- W poprzednich odcinkach: Co ja tu robię?
Nie mogę wrócić z pustymi rękami.
Jeśli będę musiał zeznawać,
jak pozwoliłem, by rakiety trafiły do terrorystów,
ty będziesz musiał zeznać, jak trafiłeś do pociągu kartelu.
To by było złe.
Na razie ja potrzebuję ciebie, a ty mnie.
Chyba że coś wygadałaś prawnikowi.
- Sypiasz z nim. - To użyteczne narzędzie.
Byłeś kiedyś zakochany?
Przejmuję się kimś, kim mógłbyś być,
gdybyś się ogarnął.
- Zrywasz ze mną? - To, jak się zachowujesz,
jak dzieje się na coś poważnego, liczysz, że wszystko się uda...
Za bardzo dwudziestoletnie.
Prowadzący, który przekazał pana pseudonim źródłu, to Xander Goi.
W Wiedniu ktoś próbował mnie zabić w drodze na lotnisko.
Kurwa!
- Wiesz, kogo mam przekupić? - Lwa Orlowa.
Za mało kasy. Możecie odwiesić konto w Szwajcarii?
Tylko jeśli bank je wykluczy.
Z kim mam o tym pogadać?
Za randkę z twoim współlokatorem.
Zdejmę sankcje z jednego konta na godzinę. Inaczej to wykryją.
Dziecko źródła zmarło. Nie chcę dawać Dawn przewagi.
Nie ufam Dawn Gilbane.
Tak. Dlatego wysyłam tam ciebie.
Lecicie do Genewy jako wsparcie Hendricksa.
Zrzucimy was we Włoszech, pojedziecie do Genewy autem.
Cieszysz się? Wracasz do domu.
Najpierw musimy przeżyć podróż.
SERIAL NETFLIX
WYDZIAŁ PRAWA GEORGETOWN
- Przyrzekam, że zwrócę ją rano. - To materiał źródłowy.
Nie może opuścić biblioteki.
Mogę w takim razie zostać tu po zamknięciu?
Jutro egzamin, a profesor zawsze cytuje tę książkę.
TRZY LATA TEMU
Co jest frustrujące, bo nie ma jej w sprzedaży.
Nie ma wyjątków.
- Ma pani cztery minuty do zamknięcia. - Proszę.
Trzy minuty. Traci pani czas.
Cześć.
Hej.
Jestem Owen.
Co?
Jestem Owen. Chodzimy razem na prawo umów.
W życiu cię na oczy nie widziałam.
Naprawdę?
Zaczekaj.
Już kojarzysz?
Okej.
Chyba. Jak chcesz.
Wiesz, że możesz wziąć tę książkę.
To by była kradzież.
Studiujemy prawo.
To się nie łączy.
Przecież ją zwrócisz, nie?
Technicznie rzecz biorąc, wypożyczasz książkę z biblioteki,
a przecież po to są biblioteki.
Hej.
Zamykamy. Musi pani oddać książkę.
Naprawdę?
Trochę życia.
Co najgorszego się może stać?
Zawieszenie studenta, wyrzucenie z uczelni, proces o kradzież?
Daj spokój. Nic z tego się nie zdarzy. Naprawdę.
Facet, słuchaj.
Owen.
Jeśli to twój podryw, nie jestem zainteresowana.
To nie podryw. Chcę pomóc, bo wydajesz się super zestresowana.
Nie jestem.
Na pewno?
- Proszę? - Nie.
- Biblioteka wydziału prawa. - Przepraszam, że psuję panu wieczór,
ale jakiś facet robi sobie dobrze w boksie.
- Co? - To aż groteskowe.
Ma koszulę na głowie
i pociera nim, jakby chciał rozpalić ognisko.
Proszę przyjść, zanim trzeba będzie wzywać sprzątaczy.
Miłej nocy.
Bierz książkę.
No już, bierz ją.
Bierz książkę.
Podnieś ją.
Nie wierzę, że to zrobiłam.
Czemu to zrobiłam?
Bo potrzebowałaś książki.
Jeśli wszyscy zaczniemy łamać zasady dla naszych potrzeb,
nastąpi koniec cywilizacji.
Widać, że nowy z ciebie buntownik,
ale ja tak żyję i uwierz mi,
wypożyczenie książki nie doprowadzi do końca cywilizacji.
Ale jeśli męczy cię poczucie winy, ja wezmę książkę
i zwrócę ją jutro. Żaden problem.
Namówiłeś mnie do kradzieży, by z niej skorzystać?
Co?
Nie, skądże...
