- W poprzednich odcinkach: - Pamiętasz Dawn Gilbane?
Dawn. Wyglądasz inaczej.
Operacyjni chcą wysłać Meladze z powrotem na Białoruś jako źródło.
Jesteś pewna, że to najlepszy sposób?
- Co, jeśli mu o nas powiedziała? - Załatwimy to.
Max zajęła niszę w biznesie, gdy tu trafiła.
- Przekroczyła granicę. - Kim jest Nie Bob?
- To legenda agencji. - Szantażystka dała mi jego imię.
- Kłamiesz. - Nie.
- Potrzebuję waszej pomocy. - Owen potrzebuje federalnych.
Mamy szansę mu kogoś podsunąć.
Martwię się, że CIA pogłębi twoje wady.
Mam 24 lata, to wiek ryzykowania. Popełniania błędów.
Uciekaj!
Błagałem cię, byś nic nie robiła. A ty zatrudniłaś zabójcę.
- Przepraszam, że ci nie zaufałam. - Z nami koniec.
Źródło wychodzi na wolność.
Planujemy dwie misje.
Wysłać ją do kraju albo wysłać ją do piachu.
SERIAL NETFLIX
Wsiadaj.
...wcześniejszy wypadek w pobliżu targów.
Policja Phoenix nie odholowała pojazdu,
który blokuje ruch w dwie strony
na McDowell Road, Grand Avenue i Alei 19.
Jeśli jedziecie na targi albo do Veterans Memorial,
radzimy jechać 15. Aleją do Encanto Boulevard
- albo Wickenburg High... - Dzięki za podwózkę.
Nie, wchodzimy z tobą.
Narobili bajzlu przy przeszukaniu.
Muszę odespać.
Co?
Dzień dobry. Gdzie...?
Kurwa.
Gdzie ja jestem?
W Waszyngtonie.
- Gdzie potem lecicie? - Z powrotem do Phoenix.
Wcale nie lepiej. Nie możecie lecieć gdzie indziej?
Musi pan opuścić samolot.
Dobra.
Hej.
Strasznie jesteś wymemłany.
Dzięki.
Wszystko okej?
Tak. To zmęczenie. Leciałem nocnym.
Nie mówię o locie, Owen.
Naprawdę będziesz udawał, że jest spoko? Mimo tego telefonu?
Ale jest spoko.
To do ekranu laptopa.
Naprawdę doceniam twoją wczorajszą szczerość.
Nawet gdybym nie miał NDA,
wiem, co byś powiedziała. Powinienem odejść.
Nie powiedziałabym tak.
Ale powinieneś.
Nie wiem, co mnie to obchodzi.
Jesteś dobrą osobą i masz słabość do przegranych spraw.
Ale wczoraj zaliczyłem dołek.
To, co go wywołało, już się skończyło.
To nigdy się nie kończy.
Taka praca robi się tylko trudniejsza z czasem.
Jasne. Ale ta sprawa, która mnie tak zdołowała,
jest już za mną.
Będę częściej w domu i przestanę się tak gubić.
Byłoby dobrze.
Gdybym się nie gubił, czy gdybym był częściej w domu?
I to, i to.
- „Wysłać kwiaty Amelii”. - Tak, zapomniałem o tym.
Teraz wysyłasz kobietom kwiaty.
To mój pierwszy raz. Ale tak chyba robią dorośli.
- Nawet nie wiem, gdzie kupić kwiaty. - U florysty.
Znasz jakiegoś?
Mam ci pomagać z kwiatami dla twojej dziewczyny?
To nie jest moja dziewczyna. Nieważne. Sam to załatwię.
- Owen Hendricks? - Tak. A pan to?
Secret Service. Pojedzie pan z nami.
Za tobą, tak?
To na pewno nie o to chodzi.
- O co tu chodzi...? - Nie mogę tego zdradzić. Chodźmy.
Okej.
Miłego dnia.
Najlepszego.
Pan przodem.
Lester?
Tutaj.
Plecy mnie bolą.
To przez te lata w starych rzęchach i na popsutych materacach.
