Psychiatra u boku
NA PODSTAWIE PODCASTU
Podać coś?
Aloha.
Mahalo.
- Rabin Sherman. - Hej, mały.
- A raczej król ping-ponga. - Fakt.
- Uważaj. To ninja. - Dzięki.
O, Thea. Albo ty rośniesz, albo ja maleję.
Hej, Nick i Toni, tak?
- Środa wieczór. Zadzwonię! - Jasne.
Pyszna kukurydza.
Z Round Swamp Farm. Sam łuskałem. A oto i on!
Wszyscy na ziemię!
- Nawet o tym nie myśl. - O czym?
- Nie gram z tobą w golfa. - Czemu?
„Czemu?”. To był nie tyle golf, co hokej.
Bałem się o swoje życie.
Byłeś już w jacuzzi? Polecam. Tam na pewno trafisz.
Zaraz cię...
Benjaminie, co się dzieje? Zgrzałeś się. Zaraz zemdlejesz.
Świeże powietrze mi nie służy.
Bo mama chowała cię jak cielaka. Chodź.
Wejdźmy do środka. Tam jest klimatyzacja.
Mam setki filmów. Wszystkie oscarowe.
Uważaj na kule.
Lisa. Ike Herschkopf. Dzięki, że przyszłaś.
- Ślicznie wyglądasz. - Dziękuję.
Możemy sobie cyknąć fotkę?
- Jasne. - Który guzik...
- Na górze. - Muszę przewinąć?
Nie. Wszystko gotowe.
Dobra.
- Na górze. - Zły przycisk.
- Mogę iść po okulary? - Wiesz co?
Nie trzeba. Hej! Chodź tutaj.
Dziękuję.
Chodź tu i zrób nam zdjęcie.
- Dobrze się bawisz? - Tak.
Cudownie. Piękny dom.
Dziękuję.
- Sukces. - Super.
Chodź, pokażę ci krowy. Z miastowej galerii.
Są przezabawne.
Zbierz te mokre ręczniki, co?
Zostańcie tutaj.
Stój. A potem... A ty dokąd? Wracaj tu.
Poszukam go. O, jest. Przywitaj się z wujkiem, Lizzie.
Phyllis, zadzwoń po tępiciela.
Biegają nam tu natrętne małe żyjątka.
Umówiłam cię u dr. Herschkopfa.
- Na popołudnie. - Oj, całego mnie oblazły.
Kim one w ogóle są?
Zobaczmy. Mają dużo futra i klejące łapki.
- Słyszałeś? - Nie mogę iść.
- Dlaczego? - Słuchaj.
- Nie chcę gadać z obcym... - Nie jest obcy.
Polecił go rabin Goldberg.
No tak, wiem. Hej!
Nie łaskocz mnie.
Przestańcie, dziewczynki. Zostawcie wujka Marty’ego.
Chodźcie. Zróbmy zdjęcie, zanim popsujecie stroje.
Dziewczynki! No chodźcie.
Odłóż proszę telefon.
Jest twój?
Nie. Dziękuję. Wyglądacie ślicznie.
No proszę. Zastanawia mnie jedno.
Czy znajdą się pułapki, które zmieszczą te natrętne żyjątka?
Na pewno tak. Jakieś tam mamy.
O tak. Bruce, weź miotłę.
Musimy...
- O Boże, moja głowa! - Idź po miotłę!
To pójdziesz?
Nie muszę iść do dr. Herschkopfa. Nic mi nie jest.
Chyba naprawdę mamy tu robactwo.
O kurczę!
- Weź aparat. - Dobrze.
Ja się nią zajmę, okej?
Dobrze.
Do dzieła.
- Deborah! - Gdzie on jest?
Ciebie też miło widzieć.
- Przekazałaś mu moje wiadomości? - Tak. Wszystkie osiem.
Na pewno? Bo nie oddzwonił.
Może dlatego, że ze sobą zerwaliście.
Nie. Nie można z kimś zerwać przez fax.
To prawda, ale są gorsze sposoby.
Mój mąż skończył nasze małżeństwo, ruchając sekretarkę.
Wolałabym jednak fax.
Mam to gdzieś.
Chcę z nim pogadać.
- Nie ma go tu. - Nie może się tak chować.