Dobra, może trochę.
Ale skoro kradliśmy razem, możemy też razem się uczyć.
- Nie będę cię podrywał, obiecuję. - Jasne.
Serio, okej?
Sam się ześlę do przyjacielskiego piekła na resztę semestru.
Będę najlepszym kolegą do nauki, jakiego miałaś w życiu,
a potem będę cię podrywał.
Zgoda?
Zgoda.
SZWAJCARIA
OBECNIE
Nie będę twoim lowelasem.
Tak mówi twoje zranione ego.
To idealna przykrywka.
Młody, seksowny, głupi.
Ale jak dotrzemy do Genewy, pójdę na zakupy.
Potem do spa i na manicure.
Nie wkurzaj mnie.
Wiesz, Owen, to dla nas wyjątkowo groźny moment.
Genewa to plac zabaw rosyjskiej mafii.
Myślisz, że Rosjanie o tobie wiedzą?
Myślę, że musimy załatwić wszystko, zanim się o tym przekonamy.
Czułbym się lepiej, gdyby operacją nie kierował Xander Goi.
Zapomnij o nim.
Od tej pory możemy polegać tylko na sobie nawzajem.
Jak długo mamy wspólny cel.
Tak powiedziałaś,
gdy zapytałem, czy mogę ci ufać.
Mówisz, że to się zmieniło?
Etap wspólnego celu jest dawno za nami.
Jesteśmy ze sobą związani.
Czy ci się to podoba, czy nie.
Gdzie jest Owen?
Wyjechał z miasta.
Wiesz gdzie?
Nie wiem, ale w jakieś zimne miejsce.
Ukradł mi zimową kurtkę.
Kto? Zazdrosny były?
Nie, Owen.
Hannah chce wiedzieć, dokąd wyjechał.
Do Genewy.
To chyba miała być tajemnica.
Pomagałem mu z zagranicznymi sankcjami.
Wydawał się tym zestresowany. Mówił, że to kwestia życia lub śmierci.
Nie odbieraj.
Cześć, mamo.
Jestem koło ciebie, mogę podwieźć cię do pracy.
To miłe.
Ale właśnie wychodzę.
Świetnie. Będę za dziesięć minut, może 20. Widzimy się na dole.
GENEWA
- Co robisz? - Wyluzuj, lowelasie.
Dosłownie grasz mojego kochanka,
więc jeśli chcę cię wziąć pod ramię albo złapać za tyłek...
masz być tym zachwycony.
Jak to się skończy, złożę skargę do kadr.
Powodzenia.
Orzeł wylądował.
Orzeł?
Chyba idiota.
Tak, trochę mu brak ogłady operacyjnej.
Poza tym mamy wspierać Hendricksa.
Agencja skorzysta na jego sukcesie.
Zameldowanie.
Ale my na tym stracimy.
Jeśli to mu się uda,
będzie nietykalny,
a jak się dowie, że go szpiegujemy, utopi nas.
Mimo że Nyland nas wysłał?
Nie bądź naiwny. Radca generalny nie jest nam nic winien.
Dlatego musimy sami o siebie zadbać.
Zrzucić porażki na Hendricksa,
a sukcesy na nas.
To mi się podoba. Piątka.
Witam w Genewie. Będę wspierał waszą operację.
Słyszeliśmy.
Xander, pamiętasz Max Meladze.
Hej, ujawnianie nazwiska agenta to złamanie protokołu.
Tak jak próba zabójstwa prawnika agencji.
Nie próbowałem zabić prawnika agencji.
Próbowałeś, Xander.
Myślałeś, że przekazałam Owenowi kompromat na twój temat.
Czego nie zrobiłam, ale zrobię, jeśli dasz mi dobry powód.
Nie musisz zaraz grozić.
Groźby pomogły mi tu trafić, więc będę z nich korzystać.
Ale jeśli będziesz w porządku, wszyscy wygramy, co nie?
Dobra.
Omówmy nasz plan.
Jasne.
Jutro idziemy do Banku Genewskiego
i pobieramy środki z konta Max
magicznie wolnego od sankcji między 10 a 11 rano.
Jak zabezpieczymy środki,
Max skontaktuje się z Lwem Orlowem i umówi spotkanie,
na którym opłaci swoją wartość dla rosyjskiej mafii.
Potem wrócę do domu i będę spał przez tydzień.
Brzmi całkiem łatwo.
Raczej „nieskomplikowanie”, choć to na pewno się zmieni.
Cyryl wie, że tu jestem?
Lokalny szef mafii.
