W poprzednim odcinku:
Czemu moja szantażystka nie ma oficjalnych akt?
- Ktoś po niej posprzątał. - Jej prowadzący?
Jak się dowie, że wokół niego węszysz,
trafisz do piwnicy z podłogą pokrytą folią.
Oficer z Wiednia może pomóc mi zrozumieć,
jak groźne jest moje skrzypiące koło.
Leć. Ale uważaj.
Jestem w Wiedniu. Wiem, czym nas szantażujesz.
Rozmawiałeś z kimś. Podaj nazwisko.
Nie. Tylko tego nie znasz. Prawdziwych nazwisk.
Niech pan przekaże mi wszystko, co wie o Max Meladze.
- Próbuje nam grozić, tak? - Denerwuje to pana?
Za ukrycie tego, co wiem, warto zabijać.
Ten ktoś zdecydowanie ma coś do ukrycia.
- To nie jej taksówka. - To zabójczyni. Zabije cię.
- Co się dzieje? - Wysiadłem z auta.
- Utknąłem na moście. Co teraz? - Umiesz pływać?
Kurwa!
SERIAL NETFLIX
Nic ci nie jest?
Tak. Obrabowano mnie, musiałem skoczyć z mostu...
Czekaj. Poznaję cię.
I ciebie. I ciebie.
- Śledziliście mnie. - Weź to. Musisz się ogrzać.
- Dzięki. - W kurtce jest GPS.
- I pluskwa. - Bié, nie bierz jej.
Mamy z nim pogadać. Wszyscy albo nikt, bez sztuczek.
- Wybacz. Stare nawyki. - Jesteście szpiegami.
Nie. Jesteśmy attaché do spraw prawnych.
Zabawne, tylko że ja naprawdę jestem tylko prawnikiem.
- To czemu ktoś chciał cię zabić? - Nic takiego nie mówiłem.
Mówiłem, że mnie obrabowano i skoczyłem z mostu.
Jak wyglądał rabuś?
Było ich dwoje.
Wkurzona blondynka i facet dandys.
- Wiecie, modnie ubrany, seksowny. - Tak. Myka i ten jak-mu-tam.
Nie rozumiem. Jestem nikim. Prawnikiem z Departamentu Stanu.
Naprawdę. Gdybym był z wywiadu, myślicie, że byłbym w tym tak zły?
Okej.
Powiedz, co robisz w Wiedniu,
a może odkryjemy, kto ich wynajął.
Zabawny jest ten facet. Podziękuję.
- Nie ufasz nam. - Nie. To takie dziwne?
Powiedzcie mi, jak wrócę do hotelu,
bym mógł zdjąć ten bardzo mokry garnitur.
Nic nie wiesz o kontrwywiadzie.
Inaczej byś wiedział, że nie możesz wrócić do hotelu.
Chyba że chcesz, by Myka i ten-tam
znów spróbowali cię zabić.
Dzień dobry.
Mogę poprosić panią o przysługę?
- Nie. - Rozumiem. Tylko że...
Dorastałem w bazach wojskowych.
Spędziłem w Ramstein rok.
I codziennie byłem gnębiony.
Niełatwo było być nowym.
I tak co rok.
Muszę się przebrać w łazience na lotnisku
i mam przez to atak paniki.
Mógłbym to zrobić u pani na zapleczu?
To ja.
Dobrze. Wciąż żyjesz.
Brzmisz, jakbyś serio tak myślała.
Wysłaliby kolejnego prawnika.
- Wciąż tak mogą zrobić. - Nie bądź taki.
Tylko mi możesz zaufać, że nie chcę cię zabić.
Dobre.
Chcesz rozdmuchać moją paranoję wobec agencji,
bym bardziej na tobie polegał, ale nic z tego.
Kto próbował mnie zabić?
A z kim się spotkałeś? Pewnie to ta osoba.
Nie. Już jesteś dla nas sporym problemem, nie będę go pompował.
I nie popełnię przestępstwa,
zdradzając ci imię oficera.
Ten ktoś chce cię zabić, bo boi się, że ujawnię jego sekrety.
Nie zrobię tego, jeśli mnie stąd wyciągniesz.
Posłuchaj.
Jeśli rozprawa pójdzie dobrze,
jeszcze przed południem trafisz do placówki federalnej.
Nie, ja chcę wyjść z więzienia, nie trafić do innego.
Masz dwa dni, inaczej zacznę sypać.
Panie radco.
Chodź.
WIEDEŃ, SUKO
Co ty masz na sobie?
Przepraszam, przyjechałem z lotniska.
Obrabowano mnie, garnitur się zniszczył.
- Obrabowano? - Tak jest.
Wszystko gra?
Tak. Naprawdę.
Jadłeś dziś cokolwiek?
Nie jestem pewien.
Łap. Moje dzieci je uwielbiają.
Ile ma pan dzieci?
Piątkę.
Wiem.
