Niech drzwi otworem stoją szeroko
Niech czekają, aż znajdziesz się obok
Przejdę przez nie Razem z panną młodą
Zapraszamy bohatera bar micwy na scenę.
- Gdzie on jest? - Nie wiem.
Marty, to ja. Wiem, że tu jesteś.
Wyjdź, proszę.
Nie. Brzuch mnie boli.
Skończ to, co robisz, i wracajmy.
- Przegapiłeś horę. - No i co?
Za dużo ludzi na mnie patrzy.
Widziałeś tę górę prezentów?
Mógłbyś założyć sklep z piórami wiecznymi.
Może zapalimy świeczki, zjemy trochę ciasta,
zatańczymy z babcią Flo i się zmyjemy?
Będę z tobą przez cały czas. Obiecuję.
Świetnie. No chodź tutaj.
Dobra. Proszę o uśmiech.
Psychiatra u boku
NA PODSTAWIE PODCASTU
Joel, guma.
KINO
Miałeś ją wcześniej czy znalazłeś pod fotelem?
- Chodź. - Mamusia!
- Cześć, mamo. - Cześć.
- Jak film? - Dobrze.
Pan przebrał się za panią i inny pan go pocałował.
- Super. - Fajny był.
- Bardzo. - Tak.
Jak minął ci dzień?
Pojechałam do centrum i dostałam mandat.
Przez 20 minut kłóciłam się z gliną. Było jak w niebie.
Nieprzerywana niczym rozmowa z dorosłym.
Fantastyczna sprawa.
Słuchaj, muszę lecieć.
Jedli obiad?
Jasne. Cukierki i żelki.
- Marty. - Lecę.
Czekaj. Musimy zaplanować twoje urodziny.
- Wiesz, że nie lubię zamieszania. - To nie musi być nic dużego.
Przyjdź wcześnie, żeby dzieci mogły uczestniczyć. Usmażę kotleciki.
Włączy się alarm pożarowy.
Dopilnuję, żeby nikt nie bawił się dobrze.
- Dobrze? - Super. W porządku, przyjdę.
Dokąd w ogóle idziesz? Masz r-a-n-d-k-ę?
- Nie, nie. - Nie?
Nie. Mam wizytę u dr. Herschkopfa.
- Kolejną? - Tak.
Marty, to... Bardzo się cieszę.
To się sprawdza?
Chyba. Nie wiem.
Chce, żebym mówił o swoich uczuciach, a ja czuję, że nie mam na to ochoty.
Marty.
No proszę.
Mów o tym, co cię martwi.
- Dobrze? - Tak.
Jestem z ciebie dumna.
- Dzięki za dzisiaj. - Pa.
- Muszę iść. - Kocham cię i jestem dumna.
- Pa. - Pa, wujku.
Phyllis zawsze była silna.
Ale w ostatnim roku
przeszła bardzo wiele.
Śmierć taty była dla niej dużym ciosem, a potem...
Rozwodzi się. Współczuję jej.
Ja też.
Ale to nie jest jej sesja...
tylko twoja.
Przepraszam. Dopiero się tego uczę.
Swoją drogą, ekstra koszula.
Czy to Ralph Lauren?
Lifshitz. Tak się nazywa naprawdę.
Ralph Lifshitz.
No nie. Nie miałem o tym pojęcia.
Trochę go znam.
Mamy wspólną fotkę z eventu. Miły facet. Jego ciuchy są ponadczasowe.
To prawda.
Ale Marty, znowu bardzo skutecznie zmieniłeś temat.
No już.
Skup się.
Jestem ciekawy, jak śmierć ojca wpłynęła na ciebie.
Na mnie?
Wszystko gra.
Gra?
Straciłeś tatę, Marty.
Masz prawo czuć, że nie wszystko gra.
No tak.
Chyba nie wszystko.
Wiesz, jaką moc i wolność możesz zyskać,
pozwalając sobie poczuć jakąś emocję i nazywając ją po imieniu?
Brakuje mi go.
Oczywiście.
Kiedy myślę o tym, że go nie ma, czuję się...
nie za dobrze.
Nie powinniśmy wstydzić się bólu, Marty.
Dlaczego ci go brakuje?
Był moim tatą.
To znaczy, że byłeś dzieckiem.
Fajnie jest nim być.
Nie masz odpowiedzialności.