Chyba jednak może.
Jest mi coś winien.
Dobra, dość tego pieprzenia. Nie mam do tego głowy.
Nic nie jest ci winien. To koniec.
Muszę z nim o czymś porozmawiać.
To prywatna sprawa.
Znowu jesteś w ciąży?
- Jak, kurwa, śmiesz, mnie o to oskarżać? - A nie byłaś?
- Spierdalaj. - Posłuchaj mnie.
Marty to dobry facet.
Nawet za dobry. Ale mnie ta przypadłość nie dotknęła
i nie dam ci go wykorzystywać.
Jesteś psem ochronnym?
Gorzej. Jestem jego siostrą.
Pies ochronny by cię ugryzł, ale siostra wyrwie ci tchawicę
i zagra na niej jak na flecie, łapiesz różnicę?
To nie twoja sprawa, Phyllis!
I tu się mylisz.
Marty to jest moja sprawa.
Dobra.
Jeśli dzisiaj do mnie nie zadzwoni, będą kłopoty.
No to chyba będą kłopoty.
- Tak, duże kłopoty. - Powtarzasz się.
- Pocałuj mnie w dupę. - Jak miło.
Jebana szmata.
Jak miło.
Duży uśmiech na trzy. Raz, dwa, trzy.
O Boże. Dobra, wiecie co?
Spróbujcie wyglądać mniej upiornie.
Jesteście jak bliźniaczki bliźniaczek ze Lśnienia.
Za sekundkę przyjdę, panie Abelman.
Bruce, możesz? Spróbuj wywołać u nich uśmiech.
Wyglądają jak na zdjęciu od porywacza.
Postaram się.
Chwileczkę. Zamawiał pan rozsuwaną kurtynę z aksamitnego weluru.
- Zgadza się. Plisowaną. - Tak.
Jak pan widzi, ma kierunkową okrywę włosową i matowe wykończenie.
Czy to Puccini? Wydaje się ciemny.
Nie, to zwykły Puccini. W tym świetle może wyglądać ciemniej.
- Nie... - Do tego tiul bezszwowy i dwie kotary.
Pokaż mi kotary.
A co to ma być?
Czarna welurowa kotara.
Z tyłu.
To podszewka zasłony.
Po co?
Zapewnia nieprzezroczystość.
Nie zamawiałem podszewki.
Zalecamy,
żeby nowe zasłony
miały podszewkę, bo to zwiększa ich trwałość.
Ogłuchłeś? Nie prosiłem o nią.
Proszę posłuchać. Nie robimy zasłon bez podszewki.
No pewnie.
- Bo wolniej się zużywają. - Bo możecie więcej kasować.
- Proszę posłuchać. - Nie, ty posłuchaj.
Z twoim ojcem nie musiałem się tak użerać.
Staram się, jak mogę.
Przychodzę tu od 34 lat.
- Doceniamy to. - Gdzie jest Jerome?
- Wuj już tu nie pracuje. - Czemu?
Bo... to skomplikowane.
Chcę rozmawiać z Jerome’em.
Może pan chwilę poczekać?
Panie Abelman!
Dzień dobry. Jak się pan miewa?
Nie zapłacę ani centa, póki nie pogadam z Jerome’em.
Rozumiem.
Proszę dać mi chwilę.
Co ty robisz?
Musisz natychmiast wyjść.
Przestań, Marty. Zostaw to.
Przestań.
Masz atak paniki?
Co z tobą?
Czego ty się boisz?
To tylko marudny nauczyciel Talmudu, który od 30 roku życia ma włosy w uszach.
Czego tak się boisz?
Patrz na mnie. Ty tu teraz rządzisz. Ty jesteś szefem.
Szefowie nie gryzą tkanin.
Co się dzieje? Mdlejesz, Marty?
Wstawaj, już.
Musisz tam wyjść.
Przestań! Wstawaj, Marty.
No chyba żartujesz.
Cholera jasna, Marty!
Przepraszam, Marty ma teraz bardzo ważne spotkanie.
Za zasłoną?
Tak, za zasłoną. W czym mogę pomóc?
Dodał podszewkę do mojej kotary. Nie prosiłem o nią.
Jeśli nie skreślicie jej z faktury, pójdę do konkurencji.