Co się stało w Wiedniu? Jakieś wieści o ryzyku wycieku?
Tak, radco. Jeśli źródło spełni swoje groźby,
może wydać znaczącą liczbę lokalnych źródeł w Białorusi i Rosji.
Stracimy możliwość rozpoznania w regionie.
Jezu.
- I siedzi za morderstwo? - Tak jest.
Poważne morderstwo?
Tak, radco. Pobiła człowieka na śmierć.
Departament Sprawiedliwości ma przejąć jej sprawę.
Rano ma rozprawę o przeniesienie.
Dopilnuj na miejscu, by poszło, jak należy.
Tak jest.
Życie ci niemiłe?
Co?
- Nie, to jet lag. - Racja. Jak było w Wiedniu?
Nie powinieneś się obnosić swoimi misjami na ciuchach.
- Mogę cię o coś zapytać? - Zależy o co.
Co? Czemu...?
Stary, co...? Człowieku...
Możesz...?
- Możemy pogadać przez okno. - Mam za sobą długi dzień. Dni.
Dobra. Wsiadaj.
- Jest zimno. - Nie dotykaj.
Ręce na widoku. Nie chcę żadnych pluskiew.
Właśnie o to chcę zapytać.
Mam teraz straszną paranoję,
oczywiście w reakcji na to, co się dzieje...
ale czy przesadzam?
W agencji nic nie jest takie, jakie się wydaje.
Okej? Każdy chce cię załatwić.
Aha. Tak jak ty i Violet.
Nie bierz tego do siebie.
Jeśli to cię boli, lepiej zmień pracę.
Czy ktoś z agencji może próbować mnie zabić?
Pewnie.
Nie w USA, bo biurokracja. Ale to nie znaczy, że możesz odetchnąć.
CIA może przeszukać ci dom w każdej chwili, z byle powodu.
A teraz spadaj, śmierdzisz bagnem.
I wyglądasz jak palant.
Jesteś w domu. Po co ci to krzesło?
- Ktoś się włamał. - Co? Gdzie?
Tutaj. Widać, że przeszukali mieszkanie.
Co?
Nie, widać, że jest wtorek rano po imprezie z Twisterem.
Czyli to zabawa.
Jeśli w ten sposób narzekasz, że bałaganimy,
sprzątaj po sobie.
Znalazłam u ciebie płatki z Wielkanocy.
- Co robiłaś w moim pokoju? - Nie oddałeś mi serum z witaminą C.
Całkiem skuteczne.
- Wiem. - Jak Wiedeń?
Skąd mam wiedzieć?
Musimy zacząć się przykładać do sprzątania.
- My? - Tak.
Nie robisz nic z rozpiski obowiązków,
od kiedy zacząłeś pracę w agencji.
Cholera. Muszę się zająć tym wezwaniem.
Co ty nie powiesz.
- Tak w ogóle to znam Sarah. - Kogo?
Sarah Okonjo, pracuje u Smoota. Twój kontakt w sprawie wezwania.
Znam ją z escape roomów. Pije jak ryba.
Nigdy nie rozumiałem tej metafory, bo ryby nie piją wody.
One nią oddychają.
Co to woda?
- Czas iść do pralni. - Nie, ja...
Dwa tygodnie temu kupiłem cztery garnitury.
Pierwsze dwa zdechły po tygodniu. Trzeci jest podniszczony.
Może go zaszyję igłą i nitką.
- I wehikułem czasu. - Hannah!
Hannah, masz przybornik do szycia?
Skąd ten pomysł? Bo jestem dziewczyną?
Tak.
- Dobra. Ale masz go oddać. - Dzięki! Uwielbiam cię. A ty.
Napiszesz do Sarah, czy by chciała wyjść dziś na miasto?
Czemu?
Może do was wpadnę, oczaruję ją, by mi pomogła z wezwaniem.
Nie jesteś tak czarujący.
Dlatego tyle siedzieliśmy razem nago w Georgetown?
To było, zanim cię przejrzałam.
A przejrzałaś?
Owen dostaje świra.
Dobrze. A co?
Widziałem go rano. Wyglądał jak gówno. Mega paranoja.
Coś się stało w Wiedniu? Co mówią źródła?
Podobno spotkał się z Xanderem Goiem.
Długi staż, myśli, że jest ponad pracę w terenie.
Ma dziwny fetysz ciastek.
Uprawia z nimi seks?
Nie, po prostu je dużo wypieków.
Kitchens.
Cześć, Tracy.
Nie, nie miałem kiedy z nim porozmawiać.
Cóż, jest w Bejrucie.
Jasne.
To byłby błąd.
Okej? Daj mi jeszcze trochę czasu. Nie. Tracy.
Przyrzekam, że się tym zajmę.
Tracy... Cholera.
Chcę wiedzieć?
Mój świr do zadań specjalnych jest w trakcie trudnego rozwodu.