Ogarnij się, mamy kryzys do opanowania.
Nyland jest zadowolony.
Nie z nas, bo miałabyś inną minę.
Nie, z młodego Owena Hendricksa.
Sąd umorzył sprawę jego szantażystki.
Podobno wymyślił coś genialnego
i Nyland ma go za cudotwórcę.
Byłabym pod wrażeniem, ale jestem zbyt zła.
- Musimy zmienić strategię. - Nie.
Violet, pomyśl. Jeśli Nyland go polubił,
to teraz młody może nas sabotować.
Mnie już zasabotował.
Podrzucił mi tego śmierdziela z AI.
Nie zapomnę mu tego. Może teraz dzieciak jest gwiazdą,
ale wkrótce spadnie. Musimy tylko trochę poczekać.
Dobra. Ale w międzyczasie jego sympatia nam nie zaszkodzi.
Wsadź mi łokieć w ramię. Nie krępuj się.
Dobra.
Tak, bukiet Nadeszła Wiosna
plus koszt dostawy i personalizowana kartka.
Dzięki, Denise. Bardzo mi pomogłaś.
Kwiaty dla... to nie moja dziewczyna.
Koleżanka z pracy.
Nie przepadam za określeniami typu „przyjaźń z plusem”.
Chwila. Do kogo właściwie mnie wieziecie?
Panie Hendricks, jestem Kevin Mills, szef sztabu prezydenta.
Nie Bob.
- Nie tutaj. - Aha. „Tutaj” czyli w Białym Domu?
Jesteśmy w dawnym biurze.
Biały Dom to nie miejsce na pierwsze spotkanie,
zwłaszcza takie, które nie miało miejsca.
- Czemu pan mnie tu sprowadził? - Wciąż mam źródła w Langley.
A ty rzucałeś ksywką, o której wspomniałeś. Czemu?
Bo ktoś, kto nas szantażuje, mówi, że pan go prowadził.
- Kto? - Maxine Meladze.
Kłamie.
Słyszałem o niej, ale nie była moim źródłem.
Byłem za wysoko w hierarchii, gdy nim została.
Ale nawet gdybym był jej prowadzącym, znałaby tylko mój pseudonim,
bo nie jestem idiotą.
Czyli mówi pan, że ktoś pana udaje?
A nie Nie Boba?
Nie wiem.
Ale ktoś z agencji podrzucił jej mój wewnętrzny pseudonim.
Jeśli ten ktoś to zrobił, mógł jej zdradzić inne sekrety.
Musi się pan dowiedzieć, kto to zrobił.
Był pan szefem placówki w Moskwie.
Nie może pan sam tego sprawdzić?
Nie z nieoficjalnym źródłem.
Wiem tylko o jednej jej prowadzącej. Rita Stevens. Nie żyje.
- Max ją...? - Nie, Rita piła jak szewc.
Miała raka wątroby.
Nawet w najgorszym ciągu nie popełniłaby takiego błędu.
Proszę pana...
Wczoraj zakończyłem sprawę Max.
Synu, jestem przepustką do prezydenta.
W Langley mam swój własny Distinguished Intelligence Medal.
Dzięki mnie wielu żołnierzy wroga
leży w nieoznakowanych mogiłach, w dziwnych miejscach.
Serio myślisz, że możesz mi odmówić?
Jestem nowy w biurze radcy generalnego, a to była trudna sprawa
i boję się o emocjonalny koszt ponownej pracy z panną Meladze.
- Mam to gdzieś. - Zrozumiałe.
Zobaczę, co da się zrobić. Może miałby pan jakąś wskazówkę?
Sam pan mówił, była nieoficjalnym źródłem.
Ciężko było znaleźć dokumenty na jej temat.
To zadanie w sam raz dla ciebie.
Zadzwoń, jak się czegoś dowiesz.
Im szybciej, tym lepiej. Nie lubię niedokończonych spraw.
Tak jest.
Amelia Salazar.
Oficer Weathers. Mamy dla pani przesyłkę.
- Wezwanie na świadka? - Kwiaty.
Dobrze. Zaraz zejdę.
