Anteriormente…
- Quen é o porteiro? - Lev Orlova.
O do consello que teño que subornar para volver.
Podedes desbloquear contas suízas?
Benvidos a Xenebra.
Vouvos dar apoio operacional aquí.
Imos ao Banco de Xenebra e entramos nunha conta de Max.
Cando teñamos os cartos, Max concertará unha reunión con Lev Orlova
para pagar e que a mafia rusa lle levante o castigo.
É un momento excepcionalmente perigoso, Owen.
Xa só podemos contar un co outro.
Estaranse deitando?
Ola.
- Que tal? - Agora, mellor.
- Owen. - Marta.
- Saúde. - Skál.
Quen é ese?
Un matón.
Non te vai salvar se decido acabar coa túa vida.
Entón, non saberás nunca quen se deitaba con Stasia.
Teño fotos.
O botín. Aínda son dous millóns de euros?
Págalle.
Non. Mándallo a Lev.
Estou morto.
UNHA SERIE DE NETFLIX
POLICÍA
- Merda. - Hostia… É Xander.
Cres que o mataría Max?
Ou Hendricks?
Iso non é o importante agora. Vou subir.
Con sorte, a poli aínda non saberá de que cuarto caeu.
- Intenta localizar a Owen. - Toleaches?
Nyland deixouno claro: protexer a Axencia. Iso significa limpar o cuarto.
Owen?
Por favor, chámame e dime que está pasando, vale?
Por favor.
Isto ten mala pinta.
Se de verdade viches a Owen e estaba fuxindo…
A ver…
Foi el…?
- Ese tipo está morto por…? - Non. Nin de broma.
A propósito non, polo menos.
Linus di que os da CIA dependen das embaixadas
- nas operacións encubertas no exterior. - Pois temos que ir alí.
Cres que quero quedar aquí?
Ei, vén aí a poli. Mandeiche unha mensaxe, pero non contestabas.
- Que está pasando? - Mellor que non o saibas.
- Contactaches con el? - Non, sáltame o contestador.
Se foi listo, tirouno para que non o rastrexen.
Xa. Temos que ir ao consulado.
Mataron un axente da CIA pola túa culpa.
Non, por culpa da súa gaita.
Asinaches a orde de execución coas fotos.
Non sei como traguei o teu conto
de que era máis seguro que non soubesen onde estabamos.
Non querías estar con Xander cando o tirasen pola ventá.
Fixen o que tiña que facer.
Era a única vía de volta a Belarús porque ti a cagaches cos cartos.
Vale. Se o teu plan era matar a Xander…
por que fuximos?
Porque Kirill é rápido, pero non tanto.
Que queres dicir?
É posible que Xander non fose o obxectivo.
Que o sicario estivese alí para matarme a min ou… a nós.
E el estivese no lugar e momento equivocados.
Ti cres que a que vin era Hannah? Ao lado do hotel?
Máis che vale que non.
Por que?
Porque están matando xente.
HANNAH: POR FAVOR, CHÁMAME!!!
ONDE ESTÁS???
- Pridurok! O móbil! - Espera.
Espera, non…
É un dispositivo de rastrexo.
Queres que quen matou a Xander nos poida atopar?
Xa cho contesto eu: non. Por iso deixei o móbil en Xenebra.
- Pero non o tires pola puta ventá. - Estamos incomunicados ata que eu diga.
Entendido?
CONECTANDO
Que é esta operación de pacotilla?
Vou a Florida a pescar unhas agullas e vai todo ao carallo?
Non ían buscar provisións antes de introducir o recurso no país?
Si, señor. O de Xander Goi é unha traxedia…
É un puto fiasco! Walter, que facían alí todos eses avogados?
Esa fase implicaba contas bancarias sancionadas.
Mandei a Kitchens e Ebner a axudar.
Algún viu quen matou o meu home? Iso axudaría.
Aínda non temos probas para saber quen o eliminou.
Hendricks e o recurso non estaban no lugar nese momento.
Ou o recurso matou a Goi e imos atopar o novato nunha cuneta.
Eu aposto por iso.
Asegureime de non deixar nada no cuarto que os identifique.
Estou coas cámaras do interior e arredores do hotel.
Nada de Hendricks nin do recurso?
Non. Se cadra están incomunicados ata que cheguen a un lugar seguro.
Xa que temos tantos avogados, ata que punto estamos expostos legalmente?
Ebner, levas ti o control dos medios desde o consulado?
Si, señor.