- Nie podejmujesz decyzji. - Tak.
Ale pora, żebyś był mężczyzną, a to coś strasznego.
Tak.
To dlatego, że ojcowie są dla nas wzorcem męskości.
Kiedy ich tracimy,
czujemy, jakbyśmy razem z nimi tracili ten wzorzec.
Tak. Dokładnie o to chodzi. Właśnie o to.
Powiedz mi o tym więcej.
No tak. Ponieważ go już nie ma,
mam wrażenie, że każdy oczekuje, że zajmę jego miejsce.
Ale...
Ale boisz się, że traktują cię jak chłopca,
bo wciąż sam siebie tak traktujesz.
Miałeś właśnie coś, co psychoanalitycy nazywają objawieniem.
O Jezu.
Skończył nam się czas.
Wolałbym nie kończyć akurat wtedy, kiedy do czegoś dochodzimy,
ale doktorek musi coś zjeść.
Wiesz co?
Zwykle kupuję coś sobie w barze,
ale jeśli chcesz pójść ze mną i to dokończyć,
nie ma sprawy.
- Naprawdę? - Tak.
Będziesz musiał zapłacić za czas.
- Ale tak. - Nie, nie.
W porządku.
Mnie to pasuje, jeśli nie masz nic przeciwko.
BUFET I KANAPKI
- Kończysz 40 lat. - Tak.
- Co planujesz na urodziny? - Mówisz jak Phyllis.
Nic. Nie lubię imprez.
Nie są w moim stylu.
Ale bar micwę pewnie miałeś.
Tak, ale większość przegapiłem.
Siedziałem w łazience. Mam problemy z trawieniem.
Czasem moje wnętrzności się zaplątują.
- Jak kabel od telefonu. - Aha.
Przegapiłem nawet horę. To był okropny dzień.
Doktor.
- Spróbuj kurczaka. Jest najlepszy. - Wygląda na ostrego. Mój brzuch.
Twoja strata.
Ale wydaje mi się,
że ogólnie tracisz wiele okazji, prawda?
Myślisz, że celem życia jest unikanie bólu?
Celem życia jest życie.
Ból to tylko cena wstępu, przyjacielu.
To na co masz ochotę?
No tak. Poproszę...
Życzyłbym sobie, żeby przyrządził mi pan...
No dobrze. Kanapkę z białego chleba z indykiem.
Bez sosu i z jednym listkiem sałaty.
Nie, nie. Coś innego.
Może pieczeń wołową? Kajzerkę z pieczenią?
Co myślisz?
Że powinieneś wziąć odpowiedzialność i podjąć decyzję.
Wybierz kanapkę, dobrze?
Pierwszą, która przyjdzie ci do głowy. No wybieraj. Cokolwiek.
- Nie myśl. - Indyk!
Już. Proszę bardzo. Gotowe.
Nijaka kanapka z indykiem.
Jest dla mnie oczywiste, że jako jedynego, ukochanego syna
traktowano cię jak dziecko i nie musiałeś dorastać.
To cię zablokowało.
Masz rację. Całkowitą.
Ale dość tego. Przejmij stery swojego życia.
Pokaż pracownikom i światu, kto jest szefem.
Bądź władcą własnego królestwa.
Co oglądasz?
Mam nowego klienta.
Przypomniał mi o czymś, o czym nie myślałem od bardzo dawna.
- Patrz na tego chłopca. - O rany.
To twoja bar micwa? Byłeś śliczny.
Śliczny?
Patrz, jak żałośnie wyglądam.
- Ten tani garnitur. - To przypinany krawat?
Nie każdy miał bogatą rodzinę.
Nie o to chodzi. Zapomniałam tylko, że takie były.
Chciałem, żeby to było ważne wydarzenie.
Ale nie było.
Nawet nie miałem imprezy.
Gdzie znalazłeś te zdjęcia?
W szafie w przedpokoju.
Chyba nigdy wcześniej ich nie oglądałem.
Myślę, że wyglądasz uroczo.
Przestań.
Przykro mi, że twoi rodzice tego dla ciebie nie zrobili.
Nie szkodzi.
Nie było ich stać.
Poza tym nawet by nie umieli.
Ja bym chciała coś dla ciebie zrobić.
Naprawdę?
Naprawdę.
Chyba śmierdzę kimchi.
No tak.
Nowe szmatki.
No tak. To Lifshitz.