Jak nie, to się dowie.
Ma połowę obsługi w kieszeni.
Nie wychylajcie się, dopóki nie wyjdziecie z banku.
Jak dobrze pójdzie, zawiniecie się do obiadu.
Czeka na ciebie wiadomość w konsulacie.
Dzięki.
Myślisz, że podłożył pluskwy?
Wiem, że podłożył pluskwy.
Muszę iść do konsulatu. Obiecasz, że nie wpakujesz się w kłopoty?
Absolutnie nie.
Max, mówię serio.
Wykąp się, zamów jedzenie, idź do spa. Niedługo wrócę, dobra?
Tak jest.
BRAK SYGNAŁU
NIEMCY
NIEZNANY NUMER
- Halo? - Max znalazła twoje kamery.
Moja mała siostrzenica schowałaby je lepiej.
Nie masz siostrzenicy.
Skąd wiesz?
Grzebałeś mi w aktach, Goi?
Jak ty byś nie grzebała w moich.
Walczymy o to samo stanowisko.
Proszę cię. Jaka to walka.
Jesteś pieskiem domowym, a ja drapieżnikiem.
Ta posada będzie moja,
więc po prostu nie spierdol mi operacji.
Uwielbiam twoją pewność siebie,
ale ta robota wymaga precyzji, a nie siły uderzenia.
Yo!
Hej!
- Dobrze wyglądasz. - Dzięki.
Idźcie na górę.
W lodówce jest piwo. Nie ruszać chleba bezglutenowego.
Spotkanie za pół godziny.
Przyjąłem.
- To Standish? - Tak.
Właśnie wylądowali.
My będziemy gotowi. Nie spieprz swojej części.
Ściskam.
Jak ci idzie w pracy?
Dobrze.
Czemu przyjechałaś z kawą i pączkiem?
Nasz kot zmarł?
Jak ci się układa z Jeffem?
Zaprosił mnie na ślub siostry w ten weekend.
To chyba coś poważnego.
Wspaniale.
Jest dla ciebie dobry.
Teraz wiem, że masz jakiś interes.
O co chodzi?
Jeff to specjalny asystent
prezydenta do spraw ekonomii, tak?
Tak.
Jeff pracuje w Białym Domu, więc mógłby mi w czymś pomóc.
To delikatna sprawa.
Lepiej, żebyś ty mu ją przedstawiła.
Muszę wiedzieć, kto był na spotkaniu
z szefem sztabu w zeszły czwartek.
Mam dla ciebie szpiegować?
Proszę cię o przysługę.
Mój klient musi wiedzieć, czy był tam jego konkurent.
Nie, nie chcę wykorzystywać mojego chłopaka jako informatora.
Tak to działa w Waszyngtonie. Dostęp i przysługi.
Myślisz, że skąd masz pracę?
Jakoś tu cicho.
Nie zauważyłem.
Serio? Kitchens, Ebner i Hendricks poza biurem?
- Zwykły przypadek? - Nie wiem i nie obchodzi mnie to.
Czemu ciebie obchodzi?
W przeciwieństwie do tchórzy
wolę wiedzieć, gdy szykuje się kałszkwał.
Nie, dzięki.
Wolę zginąć pod kołami autobusu,
niż dostać diagnozę raka.
Szybka śmierć, czaisz?
Tutaj śmierć nigdy nie jest szybka.
Nie.
Kurwa.
Co?
Tu Owen, jestem w konsulacie, chciałeś rozmawiać?
Tak, cześć, Owen.
Chciałem tylko pogadać o tym, jak bardzo mamy przejebane.
Czemu? Co się dzieje?
Podobno namierzono nasze zaginione rakiety
w transporcie z Lázaro Cárdenas do Tangeru.
Prawdopodobnie wylądują w południowym Sudanie.
Okej, już ci wyjaśniam kontekst.
To dom rodzinny całej masy terrorystów.
Okej, to źle.
Mówiłeś, że pociski dezaktywowano.
Obudź się, Owen.
Nieważne, czy one działają, czy nie.
Jeśli prasa się o tym dowie, będzie po nas.
„CIA przekazuje pociski terrorystom”.
Pierwsza strona, największy nagłówek!
Teraz mnie rozumiesz?
Owen?
Zamknij się i daj mi pomyśleć.
Musisz to skomplikować.
Co?
Skandal, Janus. Amerykanie nie lubią komplikacji.
Dlatego wciąż mówią o Watergate, ale nie o Iran-Contras, nie?
Wciąż nie są pewni, co łączy rebeliantów-dilerów z Nikaraguy
z zakładnikami w Libanie.