Już tu idzie.
- Co tam pan ma? - Tulipany.
Neutralne uczuciowo kwiaty, czyż nie?
- Róże to to nie są. - Pistolet!
Co?
- Mamy raport o użyciu paralizatora. - Co, do kurwy, ziom?
Prawo federalne zabrania wnoszenia broni do placówki,
chyba że ma się zezwolenie.
Nie mogłeś najpierw zabezpieczyć kwiatów?
Przepraszam.
OD OWENA
Mamy problem.
Lepiej zadzwoń.
Ja nie dzwonię.
Potrzeba co najmniej dwóch grup do załatwienia powrotu Meladze.
Zobaczmy, kto jest dostepny.
Co?
Nic, kurwa, nie róbcie.
Ja to ogarnę.
- Problem? - Meladze zwiała miejscowym.
Pewnie pokazuje pazurki.
- Obnosi się niezależnością. - A jak to coś więcej?
Dobra.
Ktoś się cieszy.
Zamknąłem sprawę. Wszystko idzie ku lepszemu. Albo szło.
- Max zwiała. - To już chyba twój problem.
- Jak zakończyliście ostatnią rozmowę? - „Żegnaj”.
- Wiesz, gdzie uciekła? - Nie.
Musisz to wziąć na serio. Meladze to twoja odpowiedzialność.
Nie, twoja. Ja zrobiłem swoje. Nie zrzucaj swoich porażek na mnie.
Nie wiem, gdzie jest. Nie chcę wiedzieć. A do tego...
nie dbam o to.
Miłego dnia.
I na koniec kognitywna teoria agresji.
Twierdzi, że agresywne zachowania nie są wrodzone, lecz wyuczone.
To przeciwieństwo podejścia psychodynamicznego, prawda?
- W którym przemoc wywodzi się z biologii. - Owszem.
Okej. Na dziś wystarczy.
Nie podejrzewałam cię o studia.
Bo jesteś kłębkiem uprzedzeń.
Robię dyplom z psychologii,
by poznać osobowości, które mnie otaczają.
Socjopatia, narcyzm, osobowość dyssocjalna.
Zadaję się z niestabilnymi dupkami.
Z jednym mniej, jeśli twój szef zgodzi się na moje warunki.
Warunki czego?
Mojego biznesu.
Mamy już bezpieczne kryjówki.
Nie. Macie skrytki, magazyny i burdele.
To magnesy na gliny.
Mój system eliminuje to ryzyko.
Wiem, że masz specjalny system. Na czym on polega?
Jak znajdujesz te domy nie do namierzenia?
Powiem ci za pięć milionów dolarów.
To za wiele. Widzisz, myślisz, że srasz na słodko.
W psychologii to się nazywa efektem Dunninga-Krugera.
Wtedy, gdy debile myślą, że są mądrzy. Ja jestem mądra.
Pytanie brzmi: „A ty?”.
Oboje wiemy, że twój szef chce tej wiedzy.
Dam wam jeden dzień na zawarcie umowy.
A potem pójdę do kogoś innego.
Skończyłeś?
Zbieraj dupę. Meladze tu jest, idzie do zachodniego garażu.
Sprzedaje patent na kryjówki, ale wyciągniemy to z niej torturami.
- El Jefe będzie z nas dumny. - Okej.
- O Boże. - I kto tu ma efekt Dunninga-Krugera?
Kolejny geniusz. Na kolana.
Już!
Rzuć broń.
No to...
sprawa wygląda tak.
Chcieliście podskoczyć i nie wyszło. Cena wzrosła do sześciu milionów.
Od tej pory będę załatwiać sprawy przez pośrednika, bo wam nie można ufać.
Kurwa, co jest?
- Halo? - Powiedz szefowi, że potrzebuję prawnika.
Kto to był?
- Cześć. - Dziękuję za kwiaty.
- To nic takiego. - To było urocze.
Na następny raz zostawiłam ci listę sprawdzonych sprzedawców.
- To pomoże. - Będzie następny raz. Super.
Może nawet dziś. Jeśli masz wolne.