- Tak się nazywa naprawdę. - Bardzo eleganckie.
Możecie się tu zebrać?
Teraz. Proszę.
Moim zadaniem jest pomagać wam, moim współpracownikom,
w spełnianiu obowiązków zawodowych.
W tym celu
ustanawiam ogólne zasady,
które pozwolą całemu zespołowi pracować z optymalną...
wydajnością.
Praca zaczyna się równo o 9.00.
Dobrze. Świetnie.
Koniec zebrań wokół kserokopiarki,
żeby porozmawiać o Falcon Crest.
Przerwa obiadowa trwa 36 minut. Przepraszam, 30 minut.
Moje zero wygląda jak sześć. Dlatego źle to odczytałem.
- Przepraszam. Chaos w domu. - Hej, Phyllis.
Nie wiedziałam, że jest zebranie.
A coś by to zmieniło?
Słucham?
Nie powinnaś być punktualna z zasady?
Skoro już musisz wiedzieć,
Joel umył włosy pianką do golenia,
więc wygląda jak Telly, kurwa, Savalas.
Proszę, nie truj mi dupy z powodu pół godziny.
Co w niego wstąpiło? Jezu.
Piękny początek dnia.
- Jezu. - Czekamy na Phyllis.
Odkładam torebkę. Dziękuję.
- Niech usiądzie. - Okaż współczucie.
Mój syn jest łysy.
To może trzymaj piankę do golenia z dala od dzieci.
- Zejdź ze mnie! - Czekamy na ciebie.
Widziałaś Falcon Crest?
Nie wytrzymam.
Wzruszające.
Muszę trochę potruć ci dupę, dobrze?
Próbuję ustanowić ogólne zasady.
W porządku.
Proszę.
Najważniejsza jest taka...
Przepraszam.
Najważniejsza jest taka, że w pracy
pra...
W pracy pracujemy.
Jasne? To znaczy, że nie prowadzimy osobistych rozmów.
- I nie plotkujemy przez telefon. - Marty, dzwoni dr Herschkopf.
Tak?
Dobrze. Z formalnego punktu widzenia
ma to chyba związek z pracą.
Mówił, że to sprawa osobista.
Lepiej go poproś, żeby zadzwonił później.
No tak. Dobrze.
W tym przypadku, w ramach osobistego przywileju,
wspomniane ograniczenia mnie nie dotyczą,
ponieważ z formalnego punktu widzenia te zasady wchodzą w życie
dopiero po zakończeniu tego zebrania.
Niniejszym więc je kończę.
Nie. Zawieszam.
Szach mat.
Leroy.
Nigdy nie lekceważ pionka, stary.
A oto i on. Hej!
- Leroy, możesz... Dzięki. - Jasne.
Siadaj.
Dobrze.
- Dzięki, że jesteś. - Pewnie.
- Mam nadzieję, że nie przeszkodziłem. - Ależ skąd.
Wszystko dobrze?
Wprost świetnie.
Myślałem o tobie, Marty.
Myślałeś o mnie?
Zbliżają się twoje urodziny i mam dla ciebie ekstra pomysł.
Chcesz zrobić krok naprzód i stać się nowym człowiekiem.
Zacząć nowy rozdział, tak?
Myślę, że powinieneś upamiętnić ten ważny moment.
Myślę, że powinieneś mieć drugą bar micwę.
- Co? - Kontynuację.
Rewanż.
Rocky wrócił na ring.
Ty wrócisz na bimę.
- Sam nie wiem. - Pomyśl o tym.
Pierwsza wciąż cię dręczy.
Część ciebie nadal siedzi w toalecie ze skręconymi jelitami.
To może być druga szansa.
Powtórz to. To idealny sposób, żeby uczcić czterdziestkę.
Interesujące.
- Jesteś na nie. - Skąd.
Sam pomyśl. To by był prawdziwy rytuał inicjacyjny.
Sposób na ogłoszenie nowego człowieka. Nowego ciebie.
Mówię ci, że to świetny pomysł.
Nie myśl, że jestem niewdzięczny, ale mogę się zastanowić?
Oczywiście. Nie będę cię zmuszał.
Twój wybór.
Muszę już iść.
Widzimy się na sesji.
Miłego dnia, Marty.
Daj mi znać, co postanowisz.
- Hej, dzięki. - Wiedziałam, że przyjdziesz.