Coa documentación que tiña Goi, non o relacionarán coa Axencia.
De acordo.
Gilbane, tes que cancelar a operación. Atopa o recurso.
Señor, non é necesario.
Non? Os teus ollos e oídos están mortos.
O teu recurso mostrou as cartas e a operación fracasou.
Ou o meu recurso segue en xogo e a morte de Goi non ten relación.
E non habería que interromper nada. Antes de cancelar,
hai que facer o posible para salvar a operación.
Este recurso ten un acceso único ao xeneral Kuznetsov.
Se a poñemos na súa órbita,
será o meirande golpe á intelixencia rusa en 40 anos.
- Canto tempo necesitas? - Só 24 horas.
Se nese tempo non teño o recurso, deixámolo e poñémonos en modo de limpeza.
Tes un día, pero fáltache un operativo. Asígnoche a Kitchens ata que acabe isto.
Co debido respecto, Kitchens non pode quitar o barrete segundo conveña.
Estou seguro de que Lester entende que, nunha crise así,
a Axencia necesítao como supervisor aínda que comprometa a súa nova carreira.
Non é, Kitchens?
Non o fagas.
É, si, señor.
Ben. Colgade todos menos Kitchens e Gilbane.
- Señor… - Incluído o director xurídico.
Vale.
Concordo con que Kuznetsov é obxectivo prioritario.
Necesitamos un recurso ao pé del canto antes.
Se non é un dos teus, hai que tirar para adiante.
Se ao final hai que perder esta oportunidade
ou empezar de cero, desfaite dos activos actuais. Entendido?
Entendido.
E facédeme o favor: quen hostia é Owen Hendricks?
- Owen? - Que?
Creo que xa é seguro chamar. Colles o móbil da monxa?
O móbil da monxa.
Non temos mala sorte abondo? Roubarlle a unha monxa?
Cólleo.
Vale.
Veña.
- Diga. - Esperteite?
- Entendo que cruzastes a fronteira. - Si.
Estamos listos para ir para a casa. É seguro?
Si.
Lembras o enderezo?
Si. Se é onde me interrogaches na Butcher.
Estou desexando verte.
Ei. Perdón.
Teño que ir ao… Voulle devolver o móbil.
- Para non ires ao inferno cando morras? - Mellor previr.
Que?
Son eu.
- Metícheste nunha boa. Colgo. - Espera. Isto non o podes rexeitar.
Isto pode salvarte. Salvarnos.
Que é?
Teño no meu poder intelixencia rusa de alto nivel.
Roubei un caderno da caixa de seguridade de Max,
pero é posible que me teña que desfacer del.
Vouche mandar fotos por e-mail.
Non fagas iso. Poden atopalas nun intercambio de probas.
Xa.
Vale. Gardo as fotos na carpeta de borradores de Instagram.
Entras na miña conta, descárgalas e logo bórralas.
- O contrasinal é 123LFG. - Claro que si.
Ten que haber unha maneira
de usares isto para embarrar as augas do noso escándalo.
Hostia, creo que sei o que facer.
Acaba! Chegamos ao final. Hai que roubar un coche.
- Si. - Eu non oín nada.
Si. Si que era un dos nosos.
Necesito que lle confirmes á policía suíza que era agregado de Comercio,
como pon na identificación que levaba enriba.
- Estabas aquí. - Ocupada con cousas de avogados.
Avísote se necesito extraer algo.
Seguinte punto. Insistirlles ás autoridades suízas
en que calquera pista ou sospeitoso pase por ti, ou sexa, por min, primeiro.
Dous cidadáns estadounidenses teñen unha emerxencia.
Cal é a emerxencia?
Din que un amigo estaba nun hotel onde mataron alguén.
- O amigo ten nome? - Si. Owen non sei que.
Bos días.
Que relación teñen co señor Hendricks?
Vive con nós en D. C.
Levan moito en Xenebra?
Non. Acabamos de chegar.
- Para ver o señor Hendricks? - Non, el non sabía que viñamos.
Pero non entendo que importa iso.
Alguén morreu asasinado e non o damos atopado.
E que os trouxo ata aquí?
Creo que non o entende. Isto non vai de nós.
O noso amigo está desaparecido e non parece alarmada.
Podemos falar cun supervisor?
Hai centos de hóspedes no hotel.
Por que pensan que o seu amigo ten problemas?
Porque traballa para a CIA.
Eu tamén.
- Con Owen, de feito. - Por que non o dixo antes?