Mam.
Sprawa szantażystki została umorzona, z twoją pomocą.
Przygotuj się na entuzjastyczne podziękowania.
Znakomicie.
Wiedz, że Nyland jest z ciebie bardzo zadowolony.
Tak powiedział?
Mega super.
Dosłownie dokonałem cudu.
- Jeśli mogę tak mówić. - Możesz.
Zdobyta pewność siebie jest bardzo sexy.
Ty też jesteś super sexy. Nie mogę doczekać się wieczoru.
Ja też nie. Przygotuj się na odgrywanie
prowadzącego, z którego robię miazgę.
To zawsze mnie podnieca.
Hej, ziomie.
- Słyszałem, że święcisz triumfy. - Dobrze słyszałeś.
Gratulacje, tu niełatwo o jednoznaczne zwycięstwa.
Dziękuję.
Ostrzegamy.
Podebraliśmy ci parę spraw ze skrzynki.
Nie chcemy, byś w nich utonął.
Nie dam rady.
- Z czym? - Nieważne. Rozgość się.
Chętnie poznam szczegóły, za które mnie nie pozwą.
- Jasne. - Dobra.
- Dzięki za wsparcie. - Nie ma sprawy.
Serio, doceniam to.
Dobra.
I... Okej.
Owen Hendricks.
Musisz wrócić do Phoenix.
Skończyłem z tobą. Nie dzwoń do mnie więcej.
Powiedziałem ci coś.
- Musisz mi w czymś pomóc. - Nie odpowiadam już za ciebie.
Miałem cię wyciągnąć z więzienia. Wyszłaś. To koniec.
To nie twoja decyzja. Wkrótce sobie o tym przypomnisz.
Chodzi o mnie. Zaczekam.
Halo?
Radca generalny wzywa pana do biura.
- Teraz? - Tak. Właśnie teraz.
Okej.
Widzimy się w Phoenix, pysiu.
Co robisz?
Nie można ufać słodzikom ze wspólnego.
Mój zbuntowany oddział specjalny znów chce mnie dopaść.
Może będę musiał dziś zrezygnować. Jak to się robi? Listownie czy...?
Nie możesz. Ten silnik się rozsypał na cały garaż.
- Co? - To analogia.
Twoje sprawy to silniki. Jak tylko zaczniesz pracę nad jednym,
zaczynasz go rozbierać, wyrzucać części na podłogę.
Nie możesz odejść, póki go nie poskładasz,
bo obwinią cię za bajzel.
Jak myślisz, że już go złożyłeś, znajdujesz nowe części na podłodze.
Takie, z którymi nie wiadomo, co zrobić.
Zaczynasz je upychać po kieszeniach. Ale ich jest coraz więcej.
Miałeś kiedyś atak paniki?
Mam go od 2019 roku. Można przywyknąć.
- Ja... Nie chcę. - To odejdź. Tylko że nie możesz.
Bo wtedy zrzucą na ciebie wszystkie błędy,
które się wydarzyły, jak tu byłeś.
Czekaj. Jak odejdziesz, zrzucę na ciebie mój koszmar z OS.
- Cofam to. Zrezygnuj. - Nie pomagasz.
Nawet nie próbuję.
Ciekawostka:
ostatni, który tak spanikował, został obwiniony za Abu Ghraib.
Może pan wejść.
Mówię, że może pan wejść.
Okej.
Coś nie tak?
I to jak.
Wejdź.
Chciał mnie pan widzieć?
Czemu nasze byłe źródło domaga się ciebie w Phoenix?
Nie wiem.
Zakończyłem jej sprawę.
Najwyraźniej nie.
Macie jakiś romans czy co?
Zdecydowanie nie.
- To czemu cię chce? - Nie wiem.
Może dlatego, bo dotrzymałem obietnicy,
gdy operacyjni porzucili ją
po tym, jak ryzykowała życie dla agencji.
Nie miałam nic wspólnego z porzuceniem Meladze.
Chcę, by wróciła do starego życia.
Właśnie. Wie, że jej potrzebujecie.
Sprawdza, jak bardzo może nas docisnąć.