Jeśli naprawdę myślisz, że grozi nam wyciek,
musisz przylepić do tej sprawy jak najwięcej absurdów,
żeby New York Times nie mógł wszystkiego opisać w tytule.
To najgłupszy...
i potencjalnie najgenialniejszy pomysł w twoim życiu.
Wiem. Zamąć sprawę na tyle, by wszyscy stracili ją z oczu.
A w międzyczasie postaraj się odzyskać rakiety.
Pociski.
Pociski, wszystko jedno.
Wal się.
Kto tam?
Konsjerż, madame.
Mam prezent, po który mnie pani wysłała.
- Model z GPS-em? - Tak.
Mogę pomóc w czymś jeszcze?
Nie. Dziękuję.
Cokolwiek macie na kranie.
Cześć.
Tequilę z limonką.
Na lodzie.
Dziękuję.
- Cześć. - Cześć.
Jak leci?
Teraz lepiej.
Aha. Rozumiem.
Jestem Owen.
Marta.
Ciężki dzień?
Wiesz,
na tyle, że piję sam o 17 we wtorek.
Przecież nie pijesz sam.
Już nie.
Zdrowie.
Jesteś z Genewy?
Nie, robię tu tylko studia.
Czaję.
A ty?
Przyleciałem na spotkanie.
A potem wracasz do Ameryki?
- To aż tak oczywiste? - Nie.
Nie, to dobrze.
Kocham amerykański akcent.
A ja lubię...
ten twój akcent.
Szwedzki?
Islandzki.
To znaczy, że jesteś Wikingiem?
Zawsze chciałem pocałować Wikinga.
Tylko pocałować?
Co takiego robisz, że aż musiałeś lecieć do Genewy?
Jestem lowelasem.
To taki prywatny żart.
Pomagam komuś, kogo lubię.
Powiedzmy, że lubię. To ktoś z pracy...
i straszny wrzód na dupie.
To wszystko...
cholerna szara sfera.
Ledwo się trzymam na powierzchni.
Okej.
To...
Brzmi jak trudna przyjaciółka.
Ona jest...
Nie powiedziałem, że to ona.
Tak założyłam.
Taki przystojniak jak ty.
O cholera, wiem, co jest grane.
- Mam nadzieję. - Nie, ty...
Akcent, flirt, wyciąganie informacji.
Jesteś zagraniczną agentką.
Co?
Chcesz zdobyć na mnie kompromat, co?
Pójdziemy na górę, zabawimy się, zrobisz zdjęcia i bum, szantaż.
Nie wiem, o czym mówisz.
Daj spokój, nie jestem zły.
Czemu miałbym być? To jest super.
Muszę iść, wybacz.
- Co? Nie. - Tak, zrobiło się dziwnie.
Nie idź, daj spokój.
Byłaś naprawdę przekonywająca. Przez chwilę...
To jest mój pierwszy raz z seksszpiegostwem...
To jest mój pierwszy raz z seksszpiegostwem.
MAX: GDZIE JESTEŚ?
JESTEM GŁODNA
W konsulacie wszystko w porządku?
Tak.
Tak, w porządku.
Inna sprawa, nad którą pracuję.
A w hotelu cisza?
Tak, cisza.
Nie wierzę, że to robiłeś przez dziesięć lat.
Tak, już zaczyna mi się odzywać PTSD.
Ta ekstremalna nuda...
i strach, że w każdej chwili coś może się zepsuć
i pogrążyć twoją karierę.
Ale teraz jesteś prawnikiem, pamiętasz?
Nie odpowiadasz za tę operację.
Musimy tylko dopilnować, by McPipa nic nie schrzanił.
Ten stek wygląda pysznie.
Zdecydowanie na siebie lecą.
Myślisz, że ze sobą sypiają?
Niekoniecznie.
Ale to źle wróży neutralności Owena.
Spałeś kiedyś ze źródłem?
Jasne. Nigdy niczego do nich nie czułem.
Nich?
Czemu nigdy mnie nie podrywałeś?
Serio będziemy o tym rozmawiać
w tej zapleśniałej furgonetce?
Tak.
Wszystkie moje związki paskudnie się kończyły.
Chyba za bardzo cię lubię, by psuć przyjaźń.
Co robisz?
Uwieczniam wykroczenia Owena.
Na wypadek, gdybyśmy musieli go obciążyć.
Czyli go zniszczyć.
Jeden pies.
Mam coś dla ciebie.
Wkrótce się mnie pozbędziesz
i chciałam, byś miał coś na pamiątkę.