Por que seguen un axente da CIA polo mundo adiante?
Como dixen, estamos preocupados.
Xa estaban preocupados antes do incidente do hotel. Interesante.
Díxolles algo do que estaba facendo aquí?
Ou do que fai nas viaxes de traballo? Ou na Axencia?
Non. Nunca fala…
Por que lles preocupa esta viaxe e non lles preocuparon outras?
Algo en concreto sobre o que veu facer?
Como dixen, non nos conta nada.
E quen máis sabe que están aquí?
Miña nai, que ten a metade de D. C. en chamada rápida, incluído o seu xefe.
Por que non nos dá respostas en vez de interrogarnos?
Pois…
oxalá tivese respostas,
pero nós tampouco sabemos onde está Owen.
Por iso facía as preguntas.
Avísoos encantada se descubro algo.
- Si, por favor. - Entón, podemos marchar?
Claro.
Pero un consello:
vaian para a casa. Estase ocupando a Axencia de todo.
- Pódesme botar as culpas por virmos. - Acábanos de interrogar a puta CIA.
Parece que non o estás a entender. Os nosos nomes están nunha ficha.
- Non fixemos nada malo. - Tanto dá.
Lémbroche que ti e eu non estamos na mesma situación ante as autoridades.
Perdoa, tes razón.
Mira, temos que asumir que…
pode ser que Owen teña problemas serios.
E, en vez de axudar, sen querer provocamos máis.
- A quen chamas? - A miña nai.
Entendíchelo?
Imprimes as follas que che mandei e colócalas aí.
Vale, pero uns garabatos rusos como van arranxar o dos foguetes?
Sabes a síndrome da Habana?
Radiofrecuencia electromagnética que causa dano cerebral aos nosos diplomáticos
en Cuba, na China, en Vietnam e en Australia?
- Si. - Pois os garabatos desas follas
confirman que é cortesía da intelixencia militar rusa.
Vas facer o seguinte:
necesito que atopes as follas no complexo nixeriano que vas asaltar.
Quéroo gravado coa cámara do casco
e que as atopes gardadiñas nunha fenda, coma se fosen o Santo Graal.
Recibido. A misión son as follas.
Exacto. E, despois, oh, coincidencia!
Tamén atopas, no mesmo sitio, os foguetes antitanque que perderas.
E destrúelos porque son inestables.
E tamén voamos as follas?
Non! As follas tráesmas a min.
Axítoas ben, un grande éxito da nosa intelixencia!
E ninguén pregunta por que acabaron os foguetes no poder de Boko Haram.
Deus me axude. Vas ser un puto heroe.
Recibido.
E onde atopaches as follas esas?
Vaite foder!
Eu non! Atopáchelas ti, no complexo!
Recibido.
Hostia.
- Mamá, por favor. - Sigo sen entendelo.
Cres que Owen está detido, ferido ou que?
Non contesta o teléfono e desapareceu. E xa che contei o que pasou no consulado.
¿Non podes usar os teus contactos
e facer unhas chamadas para saber onde está e se está ben?
Quen ten acceso a esa información tómao en serio.
Ninguén quere acabar como Scooter Libby.
Libby está xogando ao golf en Mar-a-Lago.
Por favor. Veña, fai un par de chamadas.
Owen non lle importa a ninguén máis.
De acordo. Vouno mirar, cunha condición.
Vaste ir dese piso.
- Non quero que sigas na vida de Owen. - Mamá!
Non. Estou farta de ver como te leva polo mal camiño.
Non é negociable.
Vale.
E resérvovos dous billetes de volta para ti e Terence. En turista.
Como castigo por seres unha imprudente.
ALEMAÑA
- Vouche contar o segredo de Dawn. - Que? Por que?
Se a Axencia pensa que a morte de Xander comprometeu a miña volta a Belarús,
deixo de serlles útiles e Dawn mátame.
Se che conto o seu segredo, terá que matarnos aos dous.
- Xa. Non fai falta. Grazas. - Owen…
Max, a lista de cousas que non quero saber empeza por:
- "Merdas polas que me matarían." - Non sexas neno.
- Non son neno. - Dawn dirixe…
Non… Para!
Dirixe recursos fantasma e queda cos cartos.
Non entendín nada. Sigo na ignorancia.
A cada recurso págaselle segundo o nivel da intelixencia que proporciona.
Dawn creou recursos falsos de alto nivel e roubou os cartos que mandaba a CIA.
- Iso é superilegal. - Si.