Jego żona grozi,
że mam go zmusić do płacenia alimentów, bo zacznie gadać.
- Nie zrobiłeś tego? - Pracuję nad tym.
Facet jest w Libanie.
Boisz się go.
Nie, tylko uważam na jego biblijne skłonności do przemocy.
Lepiej to załatw, zanim Nyland ci pokaże swoje skłonności do przemocy.
- Ambasada USA. - Dzień dobry.
Pracuję dla Owena Hendricksa z Departamentu Stanu.
Niedawno był u was w Wiedniu. Zostawił dokumenty w ambasadzie.
- Powie mi pani, z kim się spotkał? - Przykro mi, nie mogę tego powiedzieć.
Musi pani złożyć formalny wniosek.
Rozumiem. Dzięki.
Meladze, twoja rozprawa.
- Czemu interesujecie się Meladze? - To sprawa bezpieczeństwa narodowego.
To wiem od Amelii, potrzebuję czegoś więcej.
Nie mogę zdradzić nic więcej.
Zawsze macie takie zadowolone miny, jak to mówicie.
Hej.
Kelly. Owen z motelu. Poświęcaliśmy bogom kurczaka.
- Ach tak, cześć. - Co tu robisz?
- Mówiłam, sprawy rodzinne. - Sąd rodzinny jest naprzeciwko.
- Musisz... - Nie. Mój ojciec został zabity.
To jakaś pilna rozprawa w jego sprawie.
Wiesz, w której jest sali?
W tej.
Ta suka zabiła mi tatę.
Tak mi przykro.
- To nie twoja sprawa, co? - Nie. Ja tylko składam wniosek na górze.
- Muszę wejść. - Oczywiście.
Dobrze, zaczynamy. Stan Arizona przeciwko Maxine Meladze.
A'Nyah Bell reprezentuje rząd.
Złożyliśmy wniosek o transport oskarżonej.
- Co jest? - Proszę nie przerywać.
Zabiła mojego tatę. Czemu nie jest na procesie?
Młoda damo!
Składamy kondolencje. Ale nie będę tolerować takich zakłóceń.
Biuro prokuratora generalnego prosi o włączenie sprawy
do systemu federalnego.
Udzielam zgody.
Zakładam, że rząd sprzeciwia się kaucji.
Tak, wnosząc po jej historii i wadze zarzutu,
sądzimy, że Meladze może uciec.
Wniosek przyjęty.
Meladze będzie czekać na proces w zakładzie federalnym.
Kondolencje, malyszka, ale twój ojciec był fiutem.
Jebana suka!
- Hej! - Puszczaj mnie!
Proszę pani.
- Proszę się uspokoić. - Dosyć.
Musi się pani uspokoić. Proszę.
AUTOBUS WIĘZIENNY
Dzień dobry. Muszę pogadać z więźniarką.
Dotrzymałeś słowa.
Co powiedziałaś tej dziewczynie w sądzie?
- Co cię to obchodzi? - Nic.
Ale groziłaś, że jak zginiesz, wszystko wyjdzie na jaw.
Może nie prowokuj córki w żałobie.
Potrzebuję 500 dolców na konto więzienne.
Komórki są drogie,
a ty musisz mieć ze mną kontakt.
Ne ma mowy.
Mam tylko 300 z funduszu podróżnego
Trzysta wystarczy.
W końcu nie posiedzę tu długo, prawda?
Nie, nie posiedzisz.
Tak się nie da żyć.
Tyle już przeżyłaś. Poradzisz sobie.
Zostawiam ją wam.
Amelia.
- Jak idzie z Owenem? - Jeszcze się nie umówiliśmy.
- Ale jest okej? - Tak, jest poza miastem.
Wiem, że ci wiszę przysługę.
Nie ma za co.
Dobra. Szukam jakichś brudów. Gówniarz mnie denerwuje.
- Bo nie masz jak go dręczyć? - Nie, bo mu nie ufam.
Nie kupuję tej jego czarującej niewinności.
Zawsze spłacam długi.
Jak powie coś, co byś mogła wykorzystać, dam ci znać.
Dzięki.
Amelia Salazar.
Cześć, tu Owen... Hendricks.
Cześć. Zaczekaj chwilę. Wybacz, muszę odebrać.
Koleś z komunikacji, którego próbuję przyszpilić.
Jasne.
Gdzie jesteś?
Wracam do Waszyngtonu, chciałem ci podziękować.
Federalni wzięli moją sprawę.
- Cieszę się, że się udało. - Ja też.
Pomożesz mi opracować kolejny krok? Jak ich przekonać do umorzenia sprawy?
- Mieliśmy iść na kolację. - Pójdziemy.
Świetnie. Kiedy?
Dziś? Dam radę na dziewiątą.
Wolałabym wcześniej.
O 5.00 biegam, więc o 22.30 już śpię.
Zanim do ciebie dotrę, muszę zahaczyć o samolot.
Dobra. Dziewiąta. Zrobię rezerwację w Esprit.