Dziękuję.
To najładniejszy prezent, jaki kiedykolwiek dostałem.
Przymierz.
Jest świetny.
- Dobrze wygląda. - Tak?
Przepraszam, że ja nic dla ciebie nie mam.
Dzięki tobie jestem tutaj.
Jak będzie wyglądał twój powrót?
Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem. Jak będziesz żyła?
Gdzie mieszkasz? Co robisz w czasie wolnym?
Nie rób tego.
Czego?
Nie ma sensu zadawać takich pytań,
gdy wiem, że odpowiedzi skończą w moich aktach.
Nie skończą.
Owen, jak przyjdzie co do czego
i będziesz wiedział, że zyskasz, zdradzając moje sekrety agencji,
to je zdradzisz.
Nic nie mówiąc, robię ci przysługę.
Czy to znaczy, że nie powiesz, co masz na Goia?
Nie, jebać go.
Gdy Xander był w Białorusi, miał romans.
Z żoną Cyryla.
Cholera.
Nie sądziłem, że go na to stać.
Cyryl nic nie wie, prawda?
Cyryl wiedział, że żona go zdradza, ale nie wiedział z kim.
Torturował ludzi, by się dowiedzieć.
Zaoferował nagrodę, gdy to nie wyszło.
Nic dziwnego, że Xander się ciebie boi.
Przez ciebie mógłby zginąć i stracić pracę.
Idę do łazienki.
- Zamówisz nam deser? - Jasne.
Kim jesteś?
Cyryl mnie wysłał.
- Masz mnie zabić? - Nie.
Kłamca. Pożegnaj się z mózgiem.
Przysięgam. Czekaj.
Chce się dowiedzieć, co robisz w Europie.
Chcesz go dopaść?
Nie chciałam.
Ale teraz się trochę zdenerwowałam.
Przekaż szefowi, że przybyłam w pokoju,
ale mogę też iść na wojnę.
Jeśli Cyryl ma do mnie więcej pytań,
może zadzwonić na twój numer, okej?
Darujmy sobie deser.
Idziemy.
No to zajmuję kanapę.
Słuchaj, skoczę szybko do łazienki,
zanim zaczniesz...? Co?
Max.
Potrzebuję tego.
Ty też.
Nie chcę być tym jednym instynktem, za którym nie podążasz.
Proszę, kotku.
Trzeba uzupełniać elektrolity.
Było super.
Tak.
Jeff?
Tak?
Nieważne.
Mów, co ci chodzi po głowie?
Taki problem z pracy.
Powiedz. Może będę mógł ci pomóc.
Dobra. Mamy spotkanie z potencjalnym ważnym klientem,
ale partnerzy trzymają wszystko w tajemnicy.
Wiem tylko, że ta osoba była w zeszłym tygodniu
na spotkaniu z szefem sztabu.
Kevin zaprosił wtedy parę osób.
- Wiesz coś jeszcze? - Nie.
Normalnie bym o to nie prosiła...
ale czuję, że muszę się wykazać w pracy
i jakoś zwrócić na siebie uwagę.
Okej.
Byli tam Bill Connelly i Tracy Jimenez z JPMorgan,
plus Lucinda Jackson z Vanguarda.
Okej, sprawdzę ich i zobaczę, kto pasuje do plotek.
- Dziękuję. - Poradzisz sobie.
Chcę, byś wiedziała,
że nigdy nie zgłosiłem, że straciłaś córkę.
Pewne rzeczy nie powinny ich obchodzić.
Dziękuję.
Prześpij się.
Jutro wielki dzień.
Zaczyna się.
BANK GENEWSKI
Mamy 59 minut, by to załatwić.
Potem wracam do Waszyngtonu, a ty wracasz do gry.
Czyżbym wyczuwała lekki smutek w twoim głosie?
Będziesz tęsknić?
Nie. A ty będziesz tęsknić?
Nie.
Dzień dobry, mamy spotkanie z Markusem Fischerem.
- Proszę? - Dzień dobry.
- W czym mogę pomóc?
Chcę dokonać wypłaty z mojego konta.
Naturalnie. Potrzebuję numeru konta i kodu dostępu.
Konto jest zamrożone, nie mam do niego dostępu.
Powinno być odmrożone, proszę mi wierzyć.
Proszę sprawdzić.
Proszę pana, USA nałożyło na to konto sankcje.
Nie tylko nie mam do niego dostępu, dodatkowo protokół wymaga,
bym powiadomił BKAZ o próbie dostępu do tego konta.