Proszę pana, dzwoni dyrektor.
Jedź do Phoenix i ją ściągnij. Bez dramatów.
Tak jest.
Od tej pory wszystko ma być zgodnie z zasadami.
Oczywiście.
Max sobie z nami pogrywa.
Zgadzam się, ale póki co musimy się dostosować.
Pewnie uciekła, by załatwić swoje sprawy,
zanim opuści Phoenix.
- Te sprawy są natury kryminalnej. - Nie pozwól, by ją złapano.
- Inaczej za to zapłacisz. - Jebać to.
Wiesz, co to?
Pistolet Liberator z drugiej wojny światowej.
Alianci zrzucali je ruchom oporu z terenów Osi.
Jedna kula, fatalny zasięg.
Miał zapewnić odebranie naziście lepszej broni.
Jeśli to kolejna pogadanka, rozumiem.
Max ma lepszą broń.
Max jest lepszą bronią. Dojściem do głowy rosyjskiego wywiadu.
Ty jesteś Liberatorem, którego używam.
Więc idź ją odebrać.
Nie ma to jak wzmocnienie morale.
Spakuj się.
Pojedziesz za Hendricksem. Coś między nimi zaszło.
Meladze jest zbyt cenna, by dać mu to spieprzyć.
Tu jesteś.
Dzięki, że przyszedłeś.
Czekałem, aż wyjdę z tego biura.
Budynki rządu to złe miejsca dla kogoś po zerwaniu.
Czaję. Wciąż cię to boli?
Nie chodzi o samego Tada.
Po prostu nie chcę wracać do koszmaru randkowania.
Jestem gotów na ślub i dzieci.
Chyba fajnie jest wiedzieć, czego się chce.
Nie, gdy to wydaje się tak odległe.
A co u ciebie?
Potrzebuję wsparcia. A nie mogę zadzwonić do Hannah.
Bo dostaniesz połajankę.
Aha.
Bo w głębi duszy wiesz, że ona zna cię lepiej niż ty sam,
i że może mieć rację?
- Chujowe to wsparcie. - Wybacz.
Co chcesz usłyszeć?
Może wpakowałem się w gówno. Może.
- Zawsze pakujesz się w gówno. - Tak.
- To twój system operacyjny. - Tak, wiem.
Pracuję nad naprawdę ważną sprawą.
W środku tej sprawy siedzi... naprawdę szemrana osoba.
Ale mimo to jest w niej coś, co wzbudza współczucie.
- W niej? - Tak.
Ale nie o to chodzi.
Naprawdę.
Mówię tylko... Dobrze, że zadzwoniłeś do mnie.
Aha.
Nie wiem, co to jest za sprawa albo co robisz w swojej pracy,
ale znam cię.
Nie znam nikogo, kto chce być bardziej istotny.
Dzięki.
Nie powiedziałem „skupia się na tym, co istotne”.
Ciągle musisz się upewniać, że inni cię potrzebują.
Przez to postępujesz lekkomyślnie i ze szkodą dla siebie.
Oto moja wspierająca gadka.
Jesteś istotny.
Ale daj sobie trochę siana.
Pozwolenie, by nie być zbawicielem.
Wystarczająco cię wsparłem?
Rany, wyglądasz inaczej.
Dzięki. Zamów nam apartament.
Nie. Tuż obok jest Days Inn.
O świcie się zwijamy i nie proś o pierwszą klasę.
Lecimy samolotem dostawczym Air Force, by nas nie namierzono.
- Metaforycznie. - Nie.
Zostajemy tutaj, rano mi w czymś pomożesz.
A potem możemy „się zwijać”.
- Nie. - Nie?
Nie. Nie dam się więcej na to złapać.
- Koniec z gierkami. - Dobra.
Max. Czekaj. Stój!
Twój szef wsadził cię w samolot i wysłał tutaj,
byś się mną zajął. Wiesz czemu?
Jak powiesz „as w rękawie”, wbiegnę pod samochód.
Mam asy w rękawie.
Nie bądź taki. Może być fajnie, jeśli wyluzujesz.
