Pastikan ambang pintu terbuka luas
Sebelum kita perlahan-lahan tiba Saling bergandingan
Aku tiba di ambang pintu itu Bersama isteriku
BROOKLYN DODGERS TAHNIAH MARTY
Bolehkah budak yang diraikan sertai kami di atas pentas?
- Mana dia? - Entahlah.
Marty. Marty, ini saya. Saya tahu awak ada dalam tandas.
Tolonglah keluar.
Tak nak. Perut saya sakit.
Cepatlah buang air besar dan masuk semula.
- Awak terlepas tarian hora. - Saya tak kisah.
Ramai sangat orang. Mereka semua pandang saya.
Awak nampak timbunan hadiah?
Awak boleh buka kedai pen founten jika awak bertahan sejam lagi.
Apa kata kita nyalakan lilin, makan kek,
menari bersama Nenek Flo dan balik?
Saya akan teman awak sepanjang masa. Saya janji.
Bagus. Mari sini. Ayuh.
Baiklah. Senyum, semua.
BERDASARKAN AUDIO SIAR OLEH WONDERY DAN BLOOMBERG
Joel, gula-gula getah itu.
PANGGUNG WAYANG LINCOLN SQUARE
Memang milik kamu atau kamu terjumpa di bawah tempat duduk?
- Jangan begitu, Joel.
- Hai, mak. - Hai, semua.
- Bagaimana filem tadi? - Seronok.
Lelaki itu berpakaian seperti wanita, kemudian lelaki lain menciumnya.
- Hebat. - Ia menyeronokkan.
- Sangat menyeronokkan. - Ya.
Bagaimana tengah hari awak?
Saya memandu ke Midtown, disaman,
bertengkar dengan polis trafik selama 20 minit. Sangat menyeronokkan.
Perbualan tanpa gangguan bersama orang dewasa.
Memang hebat.
Okey. Dengar, saya perlu pergi.
Mereka dah makan tengah hari?
Sudah. Coklat Sno-Caps dan jujub.
- Marty. - Saya perlu pergi.
Sekejap. Kita perlu rancang majlis hari lahir awak.
- Tidak. Awak tahu saya tak suka. - Kita tak perlu buat besar-besaran.
Datang awal supaya anak-anak dapat sertai.
Saya akan panggang daging kambing.
Penggera kebakaran akan berbunyi.
Saya janji saya akan pastikan tiada siapa berseronok.
- Okey? - Bagus. Okey, saya akan datang.
Hei, awak nak ke mana? Ada janji temu?
- Bukan. - Bukan?
Bukan. Saya nak jumpa Dr. Herschkopf.
- Sekali lagi? - Ya.
Marty, seronoknya saya.
Ia berkesan?
- Mungkin. Saya tak tahu. - Okey.
Dia mahu saya ceritakan tentang perasaan saya,
tapi saya tak mahu bercerita tentangnya.
Marty.
Tengoklah diri awak.
Ceritakan tentang kerisauan awak.
- Okey? - Ya.
- Saya bangga dengan awak. - Baiklah.
- Terima kasih untuk hari ini. - Selamat tinggal. Okey.
- Saya pergi dulu. Selamat tinggal. - Sayang awak. Saya bangga dengan awak.
- Selamat tinggal. - Selamat tinggal, Pak Cik Marty.
Phyllis seorang yang tabah.
Tapi sejak kebelakangan ini...
Dia melalui pelbagai kesukaran.
Dia amat bersedih atas kematian bapa kami, kemudian...
Dia bercerai. Saya bersimpati padanya.
Saya juga.
Tapi ini bukan sesi dia.
Ini sesi awak.
Maaf. Saya masih belum biasa dengan terapi.
Saya suka baju awak.
Adakah jenama Ralph Lauren?
Lifshitz. Itu nama sebenarnya.
Ralph Lifshitz.
Tak mungkin. Saya tak tahu pula.
Saya kenal dia tapi tak rapat.
Saya bergambar dengan dia di majlis UJA. Dia baik. Rekaannya tak lapuk.
Memang betul.