Proszę tego nie robić.
Niech pan da mi dwie minuty. Zadzwonię i zaraz wrócę.
- Obawiam się, że... - Dwie minuty. Spokojnie.
Obiecuję.
Co narobiłeś?
Mogłem pokręcić godzinę.
- Pomyliłeś godzinę? - Tak.
- Wczoraj ci dałam cholerny zegarek. - Ej.
Założyłem, że gdy Linus podał mi godzinę,
mówił o czasie europejskim.
Ale chyba mówił o 10 rano w Waszyngtonie. Jesteśmy sześć godzin za wcześnie.
- Musisz to naprawić. - Naprawię. Spokojnie.
Coś jest nie tak.
Gdzie jest Max?
Cholera! Wiedziałam, że coś się skwasi.
Twoje połączenie...
- Co poszło nie tak? - Nic.
Ale ty brzmisz na spiętego.
- Jakiś problem w banku? - Nie. Zadzwonię, jak skończą.
Muszę mieć wolną linię.
- To on. - Dzwoni.
- Odbierz. Po prostu odbierz. - Ja? Co ja...?
Halo?
Hej, wybacz, że dzwonię tak wcześnie.
Mam kłopoty, potrzebuję pomocy.
Co się stało?
Pomyliłem godzinę okienka bez sankcji,
a mój kontakt z BKAZ-em nie odbiera.
Pojechałbyś do mnie i sprawdził, czy tam jest?
Chodzi z moim współlokatorem.
Nie dam rady, stary.
Mam jakąś grypę żołądkową.
Nie ruszam się poza zasięg kibla.
Okej, dzięki. Zdrowiej.
Salazar.
Cześć, to ja.
To nie żadna smutna próba podrywu, co?
Nie, jestem w Genewie.
Jeśli nie chcesz do mnie wrócić, po co dzwonisz?
Pojedź do mojego mieszkania,
zobacz, czy jest tam mój współlokator Terence,
i czy śpi u niego chłopak z BKAZ-u.
- Aha, nic z tego. - Proszę cię? Ja...
Spierdoliłem.
Potrzebuję pomocy.
Jaki jest twój adres?
Dzień dobry.
Owena tu nie ma.
Wiem. On mnie tu przysłał.
Co się dzieje?
Który z was to Linus?
Owen musi z tobą pogadać. Są kłopoty z Genewą.
Okej. Cholera. Za moment.
Owen jest cały?
Nie mogę tego zdradzić.
To mój dom, jest czwarta rano. Muszę to wiedzieć.
Na razie jest cały.
Ale znając go, to nie potrwa długo.
Zaraz skoczy w kolejny basen z piraniami.
Nie, nic nie mogę zrobić.
Zgłoszonego konta nie da się odmrozić.
- Musisz wymyślić coś innego. - Okej, dzięki.
- Możemy okraść bank. - Nie będziemy okradać cholernego banku.
Racja, szwajcarskie banki to fortece.
W Chorwacji dałoby radę.
No co? Nie widzę, byś ty miał jakieś pomysły.
Owen, dokąd idziesz?
Schowaj się.
Co, do diabła?
Hej. Co słychać?
Widzę, że Nyland naprawdę nie wierzy, że dam sobie radę.
- Jesteśmy wsparciem. - Mamy ci pomóc.
Bzdura. Nikt nie wysyła prawników na pomoc.
Macie zrzucić winę na Owena, jeśli coś pójdzie nie tak, a poszło.
Dosyć. Zrobię, co mogę,
i skorzystam z twojego doświadczenia, by jakoś to gówno ogarnąć.
Przesuń się, wsiadamy.
- Dokąd jedziesz? - Owen nas potrzebuje.
Nie, jeśli naprawdę ma kłopoty, CIA go wycofa.
Jest prawnikiem, nie szpiegiem.
Poza tym wiesz, że ma alergię na proszenie o pomoc.
I chcesz lecieć do Genewy, by go ratować?
Zerwaliście ze sobą dwa lata temu.
Nie... To nie o to chodzi.
Tylko my dwoje się nim przejmujemy.
Nikt poza nami mu nie pomoże. Pakuj się.
Zarezerwowałam bilety na 6.
- Za 20 minut będzie samochód. - Mam pracę.
W biurze bez okien, które pachnie smutkiem.
A my lecimy pierwszą klasą, w fotelołóżkach, z ciepłymi ciasteczkami
i darmowymi drinkami przez cały lot.
Dobra, wezmę chorobowe.
Pomyliłeś strefy czasowe?