Super. To co do umorzenia sprawy...
- Hej. - Hej.
Przyniosłem świeże ofiary.
Chciałem sprawdzić, czy wszystko gra.
To miłe.
Więc...
Twój tata znał tę kobietę?
Tę, co mówisz, że go zabiła.
Gliny sądzą, że razem kręcili nielegalne biznesy, ale się mylą.
Jeździł tirem, ledwo go było stać na dom.
Rozwaliła mu czaszkę na tej stacji.
Jezu. To okropne.
- Nie wiesz, czemu to zrobiła? - Kogo to obchodzi?
Ciebie obchodzi, czemu twój tata zginął?
Nie. Chciałem go z powrotem.
ZAKŁAD KARNY
Nawet nie mów, którą pryczę chcesz.
Mam w nosie prycze. Potrzebny mi telefon.
Do kogo mam zagadać?
Przez miesiąc będę oddawać ci desery.
Porozmawiaj z Corą.
Z tą blondyną.
Musisz się trzymać zasad, by pozostać w ukryciu.
Twoja sypialnia.
TRZY LATA TEMU
Nie wychodź na zewnątrz. Nie mów nikomu, że tu jesteś.
Nie odsłaniaj zasłon. Nie zamawiaj jedzenia na wynos.
Nie czuj się zbyt swobodnie.
Traktuj to jak celę. I pamiętaj, że ten, kto cię szuka, nie znajdzie cię.
FBI mnie szuka.
Nie pytam o to. Ani o to, jak się nazywasz.
Jestem Cora.
Jeśli nie mogę zamawiać jedzenia ani wychodzić, jak mam jeść?
Opłata pokrywa dwa tygodnie noclegu i wyżywienia.
Potem stąd wylatujesz, a ja dokładnie po tobie sprzątam.
Niet. Żadnego spoufalania się. Nie będziemy przyjaciółkami.
To twoja opinia.
To twoja więzienna cela.
Potrzebny mi telefon. Z rozmowami zagranicznymi i masą minut.
Zostawcie nas.
Serio? Tak mnie traktujesz? Po tym, co zrobiłaś?
Zrobiłam, co musiałam.
Utknęłam tu przez ciebie.
Dzięki mnie żyjesz.
Załatwisz mi jebany telefon czy nie?
- Za 350. - Trzysta.
Płacę z góry.
Okej. Kasę przyjmę, ale nie będziemy przyjaciółkami.
Nigdy nie byłyśmy.
- Wyglądasz super. - Dzięki.
- A ty wyglądasz jak w pracy. - Nie miałem kiedy się przebrać.
Na pierwszą randkę potrzebuję więcej seksapilu. Wejdź.
Mam coś, co możesz włożyć.
Dobrze.
Fajna chata.
- Masz swoją historię, co? - Przebierz się w łazience.
Twoja bezpośredniość mogłaby niektórych zniechęcić.
- Ciebie też? - Nie.
Lubię, jak kobieta wie, czego chce.
- Dobra odpowiedź. - Dziękuję.
O nie, to zły pokój. Nie tutaj.
Co to jest?
Moja przyszłość. Za trzy lata będę gadającą głową.
Dołączyłam do CIA, bo praca w wywiadzie
jest lepiej płatna niż analizy prawne.
Super. Będziesz w tym świetna.
Ćwiczę co wieczór.
Brawo ty. Idę się przebrać.
Przyszłam po kasę za drugi tydzień.
Mam ją tutaj. Zostaniesz na kolacji?
Robię fajne jedzenie dla białej biedoty.
Nie wiesz, co to życie, aż nie zjesz mojego makaronu z serem.
Nie, dzięki.
No weź.
Jesteś pierwszą osobą, z którą gadam,
od kiedy byłaś ostatnią, z którą gadałam,
a coś mi mówi, że nie masz innych planów.
Myślałam, że zostanę tu tylko pół roku.
Jak źle może tu być? Ameryka stworzyła wokół siebie legendę.
A tak naprawdę wszyscy tu się męczą.
A każdą potrawę czuć cukrem.
Skoro tak nie znosisz tu być, czemu nie wrócisz?
Bo nie możesz.
To skomplikowane.
Kiedy ostatnio jadłaś z kimś kolację przy wspólnym stole?
Nie pamiętam. Szczerze mówiąc, myślałam, że będzie fajniej.
Oskarżano mnie o wiele rzeczy,
ale nie o bycie złym towarzystwem.
Za powrót do domu.
Jak bardzo muszę cię upić, zanim pomożesz mi ufarbować włosy?
Moja córka mnie prosiła, bym jej ufarbowała włosy.
Błagała wręcz.
Raz chciała różowe, raz niebieskie.
W końcu się godziłam, a ona narzekała na wszystko.
Że ją szarpię za włosy, że woda za gorąca.
Miała szczęście.
Moja kąpała mnie tylko z łaski. Zabiłabym za taką matkę jak ty.
