Anteriormente…
- Por que estou aquí? - Non podo chegar a Belarús sen nada.
Se vou testificar sobre como puxen foguetes nas mans de terroristas,
ti vas testificar sobre como acabaches no tren dun cártel.
Soa moi mal.
Agora, eu necesítote a ti e ti, a min.
Se non lle contaches de máis ao avogado.
- Sei que te deitas con el. - É útil.
Namorácheste algunha vez?
Aquí estou,
entregada ao tío que poderías ser se te centrases dunha vez.
- Estasme deixando? - O que fas
de andar a tombos por asuntos tan graves e esperar que saia todo ben…
Eu non teño vinte e tantos.
O supervisor que lle deu a un recurso o seu alcume é Xander Goi.
Fun a Viena e intentaron matarme de camiño ao aeroporto.
Hostia!
- A quen teño que subornar? - A Lev Orlova.
Non temos abondo. Podedes desbloquear contas suízas?
Só se desbloquea se o banco a exclúe.
Con quen teño que falar?
Unha cita co teu compañeiro.
E levanto as sancións durante unha hora, para que non se note.
Morreulle unha filla. Non lle dei a Dawn vantaxe emocional.
Non confío en Dawn Gilbane.
Concordo. Por iso te mando a ti.
Mándovos a Xenebra para cubrir a Hendricks.
Deixámosvos en Italia e seguides en coche.
- Emocionada? Vas para a casa. - Hai que sobrevivir á viaxe.
UNHA SERIE DE NETFLIX
DEREITO, GEORGETOWN
- Prometo traelo a primeira hora. - É unha obra de consulta.
Non pode saír de aquí baixo ningún concepto.
Entón, podo quedar despois de que peches?
O exame é mañá e o profesor sempre cita isto.
TRES ANOS ANTES
É frustrante. Un libro de 40 anos descatalogado.
Non facemos excepcións. Tes catro minutos.
- Por favor! - Tres. Estás a perder tempo.
Ola.
Ei, son Owen.
Que?
Son Owen, de Dereito Contractual.
Non te vira na miña vida.
En serio?
A ver, espera.
E agora?
Vale. Si, veña.
Podes levar o libro e listo.
Xa. Iso sería roubar. Estamos estudando para avogados.
- Non cadra. - Pero vas devolvelo mañá, non?
Tecnicamente, sería coller prestado un libro da biblioteca.
E para iso están as bibliotecas.
Ei, imos pechar. Necesito o libro.
Veña. En serio?
Vive un pouco. Que é o peor que pode pasar?
Expediente disciplinario? Expulsión? Cargos por roubo?
Veña, ho! Iso non ía pasar.
Nada diso.
Vale. A ver, tío…
Owen.
Se intentas entrarme, non me interesa.
Non é iso. Só intento axudar. Tes pinta de estar moi estresada.
- Estou ben. - Segura?
- Por favor. - Non.
- Biblioteca de Dereito. - Perdoa que che estrague a noite,
pero hai un nunha sala de estudo dándose pracer.
- O que? - Si. Moi grotesco.
Ten unha camisa pola cabeza e dálle coma se quixese prender lume.
Tes que vir, ou vas ter que chamar aos da limpeza.
Que teñas boa noite.
Colle o libro.
Veña, colle o libro.
Colle o libro.
Arriba.
Non podo crer o que acabo de facer.
- Por que o fixen? - Tiñas unha necesidade.
Se empezamos todos a romper as regras polas nosas necesidades,
sería a fin da civilización.
Vexo que es nova nisto da rebeldía, pero eu non e, faime caso,
coller prestado un libro non vai causar a fin da civilización que coñecemos.
Pero, se a culpa te atormenta, levo eu o libro e mañá devólvoo.
Sen problema.
- Querías que o roubase eu para usalo ti? - Que?
Non, para nad…
Si. Un pouco si.
Pero, xa que delinquimos xuntos, estudamos xuntos?
