Anteriormente…
Lembras a Dawn Gilbane?
Dawn. Estás distinta.
Operacións quere reintroducir a Meladze na mafia rusa de Belarús.
Estás segura da xogada?
- E se lle contou o noso? - Xa nos ocuparemos.
Max creou un nicho de mercado. Pasouse da raia con eses cartos.
Quen é Bob Non?
- É unha lenda na Axencia. - Díxome o seu nome a miña chantaxista.
- Estás mentindo. - Non.
Ola, tíos. Viríame moi ben a vosa axuda.
Owen necesita ir ao nivel federal. Podemos arrimarlle a alguén.
A CIA pode intensificar os teus peores instintos.
Con 24 anos, cometes erros, asumes grandes riscos.
Non!
Suplícoche que non fagas nada e ti contratas un sicario.
- Sinto non ter confiado en ti. - Acabouse.
Á noite soltan o recurso. Planeamos dúas opcións.
Metela de novo no país ou metela baixo terra.
UNHA SERIE DE NETFLIX
ZONA RESTRINXIDA
Sube.
…o accidente que houbo cerca da feira.
Tráfico mandará un guindastre a retirar o tráiler
e hai retencións en todas as direccións, en McDowell, Grand Avenue e a Avenida 19.
Se vas á feira ou ao monumento aos veteranos,
aconsélloche coller pola Avenida 15 ata Encanto Boulevard
- ou polo instituto Wickenburg… - Grazas.
Non, entramos contigo.
A poli deixoucho feito un cristo.
Necesito durmir.
Que?
Ola. Onde…?
Hostia…
Onde estou?
Washington, D. C.
- A onde vai agora? - De volta para Phoenix.
Non me vai mellor. Podería ir para outro sitio?
Señor, ten que baixar do avión.
Vale.
Ola.
Parece que saíches da secadora.
Grazas.
Estás ben?
Si. Canso. Voei de noite.
Non falaba do avión, Owen.
En serio vas facer coma que vai todo ben despois da chamada?
Vai todo ben.
Esas son as da pantalla do ordenador!
Mira, agradézoche a man dura de onte á noite,
pero, aínda que cho puidese contar, só me dirías que debería deixalo.
Non tal!
Pero deberías.
Por que me molesto?
Porque es boa persoa. E tes debilidade polas causas perdidas.
Pero onte á noite toquei fondo.
E seino porque o que provocou todo isto acabou.
Nunca acaba, Owen. Os traballos coma o teu fanse máis difíciles, non máis fáciles.
Xa. Pero este caso, o que me fixo perder o norte,
xa quedou atrás.
Vou andar por aquí moito máis e non me vou perder tanto.
Iso estaría ben.
O que? Que non me perda tanto ou que ande por aquí moito máis?
As dúas.
- "Mandarlle flores a Amelia." - Pois si. Xa me esquecía.
Agora mandas flores?
Non, primeira vez. Pero supoño que é de adultos.
- Nin sei de onde sacar as flores. - Dunha floraría.
Coñeces algunha?
Queres que che axude a comprarlle flores á moza?
Non é a miña moza. Tanto ten. Xa me apaño eu.
- Owen Hendricks? - Si. Quen sodes vós?
Servizo Secreto. Ten que vir con nós.
Acabou, non?
Seguro que isto non ten nada que ver.
- Que ten que ver isto con…? - Non llo podo dicir. Vamos.
Vale.
Que teñas bo día.
O mellor.
Si. Despois de vós.
Lester?
Aquí abaixo.
Dóeme o lombo.
Os anos de conducir coches ferruxentos e durmir en colchóns baratos.
Levántate, que temos unha crise que arranxar.
Nyland está contento.
Non con nós, ou non terías esa cara.
Non. Co rapaciño, Owen Hendricks.
Conseguiu o sobresemento do caso de chantaxe.
Disque fixo unha xogada mestra e agora Nyland cre que anda sobre a auga.
- Impresionaríame se non me cabrease. - Cambio de estratexia.
Non!
Violet, pénsao. Se ten enchufe con Nyland, vai poder sabotarnos como nós a el.