Mówisz tak, bo nie wiesz, co się z nią stało.
Jest szansa, że mi pozwolisz zostać jeszcze tydzień?
Nie. Zasady to zasady. W ten sposób unikamy złapania.
Przydałby mi się odpoczynek.
Jeden tydzień.
O co chodzi z Lesterem i Violet?
- Nie chcę rozmawiać o pracy. - Wiem.
W agencji każda relacja to transakcja, ale oni trzymają się razem.
Chyba się znali, zanim wstąpili do firmy.
Weźmiesz filet, żebym mogła skubnąć?
Tak, jak odpowiesz na ostatnie pytanie o pracę.
Jak skłonić federalnych do umorzenia sprawy o morderstwo?
Szczerze? Musisz iść na szczyt Departamentu Sprawiedliwości.
- Nawet wtedy będzie ciężko. - Do prokuratora generalnego?
Tak.
- Stanów Zjednoczonych? Ameryki? - Tak. Tak.
Jak?
Znasz taką metodę wymiany wiadomości jak e-mail?
- Dobrze to wymawiam? E-mejl? - Nie mogę zostawić pisanych śladów.
Boże, nie.
Napisz im, że to najwyższy priorytet. Ktoś się odezwie.
Dziękuję. Naprawdę.
Owen?
Hannah, cześć.
Co ty masz na sobie? To Gucci?
Tak. Elegancko, co nie?
To Amelia Salazar. Pracujemy razem. Hannah, moja współlokatorka.
- Cześć. - Miło mi.
To jest Jeff Gilbert.
Cześć. Jeff Gilbert. Pracuję w Białym Domu.
Gratuluję.
No dobrze, to miłej kolacji.
Nawzajem.
Jest piękna. Jak długo się spotykaliście?
- Pół roku. Skąd wiedziałaś? - To oczywiste.
- A teraz mieszkacie razem. - Wiem, to dziwne.
Większość byłych by tak nie mogła. My dajemy radę.
Owen, nie obchodzi mnie, co robisz w czasie wolnym,
ale jak jesteś ze mną, wymagam skupienia.
Oczywiście.
Jestem cały twój.
Dzięki.
Było świetnie. Dawno nie jadłem warzyw.
- Możesz mnie pocałować, jeśli chcesz. - Dziękuję.
Nieźle.
Nawzajem.
Możesz wejść, jak wrócimy, ale bez seksu.
Właściwie to się umówiłem w barze. Pójdziesz ze mną?
- Masz drugą randkę? - Co?
Sama mówiłaś, że idziesz spać o 22.30. Ale chętnie cię odwiozę.
Nie trzeba, poradzę sobie. Dzięki za kolację!
Jasne.
- Wydaje się miła. - Aha.
Starsza.
Umówiłem się z Terencem w barze. Pójdziesz ze mną?
Nie. Muszę rano wstać. Jeff mnie odwiezie do domu.
Dobra. Miłego wieczoru.
- Nawzajem. - Dzięki.
Dzięki, że zaczekałeś.
Bezpiecznej jazdy.
Owen! Hej.
- Co ty masz na sobie? To Gucci? - Tak.
- Świetnie wyglądasz. - Dzięki! Byłem na randce.
No co ty. Hannah wysłała mi z 12 wiadomości z restauracji.
Tak? Kim jest ten jej nowy facet? To coś poważnego? Nie.
Nie będziemy się w to zagłębiać.
- Okej. - Jej też to powiedziałem.
Cztery szoty tequili, proszę? Terence.
Pijemy tequilę.
Chcę ci przedstawić mojego współlokatora, Owena.
My się już znamy, z Kapitolu.
Kurwa, nie. Chcę się bawić, nie omawiać twoje wezwanie.
Ja też. Muszę tylko wiedzieć, jak sprawić, by zniknęło.
Daj Smootowi coś, co zniszczy twojego szefa.
- Nie mam nic takiego. - To znajdź.
Inaczej będziesz mieć przesłuchanie, a raczej wiwisekcję, w Senacie.
Albo gorzej, będziesz musiał
ujawnić nam wszystkie swoje tajne sprawy.
- Wszystkie? - Wszystkie.
Jeśli masz związek z czymkolwiek podejrzanym,
podpalimy to i wepchniemy ci w dupę na żywo w telewizji.
Rany. Z pompą.
Moja nuta!
- Halo? - Gdzie jesteś?
Przepraszam. Na mieście.
Przyjedź do firmy. Polecisz do Bejrutu.
Bejrutu w Libanie, radco?
Proszę pana?
Przyniosłam wódkę.
Tym razem dobrą.
Hej, to kiepski moment.
- Co ci się stało w oko? - Lubi na ostro.
Dzięki za gorzałę.
- A ty to, kurwa, kto? - Luz, kotku.
Jestem kumplem Cory.
- Dołącz do zabawy. - Miało nie być gości.