Tapi Marty, awak berjaya tukar topik sekali lagi.
Tolonglah.
Fokus.
Saya nak tahu, adakah kematian bapa awak beri kesan kepada awak?
Saya?
Saya okey.
Okey?
Bapa awak meninggal dunia, Marty.
Awak berhak berasa sedih tentangnya.
Ya.
Mungkin saya tak okey.
Awak tahu betapa hebat dan leganya
apabila awak benarkan diri awak merasai dan memahami perasaan itu?
Saya rindu dia.
Saya tahu.
Apabila saya terfikir yang dia dah tiada, saya rasa...
tak okey.
Merasa sedih bukan sesuatu yang memalukan, Marty.
Kenapa awak rindu dia?
Dia bapa saya.
Maksudnya, awak anaknya.
Seronok menjadi kanak-kanak.
Awak tak perlu galas tanggungjawab.
- Buat keputusan. - Ya.
Tapi sekarang, awak perlu jadi lelaki dewasa dan ia menakutkan.
Ya.
Sebab bapa kita tunjukkan contoh tentang maksud menjadi lelaki dewasa.
Apabila kita kehilangan mereka,
kita turut kehilangan contoh lelaki dewasa.
Ya. Itulah yang saya rasa. Betul.
Ceritakan lebih lanjut tentang perasaan itu.
Ya. Memandangkan dia dah tiada,
saya rasa semua orang mengharapkan saya gantikan tempatnya.
Tapi...
Tapi awak takut mereka masih anggap awak budak
sebab awak masih anggap diri awak begitu.
Awak baru saja alami sesuatu yang pakar psikologi gelar sebagai kesedaran.
Oh, Tuhan.
Masa dah tamat.
Saya tak suka tamatkan sesi ketika ada perkembangan,
tapi, doktor baik ini perlu makan.
Sebenarnya...
biasanya saya cuma beli sesuatu di kedai,
tapi jika awak nak ikut dan selesaikan sesi kita,
saya tak kisah.
- Betulkah? - Ya.
Saya perlu kenakan bayaran untuk sesi itu.
- Kalau awak tak kisah. - Tidak.
Tak mengapa.
Saya okey, asalkan awak tak kisah.
BUFET KOREA & SANDWIC
- Umur awak hampir 40 tahun. - Ya.
- Apa awak akan buat sempena hari lahir? - Awak macam Phyllis.
Tiada apa-apa. Saya tak suka parti.
Saya tak suka keraian.
Awak pernah adakan bar mitzvah, bukan?
Ya, tapi saya terlepas sebahagian majlis.
Saya di tandas sebab sakit perut.
Kadangkala, usus saya seperti berbelit
- macam wayar telefon. - Begitu rupanya.
Saya juga terlepas tarian hora. Hari itu memang teruk.
Doktor.
Cubalah ayam di sini. Sangat sedap.
Nampak pedas. Perut saya.
Rugilah, Marty.
Tapi,
saya yakin awak terlepas banyak perkara, bukan?
Awak rasa matlamat kehidupan ialah mengelak daripada disakiti?
Matlamat kehidupan ialah menjalani kehidupan.
Sebahagian daripada kehidupan adalah rasa disakiti.
Jadi, apa awak mahu?
Okey.
Ya. Saya mahu...
Saya berharap awak dapat buatkan... Ya.
Saya mahu ayam belanda dengan roti putih.
Tanpa sos, dengan sehelai daun salad.
Tidak. Saya mahu...
Saya nak daging panggang. Daging panggang dengan roti kaiser?
Apa pendapat awak?
Saya rasa awak patut galas tanggungjawab
dan buat keputusan.
Pilih sandwic, okey?
Ayuh. Sebut apa saja.
Pilih. Apa pilihan awak? Apa-apa saja.
- Jangan fikir. - Ayam belanda!
Begitulah. Bagus. Selesai.
Sandwic ayam belanda yang hambar.
Marty, saya sedar sebagai satu-satunya anak lelaki kesayangan,
awak sentiasa dimanjakan. Awak tak dapat jadi dewasa.
Ia membantutkan awak.
