobie, frajerze”.
Tak będzie miło.
Albo...
- Jak mój ulubiony pacjent? - Dr Ike!
- Znowu przyszedłeś. - Pewnie.
Martwię się o ciebie.
Jak miło. O proszę. Ale fajne.
Przynajmniej tyle mogę zrobić.
Jestem ci winien przeprosiny.
Przepraszam, że poniosło mnie wczoraj na aukcji.
Żartujesz? Uratowałeś mi życie.
- Marty, proszę. - Mówię poważnie.
Gdybym pojechał taksówką do domu,
to...
Nikt by mnie nawet nie znalazł.
Koty zjadłyby mi twarz.
- Nie masz kota. - Wiem.
Po prostu gdyby nie ty...
Jestem tutaj.
Zawsze będę.
Zaopiekuję się tobą.
Dziękuję.
Lepiej dam ci odpocząć.
- Widzimy się na sesji za tydzień? - Nie mogę się doczekać.
To od Hannah. Miło, prawda?
Bardzo miło.
Myślisz, że te kwiaty mówią „zdrowiej” czy „zaproś mnie na kolejną randkę”?
Trudno powiedzieć.
Czuję, że zawaliłem. Jak myślisz?
Oby nie, bo może bredzę, ale czuję, że coś z tego będzie.
Tak jak mówiłeś, może moje dziedzictwo trzeba dopiero napisać.
Marty, to była tylko jedna randka.
Może nie rób sobie nadziei.
No wiem. Po prostu...
Naprawdę ją polubiłem
i nie wiem, co ona o mnie sądzi.
Mam z nią pogadać?
Zrobiłbyś do dla mnie?
Oczywiście. Zrobiłbym dla ciebie wszystko.
Świetnie.
- Ike. - Hannah.
Hej. Jak się czuje Marty?
O wiele lepiej.
- Świetnie. - Nieźle nas nastraszył, co?
Tak, naprawdę...
Cieszę się, że wydobrzał.
Tak między nami...
czuję się strasznie z tym, co mu się przydarzyło.
Winię siebie.
- Tak? - Tak.
Jako jego terapeuta i przyjaciel
nie powinienem był tak na niego naciskać.
Nie jest zdrowy.
Słuchaj, Hannah.
Zależy ci na Martym?
Tak, oczywiście.
Życzysz mu jak najlepiej?
- Tak. - To dobrze.
Ja też.
Wierz mi, że jestem rozczarowany tak samo jak ty.
Ale myślę, że musimy zrobić to, co dla niego najlepsze,
nawet jeśli jest to bolesne.
Rozumiesz, o co mi chodzi?
Jak minął ci dzień?
Hej. Był długi.
Zostało jakieś pastrami czy Anita wszystko wyjadła?
Mówiłam już, że zna angielski i ma dobry słuch.
Nie słuchaj go.
Poza tym zamówiłeś tyle,
że zostanie nam na rozdanie świadectw dziewczynek.
Skoro o tym mowa, właśnie zapisałem je szkoły Ramaz.
- Wszystko załatwione. - Do Ramaz? Jak ci się to udało?
Powiedzmy, że ofiarowałem im hojny datek.
Kochanie, ile?
Czemu mnie nie spytałeś?
Spokojnie. Zapłaciłem swoimi pieniędzmi.
Napisy: Marzena Falkowska