Cześć.
No to...
Jak poszła twoja bar micwa?
Świetnie.
Ominął cię świetny wieczór.
Ciebie też.
Nie przypaliłam kotlecików.
Było wyjątkowo.
- Udało ci się z haftarą? - Tak.
A z horą?
Tak. Było wspaniale.
Szkoda, że tego nie widziałam.
Może powinnam była przyjść.
Przepraszam. Podejmuję teraz same złe decyzje.
- O co chodzi? - O Daniela.
Wynajął prawnika-krwiopijcę,
który chce mi wyrwać kawałek ciała.
Poznał go na racquetballu. To partner w jakiejś dużej firmie.
Wiesz, skąd ja mam prawnika?
Z reklamy na autobusie.
Myślałam, że załatwimy to polubownie. Jak dorośli.
Ale znasz Daniela. Zawsze lubił rywalizować.
Dlatego muszę kogoś znaleźć.
Kogoś dobrego. A to kosztuje.
No tak.
Przepraszam, Marty.
Wiem, że ostatnim razem mówiłam, że to już ostatni raz.
Nic nie szkodzi.
Musimy ci pomóc i to właśnie zrobimy.
Powiedz kiedy, a zadzwonię do Irvinga i na pewno to załatwi.
Dziękuję.
Już dobrze.
Wszystko będzie dobrze.
Psychiatra u boku
NA PODSTAWIE PODCASTU
Wszystko gra.
W pracy gra.
No... ostatnio ganiam za opóźnionymi płatnościami.
To trudne, bo większość klientów to przyjaciele rodziny.
- Miałem kiedyś ten sam problem. - Tak?
Jasne.
Nie można być w jednej chwili terapeutą, a w następnej windykatorem.
Teraz, kiedy muszę być złym gliną,
wysyłam list od mojego prawnika, Marshalla Feldhammera.
Wiesz, że studiował prawo, siedząc za zabójstwo?
Świetnie, że zmienił swoje życie
i świetnie, że dałeś komuś takiemu szansę.
- Nie jest prawdziwy. - Nie?
To fikcyjna postać. Moje alter ego.
Nikt o tym nie wie.
Ale jak babcię kocham, kiedy pisze do nich Marshall, to płacą.
Miałem wymyślonego przyjaciela, Normana Horowitza.
- W dzieciństwie. - Świetne nazwisko.
Zniknął po narysowaniu
bardzo szczegółowego obrazka genitaliów na zasłonach moich rodziców.
Ale może Norman może być moim Marshallem.
Czemu nie?
Na pewnym etapie będziemy musieli porozmawiać o genitaliach.
A jak sytuacja z Phyllis?
Sytuacja z Phyllis.
Wszystko gra.
Wiesz, jakiego słowa mam już trochę dosyć, Marty?
„Gra”.
Nie wszystko gra.
Nie ma nic złego w tym, że jest źle.
Jak tak naprawdę się czujesz?
Serio, wszystko...
Dobra, nowa zasada.
Za każde słowo na „g” będę dawał ci grzywnę.
Dobra. Wiesz co? Słuchaj.
Proszę bardzo.
Ja je powiedziałem.
Oto dolar.
Wszystko jasne.
Ucieszyłem się, że Phyllis przyszła mnie przeprosić.
Naprawdę.
Ale...
teraz martwię się trochę o pewne...
sprawy finansowe.
- Masz kłopoty? - Nie.
Chodzi o Phyllis.
Chce, żebym odblokował majątek.
I chętnie jej pomogę.
Naprawdę.
- Czemu ty musisz to robić? - Tata ustanowił mnie wykonawcą.
Bo jestem ostrożniejszy.
Jeśli chodzi o pieniądze.
Konto jest na przeznaczone na sytuacje awaryjne.
A Phyllis...
miała ich sporo.
Przez interesy, które zbankrutowały i musiała się z nich wycofać.
- Przez pomysły, które nie wypaliły. - Rozumiem.
A pieniądze nie są nieskończone. Mają nam wystarczyć do końca życia.
Zwłaszcza że AFC nie przynosi zbyt dużych zysków.
Raczej odwrotnie.
Po co jej pieniądze?
Na rozwód.
- Teraz widzę, co cię męczy. - Co?
Przyszła, żeby cię przeprosić?
Czy dlatego, że potrzebowała pieniędzy?
No...
muszę wierzyć, że przyszła...
Musisz uważać, żeby nie pozwalać na niezdrowe zachowania.