Tak. To przezabawne, ale skupmy się na kłopotach.
Musimy wyciągnąć pieniądze Max.
Co tu się, do kurwy, dzieje?
Kitchens? Co robisz w mojej operacji?
- Dawn cię przysłała? - Pracuję w biurze radcy.
Mamy wspierać Hendricksa.
Wtrącając się w moją operację bez mojej wiedzy?
Violet Ebner. Wsiadasz,
czy cały świat ma cię zobaczyć przed naszym tajnym autem?
Owen nawalił. Konta wciąż są zamrożone.
- Muszę powiadomić Dawn. - O czym?
O tym, że straciłeś kontrolę nad operacją, czy że nigdy jej nie miałeś?
Może powiemy, że jesteśmy ze skarbówki
i potrzebujemy dostępu w ramach śledztwa podatkowego?
Po co?
Wypłata na zaległe podatki.
Nie, to fatalny pomysł.
A udawanie pracownika rządu to przestępstwo federalne.
Ale my pracujemy dla rządu.
To nie jest byle bank.
W tych skarbcach naziści trzymali skradzione Vermeery.
Mają mocną ochronę i sprawdzają klientów.
Jak przegraliśmy z wami zimną wojnę?
Za bardzo to komplikujemy.
Pracujemy w CIA. Jaki jest cel działań agencji?
- Wychujać Chiny. - Wychujać Chiny.
Zbierać wywiad.
Właśnie, a potem wykorzystywać zebrane informacje.
Na pewno mamy coś na bankiera lub na bank,
co pozwoli nam dobrać się do konta Max.
Mam coś, ale to działa tylko jako groźba.
Groźby to moja specjalność.
Co wiesz?
- Wróciliśmy. - Jak już tłumaczyłem...
Pamiętam, ale sytuacja się zmieniła.
Musi pan dać nam dostęp do konta.
Inaczej będziemy musieli coś zrobić z tym kontem.
Wiemy, że pierze pan na nim pieniądze
przestępczego konglomeratu, który ma powiązania z, nazwijmy to,
organizacją terrorystyczną.
Jeśli nie chce pan, by świat o tym wiedział,
a nie chce pan, zrobi pan kliku-klik
i wydrukuje czek na całą zawartość jej konta.
Jeśli wiesz o tym koncie,
oznacza, że je monitorujesz i jesteś z wywiadu.
Zakładam, że CIA, skoro jesteś ze Stanów.
Ale wiem też coś innego.
CIA nie będzie chciała spalić tego konta, bo wtedy...
nie będzie mogła pilnować przepływu pieniędzy.
Więc twoja groźba nie ma pokrycia.
Z całym szacunkiem spadaj.
Dość tych pierdół.
Może jego ludzie nie spalą konta,
ale moi ludzie dosłownie spalą cię żywcem, jak się dowiedzą,
że pracujesz dla CIA
i pomagasz im śledzić przestępców i terrorystów
powiązanych z tym bankiem.
To kłamstwo.
Kogo to obchodzi? Wystarczy, że powiemy, że jesteś naszym kumplem,
a skończysz zabity w szwajcarskiej alejce,
która jest chyba najładniejsza ze wszystkich alejek.
Potrzymasz to na chwilę?
- Jasne. - Bardzo dziękuję.
Ale wciąż będziesz zabity, tak?
No to może zrób to, o co cię prosimy,
i zapewnij sobie długie, zdrowe, miłe życie?
Nawet gdybym chciał, nie mogę wam przyznać dostępu.
Konto zostało zamknięte przy pierwszej próbie.
Mam tu swoją skrytkę.
Może ją otworzyć, zapewnić nam dostęp.
Tak. To mogę zrobić.
Proszę.
KAPITAN BIAŁY DOM
Hej, Jeff. Nie mogę teraz rozmawiać...
- Zwolnili mnie. - Co?
Myślą, że wynoszę tajne informację.
Nic nie poradzę, że cieszyłem się z mojej pracy.
Marine mnie wyprowadził.
O Boże. Tak mi przykro.
Co się stało?
Zwolnili Jeffa przeze mnie.
Co? Jak to?
Nie mówiłaś nikomu o naszej rozmowie, prawda?
Oczywiście, że nie.
- Muszę kończyć. Do wieczora. - Jeff, ja...
- Dzień dobry. - To przez ciebie zwolniono Jeffa?
Mills prosił, bym znalazła źródło przecieku.
Wiem, że nie powiedziałam ci całej prawdy.
Zwyczajnie mnie okłamałaś.
Inaczej byś mi nie pomogła.