- Prometo non intentar entrarche. - Si, xa.
De verdade. Prometo manterme na zona de "só amigos" o resto do semestre.
E ser o mellor compañeiro de estudo que tiveches na vida.
E, despois, éntroche.
Feito?
Feito.
SUÍZA
NA ACTUALIDADE
- Non quero ser o teu xoguete sexual. - Fala o teu ego.
É a tapadeira perfecta.
Novo, atractivo, bobo…
Pois, ao chegar a Xenebra, vou de compras,
a un spa, a que me fagan as uñas…
Déixate de parvadas.
É un momento excepcionalmente perigoso para nós, Owen.
- Xenebra é o patio de xogo da mafia rusa. - Cres que os rusos saben que estás aquí?
Temos que coller os cartos e saír antes de descubrilo.
Sentiríame máis seguro se non estivese ao mando Xander Goi.
Esquece a Goi.
A partir de agora, só podemos contar un co outro.
Se os nosos intereses se aliñan.
Foi o que me dixeches cando che preguntei se podía fiarme de ti.
Queres dicir que iso cambiou?
Creo que o noso xa pasa do aliñamento de intereses.
Estamos atados un ao outro.
Gústeche ou non.
Onde vai Owen?
- De viaxe. - Sabes onde?
Non sei, pero nun sitio frío. Rouboume a cazadora de inverno.
Quen? Un ex celoso?
Non. Owen.
Hannah quere saber a onde foi.
A Xenebra.
Creo que tiña que ser un segredo.
Axudeille co das sancións internacionais.
Parecía moi estresado con iso. Dixo que era un asunto de vida ou morte.
Non contestes.
Ola, mamá.
Ando polo barrio e podía levarte ao traballo.
Que amable, pero xa estou saíndo pola porta.
Estupendo. Estou a dez minutos. Ou vinte. Vémonos abaixo.
XENEBRA
- Que fas? - Reláxate, xoguetiño.
Finximos que es o meu trofeo.
Se quero apertarche o brazo ou tocarche o cu…
a ti tenche que encantar.
Cando acabe todo isto, poño unha queixa en Recursos Humanos.
Boa sorte.
A aguia pousouse.
A aguia?
Máis ben, o paxaro bobo.
Iso non lle dá moito estilo á operación.
Viñemos apoiar a Hendricks. Se lle vai ben, é bo para a Axencia.
Para entrar.
Xa, pero é malo para nós.
A ver, se lle sae ben, vai ser intocable.
E, se descobre que o estamos espiando, vainos afundir.
Aínda que nos mandase Nyland?
Non sexas inxenuo. O director xurídico non nos debe lealdade.
Por iso temos que mirar por nós mesmos.
Cargámoslle os fracasos a Hendricks
e colgámonos nós as vitorias.
Gústame. Choca aí.
Benvidos a Xenebra. Vouvos dar apoio operacional aquí.
Algo oímos. Xander, lembrarás a Max Meladze.
Revelar o nome real dun supervisor é romper o puto protocolo.
Como intentar matar un avogado da Axencia.
Eu non fixen tal cousa.
Fixeches, si, Xander.
Pensabas que lle dera a Owen kompromat sobre ti, pero non.
E aínda non o fixen, pero fareino se me dás razóns.
Non hai por que ameazar.
As ameazas trouxéronme ata aquí, así que vou seguir con elas.
Pero, mira, se te portas ben, gañamos todos, non?
Moi ben.
Imos repasar o plan.
Claro.
Mañá, imos ao Banco de Xenebra e accedemos a unha conta de Max,
desbloqueada maxicamente entre as 10:00 e as 11:00.
En canto teñamos os cartos, Max concertará unha reunión con Lev Orlova
para pagar e que a mafia rusa lle levante o castigo.
Logo, para a casa a durmir unha semana.
Dilo coma se fose fácil.
Non, diría que non é complicado, aínda que iso seguro que cambia.