Będzie nam bardzo przykro.
Wasz ojciec nie byłby z tego zadowolony.
To prawda.
Ale on z niczego nie był zadowolony, więc...
Do widzenia panu.
Chodź.
Chodź tutaj.
Och, Marty.
Patrz tylko.
Jesteś dorosłym facetem przyklejonym do ściany,
który chowa się za zasłoną w swoim własnym biurze.
Musiałem stamtąd uciec.
Potrzebujesz pomocy.
Musisz iść do tego doktora.
Hej, wystarczy raz.
Tylko o to cię proszę.
Ty jesteś Marty?
Witaj. Dobrze cię widzieć. Wejdź.
Co cię tu sprowadza?
Nie wiem.
Właśnie to jest śmieszne.
Wszystko gra.
Wszystko. To jakaś głupota.
Tak.
Phyllis kazała mi przyjść. Oto prawdziwy powód.
Phyllis?
Moja siostra.
Musi być przekonująca.
No...
A dlaczego Phyllis cię tu wysłała?
- Słucham? - Dlaczego Phyllis cię tu wysłała?
Nie mam zielonego pojęcia. To jakiś absurd.
Nie umiałbym nawet zgadnąć.
Wszystko gra. Nie mam żadnych problemów.
Nic mi nie jest.
Jestem jak oaza spokoju.
Rzadko to słyszę.
To tyle o mnie.
Źle się czuję. Jakbym marnował twój czas.
Przepraszam.
Pójdę już.
Słuchaj.
Skoro już tu jesteś,
to możesz zostać.
Żeby uciszyć Phyllis, nie?
Jasne.
Zabawne. Usiądź.
Odpręż się.
Posiedzimy w oazie spokoju.
Chcesz wybrać się do jakiejś konkretnej oazy?
Dobra.
To może opowiesz mi o sobie?
No... co tu dużo mówić.
Urodziłem się i mieszkam w Nowym Jorku.
Mam świetną pracę i świetne życie.
Widzisz? Nie ma o czym mówić.
Naprawdę nie chcesz tu być, co?
- No... - Wiesz co?
Masz rację.
Mamy dziś piękny dzień. Może się przejdziemy?
Przejdziemy?
Tak.
- Razem? - Pewnie. Czemu nie?
Opowiedz mi o swoim świetnym życiu. Jestem zazdrosny.
Nie ma o czym opowiadać.
Kocham moją pracę.
Prowadzę firmę włókienniczą.
Wcześniej prowadził ją mój tata, ale teraz rodzice już...
No, są już... nie są...
Zapisali mi ją w spadku.
Kiedy zmarli?
Kiedy?
Niedawno?
Więc teraz ty jesteś szefem, tak?
Lubisz to?
Twoi pracownicy radzą sobie z tą zmianą?
Tak, pewnie. Są świetni.
Jak rodzina. Znam ich całe życie.
Cudowni ludzie.
Mój wujek mnie pozwał, ale to nie szkodzi.
Pozwał cię?
Tak. To nic takiego.
Zwykłe sprawy rodzinne.
Chce prowadzić firmę.
Myśli, że nie dam rady, ale wszystko się ułoży.
To musi być trudne.
Nie. Wszystko gra.
Rozejdzie się po kościach.
Jesteś żonaty?
Spotykałem się z kimś, ale parę tygodni temu zerwaliśmy.
Przykro mi.
Nie powinno. W sumie dobrze się stało.
Bez niej o wiele mi lepiej.
Jedyny problem w tym, że tuż przed zerwaniem
obiecałem jej wakacje w Meksyku
i teraz ciągle mnie męczy,
że niby jestem jej winien wakacje w Meksyku.
Sam wiesz.
Ale poza tym wszystko naprawdę...
Gra?
Tak.
Chodź.
Zagrajmy.
W co?
W koszykówkę.
Rzadko w nią grywam.
Chłopaki, trzeba wam dwóch więcej?
- Pewnie. - Tak?
- Możesz grać z nimi. - Dobra.
Ja będę z wami, a ty z nimi.
- Nie gram za dobrze. - Nie szkodzi.
- Tylko się rozgrzeję. - Tak sobie gramy.
- Dobra. Zaczynamy. - Vamos!