Xa, pero a min xa mo fixo.
Vendeume coa leria aquela da IA. E xa sabes que son rancorosa.
Faime caso. Agora será unha estrela fugaz, pero vai ir a pique.
- Só hai que darlle tempo. - Vale.
Mentres esperamos, ímonos poñendo do seu lado.
Dáme co cóbado no ombro, aquí.
- Veña. - Vale.
Si, o ramo "Chegou a primavera",
mais gastos de entrega e tarxeta personalizada.
Ben, Denise. Grazas pola túa axuda.
Flores para a miña… Non é a miña moza, pero é máis que unha compañeira…
O de "amigos con dereitos" non sei que dá.
Esperade. A quen me levades a ver?
Sr. Hendricks, son Kevin Mills, xefe de gabinete do presidente.
Bob Non.
- Aquí non. - Xa. "Aquí" é a Casa Branca?
Un antigo edificio de oficinas executivas.
Non te levaría á Casa Branca na primeira cita,
sobre todo se necesito negar que tivo lugar.
- Por que me trouxo aquí? - Aínda teño oídos en Langley
e vostede anda soltando o nome ese por alí. Por que?
Porque alguén que nos está chantaxeando dixo que vostede foi supervisor dela.
- Quen? - Maxine Meladze.
Mente.
Oín falar dela, pero non era miña.
Eu estaba moi arriba cando ela entrou como recurso.
Pero, aínda que fose o seu supervisor, ela só ía saber o meu nome encuberto,
porque non son idiota.
¿Quere dicir, señor, que alguén se está facendo pasar por vostede
e… Bob Non?
Non o sei.
Pero alguén de dentro da Axencia lle deu o meu alcume interno.
Se filtraron iso, puideron filtrar outros segredos.
Necesito que descubra quen me deixou ao descuberto.
Vostede dirixía a oficina de Moscova. Non pode localizar os contactos dela?
Cun recurso extraoficial, non.
E só sei dunha supervisora: Rita Stevens. E está morta.
- Foi Max…? - Non. Bebía coma se non houbese mañá.
Foi un cáncer de fígado.
Pero nin borracha perdida tería cometido un erro así.
Señor, a cousa é…
Desde onte á noite, eu estou fóra do caso de Max.
Rapaz, son o gardián do presidente.
Teño unha Medalla á Distinción en Intelixencia nun caixón en Langley.
Hai combatentes inimigos en tumbas sen nome,
en lugares dos que nunca oíches falar, por min.
En serio cres que podes dicirme que non?
Son novo no Departamento Xurídico e este caso foi moi escabroso.
Preocúpame volverme implicar emocionalmente coa señora Meladze.
- Tanto me ten. - Moi ben.
A ver o que dou atopado. Non terá algo do que partir, non?
Como dixo, é un recurso extraoficial.
Atopar documentación foi moi difícil.
Pois xa ten traballo.
Chámeme cando atope algo.
E que sexa rápido.
Non quero cabos soltos.
Si, señor.
Amelia Salazar.
Son Weathers, da entrada. Hai algo para vostede.
- Citación? - Flores.
Vale. Baixo agora.
Xa vén aí.
- Que traes? - Tulipáns.
- Unha opción romanticamente neutra, non? - Rosas non son.
- Arma! - Que?
- Infórmannos do uso dunha Taser hoxe. - De que hostia vas, tío?
A lei federal prohibe as armas de fogo neste recinto sen autorización expresa.
- Non podías salvar as flores? - Perdoe, señora Salazar.
DE OWEN
Temos un problema.
Mellor chama.
Non penso.
Necesitamos dous equipos para prepararlle o camiño a Meladze de volta a Belarús.
Mirade quen está dispoñible.
Que?
Non, non movades un puto dedo. Encárgome eu.
- Problemas? - Meladze escapoulles aos de Phoenix.
É un xogo de poder. Para demostrarnos que non a controlamos.
E se é algo máis?
Vale.
Moi contentos estamos!
Acabo de pechar un caso. A cousa pinta ben. Ou pintaba.
- Max desapareceu. - Vaia, tes un problema.