Nie chcę wyluzować i nie chcę, by było fajnie.
Nie stać mnie na ten hotel, idziemy do Days Inn.
Czytałam dziś artykuł o tajnym spotkaniu
generała Kuznetsova z Chińczykami.
CIA przebiera nogami, by poznać treść tej rozmowy.
Tylko ja mogę to zrobić.
Przestań udawać, że masz jakiś wybór, i zamów apartament.
- Dzień dobry. - Witamy w Phoenix Aurora.
- Zameldować? - Jasne.
Widzę ich. Masz rację. Coś jest na rzeczy.
Co się dzieje?
Mogę prosić najtańszy apartament na jedną noc?
- Oczywiście. - Aha.
Mamy dostępną willę za 1700.
Dolarów?
Tak.
Jasne.
- Wynajmuje drogi apartament. - Ma pan inną kartę?
Albo i nie. Ma problem z kartą.
Czyli sypiają ze sobą.
Koniecznie zrób zdjęcia.
Jedną chwilę.
...trzecia próba i piątka w czerwonej strefie z linii ośmiu metrów.
Formacja shotgun, trójka rozstawiona szeroko.
Jest snap. I przejęcie...
- Hej, co tam? - Hej.
Potrzebuję... przysługi.
No pewnie. O co chodzi?
Mogę wynająć pokój w hotelu na twoją kartę?
Przyrzekam, że chodzi o pracę.
Po prostu wyczerpałem limit, a brak mi gotówki.
Agencja wciąż załatwia bankowość.
Gdzie jesteś?
- Nie mogę powiedzieć. - Nazwa hotelu będzie na wyciągu.
W Phoenix. W związku ze sprawą.
- Tą, którą niby zakończyłeś? - Może.
Przysięgałeś, że masz to za sobą,
zanim dwóch facetów cię wywiozło z domu.
A teraz potrzebujesz kasy?
Wiem, że to źle wygląda, okej?
Ale nie prosiłbym, gdybym miał inne wyjście.
Ile ci potrzeba?
Parę setek. Ale oddam ci na sto procent.
Dobra. Jak chcesz.
Wisisz mi przysługę.
Wspaniale. Dziękuję.
Okej. Dobrze. Podaj dane karty tej miłej pani.
Proszę nie podawać kwoty. Dorzucę do napiwku.
I przesłane.
Może ta noc będzie warta tej sumy.
- Idę się wykąpać. - Dobrze.
Chcesz dołączyć?
To chyba nie jest dobry pomysł.
Czemu?
Wiesz czemu.
Mam tam fikuśne olejki do ciała.
- Przyniesiesz mi je? - Nie.
To będę musiała sama po nie przyjść.
Okej, przyniosę.
Która torba?
Turkusowa.
Myślisz, że jesteś dobrą osobą, bo tu nie wchodzisz?
Nie jesteś w moim typie.
Jasne. Największe kłamstwo, odkąd się poznaliśmy.
Czemu musisz być taki amerykański? Seks zawsze was spina.
Chwytaj dzień.
Jesteśmy dorośli, nie bój się, że mnie wykorzystasz.
Możemy się zabawić.
Co ja tu robię?
Nie mogę wrócić z pustymi rękami.
Potrzebuję gotówki za bezpieczny powrót do mafii.
Pięć milionów. Może więcej.
Agencja ci ich nie da, skoro jesteś taka ważna
i masz powiązania z tym Koza-coś-tam?
To nie takie proste.
Czemu? W Afganistanie i Iraku CIA dosłownie rozdawało plecaki z gotówką.
Tak, ale tamte misje były zatwierdzone na najwyższym szczeblu.
Ja nawet nie istnieję, pamiętasz?
Zaufaj mi. Tańczę z agencją od ponad dekady.
Nieważne, co mogą ugrać na wywiadzie.
Najważniejsza misja to zawsze ochrona agencji.
Nie będą chcieli ujawnić, co robiliśmy razem.
Czyli musimy udawać, że jesteś nowym rekrutem, co...
utrudnia autoryzację przekazania gotówki.