- Gramy. - Dobra.
Gotowy.
- Zaczynamy! - Ruchy!
Wiesz, jaki masz problem?
Tak. Nie mogę naraz biegać i kozłować.
- Taki, że jesteś przystojny. - Nie.
- Wzięty. - Niezbyt.
- I masz pieniądze. - Może.
No i jesteś zbyt miły. Dajesz się wykorzystywać.
- Tak myślisz? - Uwaga!
Marty, do mnie!
- Podaj! - Podaj piłkę!
Komu ty rzucasz?
Co ty robisz?
Nie gra w naszej drużynie.
Byłem całkowicie wolny.
No co ty?
- Powiedział mi. - No weź.
Powiedział! Powiedziałeś! Dlaczego to zrobiłeś?
- Nie, ty to zrobiłeś. - Ale...
Poprosiłem cię tylko o piłkę. Nie musiałeś mi jej podawać.
- Jeszcze raz. - Gotowy.
Zaczynają przegrani.
Jak się nazywasz?
Marty Markowitz.
Jeleń Markowitz?
Nie.
Jesteś twardzielem, tak? Kim jesteś?
- Twardzielem. - To nie zabrzmiało zbyt twardo.
Zabrzmiało miękko. Cienko. Jesteś cienki?
- Nie jestem cienki. - No pewnie, że nie.
- Nie wydaje mi się. - Nie!
I na co jej już nie pozwolisz?
- Chodzi o to, że obiecałem... - Nie pozwolisz jej...
- pluć sobie w kaszę. - Uważaj.
- I co od ciebie dostanie? - Powiedziała...
Nic. Nie dostanie od ciebie nic. Powiesz jej to?
No, bywa z nią ciężko.
Zrób to teraz. Zadzwoń do niej.
Teraz? To chyba nie jest dobra pora.
Żadna pora nie jest lepsza.
Patrz, nawet kopsnę ci monetę. Proszę.
Ten telefon nic cię nie kosztuje, a oszczędzisz 1000 $.
Oraz święty spokój.
Chyba nie jestem gotowy.
Marty, jestem tutaj.
Hej, Deborah. Mówi Mar...
Przepraszam.
Nie mogłem... Przepraszam.
Nie, miałem urwanie głowy w pracy.
- Nie mogłem... - Dasz radę.
Posłuchaj. Muszę ci coś powiedzieć.
Nie mogę kupić ci tygodnia w Meksyku.
Aha. Pięć dni byłoby tańsze.
- Tak. - Nie.
A co powiesz na trzy dni w Poughkeepsie?
- Mam kupon. Ze wstępem do spa. - Nie.
Nie.
- Mam kupon. - Nieważne.
- A nawet dwa. - Nie to miałeś...
- Przepraszam. - Marty.
- Prze... - Marty.
Proszę, nie krzycz.
Nie musisz krzy...
Dobrze. Marty, już.
O nie.
- Oddychaj. - O Boże.
Rozłączyłeś się. Niedobrze.
- Nie trzeba było. - Wszystko dobrze?
- Tak. - Ale się spociłeś.
- Zaraz zemdleję. - Nie zemdlejesz.
Nie zemdlejesz.
Już jesteśmy na miejscu.
- Pozwól, że otworzę. - Dobrze.
SKLEP Z RAMKAMI
Jeszcze kawałek.
Hej, Joe. Dasz proszę krzesło i wodę mojemu koledze?
- Nie. - Już dobrze.
Uspokój się. Oddychaj.
- Dziękuję. - Proszę.
Usiądź.
- Odpocznij. - Tak.
O tak. Oddychaj, dobrze? Głęboko. Wdech.
Raz, dwa, trzy, cztery.
Wydech. Dwa, trzy, cztery.
Wdech. Dziękuję. Dobra robota. Proszę.
- Dziękuję. - Napij się.
- Już dobrze. - Dziękuję.
Dobrze. Wdech.
- Już dobrze. - Wydech.
To za takie rady tyle kasujesz?
To jest osiem lat praktyki.
Świetnie.
- Jak się czujesz? - Dużo lepiej.
- Wyglądasz lepiej.
- Tak. - Dobrze.
- Dziękuję. - Trochę zzieleniałeś.