Jaki zły przykład dajesz dziecku.
Skarbie, czasem każda z nas musi dorosnąć
i zrobić coś niemiłego dla większego dobra.
Teraz szef sztabu prezydenta wisi mi przysługę, a ja wiszę ją tobie.
Wszyscy wygrali.
Poza Jeffem.
Nie zrobisz omletu, nie tłukąc jajek.
Jestem słabym i okropnym człowiekiem. Trafię do piekła.
- Mogę cię o coś zapytać? - Wiem o co.
Nie, nie jadę tam dla Owena, okej?
Tylko dla siebie.
Uciekam od wszystkiego, czemu muszę stawić sama czoła.
Od okropnej rodziny, nieludzkiej pracy, mojej zepsutej moralności.
Boję się i czuję się zagubiona.
Ratowanie Owena daje mi jakiś cel,
gdy bardzo potrzebuję znów poczuć się jak człowiek.
Chciałem zapytać, czy mogę dać twoją piżamę z samolotu Linusowi.
Ale tak, to wszystko prawda.
Zwróćcie to, jak skończycie, i nie wracajcie tu więcej.
- Gdzie są pieniądze? - Nie ma.
- Diamenty? - Nie ma.
Jak to ci pomoże się wkupić?
To, co tu mam, jest równie cenne.
To obligacje? Certyfikat akcji?
Kompromat.
- Weź to. - Nie, dzięki. Możesz go zatrzymać.
Ja już swój mam.
Zabrałam go facetowi Cyryla, którego pobiłam wczoraj
- w łazience w restauracji. - Co...?
- Dlatego wyszliśmy przed deserem? - Tak. Weź broń.
Kurwa.
Jak się nazywała?
Karolina.
Chcesz je zabrać?
Nie.
Odłóż je.
Umówię spotkanie z Cyrylem.
Mówi Max.
Musimy się spotkać.
Dzisiaj wieczorem.
- Co powiemy reszcie? - Nic. Wymkniemy się tylnym wyjściem.
Nie. Czekaj. Po to mamy wsparcie,
żeby nam pomagali i żeby nas nie zabito.
Zaufaj mi. Byłam źródłem dziesięć lat.
Na własnych błędach nauczyłam się nikomu nic nie mówić,
- dopóki nie jest to konieczne. - Brzmi jak wymówka,
by bez pozwolenia robić, co chcesz.
Przecież wiesz, że twoi koledzy z pracy sprzedaliby cię,
gdyby miało im to pomóc w karierze.
Nie dawaj nikomu szansy, by cię zdradził.
Lepiej przeżyć i przeprosić,
niż umrzeć, bo się zaufało nieodpowiedniej osobie.
- Daj mi swój telefon. - Po co?
Czekaj.
Masz. Włożysz ją, jak załatwimy sprawy z Cyrylem.
Zniknęli.
Według bankiera 30 minut temu wzięli rzeczy ze skrytki
- i wyszli przez zaplecze. - O mój...
Wielu ludzi chce cię zabić, Max.
A mimo to wciąż tu jestem.
Kto to?
Zabójca.
Wygląda jak dziecko.
Istnieje lepsza przykrywka?
To nie ma znaczenia.
Nie ocali cię, jeśli postanowię cię zabić.
Wtedy nigdy się nie dowiesz, kto sypiał ze Stasią.
Max, nie możesz.
Wiedziałaś, kto z nią spał, i mi nie powiedziałaś?
Wtedy nie było mi to na rękę.
Nagroda.
Wciąż wynosi dwa miliony euro?
Tak.
Skąd mam wiedzieć, że powiesz mi prawdę?
Cóż...
mam zdjęcia.
Ich dwojga.
Razem.
Całymi godzinami.
Umowa stoi?
Zapłaćcie jej.
Nie.
Wyślijcie nagrodę Lwowi.
Zaliczka na poczet przyszłej rozmowy.
Chcę wyrównać rachunki i wrócić do domu.
Wiesz, że niektórzy nigdy ci nie wybaczą,
nieważne, ile byś zapłaciła.
Wiem.
Po to właśnie mam jego.
Co właśnie zrobiłaś?
To, co musiałam, by przeżyć.
Jestem tak blisko powrotu do domu.
Max, lepiej tam, kurwa, bądź.
Już po mnie.
Musimy iść.
Co, do diabła?
- Czy to Owen? - Co? Gdzie?
Hannah? Hannah, czekaj.
Nie.
Chyba właśnie widziałem Hannah.
Napisy: Joanna Kaniewska