Betul kata awak. Sangat betul.
Tapi tidak lagi. Kawal hidup awak.
Tunjukkan kepada pekerja awak dan semua orang awaklah ketua.
Jadi pemimpin kehidupan awak.
Apa yang awak tengok?
Saya ada klien baharu.
Dia mengingatkan saya kepada sesuatu hari ini yang dah lama saya lupakan.
- Tengok budak ini. - Oh, Tuhan.
Ini bar mitzvah awak? Comelnya awak.
Comel?
Saya nampak tak selesa.
- Itu sut murah. - Adakah itu tali leher bersepit?
Bukan semua orang anak orang kaya.
Bukan itu maksud saya. Saya terlupa tali leher begitu wujud.
Saya mahukan majlis besar-besaran.
Tapi ia majlis kecil-kecilan.
Parti pun tak dapat.
Dari mana awak jumpa semua gambar ini?
Saya cari dalam almari koridor.
Dah lama saya tak tengok gambar ini.
Saya rasa awak nampak comel.
Sudahlah.
Saya bersimpati sebab ibu bapa awak tak buat awak rasa istimewa.
Tak mengapa.
Mereka tak mampu.
Sebenarnya, mereka tak tahu caranya.
Saya nak buat awak rasa istimewa.
Betulkah?
Ya.
Nafas saya berbau kimchi.
Ya.
Awak pakai baju baharu.
Oh, ya. Ia jenama Lifshitz.
- Itu nama sebenarnya. - Sangat kacak.
Boleh semua orang berkumpul?
Sekarang. Boleh?
Tanggungjawab saya ialah memimpin kamu, pekerja saya,
mencapai hasil yang menguntungkan dengan objektif tempat kerja.
Untuk mencapainya,
saya menetapkan beberapa peraturan
yang akan membantu setiap kumpulan mencapai prestasi yang...
optimum.
Waktu mula kerja ialah tepat pukul 9:00 pagi.
Ya. Bagus.
Dilarang berkumpul di mesin fotostat
untuk berbual tentang Falcon Crest.
Makan tengah hari selama 36 minit. Maaf, 30 minit.
Nombor sifar saya nampak macam enam. Saya tersalah baca.
- Maaf. Kekalutan di rumah. - Phyllis, selamat pagi.
Saya tak tahu pula ada mesyuarat kakitangan.
Ada perbezaankah?
Apa?
Bukankah awak patut datang awal?
Sebenarnya,
Joel syampu rambutnya pagi tadi menggunakan krim pencukur bulu.
Anak lapan tahun saya kelihatan seperti Telly Savalas.
Jangan marah saya sebab lewat setengah jam saja, terima kasih.
Apa masalah dia? Oh, Tuhan.
Permulaan hari yang teruk.
- Oh, Tuhan. - Kita tunggu Phyllis.
Saya cuma letak beg, terima kasih.
- Cepat cari tempat duduk. - Bertimbang rasalah, Marty.
Anak lelaki saya botak.
Awak patut simpan krim pencukur bulu di dalam almari kalis budak.
- Jangan kritik saya, Marty. - Kami menunggu, Phyllis.
- Awak tonton Falcon Crest malam tadi? - Saya...
- Amat mendebarkan. - Phyllis!
- Amat menyentuh... - Saya...
Saya terpaksa marah awak sedikit, okey?
Saya sedang jelaskan tentang peraturan.
Okey.
Tolonglah.
Peraturan paling penting ialah...
Maafkan saya.
Peraturan paling penting di tempat kerja,
Kita...
Di tempat kerja, kita bekerja.
Okey? Maksudnya, jangan berbual hal peribadi.
Jangan berbual kosong dalam telefon.
Marty, Dr. Herschkopf di talian.
Betulkah?
Okey. Secara teknikalnya, itu...
Ia berkaitan kerja.
Katanya ia hal peribadi.
Awak patut suruh dia hubungi awak semula nanti.
Betul. Okey.