Przez wzgląd na nią i na siebie.
Jest moją jedyną rodziną.
Tak. I to bardzo dużą.
O co ci chodzi?
Jest twoją siostrą,
ale chcesz też, żeby odgrywała rolę rodzica.
Tymczasem ty jesteś jej bratem,
ale ona chce, żebyś odgrywał rolę jej męża.
To...
To niezdrowa dynamika.
Nigdy tak o tym nie myślałem.
Wygląda na to, że musimy kończyć,
ale chciałbym wrócić do waszych relacji następnym razem, dobrze?
- Pewnie. Dziękuję. - Proszę.
Swoją drogą, mogę mieć dla ciebie klienta.
Naprawdę?
Mój pacjent jest producentem na Broadwayu. Potrzebuje tkanin i pomyślałem o tobie.
To wygląda na świetną okazję.
Dziękuję.
Tyle tylko, że chyba nie poradzę sobie z czymś tak dużym.
Twój wybór.
Zapewniam okazję, nie rezultat.
Wspomniałeś, że AFC ma kłopoty.
Może więc czas, żebyś sięgnął dalej. Rozciągnął się.
Bo „wszystko gra” to za mało.
- Marty? Marty Markowitz? - Tak.
- Wejdź tu, to pogadamy. - Dobrze.
Tak będzie szybciej niż przez Julliard.
O Boże.
Przysłał cię Ike?
- Tak. - Cholernie dobry terapeuta.
Pomógł mi przy dwóch rozwodach.
Trzymam kciuki. Wkrótce dojdzie trzeci.
Tak czy siak, za mniej niż miesiąc wystawiamy Jesus Christ Superstar.
Znasz?
Osobiście go nie poznałem, ale słyszałem o jego naukach.
Reżyser ma wizję,
w której tło migocze i błyszczy,
prowadząc mesjasza prosto do niebios.
Ale coś ci powiem.
To nie jest tani reżyser.
Dlatego ten portal do raju musi być niedrogi.
Rozumiem.
Ale będę z tobą szczery.
Nigdy nie robiliśmy tak dużego zlecenia.
To dlaczego Ike cię polecił, skoro nie możesz się tego podjąć?
No...
Mówiłem, że nie robiliśmy, a nie, że nie możemy.
Obecnie rozszerzamy działalność.
No... nie chcę być królikiem doświadczalnym.
Przykro mi, że się fatygowałeś.
Słuchaj. Coś ci powiem, Benny.
Powiedziałeś: „królik doświadczalny”.
W liceum bardzo interesowałem się królikami.
Naprawdę.
To absolutnie królewskie stworzenia.
Wszyscy mielibyśmy szczęście, będąc królikami.
Pozwól, że porozmawiam z zespołem.
Skontaktujemy się.
Na pewno ci pomożemy.
Raczej mu nie pomożemy.
Dobrze. Zastanówmy się.
Podejdźmy do tego kreatywnie.
To dla nas duża okazja. Świetna sprawa.
Skąd w ogóle weźmiemy tyle tkaniny?
No weź, Bruce. A dostawcy? Na pewno któryś ma hurtowe ilości.
No tak, ale tyle materiału... To jakieś 20 tysiaków bez zabezpieczenia.
Serio? A zabezpieczenie...
Kolejne 20%.
Dobrze. Kto ma pomysł, jak możemy zacząć ciąć koszty?
- Bruce. - Nie podnosiłem ręki.
No już. Nie ma złych pomysłów. Rzucamy tylko sugestie.
Cokolwiek przyjdzie wam do głowy.
Proszę.
Niech ktoś rzuci zły pomysł, żeby zacząć. Chciałbym usłyszeć zły pomysł.
A gdybyśmy użyli...
folii aluminiowej?
Bruce, co ty chrzanisz?
- Miał być zły pomysł. - Przepraszam, fakt.
Cathy, jaka jest pierwsza rzecz, która przychodzi ci do głowy?
Nie myśl.
Fondue.
Dobrze. Jeszcze raz.
Wykrztuś to z siebie. Nie krępuj się.
Fondue. Przepraszam.
Dobra. To jest bez dwóch zdań nasze najgorsze zebranie w historii.
Chciałem to gwoli ścisłości zaznaczyć.
Nie mogłem ich zmobilizować. Skupiali się tylko na argumentach przeciw.
- Wkurzyłeś się. - Wszystko gra.
Mam tylko dwudziestkę.
Ciągle zapominam rozmienić.