Właśnie.
Dlatego muszę sprzedać mój biznes. Sama zapłacić za bilet.
- Twój biznes kryjówek? - Tak.
Komu zamierzasz go...
sprzedać?
Chcesz mnie wytrzeć?
Nie.
Jak chcesz.
No to koniec przesłuchania. Jestem głodna.
Nie zamawiamy jedzenia.
Już zamówiłam.
Możesz się przyznać, jest fajnie.
Nie jest niefajnie.
Komu chcesz sprzedać biznes?
Praca, praca. Nie możemy się nacieszyć wieczorem?
Poznać się lepiej? Opowiedz więcej o sobie.
Po co? Żebyś mogła to potem wykorzystać? Nie, dzięki.
To działa w dwie strony. Jak ty odpowiesz, to ja też.
Okej. Dobra. Zagrajmy.
- Tak? - Tak.
Prawda za prawdę.
Mówiłaś, że kłamię tak dobrze jak ty. Będę wiedział, jeśli skłamiesz.
- Kto zaczyna? - Ja.
Komu sprzedajesz swój biznes?
Szefowi Talco. To Sandoval Luna, szef kartelu Aquino.
Serio?
Tak. Moja kolej.
Czemu zostałeś prawnikiem?
Nie wyglądasz na prawnika.
Prawo mnie fascynuje.
Bądź poważny, bo nie będę grać.
Dobrze. Ja...
zostałem prawnikiem, bo...
obiecałem mamie, że nie pójdę w ślady ojca
i nie skończę na cmentarzu Arlington.
Znalazłeś lukę w tej obietnicy.
Tak, praca w CIA okazała się niebezpieczna.
Jak zostałaś źródłem agencji?
CIA zebrało kompromat na mój temat.
Nie Bob?
Nie, ta pierwsza.
Pijaczka.
Kobieta.
Tak.
Połowa moich prowadzących piła.
Ludziom z Zachodu trudno przywyknąć do życia w Mińsku.
Sam teraz pijesz.
Mówiłaś, że miałaś wielu prowadzących, ale nazwałaś tylko Nie Boba.
- Czemu właśnie jego? - Bo to Nie Bob.
To on ci pozwolił na zwerbowanie własnych źródeł?
Nie. Moja kolej.
Byłeś kiedyś zakochany?
Tego ci nie powiem.
- Czyli tak. - Nie.
- W tej z Internetu. - Nie.
- Z uczelni. Twoja współlokatorka. - Może.
- A ty kiedyś kogoś kochałaś? - Tak.
Kogo?
Moją córkę.
Nie wiedziałem, że jesteś mamą.
Byłam.
Przepraszam. Ja...
Co się stało?
To, co zawsze się w końcu dzieje.
Tragedia.
Jutro pomożesz mi w negocjacji sprzedaży.
Zawiniemy się i wrócę do domu.
Tak.
Czemu mnie tu sprowadziłaś?
Tak naprawdę.
Jesteś jedyną osoba, na którą kiedykolwiek mogłam liczyć.
Idę do łóżka.
Chcesz dołączyć?
Nie.
Okej.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Jeff kupił ci kwiaty?
To od Owena.
„Teraz wysyłam ci kwiaty, bo nikt na nie bardziej nie zasługuje”.
Czemu?
Zrobiłam mu przysługę.
NOWE OBCIĄŻENIE NA KARCIE
Mówiłeś paręset dolarów, nie trzy tysiące.
Nie myśl, że wysłanie kwiatów ci pomoże.
Nie wysłałam tam gliniarzy tylko dlatego,
bo nie wiem, czy nie masz tego tajnego zlecenia.
Jakie to były kwiaty?
- Gdzie jest Owen? - Pod prysznicem.
Nie brzmisz jak...
Jak kto?
Nieważne.
Co jest grane?
Jesteś Hannah?
Bogata dziewczyna z jego Instagrama?
Powiedział mi wczoraj, że to ty z nim zerwałaś.
Nie wierzę.
Tak powiedział.
Powiedz Owenowi, że przez pół roku będzie moim nieodpłatnym stażystą.