Untuk kejadian ini, disebabkan kelebihan peribadi,
saya dikecualikan daripada semua peraturan yang dinyatakan tadi
kerana secara teknikalnya, semua peraturan itu takkan berkuat kuasa
selagi mesyuarat ini belum selesai.
Jadi dengan itu, mesyuarat selesai.
Bukan. Mesyuarat dihentikan sebentar.
Mengemat.
Leroy.
Jangan pandang rendah pada bidak.
Itu pun dia. Hei!
- Leroy. Awak boleh... Terima kasih. - Saya tak kisah.
Duduklah.
Baiklah.
- Terima kasih sebab datang. - Ya.
- Saya harap saya tak mengganggu. - Tidak. Tak mengapa.
Semuanya okey?
Semuanya baik-baik saja.
Saya asyik terfikir akan awak, Marty.
Awak asyik terfikir akan saya?
Hari lahir awak hampir tiba dan saya ada idea menarik untuk awak.
Awak mahu berubah dan jadi lelaki baharu, bukan?
Buka lembaran baharu?
Saya rasa awak patut raikan detik penting ini.
Saya rasa, awak perlu adakan bar mitzvah kedua.
- Apa? - Sekuel.
Perlawanan semula.
Rocky kembali ke gelanggang.
Awak kembali menaiki bema.
- Saya tak pasti. - Cuba fikir.
Awak masih dihantui majlis pertama.
Sebahagian diri awak masih terperangkap dalam tandas itu
dan rasa sakit perut.
Ini boleh jadi peluang kedua.
Buat sekali lagi. Ini cara terbaik untuk raikan hari lahir awak yang ke-40.
Menarik.
- Awak benci idea itu. - Tidak.
Cuba fikir. Inilah upacara peralihan yang sebenar.
Cara untuk isytiharkan diri awak yang baharu.
Percayalah, saya suka idea ini.
Saya bukan tak berterima kasih,
tapi boleh saya fikir dulu?
Tentulah. Saya takkan paksa awak.
Terpulang kepada awak.
Saya perlu pergi.
Jumpa ketika sesi nanti.
Semoga hari awak ceria, Marty.
Serta beritahu saya keputusan awak.
- Terima kasih sebab benarkan saya naik. - Saya tahu awak akan datang.
- Apa? - Biasanya awak tak begitu.
Apa maksud awak?
Saya tahu awak mahu minta maaf tentang hal tadi.
Hal apa?
Awak tengking saya depan semua orang di pejabat.
Maafkan saya jika awak sangka saya biadab,
saya cuba jadi bertanggungjawab.
Saya cuba jadi pemimpin kehidupan saya.
Kehidupan awak? Baiklah.
Ya.
Nampaknya, terapi berkesan?
- Ya. - Okey.
Dr. Ike ada idea.
- Itu panggilannya? Dr. Ike? - Ya.
Pada mulanya, idea itu kedengaran pelik. Cuba awak dengar.
Dr. Ike fikir untuk hari lahir saya yang ke-40 tahun...
saya patut adakan bar mitzvah.
- Awak pernah raikannya. - Betul.
Majlis kedua.
Kenapa dengan majlis pertama?
Ia hari yang teruk. Awak ingat?
Saya gagap ketika baca doa
dan bersembunyi dalam tandas.
Tapi mak dan ayah amat bangga dengan awak.
Majlis itu amat bermakna buat mereka.
Saya tahu. Tapi...
Sebenarnya...
Cara doktor ini agak pelik.
Ya. Nampaknya begitulah.
Tapi sebenarnya, dia sangat prihatin.
Semua yang dia kata tentang saya adalah benar.
Dia betul-betul memahami saya.
Dia memahami saya dan terapi berkesan.
Walaupun kami cuma bersembang tentang perasaan,
tapi apabila diluahkan, ia memang memperkasakan seperti katanya.
Ia menenangkan.
Ia melegakan.
Awak faham?
Saya merasakan dan melakukan sesuatu yang tak pernah...
Sebenarnya, dia beri saya nasihat yang tepat
dan jika dia rasa ini terbaik untuk saya, mungkin saya patut buat.
Marty.
Saya gembira bagi pihak awak.
Percayalah.