Spróbuj znowu.
Wkurzyłem się. Masz rację.
Dostaliśmy dzięki tobie dużą szansę, ale byli bardzo negatywnie nastawieni.
Z przeszkodami jest tak, że mamy wybór.
Możemy postrzegać je albo jako bariery,
- albo jako dary. - No tak.
Albo jako zawalidrogi, albo jako pomosty.
Bo przeszkoda sprawia, że musisz dostosować się, nauczyć i zmienić.
Tak. Właśnie.
Kiedy ty tak mówisz,
czuję się zainspirowany.
Jakbym mógł zrobić wszystko.
Zastanawiałeś się kiedyś,
nawet nie wiem jak to nazwać...
nad... psychologią przemysłową?
- O co ci chodzi? - O moją kadrę. Utknęła.
Utknęła w przeszłości.
Może ty mógłbyś ich zmotywować.
Pokazać im, jak sięgnąć dalej.
Nauczyć ich, jak się rozciągnąć.
Nigdy nic takiego nie robiłem.
To przeszkoda czy dar?
Dziękuję. To dla mnie zaszczyt.
Nazywam się Isaac Stevens.
Marty był na tyle miły, że mi to przekazał.
Zasady postępowania i podręcznik pracownika AFC.
Zakładam, że go czytaliście.
- Nie. - Tak.
Nie.
- Tak. - Przeczytałem go wczoraj.
Niezła kobyła.
Mogę wam coś delikatnie zasugerować?
Zostawcie przeszłość. Teraz zaczyna się przyszłość.
Dzisiaj opowiem wam o nastawieniu,
bo pierwszy krok do zmiany naszego świata
- to zmiana jego postrzegania. - Marty?
- Marty! - Rozumiecie?
O Boże. Ten prawnik trzy razy dotknął mojego tyłka.
Mar...
Przepraszam.
- Proszę. - Nie wiedziałam, że znów jest...
- Witam. - Wiem.
Przepraszam. Nie chciałam...
Zapraszam. Mamy warsztaty.
Naprawdę?
Cathy, mogę cię o coś spytać? Jak dbasz o kwiatki?
Zwykle nie dbam.
- Co się śmiejecie? To prawda. - Cathy.
- Co to za facet? - Marty mówi, że psycholog przemysłowy.
- ...i umiera, nie? - No tak.
Wszystko na świecie jest jak ten kwiat.
Jeśli nie rośniemy i nie rozkwitamy, to umieramy. Są tylko dwie opcje.
No to ręka do góry.
Kto chce żyć?
Kto chce, żeby rozkwitały jego związki?
Kto chce, żeby rozkwitała jego kariera?
Kto chce, żeby rozkwitał każdy aspekt jego życia?
Marty, możemy porozmawiać?
Nie teraz. Nie teraz.
Phyllis.
Chcesz rozkwitać?
- Co? - Chcesz rozkwitać?
Jasne.
Proszę.
Nastawmy się na nieograniczony potencjał,
żeby omówić nową okazję, o której chce powiedzieć szef. Marty?
Dobrze. Musimy do jutra znaleźć sposób,
żeby złożyć ofertę tkaniny na tło i przy tym nie zbankrutować.
Jakieś pomysły na początek?
Zero.
Pamiętajcie, że zaczynamy od rozbicia problemu na części.
Możemy... rozbić koszt produkcji tej zasłony.
Super. Pilnujcie Bruce’a, bo zaczął ofensywę.
Materiał kosztuje 20 tysięcy dolarów.
Ale przed zabezpieczeniem.
- Co? - Słyszeliście to?
- Powiedział „ale”. - Tak?
Serio?
Serio. Przykro mi, Marty.
Nawet szef musi na to uważać.
- No tak. - Musisz zapłacić frycowe.
Już uiszczam grzywnę.
Przepraszam was za to „ale”. Powiem to inaczej.
Zabezpieczenia bardzo podwyższają koszty oferty.
Jakie są zabezpieczenia?
Sanityzacja, uniepalnienie,
no i robocizna.
Uniepalnienie?
Jak często takie rzeczy się zapalają?
Nie za często. Tak naprawdę nie trzeba uniepalniać tkanin.
Jest bardzo małe prawdopodobieństwo, że staną w płomieniach.
Jest bardzo małe właśnie dzięki uniepalnieniu.
Słyszałaś kiedyś wyrażenie „mokre ulice powodem deszczu”?
A ty słyszałeś kiedyś wyrażenie „nieumyślne spowodowanie śmierci”?