- Que foi o último que che dixo Max? - "Adeus."
- Sabes a onde foi? - Non.
Debías empezar a tomalo máis en serio. Meladze é responsabilidade túa.
Non, é túa. Eu fixen o meu traballo. Non intentes cargarme cos teus fracasos.
Non sei onde está. Non quero sabelo. E, por se iso non chega, tanto me dá.
Que teñas un bo día.
Moi ben. Teoría cognitiva da agresión.
Concretamente, que a conduta agresiva é aprendida e non innata.
O contrario da achega psicodinámica, non?
- A violencia é inherentemente biolóxica. - Correcto.
Rematamos por hoxe.
Non te imaxinaba de estudante.
Porque estás podre de prexuízos implícitos.
A psicoloxía axúdame a lidar con distintos arquetipos de personalidade.
Sociópatas, narcisistas con trastorno antisocial…
Que trato cunha chea de mamóns inestables.
Se o teu xefe acepta o meu trato, tratarás con unha menos.
Que trato?
- O meu negocio. - Xa temos pisos francos.
Non. Tedes agochos, casas de putas e casas de paso.
Imáns para a policía. O meu sistema elimina ese risco.
Xa, xa sei. Tes un sistema especial. E cal é?
Como atopas esas propiedades imposibles de rastrexar?
Dígocho a cambio de cinco millóns.
É demasiado. Ti pensas que es a hostia en verso.
En psicoloxía, é o efecto Dunning-Kruger.
Dunning-Kruger dáse cando os parvos pensan que son listos. Eu son lista.
A cuestión é: e ti?
Os dous sabemos que o teu xefe quere o que eu teño.
Así que tes un día para pechar o trato.
E logo ofrézollo a outro.
Volve xa. Meladze vai para o aparcadoiro do oeste.
Quere vender o contacto dos pisos francos, pero podémola torturar para sacarllo.
- E quedamos como heroes con El Jefe. - Vale.
- Deus! - Quen ten Dunning-Kruger agora?
Outro xenio. De xeonllos.
Xa!
Tira a arma.
Pois…
a cousa está así.
Intentastes xogarma e fallastes. O prezo subiu a seis millóns.
E ides tratar cun representante, porque non me podo fiar de vós.
Que hostia fai?
- Diga. - Dille ao xefe que necesito o avogado.
Quen era?
- Ola. - Grazas polas flores.
- Non foi nada. - Foi un detalle.
Deixeiche a lista de provedores validados para a próxima.
- Para optimizar o proceso. - A próxima? Caralludo.
Esta noite. Se estás libre.
Estou.
Retiráronme o caso da chantaxe en boa parte pola túa axuda.
E pénsocho agradecer con grande entusiasmo.
Que ben.
Que saibas que Nyland está encantado contigo.
Díxoo el?
Caralludísimo.
A verdade é que obrei literalmente un milagre. Se se pode dicir así.
Pódese. Ver como colles seguridade paréceme moi sexy.
A min parécesme moi sexy ti. Estou desexando que chegue a noite.
Eu tamén.
Vas facer de entrevistador agresivo que deixo en ridículo en directo.
Moito me pon iso.
Home!
- Oín que anotaches un bo punto. - Oíches ben.
Parabéns. As vitorias claras non son boas de conseguir aquí.
Grazas.
Un aviso. Violet e eu collemos un par de casos que che chegaron.
Para que non se che faga demasiado.
Non podo.
- Non pode o que? - Nada. Ti ponte cómodo.
Quero oír detalles desa vitoria que non me custen unha citación.
- Feito. - Moi ben.
- Grazas por cubrirme. - De nada.
De verdade, agradézocho.
Vale.
E… A ver.
Owen Hendricks.
Necesítote en Phoenix.
Non quero nada contigo, Max. Non me chames.
Dixen que me deixes.
- Non podo. Necesito axuda. - Xa non es cousa miña.
O meu traballo era sacarte do cárcere. Saíches. Acabei.
Non é decisión túa. E vancho lembrar agora mesmo.
É sobre min. Espero.
Diga.
O director xurídico quere velo no seu despacho.