Kirill sabe que estou aquí?
O capo local.
Se non o sabe, vaino saber. Ten comprada a metade do persoal.
Pasade desapercibidos ata chegardes ao banco.
Se todo vai ben, saídes á hora de comer.
Chegouche unha mensaxe ao consulado.
Grazas.
Cres que puxo micros?
Sei que puxo micros.
Teño que ir ao consulado. Podo fiarme de ti?
Claro que non.
Max, en serio.
Dá un baño, pide servizo de cuartos, vai ao spa. Volvo agora, vale?
Si, señor.
NON HAI SINAL
ALEMAÑA
DESCOÑECIDO
- Diga. - Max atopou as túas cámaras.
A miña sobriña de cinco anos faríao mellor.
- Ti non tes sobriñas. - E ti como hostia o sabes?
- Entraches na miña ficha, Goi? - Ti non entraches na miña?
- Competimos polo mesmo ascenso. - Por favor, non é unha competición.
Ti es unha mascota. Eu, unha depredadora.
O posto é meu, así que ti procura non foderme a operación.
Encántame a túa seguridade,
pero o posto require unha persoa hábil, non forza bruta.
Ei, ei!
- Ola! - Moi ben te vexo, D. G.!
Grazas. Ide subindo.
Hai cervexas no minibar. Non me toques o pan sen glute.
- Planeamos misión en media hora. - Oído.
- Standish? - Si. Acaba de chegar co equipo.
Imos preparar a nosa parte. Non a cagues coa túa.
Un abrazo.
E que tal no traballo?
Ben. E isto de vires co café e o pasteliño?
Morreunos o gato?
Que tal con Jeff?
Pois invitoume á voda da irmá esta fin de semana.
Así que supoño que algo hai.
Fantástico. Gústame ese mozo para ti.
Vale, agora sei que andas a algo. Que pasa?
Jeff é asistente especial do presidente en política económica, non?
Si.
Jeff podería axudarme, xa que traballa na Casa Branca.
É un asunto delicado, por iso creo que é mellor facelo a través de ti.
Necesito saber quen falou sobre concesións co xefe de gabinete o xoves pasado.
Estasme pedindo que che faga de espía?
É un favor. Un cliente novo necesita saber se a súa competencia estaba na sala.
Non. Non me sinto cómoda usando o meu mozo de informante.
En Washington, é así: acceso e favores. Como cres que conseguiches o teu traballo?
- Está moi tranquilo isto. - Nin me decatara.
En serio? Faltan Kitchens, Ebner e Hendricks.
- Ten que haber relación. - Nin o sei nin me importa.
- Espera aí. Por que a ti si? - A diferenza de vós, covardes,
eu prefiro estar ao tanto se nos vén un marrón enriba.
Eu paso. Prefiro saír á rúa e que me atropele un autobús
a que me diagnostiquen un cáncer.
Morte rápida, entendes?
Só que a morte aquí nunca é rápida.
Non!
Cago na puta!
Que?
Son Owen, desde unha SCIF. Querías falar?
Si. Ola, Owen.
Só quería falar un momentiño sobre o tremendamente fodidos que estamos.
Por que? Que pasa agora?
Seica o rastro dos nosos foguetes perdidos vai de Lázaro Cárdenas ao porto de Tánxer.
O que significa que van de camiño ao Sudán do Sur.
Póñocho en perspectiva: é onde viven unha puta morea de terroristas.
Vale, soa mal. Pero os mísiles estaban desactivados.
Esperta, Owen!
A funcionalidade operativa importa unha merda!
Se a prensa descobre isto, estamos acabados.
"A CIA entrega mísiles a terroristas."
Metade superior da portada!
Agora enténdelo?
Owen!
Janus, cala e déixame pensar!
Tes que facelo máis confuso.
Que?
O escándalo, Janus. Aos estadounidenses non lles vai o complicado.
Séguese falando do Watergate, pero non de Irán-Contra.