Rozwiązujemy problemy, nie tworzymy nowe.
Ale normy branżowe każą zabezpieczać...
- Phyllis! - Trzeba...
- Co za bzdura. - Powiedziałaś „ale”.
Włóż dolara do słoika.
- Ale normy branżowe... - Kolejne „ale”.
- To są normy... - Jedno po drugim.
Zapłacę, Phyll.
Dobra. Nad czym powinniśmy się zastanowić?
Przypomnijcie sobie warsztaty. Są tu jacyś alchemicy?
Powinniśmy się zastanowić, jak zmienić przeszkodę w dar.
Bingo.
- To jakiś obłęd. - Jak?
- Przepraszam. - Pomyślcie.
Nie możemy ich nie zabezpieczać, bo są blisko oświetlenia.
A konkretnie ich górna część.
Chyba że zabezpieczymy samą górę,
bo tylko ona tak naprawdę mogłaby się zapalić.
Wiesz, co teraz robisz?
- Nie. - Naprawdę nie wiesz?
A wy wiecie, co on teraz robi?
Nie.
Myślisz z nieskończonym potencjałem.
Właśnie to robisz.
Myślisz z nieskończonym potencjałem.
Wybaczcie, ale to obłęd.
- Tak nie można. - Nie.
Nie można zabezpieczyć góry kurtyny...
- Nie! - ...i na tym poprzestać.
Obłędem jest to, że nikt na to wcześniej nie wpadł.
Dlatego to on jest wodzem.
Płynie na fali.
Zróbmy przerwę. Zasłużyliście. Jestem z was dumny.
Ale się nakręciłem.
Ty też?
- Nakręciłaś się? - Na maksa.
- Będziemy na Broadwayu. - Czy to jest Ike?
To jest dr Ike?
Co on tutaj robi?
Pomaga nam. A jak myślisz?
Dla mnie jest świetny. Chciałem, żeby pomógł wszystkim. I pomógł.
Czy on w ogóle może robić coś takiego?
Jest cudotwórcą. Zmienił moje życie.
- Zmienił mnie. - Nie chciałam, żebyś się zmieniał.
Ale ja chciałem.
Nie lubiłem dawnego Marty’ego. Nie radził sobie.
Sam fakt, że możemy się teraz sprzeczać,
a moje wnętrzności się przy tym nie topią,
to osobisty triumf.
- Ale ja kochałam dawnego Marty’ego. - Żadnych ale.
Dawny Marty nie był szczęśliwy.
Wciąż mogę być sobą, prawda?
Silnym, pewnym siebie.
Męskim.
Dr Ike mnie tego nauczył.
Naprawdę wierzysz w te bzdury?
Wiem tylko, że dr Ike mnie uszczęśliwia. A ta rozmowa nie.
Odkąd się pojawił, ciągle się kłócimy.
To przestań się kłócić. Daj mu szansę.
Spróbuję. To znaczy próbuję.
Co za dzień. Było wspaniale.
Świetnie się bawiliśmy.
- Super, skarbie. - Kocham swoją pracę.
Ale nie da się pozbyć kompleksów na punkcie matki w parę godzin.
A tym razem zakasaliśmy rękawy i teraz wyniki trafią na Broadway.
- Chyba uratowałeś sytuację. - W sumie tak.
- A przy okazji nieźle zarobiłem. - Serio?
Tak. Marty musi mi zapłacić za warsztaty
i każdą wizytę, którą odwołałem, żeby mieć czas.
O rety. To tak można?
To w ogóle dozwolone?
Zrobiłem robotę, nie?
- Wiem. Po prostu wydaje mi się... - To ciekawe.
Pokazałem im ich potencjał i to przypomniało mi o moim.
- O wszystkim, co chciałem zrobić. - Jesteś świetny w tym, co robisz.
Wiem, ale chcę robić więcej.
Chcę pisać książki, uczyć, założyć interes.
Od dawna mówię Marty’emu, żeby sięgnął dalej.
Rozciągnął się. To rada dobra i dla mnie.
To wspaniale,
bo sama myślałam o tym, żeby wrócić do szkoły.
Może jutro pójdę po formularz aplikacyjny.
To kosztuje pieniądze, a nie je przynosi.
Wiem, ale chcę sięgnąć dalej i się rozciągnąć.
Jesteś zabawna.
Dlaczego czujesz się zagrożony tym, że mam swój jeden cel?
Nie czuję się zagrożony.