- Agora? - Si. Agora mesmo.
De acordo.
Vémonos en Phoenix, guapo.
Que fas?
Non me fío dos edulcorantes da sala.
O meu grupo de operacións corrupto quere manipularme outra vez.
Igual teño que deixar isto. Hoxe. Como o fago? Cunha carta ou…?
Non podes deixalo. O motor está espallado polo chan do garaxe.
- O que? - É unha analoxía.
Os casos son motores de coche. En canto empezas a traballar nun,
poste a desmontar o motor e a pousar as pezas no chan.
Non podes marchar ata colocalas. Se non, levas a culpa do cristo.
Cada vez que pensas que acabaches, aparecen pezas novas polo chan.
Pezas que non encaixan, coas que non sabes que facer.
Empezas a metelas nos petos. Pero seguen aparecendo máis e máis.
- Tiveches algún ataque de ansiedade? - Un, desde 2019. Acábaste afacendo.
- Non. Non… non quero. - Entón, debías deixalo.
Pero non podes, porque acabarías pagando
por todo o malo que pasou desde que puxeches un pé aquí.
Un momento. Se o deixas, cárgoche o meu pesadelo do grupo de operacións.
- Retiro o dito. Déixao. - Non me estás axudando.
Non é a miña intención.
Anécdota: o último que entrou en pánico e marchou levou a culpa do de Abu Ghraib.
Pode pasar.
Que xa pode pasar.
De acordo.
Algún problema?
Moitos.
Pasa.
Queríame ver, señor?
Por que o antigo recurso esixe que volvas a Phoenix?
Non o sei. Señor, eu acabei co seu caso onte.
Parece que non.
Hai algo entre vós os dous?
Nada de nada.
- E por que te quere a ti? - Non o sei.
Será que cumprín e a saquei do cárcere mentres que Operacións a abandonou
despois de que ela arriscase a vida pola Axencia.
Eu non tiven que ver co cesamento de Meladze.
- Vin para devolvela á súa antiga vida. - Xa. Ela sabe que a necesitas.
Estanos poñendo a proba, mirando ata onde pode chegar.
Señor, o director pola liña un.
Vai a Phoenix. Tráea de volta. Sen dramas.
Si, señor.
Desde este momento, ten que ir todo polo libro.
Por suposto.
- Max está xogando con nós. É o dela. - Concordo. Pero hai que seguirlle o xogo.
Zafouse dos axentes para atar cabos soltos antes de irse de Phoenix.
- Eses cabos soltos son delito, seguro. - Que non a collan.
- Leva ti as culpas se fai falta. - Vaite foder!
Sabes que é isto? Unha pistola Liberator da Segunda Guerra Mundial.
Os aliados lanzáronllas á resistencia tras as liñas do Eixe.
Bala única, sen alcance.
Pero valía para quitarlle unha arma mellor a un nazi.
Outra charla sobre influencia, xa o pillo. Max ten a mellor arma.
Max é a mellor arma. Un conduto ata a nova dirección da intelixencia rusa.
Ti es a arma prescindible que só uso para chegar a ela.
Así que vai por ela.
Ti si que sabes facerme sentir valorado.
Fai unha maleta. Vas seguir a Hendricks ata Phoenix.
Hai algo entre eles e Meladze vale moito como para deixalo foder todo.
Aquí estás.
Grazas por baixar, meu.
O que? Estaba desesperado por saír da oficina.
Un edificio do goberno é o peor despois dunha ruptura.
Xa. Aínda estás mal?
Non é tanto por Tad.
É máis por empezar co pesadelo de ligar outra vez.
Eu xa quero casar e ter fillos.
Debe de estar ben saber xusto o que queres.
Cando parece tan lonxe, non.
E a ti que che pasa?
A verdade, necesito que me animen. E non podía chamar a Hannah.
- Porque che botaría un sermón? - Si.
Porque, no fondo, sabes que te coñece mellor que ti mesmo
e igual ten razón?
- Dáseche fatal animar. - Síntoo.
Que necesitas que diga?
Se cadra metinme en camisas de once varas. Se cadra.