Tapi awak tak perlu...
Awak tak perlu tergesa-gesa.
Kenapa? Ia menyeronokkan.
Saya betul-betul bersedia.
Marty.
Awak gelisah sebab bakal berusia 40 tahun?
Tidak.
Ada banyak cara untuk berdepan krisis pertengahan usia.
Beli kereta Corvette.
Atau berasmara dengan pelacur. Saya tak kisah.
Saya rasa bahagia, Phyllis.
Awak tak gembira saya bahagia?
Tentulah saya gembira.
Dah lama saya tak rasa tenang sebegini.
Mungkin ini yang terbaik.
Kita lakukannya bersama-sama.
Sebagai keluarga.
Kita telah pun lakukannya sebagai keluarga
semasa awak 13 tahun.
Kali ini, ia berbeza.
Kali ini, ia lebih sempurna.
Ya, percayalah, Miriam.
Jangan pergi ke Florida. Jangan. Awak perlu tegas.
Ibu awak pasti akan faham.
Okey. Terima kasih.
- Hai. - Hai.
Awak datang awal.
Jadi, saya dah fikir. Saya mahu lakukannya.
Itu berita menggembirakan.
Saya rasa ia dapat membantu saya,
walaupun adik saya tak bersetuju,
tapi dia pasti akan sedar nanti.
Sebenarnya, hari lahir saya tiga minggu lagi
dan rasanya, kuil di kawasan saya tiada kekosongan.
Jangan risau. Saya dah beritahu pihak kuil di kawasan saya.
- Betulkah? - Ya.
Saya dapat agak awak akan bersetuju.
Saya rapat dengan rabai saya
dan saya pernah tolong ketika dia kesusahan dua tahun lalu.
Dia akan uruskan majlis itu.
Ada satu lagi majlis dijadualkan pada hari sama, jadi kita akan bergabung.
Wah! Saya tak terkata.
Awak perlu berlatih dan jayakannya.
Saya akan jemput kawan-kawan supaya nampak ramai.
Rabai.
Phyllis, hai.
Boleh saya bercakap dengan awak sekejap?
Boleh, masuklah.
Saya dalam perjalanan ke perjumpaan para wanita Yahudi
dan saya mahu jumpa awak sekejap.
Seronok berjumpa awak.
Saya mahu bincang dengan awak tentang hal bar mitzvah itu.
Saya mahu tahu pendapat awak.
Bagi saya, ia seperti mengabaikan kenangan ibu bapa saya.
Hal bar mitzvah apa?
Bar mitzvah Marty.
- Marty, abang awak? - Ya.
Idea gila untuk raikan hari lahirnya yang ke-40 tahun.
Maaf, saya tak faham maksud awak.
- Mulakan. - Ini kali pertama saya dengar.
Beritahu saya.
Jemaah.
Baiklah, Marty. Teruskan, cubalah.
Maaf.
Okey, kita sambung nanti.
Bagus.
Emily, giliran awak.
Bagaimana keadaan di sini?
Bagus. Marty bekerja keras.
Bagus. Jangan malukan saya, Marty.
Ramai orang akan datang.
Saya cuba tak memalukan awak.
Saya sedang buat penyusunan terakhir untuk hari penting itu.
Rabai, saya masih belum terima susunan pembacaan aliyah.
Boleh serahkan kepada saya?
- Boleh. - Baiklah.
Saya nak periksa bekalan elektrik di dewan tarian.
Saya kenal DJ hebat yang akan mainkan muzik di parti nanti.
Itu pun jika awak tak kisah nak bayarkan.
Buatlah apa saja awak mahu, Doktor.
Bagus. Okey. Jumpa nanti.
Sekejap, Isaac, saya nak cakap sebentar.
Kamu berdua bagus. Sambung berlatih.
Saya terima panggilan daripada Rabai Goldberg dari jemaah Madison,
- tentang awak. - Tentang saya?
Sebenarnya, ia bagi pihak Phyllis Shapiro.
Awak kenal?
- Tidak. - Saya rasa dia adik Marty.
Dia bertanya tentang apa?