- Myślę, że to słodkie. - Dobrze.
- Dobranoc. Idę spać. - Nie.
- Nie bądź taka. - Jaka?
- Taka... - Zmęczona?
Wiesz, że dla mnie jesteś wspaniała i piękna.
A twoje szczęście to dla mnie wszystko.
Naprawdę?
Zaczynam myśleć, że to dla nas świetny okres.
Tak.
Ja też.
Moja mała shaina maidel. Moja mała...
Chcesz usłyszeć moją mowę?
- Teraz? - Tak. Trwa 40 minut.
Tak.
Dziękuję za spotkanie.
Nie ma za co.
Marty nie wie, że tu jestem. Chciałabym, żeby tak zostało.
Jasne. O czym chcesz rozmawiać?
Myślę, że oboje to wiemy.
O Martym.
Wiem. Pomyślisz, że jestem nadopiekuńcza.
Zawsze mówię, że to moje czwarte dziecko.
Ale to nie dziecko.
Nie jest twoim dzieckiem. Jest dorosłym mężczyzną.
Może go nie doceniasz.
Może i nie.
Ale wiem, co jest słuszne.
Organizowanie bar micwy dla pacjenta przez terapeutę nie jest normalne.
Przychodzenie do siedziby firmy pacjenta
nie jest normalne.
Muszą być jakieś granice.
Mówi kobieta, która dzwoni do mojego rabina i przychodzi węszyć.
Gdzie tu są granice?
Wiesz...
właściwie to się cieszę, że przyszłaś.
Bo kiedy ty martwisz się o swojego brata,
ja martwię się o ciebie.
- O mnie? - Tak, o ciebie.
Straciłaś oboje rodziców. Rozwodzisz się.
A jednak przychodzisz tu, bo martwisz się o Marty’ego.
Pytanie brzmi, kto martwi się o Phyllis?
Kto opiekuje się Phyllis?
Dlaczego choć raz w życiu nie postawisz się na pierwszym miejscu?
Coś mi mówi, że nie za często masz okazję mówić o sobie.
To prawda. Nie za często.
Zapomnijmy więc o Martym. Porozmawiajmy o tobie.
Przypomnij mi, jak ma na imię twój mąż?
Daniel.
Daniel? Dobrze. Mogę mówić na niego kutas?
Możesz.
To co z tym kutasem?
No wiesz...
Opiekowałam się jego rodzicami.
Dałam mu rodzinę.
Zainwestowałam w niego wszystko, poświęcając własny interes,
a kiedy tylko osiągnął odrobinę sukcesu,
zadał się z kobietą, która dla niego pracuje.
To musi bardzo boleć.
Boli.
Mam wrażenie, że nie byłaś doceniana.
- Nie byłam. - A co z twoimi pragnieniami?
Co z twoim potencjałem?
Czy byłaś zbyt zajęta, dbając o wszystkich dookoła?
Właśnie.
Myślę, że jesteś bardzo dzielna.
Dziękuję.
I widzę, jaka jesteś silna.
Dziękuję, doktorze.
Powiedz mi, jakie miałaś relacje z ojcem.
Był dla mnie dość surowy.
Bardziej niż dla Marty’ego?
Myślałam, że o nim nie rozmawiamy.
- Tylko, jeśli ma to znaczenie. - Dobrze.
Marty był chłopcem, ulubieńcem.
Na sucho uchodziło mu... wszystko.
A jeśli chodzi o mnie...
Sama nie wiem...
Nigdy nie mogłam sprostać oczekiwaniom mojego ojca.
Czyli spędziłaś całe życie, zadowalając innych,
bo nie mogłaś zadowolić ojca.
Może.
To by się nawet zgadzało.
Jesteś bardzo spostrzegawczy.
Po prostu widzę wzorzec.
Dziękuję.
Dobre wieści są takie,
że rozpoznanie wzorca to pierwszy krok, żeby zmienić sytuację.
Nie musisz być już rodzicem swojego brata.
Nie musisz być rodzicem swoich rodziców.
Nie musisz być rodzicem kutasa. Możesz w końcu być sobą.
- Jak ci się to podoba? - Przyznaję, że bardzo.
Mamy i taty już tu nie ma,
Marty w końcu dorasta,
nie musisz więcej ulegać kaprysom kutasa
ani dowodzić swojej wartości dzięki niezliczonym fatalnym interesom.
Chwila, co takiego?
Co?
Co powiedziałeś?