A xente non ten claro
que teñen que ver os narcos rebeldes de Nicaragua cos reféns do Líbano.
Así que, se de verdade pensas que isto se vai torcer,
tes que buscar o xeito de darlle o menor sentido posible,
para non darlle un titular fácil ao New York Times.
É a idea máis estúpida…
e posiblemente xenial que tiveches nunca.
Si que é. Ti embarra ben as augas para que ninguén teña tracción.
E, mentres, se tal, recupera os foguetes.
Son mísiles.
Mísiles, o que sexa.
Vaite foder!
Quen é?
O conserxe, madame. Teño o regalo que me mandou comprar.
- É o modelo con GPS incorporado? - Si.
Necesita algo máis?
Non, grazas.
O que teñas de barril.
Grazas.
Ola.
Tequila con lima, por favor. Con xeo.
Grazas.
- Ola. - Ola.
Que tal?
Agora, mellor.
Xa. Como te entendo.
Son Owen.
Marta.
Un día duro?
Pois…
tanto como para estar bebendo só ás 5:00 un martes.
Pero non estás bebendo só.
Xa non.
- Saúde. - Skál.
Iso, skál. Es de Xenebra?
Non, é algo provisional, mentres acabo de estudar.
- Xa. - E ti?
Vin por unha reunión.
E logo volves para os Estados Unidos?
- Vaia. Tanto se me nota? - Non.
Non, está ben. Encántame o acento dos Estados Unidos.
Pois a min gústame…
o teu, sexa de onde sexa.
Sueco?
Islandés.
Iso faite viquinga? Bicar unha viquinga está na miña lista.
Só bicala?
E que fas para vir a Xenebra a unha reunión?
Son un xoguete sexual.
É unha broma privada moi parva. Vin para apoiar unha amizade.
Máis que unha amizade, colega de traballo barra némese maligna.
É todo…
unha puta zona gris e estou aí agarrado polas puntas dos dedos.
- Vale. - Si…
É…
Debe de ser unha tía complicada.
Pois é…
Eu non dixen que fose unha muller.
Deino por suposto.
Un tío guapo coma ti…
Manda carallo, xa sei o que pasa aquí.
- Espero que si. - Non, non. Ti…
O acento, o flirteo, as preguntas capciosas…
Es axente estranxeira.
O que?
Si. Intentas conseguir kompromat sobre min.
Imos arriba, metémonos man, fas unhas fotos e, bum, chantaxéasme.
Non sei de que falas.
Veña, non estou cabreado. Por que ía estalo? É caralludo.
Teño que marchar, perdoa.
- Que? Non. - Si. Isto é moi raro.
Non, non marches.
Anda… Era moi convincente. Enganáchesme aí uns seg…
É a miña primeira sexpionaxe…
A primeira vez que me fan sexpionaxe.
MAX: ONDE ESTÁS?
TEÑO FAME
Todo ben no consulado?
Si.
Si, todo ben.
Era por outro caso no que estou a traballar.
Todo tranquilo no hotel?
Si, todo tranquilo.
É incrible que fixeses isto dez anos.
Xa. Estame a espertar o estrés postraumático.
O aburrimento extremo
e o medo a que a cousa vaia a pique e acabe coa túa carreira.
Pero agora es avogado, lembras?
Non estás ao mando da operación.
Viñemos asegurarnos de que McBobo non a cague.
Ese filete ten unha pintaza.
Está claro que se atraen.
Estaranse deitando?
Non necesariamente.
Pero non é bo sinal para a neutralidade de Owen.
Deitácheste con algún recurso?
Claro. Pero non me impliquei emocionalmente con ningunha delas.
En plural?
Por que a min nunca me entraches?
En serio imos ter esta conversación?
Nesta furgoneta balorenta?
Si.
Nunca tiven unha relación que non acabase mal.
Supoño que me gustas demasiado como para estragar o que temos.
Que fas?
Documentar as infraccións de Owen.