- Słucham? - To nie było w twoim stylu.
O co ci chodzi?
Wiem, że przyszedłeś przeprosić.
Za co?
Za to, że byłeś dla mnie niegrzeczny przy całym biurze.
Przykro mi, że tak to odebrałaś,
ale robię krok naprzód.
Próbuję rządzić moim królestwem.
Twoim królestwem? Rozumiem.
Tak.
Wygląda na to, że ta terapia naprawdę działa, co?
- Tak. Zdecydowanie. - Dobrze.
Dr Ike ma pewien pomysł.
- Tak go teraz nazywasz? Dr Ike? - Tak.
Na początku ten pomysł wydawał mi się dziwny, ale posłuchaj.
Dr Ike myśli, że na 40. urodziny...
powinienem mieć bar micwę.
- Miałeś już bar micwę. - Tak.
Drugą.
Co było nie tak z pierwszą?
Była okropna, pamiętasz?
Poszarpałem swoją haftarę,
schowałem się w łazience.
Ale rodzice byli z ciebie dumni.
To było dla nich bardzo ważne.
Wiem, ale...
No...
Ten doktor jest chyba trochę nietypowy, co?
Tak, chyba tak.
Ale wiesz co? Bardzo mu na mnie zależy.
Wszystko, co o mnie powiedział, to prawda. Naprawdę mnie dostrzega.
Rozumie mnie i terapia działa.
Wiem, że to tylko słowa, uczucia i takie tam,
ale kiedy wypowie się je na głos, to faktycznie dają moc.
Wyzwalają.
Przynoszą ulgę.
Rozumiesz?
Czuję i robię rzeczy, których nigdy bym...
Jego rady dla mnie są bezbłędne
i jeśli uważa, że powinienem to zrobić, to może powinienem.
Marty.
Bardzo się cieszę.
Naprawdę.
Ale nie musisz...
Nie musisz się z niczym śpieszyć.
Dlaczego? To ekscytujące. Jestem na to gotowy. Naprawdę.
Marty.
Czy to przez to, że kończysz czterdziestkę?
Nie.
Kryzys wieku średniego można przeżyć inaczej.
Na przykład kupić corvettę.
Albo puknąć prostytutkę. Nie będę cię osądzać.
Czuję się dobrze.
Nie cieszysz się?
Oczywiście, że się cieszę.
Od dawna nie myślałem tak trzeźwo.
Może być fajnie.
Zrobimy to razem, dobrze?
Jako rodzina.
Ale zrobiliśmy to już jako rodzina,
kiedy miałeś 13 lat.
Tym razem będzie inaczej.
Tym razem będzie lepiej.
Zaufaj mi, Miriam.
Nie jedź na Florydę. Postaw na swoim. Twoja matka musi się z tym pogodzić.
Dobrze. Dziękuję.
Dzień dobry.
Już jesteś.
Zastanowiłem się i chcę to zrobić.
To świetnie.
Naprawdę myślę, że to może być dla mnie dobre.
Moja siostra ma inne zdanie, ale z czasem się przekona.
Tyle że urodziny mam za trzy tygodnie i nie wiem, czy moja synagoga ma miejsce.
Nie martw się. Rozmawiałem już w mojej.
- Naprawdę? - Tak.
Miałem przeczucie, że się zdecydujesz.
Jestem blisko z rabinem.
Pomogłem mu parę lat temu w trudnym okresie.
Chętnie nam pomoże.
Ma już jeden zapis na ten dzień, więc możesz dołączyć.
O rany. Nie wiem, co powiedzieć.
Że weźmiesz się do roboty i dasz czadu.
Zaproszę paru znajomych, żeby wypełnić salę.
Rabinie.
Cześć, Phyllis.
Możemy chwilę porozmawiać?
Pewnie, wejdź.
Właśnie szłam na zebranie kobiet
i chciałam na chwilkę cię porwać.
Dobrze cię widzieć.
Chciałam posuszyć ci głowę o tę całą bar micwę.
Chcę poznać twoje zdanie,
bo ja myślę, że to umniejsza pamięć o moich rodzicach.
Jaką bar micwę?
Marty’ego.
- Twojego brata? - Tak.
Chodzi o ten szalony pomysł na jego 40. urodziny.
Przepraszam, ale nie mam pojęcia, o czym mówisz.
- Zaczynaj. - Pierwsze słyszę.