Że nie musisz ulegać kaprysom kutasa
- ani... - Nie, po tym.
O interesach? Że nie musisz się nimi martwić.
- Nie mówiłam ci tego. - Ale...
Nie. Mówiłam, że zaczęłam...
Zaczęłam swój interes, ale...
- Kto ci to powiedział? - Ty.
Ja nie. Marty ci to powiedział?
Słuchaj... chodzi o to, że w końcu możesz...
Nie. Chodzi o to, że coś mi tu śmierdzi.
No weź. Zaczęliśmy robić duże postępy.
- Usiądź. - Dziękuję, doktorze.
Jestem wdzięczna za spotkanie.
I za to, że byłeś w stanie pomóc mojemu bratu.
W czym problem, Phyllis?
Bo wydaje mi się, że masz ze mną problem.
Jesteś miłym facetem i dobrym terapeutą.
Nie mam twojej inteligencji,
edukacji ani kwalifikacji,
ale mam dobrą intuicję.
I nie ufam ci, doktorze.
Więc lepiej uważaj.
Bo będę ci się przyglądać.
To wygląda świetnie. Dziękuję, że się postaraliście.
- Hej, doktorze. - Cześć, Marty.
I co myślisz?
Wygląda wspaniale.
Prawda? I to wszystko dzięki tobie.
Zrobiliśmy niezwykłe postępy.
Wielka szkoda, że to już koniec.
Przyszła do mnie twoja siostra.
- Co? - Phyllis była u mnie w gabinecie.
Nie rozumiem, co mówisz.
Phyllis?
Ta kobieta prowadzi wobec mnie osobistą wendetę.
To nieprawda.
Moja terapia była jej pomysłem, pamiętasz?
- Mówiłem ci. - Tak.
Bo chce, żebyś funkcjonował.
Bo chce cię wykorzystywać dla pieniędzy,
opieki nad dziećmi...
Kiedy w końcu się jej postawisz? Inaczej żadne z was się nie rozwinie.
Na pewno nie znajdziesz żony, jeśli ona będzie grać jej rolę.
Przykro mi, Marty.
Nie mogę tak pracować. Rezygnuję.
Nie mów tak.
Chcę cię leczyć, Marty.
- Chcę pomóc. - Pomagasz mi.
Ale nie pozwolę się tak traktować.
- Powiedziałeś „ale”. - Czasem go potrzebujemy.
Czasem „ale” wyznacza granice.
Obiecuję, że więcej nie będziesz miał z nią do czynienia.
Porozmawiam z nią. Przeżywa trudne chwile.
I chce pociągnąć cię ze sobą w dół.
Chce zatrzymać cię w czasie.
Marty, zrobiłeś wspaniałe postępy.
I jesteś na skraju czegoś cudownego.
Przykro mi, że nie możemy skończyć naszej wspólnej pracy.
Doktorze, proszę.
Baw się dobrze na premierze.
I możesz powiedzieć siostrze, że wygrała.
- Może cię mieć. - Słuchaj...
Potrzebuję cię. Nie chcę między wami wybierać.
Nie musisz. Nigdy nie stanąłbym między bratem a siostrą.
Nawet kiedy widzę, że jedno niszczy drugie.
Powodzenia, Marty.
Przepraszam. Marty normalnie się nie spóźnia.
Nie szkodzi, Phyllis.
W międzyczasie może powiesz mi, co dzisiaj robimy?
W zasadzie to muszę przelać pieniądze z konta majątkowego na osobiste,
i to szybko.
Inaczej będę musiała sprzedać dzieci Cyganom.
Chwila, co?
Tak się tylko mówi, skarbie.
- Chętnie pomogę. - Dziękuję.
Żeby dokonać przelewu, musisz wypełnić ten formularz.
Zaraz przyniosę. Podpiszesz go.
A potem Marty musi podpisać drugi.
Świetnie. Zaraz tu będzie.
Możesz tu tak nie sterczeć?
Idź do dzieci, proszę.
Przez ciebie się denerwuję. Usiądź, proszę.
Marty?
Przepraszam.
Gdzieś ty był?
A ty?
Czekałam na ciebie u prawnika.
A przedtem? Byłaś u doktora Ike’a.
Widzisz?
Powiedział ci. Prosiłam, żeby nie mówił, a on ci powiedział.
To był test i zawalił go.
Musisz zacząć traktować mnie z szacunkiem i przestać mnie podważać.
Słuchaj, Marty.
Widzę, na czym polega jego urok. Na naszej sesji był bardzo miły.