Por se hai que presentar probas contra el.
Queres dicir afundilo.
Chámalle X.
Compreiche unha cousa.
Xa que te vas librar de min, quero que teñas un recordo meu.
Grazas.
É o mellor regalo que me fixeron nunca.
Próbao.
Si, moi chulo.
- Quédache ben. - Si?
Perdoa, eu non che comprei nada.
Trouxéchesme ata aquí.
Como ves o de volver á casa?
Se o plan sae ben, como será a túa vida? Onde vivirás? Que farás os sábados?
Para con iso.
Con que?
Non vén ao caso preguntarme esas cousas
cando sei que van acabar na miña ficha.
Non era por iso.
Owen, chegado o caso,
se lle puideses sacar partido a contarlle á Axencia os meus segredos, faríalo.
Así que che fago un favor ao non compartilos.
Que non me vas contar o que tes de Goi, non?
Non, a ese que lle dean.
Cando Xander estaba en Belarús, deitábase…
coa muller de Kirill.
Carallo.
Non me pega nada con el.
Claro que Kirill non o sabe, non?
Sabía que a muller estaba con alguén, pero non sabía con quen.
Torturou uns cantos intentando descubrilo. E acabou ofrecendo unha recompensa.
Pois non me estraña que Xander che teña medo.
Podes facer que o maten e o despidan.
Teño que ir ao baño.
- Pides a sobremesa? - Si, claro.
Quen es?
Mándame Kirill.
- A matarme? - Non.
- Mentireiro. Despídete dos miolos. - Espera! Xúrocho!
Pediume que descubrise que hostia fas en Europa.
Ves por el?
Non viña, non.
Pero agora estou un pouco desgustada.
Dille ao xefe que vin en son de paz, pero non me custa nada ir á guerra.
Se Kirill me quere facer máis preguntas, que me chame ao teu móbil, vale?
Pasamos da sobremesa.
Vamos.
O sofá para min, supoño.
Oe, impórtache se vou ao baño rapidiño antes de que te apropies de todo o…
Que…?
Max.
Necesítoo.
Necesítalo.
Non quero ser o único instinto que non segues.
Toma, cariño.
Hai que repoñer electrólitos.
Foi unha pasada.
Si.
Jeff.
Dime.
Nada.
Non. Que era?
É algo do traballo.
Sóltao. Se cadra podo axudar.
A ver, temos unha reunión cun cliente potencial grande,
pero os socios andan con moito segredo.
Sei que se reuniu para falar de concesións co xefe de gabinete a semana pasada.
Había varias persoas nesa reunión con Kevin.
- Sabes algo máis? - Non.
E non se me ocorrería preguntarche, pero…
noto que estou quedando atrás no traballo
e necesito chamar a atención dos socios.
Vale.
Eran Bill Connelly e Tracy Jimenez, de JPMorgan,
e Lucinda Jackson, de Vanguard.
Busco información sobre todos e a ver cal entra pola porta.
- Grazas. - Vaiche ir ben.
Só para que o saibas,
non informei de que perdiches a túa filla.
Hai cousas que non lles importan.
Grazas.
Durme un pouco.
Mañá vai ser un día intenso.
Imos aló.
BANCO DE XENEBRA
Vale.
Temos 59 minutos para facelo.
Logo, eu collo un avión para D. C. e ti volves ao xogo.
Detecto un chisco de tristeza na túa voz?
Vasme botar en falta?
Non. E ti a min?
Non.
Ola. Queriamos falar con Markus Fischer. Por favor.
- Bos días. - Bos días.
En que podo axudar?
Necesito sacar cartos da miña conta.
Ben. Necesito número de conta e código de acceso.
Non podo acceder á conta. Está conxelada.
Non. De feito, esa conta desconxelouse.
Fágame caso. Volva probar.
É unha conta sancionada polos EUA.
Non podo acceder a ela e o protocolo esíxeme
que envíe aviso á OFAC de que alguén intentou acceder a ela.