Opowiedz.
Wierni.
Dobrze, Marty. Spróbuj.
Przepraszam.
Poprawimy to.
Bardzo dobrze.
Emily, twoja kolej.
Jak idzie?
Bardzo dobrze. Marty ciężko pracuje.
No myślę. Nie zawstydź mnie.
Przyjdzie dużo osób.
Postaram się.
Dopinam wszystko na ostatni guzik.
Nie dostałem jeszcze kolejności alij.
Mógłbyś mi ją przesłać?
- Pewnie. - Dobrze.
Sprawdzę elektryczność w sali.
Będziemy mieć na imprezie świetnego DJ-a.
O ile oczywiście zgodzisz się pokryć koszty.
Dam, ile trzeba.
Super. Dobra, to na razie.
Poczekaj chwilę.
Dobrze wam idzie. Poćwiczcie razem.
Dzwonił do mnie rabin Goldberg z synagogi w Madison.
- Pytał o ciebie. - O mnie?
W imieniu Phyllis Shapiro.
Znasz ją?
- Nie. - To chyba siostra Marty’ego.
O co pytała?
O ciebie. O twoją reputację tutaj.
O to, czy robiłeś już bar micwę dla pacjenta.
Nie wiedziałem, że Marty nim jest.
Myślałem, że to twój przyjaciel.
Tak, Marty jest moim pacjentem.
To, co dla niego robimy, co ty dla niego robisz,
to „terapeutyczna micwa”.
Tego człowieka przez całe życie blokowały jego 13. urodziny.
Ilu będziesz miała gości?
Dużo. Jakieś...
Znasz dokładną liczbę?
Chyba około setki.
A ty?
No tak. To znaczy... zobaczymy.
- Dużo osób jest zajętych. - No tak.
...jest ze mną.
Bóg go kocha.
Sam ci to powiedział?
Dobrze. To teraz...
Marty.
- Hej. - Masz chwilę?
Pewnie. Co tam?
Usiądź.
Dobrze.
Twoja siostra to Phyllis, prawda? Phyllis Shapiro?
Tak, a co?
Jaką jest osobą?
Wspominałeś, że miała ostatnio trudny okres,
ale czy ma jakiś ukryty cel?
Nie rozumiem.
Chorowała psychicznie?
Leczyła się na zaburzenia równowagi chemicznej?
- Coś w tym stylu? - Nie.
Próbuję wyczuć, kim jest, zanim włączy mi się alarm.
Mój psychiatryczny radar miga.
Dlaczego? O co ci chodzi?
Wygląda na to, że o mnie rozpytuje.
Zadzwoniła do synagogi, by dowiedzieć się, czy jestem godny zaufania.
- Co? - Ja, dr Isaac Herschkopf,
członek rady wyższej szkoły medycznej.
O Boże, nie wiem, co powiedzieć.
Wszyscy lekarze przysięgają, żeby po pierwsze nie szkodzić.
Traktuję tę przysięgę bardzo poważnie.
Kiedy więc ktoś podważa moje dobre imię, to boli.
- Naprawdę boli. - Tak mi przykro.
Moja reputacja jest dla mnie wszystkim. Ciężko na nią pracowałem.
- Każdy powie, że jest niezbita. - Wiem.
Jesteś w swoim fachu najlepszy.
Martwię się, Marty,
że twoja siostra nie chce twojego dobra.
Ale to ona zasugerowała mi terapię.
Wiem, ale czy naprawdę chce, żebyś się zmienił,
czy wolałaby zatrzymać cię w czasie?
Tacy ludzie nie są gotowi, żeby nad sobą pracować.
Kiedy więc widzą, że się rozwijamy, czują się zagrożeni.
- Ale ona chce mojego dobra. - To czemu je sabotuje?
Najwyższą wartością dla mnie jest zaufanie.
Nie może być inaczej.
Bez zaufania jestem nikim. Bez zaufania nie mamy niczego.
Ufam ci. Całkowicie.
Porozmawiam z nią.
Obiecuję.
Daj spokój, Daniel.
Nie opowiadaj mi o swoim...
Musimy pogadać.
- Co ty wyprawiasz? - Już.
Jeśli chcesz mnie pouczać o tym, że w pracy się pracuje,
nie chcę tego...
- Nie teraz. - Dzwoniłaś do jego rabina?