- Sempre te metes. - Xa.
- É o teu principio operativo. - Si. Xa o sei.
Estou traballando nun caso con moita presión.
E a parte central do caso é… unha persoa que é mal asunto.
Pero, ao mesmo tempo, hai algo nela que me esperta simpatía.
- Nela? - Si.
Non vai por aí.
Que non.
Só digo… que mellor que me chamases a min e non a Hannah.
Si.
Non sei de que carallo vai ese caso nin o que fas no traballo todos os días,
pero coñézote a ti. E nunca coñecín ninguén tan decidido a importar.
Grazas.
Non dixen "a facer algo importante".
Necesitas demostrar constantemente que a xente te necesita.
Iso faite cometer temeridades que van en contra dos teus intereses.
Aquí van os meus ánimos.
Si que importas.
Solta o acelerador un pouco.
Permítete non ser un salvador.
Dáste por animado?
Vaia. Estás distinta.
Grazas. Vai pedir unha suite.
Non. Hai un Days Inn un pouco máis abaixo.
Voamos ao amencer. Nada de primeira clase.
Imos nun avión de carga da Forza Aérea para escapar do radar.
- En sentido figurado. - Non. Quedamos aquí.
Axúdasme cunha cousa á mañá e xa voamos despois.
- Non. - Non?
Non. Paso dos teus xogos de poder.
- Acabouse. - Moi ben.
Max. Espera. Max.
Para!
O teu xefe meteute nun avión para vir ata aquí
e ocuparte de min. Sabes por que?
Se dis "influencia", tírome diante dun coche.
Influencia.
Non te poñas así. Se te relaxas, podemos pasalo ben.
Non vin para relaxarme nin pasalo ben nin xogar aos teus xogos.
Non me podo permitir este hotel, así que imos para o Days Inn.
Lin un artigo sobre unha reunión secreta do xeneral Kuznetsov cos chineses.
Na CIA, están desesperados por saber o que se falou.
E só podo descubrilo eu.
Para de finxir que podes escoller. Vai pedir unha suite.
Ola.
- Benvidos ao Aurora. Para rexistrarse? - Si.
Téñoos diante. Tes razón. Aquí hai algo.
Que está pasando?
Queriamos unha noite na suite máis barata, por favor.
- Claro que si. - Si.
Temos unha villa libre por 1700.
Dólares?
Si.
Moi ben.
- Está reservando unha suite das caras. - Perdoe, terá outra tarxeta?
Ou non. Hai un problema coa tarxeta del.
Estanse deitando, seguro.
Asegúrate de facer fotos.
Un segundo.
…terceiro down con cinco na zona vermella desde a liña de oito iardas.
Formación escopeta. Tres receptores abertos, un corredor.
Aí está o saque. E pase a…
- Ola. Que foi? - Ola.
Necesito un… favor.
Que raro. O que?
Podo cargar un cuarto de hotel na túa tarxeta?
É por traballo. Xúrocho.
Estou nun apuro e teño a tarxeta ao límite agora mesmo.
A Axencia estame tramitando os pagamentos.
Onde estás?
- Non cho podo dicir. - O hotel sae no extracto.
En Phoenix.
Por un caso.
- O caso que dicías que acabara? - Pode ser.
Xuraches que deixaras os problemas atrás
e xusto aparecen dous axentes e lévante a rastro.
E agora necesitas cartos?
Sei que soa mal. Vale?
Pero non cho pediría se non estivese nun apuro.
Canto é?
Só uns centos. Pero devólvocho, seguro.
Xa. Vale. O que ti digas.
Débesme unha.
Caralludo. Grazas.
Vale, moi ben. Tes que darlle os datos a esta muller.
Se non lle di canto é, doulle máis propina.
E enviado.
Igual valeu a pena.
- Vou dar un baño. - Vale.
Queres vir comigo?
Non me parece boa idea.
Por que?
Xa sabes por que.
Oe, teño aí unhas cremas corporais de luxo.
- Pódesmas traer? - Non.
Vale. Pois terei que ir buscalas eu.
Vale, non. Lévochas.
En que bolsa?
A turquesa.