Non. Non o faga.
Déame dous minutos. Teño que facer unha chamada. Volvo xa.
- Moito me temo que… - Dous minutos. Tranquilo.
Prometido.
Que fixeches?
- Igual confundín a hora. - Confundiches a hora?
- Si. - Regaleiche un puto reloxo onte.
Non. Cando Linus me dixo o tramo horario, dei por suposto que era a hora de Xenebra.
Supoño que eran as 10:00 de D. C., así que viñemos seis horas antes.
- Tes que arranxalo. - Vouno arranxar. Espera aquí.
Algo vai mal.
Onde vai Max?
Merda! Sabía que se ía torcer a cousa.
A súa chamada foi…
- Que foi? - Nada.
Pero ti estás estresado.
- Algún problema no banco? - Non. Chámote cando acaben.
Necesito esta liña libre.
- É el. - Está chamando.
- Colle. - E que lle digo?
Ti colle!
Diga.
Ola, meu, perdoa por chamar tan cedo.
Necesito que me saques dun apuro.
Que foi?
Confundín as horas co da sanción e non dou contactado co tío da OFAC.
Poderías ir á miña casa e mirar se está alí?
Sae co meu compañeiro.
Xa, meu, é que non podo.
Teño algún virus no estómago.
Teño que estar a metro e medio do váter.
Vale, grazas. Que te poñas ben.
Salazar.
Ola, son eu.
Non me chamarás porque estás quente, non?
Non. Non, estou en Xenebra.
Se non me chamas para volver, que necesitas?
Que vaias ao meu piso a ver se está o meu compañeiro Terence
e se o seu mozo da OFAC está durmindo con el.
- Xa… vai ser que non. - Por favor…
Cagueina.
Necesito axuda.
Como é o enderezo?
Bos días.
Owen non está.
Xa. Mándame el.
Que pasa?
Quen é Linus?
Owen necesita falar contigo. Houbo un problema en Xenebra.
Vale. Merda. Dáme un momento.
Owen está ben?
Non podo revelar nada.
Apareces ás catro da mañá. Necesito saber se está ben.
Está ben, por agora.
Pero, coñecéndoo, non ha tardar en meterse noutro tanque de tiburóns.
Non, non podo facer nada. Se salta a alarma, xa non se pode desbloquear.
- Vas ter que buscar outra opción. - Vale. Grazas.
- Podiamos roubar o banco. - Non, non imos roubar un puto banco.
Certo, os suízos son inexpugnables. Os croatas son factibles.
Que? Non te vexo dar ideas.
Owen, a onde vas?
Para alá!
Que carallo…?
Home! Que tal?
Vaia. Nyland non confía en que acabe o choio, non?
- Mandounos de apoio. - E axuda.
Unha merda. Ninguén manda avogados para axudar.
Viñestes para culpar a Owen se sae mal. E saíu mal.
Voulle dar a volta a isto aproveitando a vosa experiencia clandestina
para superar o puto obstáculo.
Apartade, imos entrar.
- A onde vas? - Owen necesítanos.
Non. Se está en perigo de verdade, a CIA fará unha exfiltración.
Terence, non é espía, é avogado.
E, aínda que o fose, sabes que lle dá alerxia pedir axuda.
Vas voar a Xenebra e rescatalo?
Hannah, hai dous anos que o deixastes.
Pero non… Non é por iso!
Ti e mais eu somos os únicos que nos preocupamos por el.
Temos que ocuparnos nós del. Fai a maleta.
Reservei en primeira para as 6:00. Ven un taxi dentro de 20 minutos.
Teño traballo.
Nunha oficina sen ventás que cheira a tristeza.
Os asentos de primeira clase fanse cama, danche galletas quentiñas ao despegar
e creo que bebidas gratis durante todo o voo.
Digo que estou enfermo.
Cagáchela confundindo as zonas horarias?