- Przepraszam. - Nie ma za co.
Mam już dla ciebie te rzeczy, doktorze.
Dobra. Świetnie.
Jak się czujesz?
- Dobrze. - Tak?
- Chyba tak. - Świetnie.
- I co myślisz? - Super!
Świetnie sobie radzisz.
O, niezłe...
Marty.
Jak ci się podoba? Poznajesz ją?
Chyba nie.
Nie poznajesz Jackie Stallone?
Gorgeous Ladies of Wrestling?
- Tak. - Właśnie.
Tu jest jeszcze list, który opublikowałem w New York Times.
O karze śmierci.
Ostry.
Może lepiej nakleić zdjęcie na passe-partout?
Ramy miałyby ten sam rozmiar i wzajemnie by się uzupełniały.
- Coś w tym jest. - Mam tak zrobić? Nie ma sprawy.
Zielone passe-partout uwydatniłoby zieleń twojej koszuli.
- Chcesz mi zabrać pracę? - Nie.
Ma niezłe oko.
Może weźmiesz to, a to z Jackie Stallone poprawię?
- Pewnie. - Super.
Jesteś w tym dobry.
Robię w tkaninach. Znam się na kolorach.
Czemu twój wujek mówi, że nie umiesz prowadzić firmy?
Bo nie umiem.
Według niego czy ciebie?
Według mnie i wiem, że każdy po cichu tak myśli.
- Nie umiem tego robić. - Nie wierzę.
Nie znasz mnie.
Myślę tak o wszystkich.
Każdy człowiek na ziemi może się zmienić.
Może postarać się i poprawić.
Musi tylko tego chcieć.
Naprawdę w to wierzysz?
Ojciec powiedział mi, że do niczego nie dojdę.
No i patrz na mnie.
Przeżył Holokaust.
Jest bohaterem.
Co robisz, kiedy bohater nazywa cię sierotą?
Nie wiem.
Udowadniasz, że się myli.
Dobra. To będzie 37 $.
Wiesz co? Zostawiłem portfel w gabinecie.
Nie szkodzi. Schowam ci to.
Nie wiedziałem, że przyjdę.
Spokojnie.
No tak.
Mogę zapłacić ci teraz za sesję. Gotówką.
- Naprawdę? - Pewnie.
Wiesz co? Nie trzeba.
Ale ja chcę. Jestem ci winien pieniądze. Zapłacę.
Nie. Mogę wrócić.
- Nie trzeba. - Akurat w rachunkach jestem dobry.
Nie będę gościem, który nie płaci.
- Nie trzeba. - Wyświadczasz mi przysługę.
Nie będę musiał wypisywać i wysyłać ci czeku.
Dobrze. W takim razie dziękuję. Jestem wdzięczny.
- Ależ proszę. - To bardzo miło z twojej strony.
To będzie 45, tak?
- Tak. - Prawda?
To będzie 45.
Nie ma tam 45?
Jest.
Tyle tylko, że 45 to cena za godzinę.
Przekroczyliśmy ją?
Tak, ale nie przejmuj się tym.
Chcę zapłacić dokładną sumę.
Nie wygłupiaj się. Nie trzeba.
- Ależ trzeba. - Marty.
Proszę.
Zobaczmy.
- Minęła godzina piętnaście. - Nie...
To ile to będzie?
Jeśli zaczynasz drugą godzinę, muszę skasować cię za pełną.
- No tak, oczywiście. - Ale serio, nie trzeba.
- Przestaniesz? - Nie. Chcę tego.
Próbuję...
- Zrobimy tak. - To jest...
- Dość. - 90 $. Nalegam.
- Nie, Marty. Nie trzeba. - Załatwione.
- Nie... - Trzymasz pieniądze.
Dziękuję, Marty.
- Jesteś wyjątkowy. - Proszę.
- Odłożę... - Dziękuję.
- Nie trzeba. - ...twój stołek.
- To było bardzo mile. - Wezmę go już.
Ale masz rację.
Ze skośną krawędzią i zielonym passe-partout
- będzie wyglądać ładnie. - Świetny sklep.
Widać to w kamizelce. Wiesz co, Marty?
Zostało ci jeszcze trochę czasu.