Cres que es boa persoa por non vir?
Non es o meu tipo.
Xa. A mentira máis gorda que dixeches desde que te coñezo.
Os estadounidenses sempre poñéndovos tensos co sexo.
A vida é curta, somos adultos e non te vas aproveitar de min.
Poderiamos pasalo ben.
Por que estou aquí?
Non podo chegar a Belarús sen nada.
Necesito cartos para pagar un salvoconduto de volta á mafia.
Necesito cinco millóns. Se cadra o dobre.
¿Non chos pode dar a Axencia por ser un recurso da hostia
con contactos co xeneral "Kusi non sei que"?
Non é tan fácil.
Por que? A CIA entregou mochilas cheas de cartos en Afganistán e Iraq.
Xa. Esas misións foran aprobadas ao máis alto nivel.
Eu nin existo, lembras?
Faime caso. Levo facendo este baile coa Axencia máis dunha década.
Tanto dá o valiosa que sexa a información. A misión principal é protexer a Axencia.
Non van revelar delitos que cometín con eles.
Así que temos que finxir que es unha fichaxe nova e iso…
complica a autorización deses cartos.
Exacto.
Así que teño que vender o meu negocio para pagar a viaxe á casa.
- O negocio dos pisos francos? - Si.
¿A quen llo vas…
vender?
Quéresme vir secar?
Non.
Vale, moi ben.
Fin do interrogatorio. Teño fame.
Nada de servizo de cuartos.
Xa o pedín.
Admíteo. Isto é divertido.
A ver, non é "non divertido".
A quen lle vas vender o negocio?
Traballo, traballo… Non podemos pasalo ben?
Coñecernos mellor? Cóntame máis sobre ti.
Para que? Para o usares contra min máis adiante? Non, grazas.
É unha vía de dobre sentido. Eu contéstoche se ti me contestas a min.
Vale, moi ben. Imos xogar a un xogo.
- Si? - Si.
Unha verdade por outra.
Dixeches que minto tan ben coma ti, así que vou saber se me mentes.
- Quen empeza? - Eu.
A quen lle vas vender o negocio?
Ao xefe de Talco, Sandoval Luna. O xefe do cártel Aquino.
En serio?
Si. Tócame.
Por que te fixeches avogado?
Non che pega nada.
O dereito paréceme fascinante.
Ou o tomas en serio ou non penso xogar.
Vale. Pois…
fíxenme avogado…
porque lle prometín a miña nai que non ía seguir os pasos de meu pai
e acabar no cemiterio de Arlington.
Atopaches un baleiro legal na promesa.
Si. Traballar na CIA é de todo menos seguro.
Ti como te convertiches nun recurso da Axencia?
Achegóuseme un supervisor con kompromat sobre min.
Bob Non?
Non, a primeira.
Unha borracha.
Unha muller?
Si.
A metade dos supervisores bebían. Aos occidentais cústalles a vida en Minsk.
A ti tampouco se che dá mal.
Dis que tiveches varios supervisores, pero só mencionaches o nome de Bob Non.
- Por que é especial? - É Bob Non.
Permitiuche el dirixir a rede de recursos extraoficiais?
Non. Tócame a min.
Namorácheste algunha vez?
Xa, iso non cho vou dicir.
- É un si. - Non.
- A das redes sociais. - Non.
- Da facultade. A compañeira de piso. - Pode ser.
- E ti? Quixeches alguén? - Si.
A quen?
A miña filla.
Non sabía que eras nai.
Era, si.
Síntoo moito. Non…
Que… pasou?
O que acaba pasando sempre.
Traxedia.
Mañá, vasme axudar a negociar a venda.
E logo voamos e eu vou para a casa.
Si.
Por que me trouxeches ata aquí?
A verdade.
Es a única persoa coa que puiden contar.
Vou para a cama.
Queres vir?
Non.
Vale.
- Boas noites. - Boas noites.
Jeff mandou flores?
Foi Owen.
"Agora mando flores e ninguén as merece máis ca ti."
Por que?
Fíxenlle un favor.
HAI CARGOS NA SÚA TARXETA.