Tentang awak dan reputasi awak di kuil ini.
Serta jika awak pernah anjurkan bar mitzvah untuk pesakit sebelum ini.
Saya tak tahu Marty pesakit awak.
Saya sangka dia kawan awak.
Ya, Marty pesakit saya.
Perkara yang kami buat atau yang awak buat untuk dia
ialah "mitzvah terapi."
Hidup lelaki ini telah dikawal sejak berumur 13 tahun.
Berapa ramai tetamu awak jemput?
Ramai.
Berapa jumlahnya?
Rasanya sekitar 100 orang.
Wah!
Awak?
Ya. Kita tengoklah nanti.
- Mungkin mereka sibuk dan ada hal. - Ya.
...dia kawan saya.
Tuhan sayang dia.
Dia sendiri beritahu awak begitu?
Baiklah. Mari sambung...
Marty.
- Hei. - Boleh kita bercakap sekejap?
Boleh. Ada apa?
Duduklah.
Okey.
Adik awak Phyllis, bukan? Phyllis Shapiro?
Ya. Kenapa?
Dia orang yang bagaimana?
Awak pernah kata sejak kebelakangan ini, kehidupannya sukar
tapi adakah dia miliki niat lain?
Saya tak faham.
Dia pernah alami masalah mental?
Dia pernah terima rawatan penyakit mental?
- Atau seumpamanya? - Tidak.
Saya cuba nak tahu siapa dia sebagai langkah berjaga-jaga.
Saya rasa sesuatu yang tak kena.
Kenapa? Apa maksud awak?
Dia bertanyakan tentang saya.
Dia hubungi pihak kuil untuk tahu reputasi dan jika saya boleh dipercayai.
- Apa? - Saya, Dr. Isaac Herschkopf,
ahli lembaga sekolah perubatan NYU.
Oh, Tuhan. Dr. Herschkopf, saya tak tahu nak kata apa.
Sebagai seorang doktor, kami dah berikrar takkan memudaratkan sesiapa.
Saya ambil serius dengan ikrar itu.
Jadi, saya tersinggung apabila ada orang mempersoalkan kredibiliti saya.
- Amat tersinggung. - Saya minta maaf...
Saya cuma ada reputasi dan bekerja keras deminya.
- Tanya sesiapa saja. Tak dapat disangkal. - Saya tahu.
Awak pakar psikiatri terbaik.
Saya risau, Marty.
Saya rasa adik awak tak fikirkan kepentingan awak.
Tapi, dia yang cadangkan saya cuba jalani terapi pada awalnya.
Saya tahu, tapi betulkah dia mahu lihat awak maju dan berubah,
atau dia mahu lihat awak tak berkembang?
Orang begitu belum bersedia untuk selesaikan masalah diri sendiri.
Apabila mereka nampak awak berubah, mereka rasa tergugat.
- Tapi, dia fikirkan kepentingan saya. - Jadi, kenapa dia cuba sabotaj?
Marty, saya amat pentingkan kepercayaan dalam diri dan kerjaya saya.
Ia memang hal utama.
Tanpa kepercayaan, saya tiada apa-apa. Tanpa kepercayaan, kita tiada apa-apa.
Saya percayakan awak. Saya percayakan awak sepenuhnya.
Saya akan cakap dengan dia. Percayalah.
Saya janji.
Tolonglah, Daniel.
Tidak, jangan beritahu saya tentang...
Saya nak cakap dengan awak.
- Apa awak buat? - Sekarang.
Jika awak mahu berleter tentang buat kerja apabila di pejabat,
saya tak nak dengar...
- Saya tak boleh terima buat masa ini. - Awak hubungi rabai dia?
- Apa? - Dr. Ike.
Awak hubungi rabainya.
Kenapa awak siasat tentang dia?
Awak marah tentang hal itu?
Marty, saya bukan menyiasat. Saya cuma melindungi awak.
Awak memalukan saya, Phyllis. Dia dah marah.
Saya tak peduli tentang dia, Marty. Saya ambil berat tentang awak.
Betulkah? Awak ikhlas?