Wiem. Nawaliłam. Przepraszam.
Nie przepraszaj cholernej właścicielki.
To nie jej sprawa.
Pakujcie graty i wynocha.
Wrócę za godzinę ze strzelbą i łopatą.
Was ma tu nie być.
Cora.
Cora, co on ci zrobił?
Przepraszam.
Żadnej policji.
Muszę.
Inaczej umrzesz.
Halo.
Agencja wysyła mnie do Bejrutu. To przez ciebie?
Wątpię. Bywałam w Bejrucie, ale nie w ramach operacji.
Bardzo łatwo będzie cię tam zabić.
Tego właśnie się obawiam.
Powiedz, jak nazywał się agent z Wiednia, to pomogę ci przeżyć w Bejrucie.
Nieśmieszne.
Rosjanie zawsze się śmieją z moich żartów.
Zapomnij. Złamałbym dziewięć zasad bezpieczeństwa narodowego.
Próbuję utrzymać cię przy życiu,
a ty się martwisz bezpieczeństwem narodowym.
Weź się ogarnij.
Mam haki na część ludzi z agencji.
Jeden z nich chciał cię zabić, a nawet nie powiesz, jak wygląda.
Grymaśny, pochodzenia azjatyckiego, 178 cm wzrostu.
- Kojarzysz go? - Tak.
- Nazywałam go Królem Ciastek. - Masz na niego haki?
Milion haków.
Okej, pogadamy o tym, jak się zobaczymy.
Teraz mi powiedz, jak przeżyć Liban.
Okej, to proste.
Libańczycy są przemili. Trzymaj się z dala od Amerykanów.
Mówiłam, że umiem żartować.
Próbowałeś chronić źródło i zrobił się kwas.
To nieprawda, radco. Po prostu źle zrozumiałem sytuację.
- Co się dzieje? - Lester schrzanił.
Była żona pożeracza węży
grozi, że ujawni operacje, w których brał udział jej mąż.
Mamy 24 godziny, by skłonić go do płacenia alimentów,
albo pójdzie do CNN.
Jak twoja sprawa?
Muszę się skontaktować z biurem PG.
To zajmie parę dni, PG jest w Aspen. Lecisz z Lesterem do Libanu.
- Przypilnuj tej sprawy. - Tak jest.
Jeszcze raz, lecimy do Libanu,
by zmusić ojca do płacenia alimentów,
bo jego była żona szantażuje agencję?
- To właśnie mówiłem. - Racja.
To pierwsza nieskomplikowana sprawa, od kiedy tu pracuję.
Miłe uczucie, nie powiem.
Zmuszenie kogoś, kto zabija ludzi na zlecenie,
do zrobienia czegoś wbrew jego woli jest skomplikowane.
I nie wierzcie mu na słowo.
Ma podpisać zgodę na zajęcie wynagrodzenia.
Poradzę sobie, radco. Nie potrzebuję Owena.
Jasne, że potrzebujesz. Inaczej byłoby już po sprawie.
- Jesteś zły. - Bez jaj.
Dziewięć lat pracy w terenie i pół roku więcej stażu jako prawnik.
A Nyland każe ci mnie pilnować,
bo myśli, że upokarzanie to nauczka?
Ja tylko ci pomogę. To wciąż twoja sprawa.
Mogę spakować tylko jeden garnitur?
Bo więcej nie mam.
Kto normalny nosi garnitur na misji?
Mogłeś to powiedzieć tydzień temu.
Musimy pojechać do mnie, bym mógł się przebrać.
Nie ma czasu. Gdzie masz torbę?
- Co? - Torbę podręczną.
Podkradnij jedną od Janusa. On już nie jeździ w teren.
Ubrałeś się jak ormiański wampir.
To powinno być proste, nie? Mamy argumenty.
Tak, ale on ma broń
i ludzi, którzy pójdą za nim do piekła.
Pytałeś, czy ktoś z agencji próbowałby cię zabić.
Jeśli tak, zwróciłby się do Dave'a.
Pracowałeś kiedyś z Xanderem Goiem?
Nie, ale go kojarzę. A co?
W skali od jednego do dziesięciu, jak bardzo jest obłudny?
W CIA skala zaczyna się od sześciu.
Powiedziałbym, że osiem, biorąc pod uwagę jego ambicje.
Podobno ma chrapkę na placówkę w Moskwie,
bo to taki Święty Graal zadań w wywiadzie,
ale wystarczy jedno potknięcie i można się z nią pożegnać.
Jest powiązany z twoją sprawą?
Może. Ma powiązania ze źródłem.
Właśnie coś takiego mogłoby go zmiażdżyć.
Co robimy po wylądowaniu? Wynajmujemy samochód i jedziemy do bazy?
Nie wynajmujemy. Bierzemy lokalnego kierowcę.
- Tylko tak dojedziemy w jednym kawałku. - Jasne.