Dixeches uns centos, non 3000.
E non penses que o arranxas con flores.
Non tes a policía a bourarche na porta porque non sei se andas nun choio secreto.
Que tipo de flores?
- Onde está Owen? - Na ducha.
Non pareces…
Quen?
Tanto ten.
Que pasa?
Es Hannah?
A moza rica do seu Instagram?
Contoume á noite que segue pensando en ti.
Non tal.
Si tal.
Dille a Owen que vai ser o meu bolseiro sen soldo durante seis meses.
Oe, viches a miña roupa por algures?
Si. Tireina.
Que? Por que?
Compreiche unha máis apropiada para o traballo que imos facer.
Que…?
Quen era?
Hannah.
Que? Que lle dixeches?
Non me deixou falar. Estaba moi cabreada.
Estás seguro do que vas facer?
- Tes que cortar polo san. - Coa tarxeta? Xa está.
Con todo.
- Xa, pero… - Pero… pero que?
Nada.
Non me vai descarreirar, como fai sempre.
Teño unha petición de intercambio de probas que redactar.
- Ese é o espírito. - Dásme máis?
- Estás comendo para esquecer? - Non.
Grazas.
Algo máis da miña vida que queiras foder?
Non sexas neno.
Tes que ter a cabeza no sitio. Pode ser perigoso.
Pon iso por debaixo.
- Non. Non quero. - Vale. Normalmente, apuntan á cabeza.
- É broma. - Hostia.
Non haberá violencia. Interésalles demasiado comprar como para fodelo.
Rápido, na tele. Un é Bob Non.
Cal?
GABINETE DA ALA OESTE
Que? É unha broma?
Nin sequera recoñeces a ningún.
Non coñeces a Bob Non. Non foi supervisor teu.
Onde oíches o alcume?
Vale, pero unha verdade por outra?
Diso nada. Esta gañeina.
Díxomo Xander Goi.
Por que?
Estaba borracho. Púxose a loar o heroe.
Nunha axencia onde mandan os segredos e todos coñecen a Bob Non,
el quería ser aquel tipo.
Pero non é.
Veña. Imos chegar tarde.
Dous lobos. Pero tres lobos? Non.
Lester Kitchens.
Oíra que pasaras ao bando inimigo, pero non o cría.
Xa. Supoño que quería un traballo con futuro.
E teño cama propia.
Lembras a Violet Ebner?
- Era avogada do exército en Delaram. - Claro.
- Tamén estás no Departamento Xurídico? - Si, desde hai un ano.
Entrei con Lester. E ti que fas por aquí?
Traballando para reintroducir un recurso. É un pouco complicado.
- O caso de chantaxe de Hendricks? - Si. Que me podedes contar del?
Non.
Vai de parviño, pero é un papel.
É un axente do caos, non un avogado. Eu de ti, manteríao lonxe da operación.
- Para de tocarme. Que fas? - Necesito rastrexar o teu móbil.
- Por que necesitas rastrexarme? - Porque vas entrar só.
Esqueceume mencionarcho?
Si.
Talco intentou matarme onte pola miña fonte.
A persoa do banco que me pasa casas embargadas.
- Para non ter que pagar. - Por iso me necesitabas.
Contigo non vai facelo.
Porque eu vou estar alerta, lista para matar a fonte se te traizoan.
Non o van facer, ou quedarían sen nada.
- Non. - Owen.
Non. Non vas matar a fonte. Acepta ou marcho.
Vale. Non a mato.
Pero ti dilles que o vou facer e eles van tragalo.
Chámase Zuri Wench, do banco Sun City.
Camiña dous bloques ao norte, tres ao oeste.
Talco recóllete alí. Pecha o trato.
Por favor.
Só podo volver á casa así.
ENVÍO E RECEPCIÓN
Inimigo do meu inimigo.
Si.
Só veño como representante para negociar as condicións da venda do negocio de Max.
Pois parabéns. Senta. Hai que ir no furgón.
E non podemos negociar aquí?
Non vas facer o trato comigo. Valo facer con El Jefe.
Subtítulos: Ana M. Fernández Fernández