E teño a responsabilidade legal de informar o meu xefe.
Non o informaches de ningunha das merdas ilegais que fixeches comigo.
Mentres Dawn se porte ben, gardámoslle o segredo.
Señor, o xefe de gabinete da Casa Branca.
- Ao teléfono? - Non, señor.
- Está aquí. - Merda.
Kevin. Que sorpresa tan agradable.
Por que estou recibindo chamadas sobre Owen Hendricks?
Non… Chamadas de quen?
Alguén dun lobby, que di que saíu mal unha operación da CIA en Xenebra
e un avogado da CIA desapareceu.
Como pode facer tanta auga o teu barco?
Primeiro, oféndeme que insinúes
que o problema que poidan ter os de Operacións sexa culpa miña.
- Segundo, queres que te poña ao tanto? - Claro que non.
Pero, polas miñas conversas con Hendricks sobre certo antigo recurso,
xa estou tocado.
Houbo unha operación en Xenebra.
Primeira fase: reintroducir un antigo recurso no país.
Saíu mal.
Mataron un supervisor, Hendricks e o recurso desapareceron.
Quen era o supervisor?
Xander Goi.
Tes que manter isto lonxe de min.
Non ten por que salpicarte, a menos que non me esteas contando algo.
Non contarnos cousas consta na descrición do noso posto.
O meu contacto con Hendricks foi casual. Que non se mencione nunca.
Está claro?
- Kevin… - Está claro?
- Si. - Moi ben.
Eu non estiven aquí.
E as armas?
Ata que saibamos que pasou con Goi, sodes elementos hostís.
Que non vos pareza mal.
Que hostia fas? Ei, oe!
Merda, hostia!
Eu coñézote.
- Si. Que tal, colega? - Merda.
Voullo contar a Nyland. Estádesvos pasando.
Illádeo ata que me poida poñer con el.
Cago na puta.
Veña, non podes ser tan parvo. Meladze non lle importará a ninguén,
- pero eu son do Departamento Xurídico. - Tranquilo, peixe gordo.
Mentres non sexas un problema, vai ir todo ben.
É moita coincidencia que esteas aquí.
Pediuno Dawn, xa que ti e mais eu temos historia.
E vénme ben o plus de perigosidade,
xa que me fixeches renunciar a medio puto soldo.
Para a túa muller e teus fillos.
Exmuller.
E nin sequera sei seguro se os mocosos son meus.
De verdade é necesario tanto drama?
Non me podes vir desatar?
Abrimos unha botella e falamos do que pasou.
Non.
A min gústame o drama.
E non confío en ti.
Enténdoo.
Pois imos alá.
A morte de Xander Goi non tivo nada que ver comigo nin coa operación.
Matárono por foder na muller do home equivocado.
- Encantaríame crer iso. Por que ía crelo? - O home da muller coa que estaba fodendo
é un capo de alto nivel da mafia rusa que manda en Xenebra.
E, onte, entregueille fotos de Xander no acto.
Que sangue frío, Max.
- Mesmo vindo de ti. - Non te vexo chorar.
- Por que o fixeches? - O avogado cagouna cos cartos.
Era o único que podía pagar a reunión con Lev.
Acabas de confesar que es responsable da morte dun axente da CIA.
- Iso como axuda a salvar a operación? - Porque vas omitir esa parte.
Por que ía facer iso?
Porque queres ser a próxima xefa da oficina de Moscova.
E iso só vai pasar se esta operación ten éxito.
Se non, operación fracasada e supervisor asasinado.
E iso significa…
que vas ter sorte se che dan unha mesa nalgún soto esquecido da CIA.
Que sabe o avogado?
Que ter a boca pechada é o mellor que pode facer.
Tamén tes trapos sucios sobre el?
Empezo a ter unha sensación de déjà vu.
Si. Tamén eu. Entón, ¿saltamos a parte onde che pido
que non tomes a peito o protocolo estándar de seguridade?
Chámaslle así a atar e agredir un avogado da Axencia?
Non, a facer o necesario para protexer unha operación da Axencia.
A ver, se acabaches de facer o delicadiño, pódoche contar as boas novas?
- Vaste retirar cos demais replicantes. - Imos chamar a Langley
para recomendarlle ao director proceder coa nosa operación
porque a morte de Goi non tivo relación.
É o que cres ou o que queres crer?
É o que cremos os dous. A menos que non penses cubrirme as costas.
Señor Hendricks. Tiña a xente moi preocupada.