Si. Graciosísimo, pero o importante é o problema que temos agora.
Necesitamos sacar os cartos de Max.
Pero que hostia está pasando?
Kitchens? Que fas na miña operación? Mandouche Dawn para cubrirme?
Estou no Departamento Xurídico. Viñemos cubrir a Hendricks.
Meténdovos na miña operación sen avisarme?
Ola. Violet Ebner. Sobes?
Para non facer o ridículo coa nosa furgoneta de incógnito?
Owen cagouna. As contas seguen conxeladas.
- Teño que chamar a Dawn e informala. - De que?
De que perdiches o control da operación ou de que nunca o tiveches?
E se dicimos que somos de Facenda?
Que necesitamos acceder á conta por un caso de evasión?
Para que?
Para cobrar impostos pendentes de pagamento.
Non, vaia merda de idea.
E suplantar un funcionario dos EUA é un delito federal.
- Tecnicamente, somos funcionarios. - Isto non é un banco rexional.
É onde os nazis agochaban os Vermeer roubados.
Hai moita seguridade. Comproban credenciais.
Como perdemos a Guerra Fría contra vós?
Estámolo complicando de máis.
Traballamos na puta CIA. Cal é o mandato da Axencia?
- Foder á China. - Foder á China.
Compilar intelixencia.
Xusto.
E usala para negociar. Necesitamos algo sobre o banqueiro ou o banco
que poidamos usar para conseguir os cartos.
Eu teño algo, pero só se pode usar como ameaza.
Eu son unha máquina coas ameazas.
Que é?
- Ola. Xa estamos de volta. - Como lles explicaba antes…
Si, lémbroo ben, pero agora cambiou o conto.
Necesito que nos dea acceso á conta dela. Se non…
imos ter que facer algo con isto.
Sabemos que usa esa conta para branquear cartos
para un conglomerado criminal vinculado a unha, digamos…
organización terrorista.
Se non quere que o mundo o saiba, que non creo,
vaille dar ás teclas e imprimir un cheque pola totalidade dos fondos.
Se sabe desta conta,
é porque traballa nunha axencia de intelixencia que a supervisa.
Vou supoñer que a CIA, xa que é estadounidense.
Pero tamén sei isto.
A CIA non queimaría esa conta revelando a súa existencia, porque entón…
non poderían rastrexar os cartos que pasan por ela.
O cal significa que a súa é unha ameaza baleira.
Así que, se é tan amable, lisque.
Xa chegou de lerias.
Os deste non queimarán esa conta,
pero os meus vano queimar vivo a vostede, literalmente,
cando saiban que traballa para a CIA axudando a controlar
toda esa actividade criminal e terrorista que pasa polo seu banco.
Mente.
E que importa? Só temos que facer público que vostede é amigo noso
e acabará morto nunha canella suíza.
Por certo, as canellas máis bonitas que hai.
Oe, podes coller isto un momento?
- Claro. - Moitas grazas.
Pero morto, á fin e ao cabo.
Por que non fai o que lle pedimos e vive unha vida máis longa, sa e feliz?
Aínda que quixese, non lles podo dar acceso á conta.
Bloqueouse en canto intentei acceder antes.
Teño unha caixa de seguridade.
Podería abrila e deixarnos acceder a ela.
Si. Iso podo facelo.
Por favor.
CAPITÁN CASA BRANCA
Ola, Jeff. Agora non podo falar…
- Despedíronme. - O que?
Cren que filtrei información delicada.
Emociónome e cóntolle cousas do traballo á xente.
Botoume un marine.
Ai, Deus, síntoo moito.
Que pasou?
Despedírono por min.
Que? Como?
Ti non falarías con ninguén da nosa conversa, non?
Non, claro que non.
- Teño que colgar. Vémonos á noite. - É que… Jeff…
- Bos días. - Despediron a Jeff por ti?
Kevin Mills preguntoume pola filtración.
Sei que non fun clara de todo contigo.