Ale nie ma żadnych granic i mu nie ufam.
Nie jesteś specjalistką w ocenie mężczyzn.
Mam już dosyć tych bzdur.
A ja mam dosyć tego, że wciąż ciągniesz mnie w dół
i próbujesz zatrzymać w czasie.
Nie bądź fiutem i odblokuj majątek, żebym uporała się z innym fiutem.
Nie zrobię tego.
- Nie mogę ci już pozwalać. - O czym ty gadasz? To moje pieniądze.
Żadne z nas się nie rozwinie,
jeśli wciąż będę ci ulegać.
- To on, prawda? - Mama i tata dali mi kontrolę.
Jeśli wciąż będę dawać ci pieniądze, nigdy się nie nauczysz.
Dlatego muszę przestać ci pozwalać.
To nie są twoje słowa.
To słowa dr. Chuja.
Nie. To ja ci mówię, że w tym momencie
ta relacja nie ma zdrowych granic.
O jakich granicach ty w ogóle mówisz?
Twój terapeuta prowadził warsztaty w twoim jebanym biurze!
To ty zadzwoniłaś do rabina, pytając o bar micwę!
- O Boże. - Traktujesz mnie jak dziecko.
O nie. Broń Boże, żebyś poczuł się jak dziecko na bar micwie.
A potem idziesz do mojego terapeuty?
Jak śmiesz pozbawiać mnie moich pieniędzy, bo tak ci kazał terapeuta?
To moja decyzja.
Jestem pewna, że tak ci się wydaje, bo on mieszka w twoim cholernym łbie.
Powiem więc coś i mam nadzieję, że obaj mnie tam usłyszycie.
Hej, Marty. Hej, Ike.
Pierdolcie się!
Cześć.
Cześć, Bonnie. Miło cię widzieć.
Ciebie też. Wszystko dobrze? Jesteś trochę blady.
Ciężki dzień.
Wsiadaj.
Dobrze.
Wiesz, jaki jestem z ciebie dumny?
Ustanowiłeś granice, sięgnąłeś dalej, i patrz, dokąd cię to doprowadziło.
Dzięki. To wiele dla mnie znaczy.
Patrz na to tło. Jest nasze.
Patrzą na nasze tło!
- Tak. - Zasłona wygląda świetnie.
Cudownie.
Nie wiem
- Czy ona ma świeczkę? - Jak go kochać
Mówiłeś im, że uniepalnienie jest minimalne, prawda?
Nie. Tylko że to specjalne zasłony na specjalny spektakl.
Na pewno będzie dobrze.
Prawda?
Naprawdę wygląda jak Jezus.
Kiedy widziałam się
Kolejna świeczka.
Tak.
Teraz są tam już trzy prawdziwe świeczki.
Tak, są już trzy.
Trochę za blisko kurtyny.
- Szkoda, że nie podchodzą bliżej. - Tak.
- Gdyby stanęli z przodu... - Byłoby lepiej.
Jeszcze tylko raz
Co...
Czy mam go zasmucić?
Ojej, ale dużo świeczek.
To nie jest wierne realiom historycznym.
Nie było wtedy świeczek.
O Boże. Co to, pochodnia?
Nigdy się tego nie spodziewałam
To ogień prawdziwy czy sceniczny?
Jaki, kurwa, ogień sceniczny?
- To jak luau. - Albo wiec KKK.
Jezus jest bardzo giętki.
Czujesz dym?
- Tak. - Ja czuję.
Czy państwo też czują dym?
Nie?
O Boże. Nie biegaj, proszę!
Chyba zaraz zwymiotuję.
Zapali się za jakieś dziesięć min...
Ktoś musi włączyć alarm.
- Tak. Zrób to. - Nie włączę alarmu.
- Idź go włącz. - Tak kocham go
- Włącz go. - Idę włączyć.
Zrobię to.
Hej, Don.
- Marty jest w domu? - Wyszedł.
- Wyszedł? - Jakiś czas temu.
Pewnie zaraz wróci. Poczekam na niego.
Pewnie, idź.
NA BAR MICWIE MARTY’EGO BYŁY TAŃCE DO UPADŁEGO
Dwie osoby pochwaliły tło.
Dwie?
O Boże, chyba śnię.
To było świetne tło.
Zdobędziesz więcej klientów.
O Boże. Alarm.
Czy to Raul Julia?
Na godzinie piątej.
Chyba tak.
Ike, jestem zmęczona. Wracamy do domu?