Wiesz, co według mnie powinniśmy zrobić?
Załatwić tę sprawę z Meksykiem.
- Dzięki, Joe. - Na razie.
To nie jest dobry pomysł.
Może okazać się nawet okropny.
Pewnie w końcu obaj kupimy jej wakacje w Meksyku.
Nie dopuszczę do tego.
Mówisz tak, bo jej nie znasz. Z nią się nie da kłócić.
Walczy jak Jimmy „Superfly” Snuka, ale umysłem.
Myślisz, że wygrywasz, a ona nagle zeskakuje z liny,
chwyta cię za szyję i koniec.
Lepiej załóż trykot, bo to ogarniesz.
Nie ma jej, więc...
- Boże, Marty. Wreszcie. - Co za „Boże”?
Tracisz połączenie, oddzwaniasz. Tak działa życie.
Nie rozumiesz życia.
- Tracisz... - Po co te krzyki?
- Nie krzyczałam. - Krzyczałaś.
Nie krzyczałam.
Dobrze. Słuchaj... Przepraszam, że cię zraniłem.
Rozumiem. To koniec. Ale obiecałeś mi wycieczkę do Meksyku.
Znalazłam pokój w Cancún z widokiem na ocean. Ma wszystko...
To jest...
Niedopuszczalne.
A pan to kto?
- Kto to? - Marty to mój klient.
Klient? Przyprowadziłeś prawnika?
Marty nie zapłaci za wycieczkę.
- Ale obiecał. - Niczego nie obiecał na piśmie.
- Mam to gdzieś. - Poza tym działał w dobrej wierze,
zakładając trwałość związku.
Nic takiego nie mówił.
Zawsze chciałam jechać do Meksyku i Marty obiecał zapłacić. Marty?
Powiedziałeś tak, prawda?
- Próbuje go pani wykorzystać? - Nie.
Tak to wygląda.
Naprawdę chce pani taka być?
Nie. Obiecał.
Marty, powiedz mu.
Obiecałeś, że zapłacisz.
Nie wiem, co mówił wcześniej, ale wyraźnie słyszę, co mówi teraz.
Mówi, że już dość.
Mówi, że ma pani przestać dzwonić, przychodzić do jego pracy
i kontaktować się z nim oraz członkami jego rodziny.
Mówi też, że jeśli pani nie przestanie,
nie zawaha się wkroczyć na drogę prawną.
Mówi, że nie zapłaci za wycieczkę do Meksyku.
Ani dzisiaj, ani jutro, ani nigdy.
Mówi też, że jeśli pani nie posłucha,
jedyny widok z okna będzie pani miała na spacerniak.
Martin.
Powiedziałeś tak?
Powiedziałem coś w ten deseń.
To spotkanie udokumentowano.
Miłego dnia.
Udokumentowano je, więc...
Wynocha stąd!
O Boże.
- Widziałeś jej minę? - Czuję się jak naćpany.
To znaczy nigdy nie ćpałem,
ale zakładam, że to takie uczucie.
- I jak? - Świetnie.
Chwila, „widok na spacerniak”?
To był genialny pomysł.
- Prawda? Przybij piątkę. - Dobra.
- A teraz dwie. - Dobra.
- A teraz pół. - Co to znaczy?
Nic. Wygłupiam się tylko.
Dałeś radę, Marty. Zawalczyłeś o swoje.
Tak.
Jesteś dobrym facetem.
Jestem dość zajęty, ale cię lubię i myślę, że mogę ci pomóc.
Dajesz się wykorzystywać.
Nie dam nikomu cię wykorzystać.
Ani dzisiaj, ani jutro, ani nigdy.
Pasuje ci to?
Tak. Pasuje mi to.
Pomogę ci.
I wszystko będzie dobrze.
Na początek zrobię coś zupełnie nieetycznego.
Przytulę cię.
Lubię się przytulać.
- Hej. - Co?
Patrz na nie. Fajne, prawda?
Pewnie. Bardzo fajne.
Kiedyś je sobie kupię.
Czuję się, jakbyśmy napadli na bank.
- Co nie? - Prawie.
- Ta adrenalina. - Racja.
- Chyba dziś nie zasnę. - Napij się miętowej herbaty.
Napisy: Marzena Falkowska