- Mentíchesme na cara! - Non me habías axudar se cho contase.
Moi mal exemplo es, mamá.
Cariño, ás veces, temos que actuar como adultos
e facer cousas feas polo ben común.
Agora, o xefe de gabinete do presidente débeme un favor enorme, e eu a ti.
Gañamos todos.
Menos Jeff.
A tortilla non se fai sen romper ovos.
Son unha persoa débil e horrible e vou ir ao inferno.
- Pódoche preguntar algo? - Xa sei o que.
E non, esta viaxe non é por Owen, vale?
É por min.
Estou fuxindo das cousas ás que necesito enfrontarme:
familia odiosa, traballo deshumanizador, sentido da ética estragado.
Síntome perdida e teño medo.
E vir salvar a Owen dáme un propósito
xusto cando necesito volverme sentir como un ser humano.
Íache pedir o teu pixama do avión para darllo a Linus.
Pero si, todo iso é moi certo.
Póñana no sitio cando acaben e, por favor, non volvan.
- E os cartos? - Non hai.
- Diamantes? - Non.
Isto como vai axudar a comprar a túa volta?
Porque isto é igual de valioso.
Títulos ao portador? Certificados de accións?
Kompromat.
- Toma, cóllea. - Non, grazas. Queda ti con ela.
Non, eu xa teño.
Quiteilla ao home de Kirill despois de mallalo no baño.
O que…?
Por iso pasamos sen sobremesa?
- Si. Colle a arma. - Oi, que carallo.
Como se chamaba?
Karolina.
Queres levala?
Non.
Déixaa aí.
Vou chamar a Kirill para quedar.
Son Max.
Temos que vernos.
Quedamos para esta noite.
- Que lles dicimos aos demais? - Nada. Saímos pola porta de atrás.
Non, espera aí. Se temos un equipo de apoio,
é para que estean aí para axudarnos e que non nos acaben… matando.
Faime caso.
Fun recurso dez anos e aprendín polas malas
que non se lle di nada a ninguén a menos que sexa necesario.
Soa a escusa para facer o que queiras sen pedir permiso.
Non me dirás que cres que os teus compañeiros non te venderían
se lles viñese ben para a súa carreira.
Nunca lle deas a ninguén a oportunidade de traizoarte.
Mellor desculparte despois de sobrevivir que morrer por confiar en quen non debías.
- Déixame ver o teu teléfono. - Por que?
Espera.
Toma. Podes volver poñela despois de pechar o trato con Kirill.
Marcharon.
O banqueiro di que accederon á caixa de seguridade de Max hai media hora
- e saíron por atrás. - Ala…
Hai moitos que te queren morta, Max.
E, aínda así, aquí sigo.
Quen é ese?
Un matón.
Ten pinta de neno.
Non hai mellor disfrace.
Tanto vai dar.
Non te vai salvar se decido acabar coa túa vida.
Entón, non saberás nunca quen se deitaba con Stasia.
Max, non.
Sabías quen estaba con ela e nunca mo dixeches?
Eu non sacaba nada daquela.
O botín.
Aínda son dous millóns de euros?
Son, si.
Como sei que o que me contes é certo?
Pois…
teño fotos.
Dos dous.
Xuntos.
Durante horas.
Temos un trato?
Págalle.
Non.
Mándallo a Lev.
Mírao como un anticipo para unha conversación futura.
Quero emendar erros para volver á casa.
Sabes que algúns nunca te van recibir ben de volta,
por moito que lles ofrezas.
Xa o sei.
Para iso o teño a el.
- Que acabas de facer? - O necesario para sobrevivir.
Estou moi cerca de ir para a casa.
Max, máis che vale estar aquí fodendo.
Estou morto.
Hai que marchar.
Que carallo é isto?
- Ese é Owen? - Que? Onde?
Hannah? Hannah! Espera!
Non.
Creo que vin a Hannah.
Subtítulos: Ana M. Fernández Fernández