BEJRUT
Czuć tutaj historię. Ile tu byłeś?
- Dwa lata. - Co?
- I co o nim sądzisz? - Kocham Bejrut.
Każdy dziennikarz i szpieg na Bliskim Wschodzie chce tu być.
Narty po śniadaniu.
Po obiedzie Morze Śródziemne. Nie zapominaj o obiedzie.
Cztery dania i 5000 lat tradycji babcinego gotowania. Pycha.
Przepijasz to gorzałką z gór. Sjesta pod winoroślą. Daj spokój.
A w nocy kluby.
Przylatują tu na imprezy najbogatsze dzieciaki z Londynu i Dubaju,
nawet jak wszystko się wali.
Nikt tak nie umie w „żyj i daj żyć innym” jak Libańczycy.
To koneserzy kompensacji.
Nic dziwnego z taką korupcją i rozkładem rządu.
Przeciętny Libańczyk odda ci swoją koszulę.
Przywódcy ukradną wszystkie koszule.
Bejrut to paradoks, piękny i doprowadzający do szału.
I nie, nie ma tu wielbłądów.
Mam numer Farida, możemy zadzwonić rano.
Co teraz zrobimy? Spacer, jedzenie?
Nie, wypoczynek.
Musimy nabrać sił na jutrzejszą konfrontację.
- Dave nie wie, że przylecieliśmy? - Prosiłem placówkę o dyskrecję.
Nie chcemy, by to zwierzę miało czas się przygotować.
I dlatego zawsze trzeba sprawdzić kibel.
Lester!
Stary, kopę lat.
Tak. Zgadza się.
- Jak się, kurwa, masz? - Dobrze.
- Bardzo dobrze. - Wybacz, jeśli cię wystraszyliśmy.
Jak usłyszeliśmy, że wpadłeś do miasta,
uznaliśmy, że cię zaskoczymy.
A tak w ogóle udogodnienia w tym hotelu są miodzio,
ale wszystko jest lepsze niż sranie z helikoptera.
Dla mnie to brzmi jak przygoda.
A ty to, kurwa, kto?
Żartuję. Owen, tak?
- Nowy dzieciak? - Nie taki nowy. Nie dzieciak.
Lester, posłuchaj.
Przykro mi, stary, że leciałeś aż tutaj przez nieporozumienie z Tracy.
Zadzwoniła do mojego szefa.
Wiesz, jak T-Pain reaguje na takie problemy.
- Miałeś to załatwić. - Przysięgam, że wysłałem czeki.
Grozi, że ujawni sekrety, które jej powierzyłeś.
Okej.
Okej, to moja wina.
Możesz mi to wpisać do akt.
Przyznaję się do błędu.
- Szczerze. - To świetnie. Super.
Zatem możesz podpisać
ten dokument, w którym ty, dłużnik,
zgadzasz się na pomniejszenie pensji,
aby płacić alimenty na rzecz wierzyciela, swojej byłej żony.
I wrócimy do naszej codzienności.
Żaden problem.
Naprawdę?
Tak. Wezmę to do bazy,
przeczytam, podpiszę i przywiozę rano.
- Doceniamy to. - Zdecydowanie.
Spadamy, chłopcy, niech prawnicy się rozgoszczą.
Fajna poduszka.
Miło było cię zobaczyć, szefie.
Bądź czujny.
Od kiedy ostatnio tu byłeś, miasto zrobiło się beaucoup niebezpieczne.
Bojówki szaleją. Nie chcemy, by coś ci się stało.
Mam wrażenie, że za łatwo poszło. Prawda?
Muszę się napić.
Myślałem, że praca w biurze będzie mniej stresująca.
To dlatego się przeniosłeś do biura radcy generalnego?
To wina Violet.
Poznałem ją w bazie wojskowej w Niemczech.
Była tam w JAG i miała dość sił zbrojnych.
Przekonała mnie, że tylko prawnicy mają szanse na przeniesienie
i pomogła mi z uczelnią online.
Ja ją nauczyłem, jak działa agencja.
I co, trafiłem na sam dół drabiny, gdzie niańczy mnie prymus.
To nie fair.
Pierwszy tydzień w pracy i Nyland wysłał cię do Senatu.
Potem trafiłeś na ten szantaż. Jak byś to nazwał?
Lubię myśleć, że jestem dobry w tym, co robię.
Ty nawet nie wiesz, co robisz. Okej? Po prostu masz szczęście.
Gdybyś mnie znał, nie mówiłbyś, że mam szczęście.
Ale jasne, lekceważ mnie dalej. Zobaczymy, co ci to da.
- To jest moje. - Co za różnica?
Taka, że śpię dalej od drzwi.
Lester?
Spokojnie, to się zdarza. Zaraz się włączy generator.
Lester.
Ktoś jest pod drzwiami.
Co robimy?
- Sprawdź, kto to. - Czemu ja? Czemu ja muszę?
- Jesteś bliżej drzwi. - Kurwa, co?