- Co? - Dr. Ike’a.
Dzwoniłaś do jego rabina. Czemu za nim węszysz?
To dlatego się wkurzasz?
Nie węszę, Marty. Dbam o ciebie.
Postawiłaś mnie w trudnej sytuacji. Jest bardzo zły.
On mnie nie obchodzi. Ty mnie obchodzisz.
Tak? Naprawdę?
Jestem twoją siostrą. Taka jest moja rola.
Zatrzymaj się na chwilę, Marty.
„Biegnij ku światłu, Carol Anne”.
Gadasz jak obłąkany.
Naprawdę nie uważasz, że taka sugestia terapeuty jest dziwna?
Próbuje mi pomóc.
Ale przekracza granicę.
Według kogo? Ciebie?
Powiem ci, co myślę.
Widzisz, że się zmieniam, i czujesz się przez to zagrożona.
Ty tak myślisz? Czy on?
Sama chciałaś, żebym to zrobił.
Chciałam, żebyś z kimś porozmawiał, a nie odtwarzał swoje 13. urodziny.
Zamierzam to zrobić. Jasne?
Jasne.
Jak chcesz, Marty.
Jeśli tego nie popierasz, nie przychodź.
A teraz naprawdę masz 13 lat.
Jeśli w to nie wierzysz, nie chcę cię tam.
- Mam cię okłamywać? - Nie.
Nie wierzę w to. To idiotyczne.
- Idiotyczne? - Tak.
- W porządku. - No.
No to nie przychodź.
Nawet jeśli zmienisz zdanie, to nie przychodź.
Marty.
Niech ci będzie!
To wyjątkowy dzień.
Witam na naszej bar i bat micwie
wszystkich członków rodziny i przyjaciół, którzy będą świadkami,
jak Emily rozpoczyna dorosłe życie we wspólnocie żydowskiej.
Jest też Marty.
Marty, który będzie nadal je wiódł.
Pierwsza alija.
Brawo!
Mazeł.
Mazeł tow.
Mazeł tow. Zabawmy się.
NA BAR MICWIE MARTY’EGO BYŁY TAŃCE DO UPADŁEGO
Jakieś słowa dla bohatera bar micwy?
No... to ja jestem bohaterem bar micwy,
- ale gdybym miał coś... - Przepraszam.
Hej, mazeł tow.
Phyllis.
Przepraszam, Marty?
Jestem Bonnie, żona Ike’a.
Bonnie! Ojej. Cześć.
- Cześć. - Witaj.
Widziałam, że stoisz sam. Ja też nie przepadam za imprezami.
Bardzo miło mi cię poznać.
Twój mąż to wspaniały człowiek.
Jest wspaniały, to prawda.
Choć niekoniecznie wspaniale tańczy.
Ostatni raz tak dobrze się bawił na naszym weselu.
Wygląda na szczęśliwego. Ma sporo przyjaciół.
Tak.
Już czas!
Hawa nagila, hawa nagila
Hawa nagila wenismecha
Hawa nagila, hawa nagila
Idź tam, Marty!
Marty?
Hawa neranena, hawa neranena
Marty, co się dzieje?
Muszę iść do łazienki.
- Wszyscy na ciebie czekamy. - Wiem...
muszę tylko...
Brzuch mnie boli.
Marty.
No już. Najtrudniejsze za tobą.
- Teraz czas na zabawę. - Wiem, tylko...
Marty. Nawet nie wiem, czy to prawdziwy problem.
Prawdziwy. Mam ostry nawrót choroby.
Znam cię od paru tygodni
i nic nie wskazuje na to, że masz problemy trawienne.
Pozwól, że uwolnię cię od kłamstwa, które wszyscy, w tym twoja siostra i ty,
powtarzają od 30 lat.
Nic ci nie jest.
Chłopcy mają problemy z trawieniem.
Prawdziwi faceci srają.
No chodź.
Już czas.
No cóż...
Wujek żałuje,
że nie może tu dzisiaj być.
Bardzo żałuje.
Ale tym właśnie jest rodzina.
Zbiorem ludzi, którym jesteśmy winni przeprosiny.
Czasem ludzie, których kochamy, robią rzeczy, które nam się nie podobają.
Czasem zachowują się jak jebane dupki.
Przepraszam.
No to jedzmy.
Raz, dwa, trzy.
Napisy: Marzena Falkowska