Widziałaś gdzieś moje ciuchy?
Tak, wyrzuciłam je.
Co? Czemu?
Kupiłam ci coś, co bardziej odpowiada dzisiejszemu zadaniu.
Co...?
Kto dzwonił?
Hannah.
Co? I co jej powiedziałaś?
Nie dała mi dojść do słowa. Była wściekła.
Na pewno chcesz to zrobić?
- Musisz go odciąć. - Finansowo? Zablokowałam kartę.
Ogólnie.
- Tak, ale... - Ale co?
Nieważne.
Nie mogę pozwolić, by mnie rozstroił.
Muszę się skupić.
Wniosek o pokazanie dowodów sam się nie napisze.
- Tak trzymać. - Mogę dokładkę?
- Zajadasz uczucia? - Nie.
Dziękuję.
Coś jeszcze w moim życiu chcesz spieprzyć?
Nie bądź dzieckiem. Musisz się skupić.
Może być groźnie.
Włóż to pod marynarkę.
- Nie chcę. - Dobra.
Zwykle i tak celują w głowę.
- Żartuję. - Jezu.
Nie powinno dojść do przemocy.
Za bardzo chcą tego, co mam na sprzedaż.
Szybko, w telewizji. Który z nich to Nie Bob?
Co? To jakiś żart?
Nie poznajesz żadnego z nich.
To znaczy, że Nie Bob nigdy cię nie prowadził.
Gdzie usłyszałaś ten pseudonim?
Dobra. Ale prawda za prawdę?
Zapomnij. Zapracowałem na to.
Od Xandera Goia.
Jak to?
Był pijany. Podziwiał bohatera.
W agencji pełnej sekretów wszyscy znają Nie Boba,
a on chciał nim być.
Ale nie jest.
Chodź, bo się spóźnimy.
Dwa wilki. Ale trzy wilki? Nie.
Lester Kitchens.
Słyszałam, że pracujesz dla wroga, ale nie chciałam uwierzyć.
Chyba po prostu chciałem pracy z przyszłością.
I mogę spać we własnym łóżku.
Pamiętasz Violet Ebner?
Była w Jag w Delaram, gdy tam byliśmy.
Racja.
Teraz też jesteś tutaj.
Tak, od roku.
Zaczęłam razem z Lesterem. Co tutaj robisz?
Chcę ponownie wykorzystać źródło. To trochę skomplikowane.
- Z szantażu Hendricksa? - Tak. Co możecie o nim powiedzieć?
Nie.
Udaje idiotę, ale to tylko zgrywa.
Jest agentem chaosu, nie prawnikiem.
Na twoim miejscu nie dopuściłabym go do mojej operacji.
- Przestań mnie macać. - Nie.
- Co robisz? - Muszę mieć twoją lokalizację.
- Po co? - Bo wejdziesz tam sam.
Nie powiedziałam ci o tym?
Aha.
Talco próbował mnie wczoraj zabić za moją wtyczkę.
Osobę z banku, która przekazuje mi informacje.
- Żeby nie musiał płacić. - Po to mnie potrzebujesz.
Z tobą nie będzie pogrywał.
Bo ja będę czekać,
gotowa zabić wtyczkę, jeśli cię oszukają.
Nie zrobią tego, bo skończą z niczym.
- Nie. - Owen.
Nie, nie zabijesz wtyczki.
Bo stąd odjadę.
Dobra, nie zabiję jej.
Ale powiedz, że to zrobię, uwierzą ci.
Nazywa się Zuri Wench z banku Sun City.
Przejdź dwie przecznice na północ i trzy na zachód.
Talco cię odbierze. Ty załatwisz umowę.
Proszę.
Inaczej nie wrócę do domu.
Wróg mojego wroga.
Tak.
Ja mam tylko wynegocjować
warunki sprzedaży biznesu Max.
Znakomicie. Siadaj. Czeka nas długa jazda.
Nie możemy tego zrobić tutaj?
Nie będziesz negocjował ze mną. Będziesz negocjował z El Jefe.
Napisy: Joanna Kaniewska