Dobra.
Co to?
Papiery Dave'a.
Podpisał je?
Nie.
JEBCIE SIĘ
SAYSOUG, LIBAN
Prosto z fabryki,
dwa razy większa moc obalająca, dwa razy mniejszy odrzut.
Dzień dobry!
Naprawdę doceniamy, że podrzuciłeś papiery w nocy, ale...
nie opuścimy Libanu, dopóki tego nie podpiszesz.
A jak nie podpiszę?
Daj spokój, Dave. Jesteś mądry. I nie mówię tego, by się podlizać.
Lester cię okrutnie szanuje.
Przez to nie umie ci okazać koniecznej surowości, ale...
po to ja tu jestem.
Powiem ci prawdę, choć jest bolesna.
To zabawne. Naprawdę sądzę, że mamy wiele wspólnego.
Nie te oczywiste rzeczy.
Ale obaj musimy wiedzieć, na czym stoimy.
Nie lubimy różowych okularów i optymizmu.
Oto gorzka prawda.
Jak tego nie podpiszesz, będzie po tobie.
CIA ściągnie cię z terenu
i pozwie za każde nielegalne gówno, które zrobiłeś.
Jeśli jakimś cudem unikniesz więzienia,
wpiszą cię na czarną listę pracodawców.
I na czarną listę lotów.
Więc nie znajdziesz pracy nigdzie indziej.
Ale nie dojdzie do tego, prawda?
Nie jesteś na tyle głupi, by porzucać swoje dziecko
emocjonalnie i finansowo, prawda?
Daj mi cholerny długopis.
Nie mogliśmy wydrukować nowego.
Tajne dokumenty. Sam rozumiesz.
Dobra. Dziękujemy.
Trzymaj się.
Kutas.
Guten Morgen.
Dzwonię z ambasady USA w sprawie jednego z naszych pracowników.
- Przychodzi po wypieki. - Proszę zaczekać, mamy dużo pracy.
Tak? Nie, wszystko gra. Mam twoją kasę.
- Hej. - Tak.
Daj mi chwilę, oddzwonię.
- Pomoże mi pan? - Jasne, w czym problem?
Samochód nie chce odpalić.
Aha. Ładniutka jesteś.
Tak?
- Nie poznajesz mnie? - Nie.
Czekaj. Tańczysz w Diamond, tak?
Poznałam cię u Cory.
Zanim ją pobiłeś prawie na śmierć.
Nie moja wina, że jest słaba.
Dzwonię z ambasady USA w sprawie naszego pracownika.
Ja, pan Goi.
Codziennie do nas przychodzi.
Tak. Tylko zapytam o imię, bo nie chcę nic pokręcić.
Ja. Xander Goi.
Znakomicie.
Hej. Wszędzie cię szukałam.
- Hej, Fiolet. - Jak poszła randka?
- Dobrze. - Masz coś dla mnie?
Nie chciał rozmawiać o pracy, ale jeszcze spróbuję.
Hejo! Wrócili bohaterowie z podboju!
- No już, salam alejkum. - Nawzajem salam alejkum.
- Ktoś się zakolegował. - To nic takiego. Wiesz.
Mam zapasy do mini-lodówki.
Chcę cię przeprosić za tamto.
Źle się zachowałem. Pozwól, że ci to wynagrodzę.
Koniecznie.
- Hendricks. - Tak jest.
Co w twoim jebanym biurze robi
prokurator generalny USA?
E-mail z najwyższym priorytetem. Przepraszam, radco.
Panie prokuratorze. Najmocniej przepraszam.
Gdy wysłałem maila, nie spodziewałem się...
Pisałeś o najwyższym priorytecie. To oznacza najwyższy jebany priorytet.
Tak jest. Do rzeczy.
Kobieta oskarżona o morderstwo siedzi w Arizonie.
Była źródłem zagranicznym i zagraża bezpieczeństwu narodowemu.
Musi pan umorzyć sprawę.
Nyland cię do tego skłonił, bo go wkręciłem przy prezydencie?
Nie, to prawdziwe zagrożenie. Mogę panu załatwić dostęp do akt.
Mam wypuścić cudzoziemkę,
która zamordowała obywatela USA w niepewnym stanie w roku wyborów?
Nie myślałem o tym w ten sposób, ale odpowiedź brzmi „tak”.
Naprawdę myślisz...?
Może pan na mnie krzyczeć cały dzień,
ale naprawdę musimy to załatwić.
Jeśli spełni swoje groźby,
możliwości rozpoznania agencji poważnie ucierpią.
Musi pan to załatwić, prokuratorze,
zanim ona zrobi coś, czego nie damy rady naprawić.
- Guten Morgen. - Guten Morgen, panie Goi.
Dostał pan specjalne zamówienie.
Tylko nie wiem, co znaczy dołączona wiadomość.
Mam cię, skurwielu Max
Napisy: Joanna Kaniewska