Si, señor, pido desculpas.
Coa morte do supervisor,
pareceume prudente desaparecer ata saber se estabamos en perigo.
A morte de Goi non tivo relación coa operación?
É a hipótese que manexamos.
Temos HUMINT que indica
que mataron a Goi por deitarse coa muller dun delincuente ruso.
Creo que podo confirmalo.
Teño gravacións de seguridade do hotel e das rúas próximas.
O recoñecemento facial detectou esta muller, Nichka Lashin.
Segundo a nosa información, axente da mafia rusa.
Vina ao lado do hotel antes de marcharmos.
Nyland, ti que cres?
- A decisión é súa. - Moi ben se che dá non mollarte.
Ben, alégrome de que a operación siga o seu curso.
Os seguintes pasos?
Imos a Praga co recurso para efectuar o pagamento.
Se sae ben, o meu equipo elimina os obstáculos
e devolvémola a Belarús.
Intenta non volver cagala.
Si, señor.
Veña, tócame. Salazar, Hendricks, quedade.
Os demais, saíde.
Hoxe tiven unha visita moi pouco grata do xefe de gabinete.
- Chamárono preguntando por ti. - Señor…
Alguén dun lobby que preguntaba se estabas san e salvo.
Sabía que as cousas saíran mal aí.
Pola túa reacción, entendo que sabes quen chamou.
A nai de Hannah.
Hannah é a miña…
compañeira de piso. Seguro que veu a Xenebra porque estaba preocupada.
Confirmo que estaba preocupada.
Fun ao piso de Owen para axudar co caos da sanción.
Cando acabe isto, ides facer un repaso sobre como manter a maldita boca pechada.
- Si, señor. - Si, señor.
Teño que lembrarche que permanezas incomunicado ata completar a operación?
Non, señor.
Se sei dalgunha chamada máis para preguntar por ti…
estás despedido.
Entendido?
Si, señor.
Owen está ben.
- Seguro? - Si. Díxomo o mesmísimo xefe de gabinete.
Owen está metido en algo delicado, por iso non che devolve as chamadas.
Ala, métete nese avión pero xa.
Owen está ben.
Menos mal.
Para a casa.
Non vés, non?
Non.
É que non podo.
Se xa son así de infeliz, como será dentro de cinco anos?
E canto me vai custar cambiar?
Hai sitios peores para unha crise do cuarto de século.
O privilexio ten os seus privilexios.
Pois…
se vas facer a auditoría emocional, non a fagas a medias.
Tes que aclararte sobre o que sentes por Owen.
Si.
Para poderes seguir adiante.
Ven aquí.
Ti podes.
Cóidate.
NÚMERO BLOQUEADO: OWEN VAI PARA PRAGA.
Que pasada…
Non toques nada!
É o centro de operacións móbil.
Vas viaxar nel mentres nós viaxamos a Praga para reunirnos con Lev.
- Que é isto? - Un dron Global Hawk RQ-4,
despegando da base aérea de Ramstein,
pilotado por un rapaz desde un búnker debaixo da Franxa das Vegas.
Dános vixilancia táctica para a reunión con Lev,
mentres o meu equipo nos dá seguridade sobre o terreo.
ACTIVIDADE: ESCANEANDO
JAG1, o RQ4 está no lugar.
ACTIVIDADE: ESCANEANDO
Véxovos chegar á zona da actuación.
Ímonos poñer en posición.
Cando vos dea a orde, montades no coche e ides ver a Lev.
Nós dámosvos apoio.
Cando o trato estea feito, saídes de alí.
- Dáme unha arma. - Vancha quitar.
Pois dáme dúas. Poño a primeira fácil de atopar.
O obxectivo é non dispararlle a ninguén.
Se empezan a voar balas, viñemos para nada.
Mete isto no peto. Ten un micro activo, para escoitarmos o que pasa.
Se as cousas saen mal, vésme rescatar.
Claro.
Ei. Eu que fago?
Ti vés comigo.
- En serio? - Non. Ti quedas no puto furgón.
Vamos!
Estás nerviosa?
Non. Estou morta de medo.
Lev pode matarme ao darlle os cartos, pero non hai outra forma de volver.
Veña.
Estamos en posición. Adiante.
Vémonos ao outro lado.
Vale. Si.
ACTIVIDADE: ESCANEANDO
Kirill mandoume o teu botín.
- Hai sete millóns máis nese maletín. - Son moitos cartos.
Teño moitas ganas de emendar erros.