Saya adik awak. Itulah tugas saya.
Marty, awak perlu bertenang.
"Lari ke arah cahaya, Carol Anne."
Awak seperti dah hilang akal.
Awak tak rasa pelik seorang pakar terapi
mencadangkan hal sebegitu?
Dia cuba membantu saya.
Tapi ia dah melampaui batas.
Siapa cakap? Awak?
Dengar sini.
Saya rasa, awak tergugat sebab awak nampak perubahan dalam diri saya.
Awak yang fikir begitu atau dia?
Awak yang suruh saya jalani terapi, Phyllis!
Saya suruh awak luahkan masalah, bukan raikan semula hari lahir ke-13.
Saya tetap akan lakukannya. Okey?
Okey.
Apa sajalah, Marty. Okey.
Jika awak tak mahu sokong, tak perlu datang.
Sekarang awak betul-betul macam budak 13 tahun.
Jika awak tak suka, saya tak nak awak datang.
- Awak mahu saya tipu awak? - Tak mahu.
Saya tak suka. Bagi saya, ia tak masuk akal.
- Tak masuk akal? - Ya.
- Bagus. Okey. - Okey.
Kalau begitu, jangan datang, okey?
Walaupun awak ubah fikiran. Jangan datang.
Marty.
Okey!
Hari ini hari istimewa.
Selamat datang ke b'nai mitzvah.
Selamat datang kepada ahli keluarga dan kawan-kawan mereka yang akan saksikan
Emily memulakan hidup sebagai orang Yahudi dewasa.
Serta Marty.
Marty yang akan meneruskan kehidupannya sebagai Yahudi dewasa.
Aliyah pertama.
Syabas!
Ya.
Tahniah.
- Tahniah. Mari berparti.
- Ya. - Ya.
SAYA MENARI SEPUAS HATI DI BAR MITZVAH MARTY
Ya! Bagus!
Ada ucapan daripada yang diraikan?
Saya yang diraikan,
- tapi saya mahu... - Maaf, saya...
Hei, tahniah!
Phyllis.
Maaf, Marty?
Saya Bonnie. Isteri Ike.
Bonnie! Oh, Tuhan. Hai.
- Hai. - Helo.
Saya nampak awak sendirian dan saya pun agak kekok di parti besar sebegini.
Seronok dapat berjumpa awak.
Suami awak hebat.
Dia memang hebat.
Tapi tak pandai menari.
Saya tak pernah nampak dia segembira ini sejak majlis perkahwinan kami.
Dia berseronok dan ada ramai kawan.
Ya, betul.
Inilah masanya!
Pergilah ke sana, Marty!
Marty?
Marty. Marty, kenapa?
Saya perlu ke tandas.
- Kami semua sedang menunggu awak. - Saya tahu.
Saya perlu...
Saya sakit perut.
Marty.
Inilah masanya. Bahagian yang sukar dah berakhir.
- Sekarang, awak perlu berseronok. - Saya tahu. Saya...
Marty. Saya tak rasa awak betul-betul sakit perut.
Tidak, percayalah. Ya. Saya memang sakit perut.
Dah beberapa minggu saya kenal awak
dan selama ini, saya tak nampak awak alami masalah penghadaman.
Saya akan bebaskan awak daripada penipuan yang semua termasuk awak dan adik awak
telah percaya selama 30 tahun ini.
Awak tak sakit.
Budak-budak lelaki saja alami masalah penghadaman.
Lelaki sejati akan berdepan masalah itu.
Ayuh.
Ia akan bermula.
Baiklah...
Bagi pihak bapa saudara kamu,
dia minta maaf sebab tak dapat datang malam ini.
Dia amat kesal.
Tapi, itulah maksud keluarga, bukan?
Sekumpulan orang yang perlukan permohonan maaf kita.
Kadangkala, orang kita sayang buat sesuatu yang kita tak suka.
Kadangkala, mereka bersikap seperti orang tak guna.
Maafkan mak sebab mencarut.
Mari makan.
Satu, dua, tiga.
Terjemahan sari kata oleh Tun Nur Hamizah