Do domu? To przecież premiera.
Twój mąż jest królem Broadwayu. Noc jest młoda.
To na pewno Raul Julia.
Dobrze. Wezmę taksówkę, a wy zostańcie i się zabawcie.
Zasłużyliście.
Dobrze.
- Brawo. - Dzięki, Bonnie. Dobranoc.
- Marty. - Co?
Zrób mi zdjęcie, ale tak, żeby był na nim Raul.
Krok w prawo.
O tak.
Mały kroczek.
Dobrze.
- Zrobiłeś? - Tak.
Tak?
- Idealnie. - Co za wieczór.
Widzisz, co się dzieje, gdy sięgasz dalej?
Brawo.
O nie. To wszystko dzięki tobie.
Nie, nie. Ani mi się waż uchylać.
Powinieneś być z siebie dumny. Ja jestem.
Nigdy nie będę w stanie ci się odwdzięczyć.
No co ty.
Chyba że...
Zgodziłbyś się na pracę w AFC?
No wiesz, jako etatowy konsultant?
Mówisz poważnie?
Tak. Bez ciebie by mnie tu nie było.
Zobacz, co możemy osiągnąć razem.
No... Daj mi się zastano... Dobrze.
Myślałem, że odmówisz.
Nie. Myślę, że to cudowne.
Super.
Co za wieczór.
- Robi się coraz lepszy. - Coraz lepszy.
Przysięgam, że przy barze widziałem Daniela J. Travanti.
- Posterunek przy Hill Street? - Tak.
Chodź. Cykniemy sobie fotkę.
Halo?
Cholera.
CO POWIESZ NA TAKIE PRZEKRACZANIE GRANIC?
O Boże.
- Halo. - Mówi Marty.
Coś się stało.
Ojej... Stary, jest druga rano.
- Pogadamy na kolejnej sesji. - Czekaj. Zostałem okradziony.
Przez Phyllis.
Co?
Co ukradła?
Biżuterię.
Odziedziczoną po rodzicach.
Nie wiem, ile jest warta. Prawdopodobnie...
Prawdopodobnie pół miliona.
Halo?
Spotkajmy się jutro na sesji awaryjnej.
- Żeby oszacować straty. - Nie, nie.
Nie mogę. Muszę jechać do Hamptons.
Jest tam sporo pamiątek, które Phyllis może teraz kraść.
Są też konta w Zurychu. I jeszcze...
Obligacje. O Boże.
Chyba zaraz zemdleję.
Jutro przyjedzie policja.
- Ale może być za późno. - Stój.
Musisz chronić swój majątek. Za dużo możesz stracić.
Musisz natychmiast jechać do Hamptons.
Pojadę z tobą.
Tak?
Tak.
Nie martw się. Będę przy tobie.
Dziękuję.
Nie ma jej auta. To dobry znak.
Dorastałeś tu?
To dom letniskowy.
Sprawdzę na górze.
Wszystko wygląda dobrze. Odpukać.
Muszę sprawdzić sejf.
Nie było jej tu.
Jest dobrze.
Wszystko dobrze.
Przepraszam. Mam wrażenie, że zmarnowałem twój czas.
Nie, nie.
To wspólny dom?
Parę lat temu wykupiłem część Phyllis, żeby jej pomóc, ale...
wciąż ma klucze.
Dziękuję.
- Że przyjechałeś... - Jak często tu bywasz?
Parę razy latem. Czasem zapominam. Sam nie wiem.
To kolejna rzecz po rodzicach, którą muszę się zajmować.
No tak. Jasne...
Wiesz co, Marty?
Chyba zyskałem świeże spojrzenie na twój problem.
Jesteś bogaty.
Wszystko dostałeś.
Pieniądze, interes, dom.
A ponieważ było ci łatwo, nie nauczyłeś się tym cieszyć
ani tego doceniać.
Kiedy ludzie zwąchują kasę, zmieniają się w zwierzęta.
W dzieciństwie pieniądze mogły cię chronić,
ale teraz zrobiły z ciebie cel.
Prawda jest taka,
że ludzie cię wykorzystują.
A ty im na to pozwalasz.
Phyllis.
Deborah też.
Ale co mogę z tym zrobić?
Nie musisz nic z tym robić,
bo ja się tobą zaopiekuję.
Zaopiekuję się wszystkim.
Dziękuję.
Nie ma za co, Marty.
Nie ma za co.
To dopiero początek.
Napisy: Marzena Falkowska