Sabes que hai algúns
que non te van deixar volver á casa por moitos cartos que lles deas.
Xa, iso é problema meu.
¿E se xa me pagaron
para deixar o teu corpo na neve?
Xa estaría aí fóra.
Que? Falamos de condicións?
Vale.
Mi ma.
JAG1, o software falla.
CONEXIÓN PERDIDA
Quedades sós mentres reinicio.
Recibido. Todos alerta. Ollo de Deus pechado.
Quen carallo son eses?
Unidade de apoio un, contesta.
Temos un problema. Recíbesme?
Non uses esta canle.
Non, problema grave. Non me oíches?
Non se traen avogados ás operacións.
Ao carallo!
Merda.
Que hostia é isto?
Cago na puta.
Sabía que non me podía fiar de ti.
RQ4, necesítote sobre o terreo xa!
Si. Viríame ben algo de axuda.
Onde estás?
Aquí abaixo!
Que merda fas aí abaixo?
JAG2, hai que protexer un non hostil.
Fogo a discreción!
Vamos, hostia!
Hostia.
Déronche.
Non me digas.
Matei alguén.
Merda.
Espera.
Lev.
Ai, Deus.
Non fun eu.
Eu non te traizoei.
Pero…
non me vas crer e iso significa que, se sobrevives,
non podo ir para a casa.
Max, non.
Non.
E vou ir para a casa.
Vamos.
Que era iso? Quen disparaba no complexo?
Owen!
- Quen disparaba no complexo? - Nichka.
- Nichka? - Si.
- De que a coñeces? - De Xenebra.
Estaba fóra, ao lado do hotel onde mataron a Xander.
Foi a que meteu presión no consello para matarme.
Non me encontro ben.
Porque estás en shock. Déitate un momento.
Pecha os ollos.
Descansa e respira.
Respira.
- Para o coche, Max. - Non vou parar o coche.
Para o puto coche, Max!
Hostia xa!
Que hostia fas?
Non podo seguir con isto.
Enténdoo.
A primeira vez afecta moito.
Apertei o gatillo e rebentoulle a cabeza. E non deixo de velo.
- Logo pasa. - Resposta incorrecta. A dunha psicópata.
- Ou dunha supervivente! - Éche o mesmo!
Hostia!
- Sube ao coche. - Non!
Déixoo. Non quero nada máis contigo nin coa Axencia.
Owen, para.
Dixen que pares.
Moi parvo fun.
Pensei que te podía salvar.
Que, debaixo desa asasina psicópata,
había alguén que sufrira de verdade a perda e a traxedia,
que estaba desesperadamente soa
e necesitaba alguén que se preocupase por ela.
Pensei que che podía axudar.
Que, se che axudaba, podías cambiar.
Pero non podes.
Max, cavaches tan fondo que non tes xeito de saír.
Es prisioneira…
desa incesante necesidade de sobrevivir.
Igual que eu son prisioneiro das miñas merdas autodestrutivas.
Hostia.
Pai morto, nai maníaca… Coma se fose escusa para ser tan egoísta
e facerlle dano a quen lle importo de verdade.
Necesítote.
Para volver á casa.
Despois do que acaba de pasar…
Por favor.
Non podo.
Max, se non saio agora, voume perder para sempre. E a ti…
xa non hai quen te salve.
- Diga. - Hannah.
Owen?
Ai, Deus.
Estás ben?
Non estou seguro. Non me están disparando. É bo sinal.
Tomei tantas malas decisións…
Todas as decisións desde que empecei neste choio foron malas,
incluído non facerche caso cando me dicías que eran malas.
Aínda estás en Praga?
Como sabes que estou en Praga?
Eu tamén estou aquí.
Cerca do monumento da guerra.
- Vou para alí. Ven onda min. - Vale.
Isto é real? Xúroche que estou tan canso…
que podería estar soñando.
É real. Estou aquí.
Vai ir todo ben.
Vale.
- Temos un problema. - Non me digas. Estamos en modo fuxida.
Non.
O avogado é o problema.
Estás con el?
Non. Pero podo rastrexalo co reloxo que lle dei.
Ben. Eu estoute rastrexando a ti co móbil que che dei.
Vémonos agora.
Que rápido.
Pero que…?
Deus.
Max.
Onde estamos?
- Non o sei. - Quen nos colleu?
Karolina.
Ti quen es?
E por que hostia andas por aí con miña nai?
Subtítulos: Ana M. Fernández Fernández