Anteriormente…
Por que non dou co expediente da chantaxista?
- Alguén limpou a súa merda. - O supervisor?
Se un tipo así sabe que andas cheirando,
vas acabar nun cuarto escuro co chan de plástico.
Hai un supervisor en Viena que pode ser clave
para entender o perigosa que é a roda que canta.
Pode ir. Con coidado.
Estou en Viena e xa sei o que ameazas con revelar.
Falaches con alguén. Dime o nome.
Non. Iso é o que non tes. Nomes reais.
Necesito que me dea o que teña sobre Max Meladze.
- Está lanzando ameazas? - A idea pono nervioso?
Polos segredos que eu sei, vale a pena matar.
Esta persoa ten segredos que agochar.
- O taxi non é dela. - É unha sicaria. Vaite matar.
- Que hostia pasa? - Saín do coche.
- É unha ponte. Que fago? - Sabes nadar?
Hostia!
UNHA SERIE DE NETFLIX
Estás ben?
Si. Atracáronme, tiven que saltar da ponte…
Espera aí. Vós soádesme.
E ti. E ti.
- Estádesme seguindo. - Si. Toma. Tes que entrar en calor.
- Grazas. - Ten un localizador.
- E un micro. - Bié, non o poñas.
Quedamos en falar todos con el ou ningún. E sen trucos.
- Perdón. É o costume. - Sodes espías?
Non. Somos "agregados xurídicos".
Moi gracioso. Só que eu si que son só un avogado.
- E por que querían matarte? - Eu non dixen iso.
Dixen que me atracaron e que me tirei ao río.
Que pinta tiña o atracador?
Había dous.
Unha loura con cara de fame e mala uva e un maduriño atractivo.
- Un tipo moderno, sexy. - Xa. Myka e como se chame.
Non o entendo, eu non son ninguén. Son avogado do Departamento de Estado.
Que si. Se traballase na intelixencia, pensades que ía ser tan malo?
Vale.
Dinos por que viñeches e axudámosche a descubrir quen lles encargou matarte.
Moi gracioso este tío. Paso.
- Non te fías de nós. - Non. Sorpréndete?
Se me dicides como volver ao hotel,
podería quitar este traxe mollado.
De contraintelixencia non sabes.
Porque entón saberías que non podes volver a ese hotel,
se non queres darlles a Myka e ao outro outra oportunidade para matarte.
Ola.
Pódolle pedir un favor moi grande?
- Non. - Enténdoo perfectamente, pero é que…
Crecín en bases militares. Pasei un ano aquí, en Ramstein.
E metíanse comigo todos os días.
Era difícil ser o novo,
ano tras ano.
En fin, que teño que cambiar esta roupa no baño do aeroporto
e estou ao borde dun ataque de ansiedade.
Podería pasar ao seu cuarto de atrás para cambiarme?
Si.
Grazas.
Son eu.
Que ben! Non estás morto.
Case parece que o dis de verdade.
Mandaríanme outro avogado.
- Aínda están a tempo, Max. - Non te poñas así.
Son a única que sabes que non te quere matar.
Bo intento.
Intentas agrandar a miña paranoia sobre a Axencia
para que dependa máis de ti, pero non vai funcionar.
Quen intentou matarme?
Con quen te reuniches? Seguramente será esa persoa.
Non. Es como un incendio nun vertedoiro. Non che vou botar máis gasolina.
Non me vou expoñer a responder penalmente por darche o nome dun axente.
Intentan matarte porque lles preocupa que revele segredos.
Non o vou facer se me sacas de aquí.
Mira.
Se vai todo ben na audiencia,
vante trasladar a un centro federal antes da tarde.
Non. A petición é sacarme do cárcere, non levarme a outro.
Tes dous días. Se non, empezo a cantar nomes.
Si, señor.
Vamos.
VIENA, CABRÓNS!
E esa roupa?
Perdón, veño directo do aeroporto.
Atracáronme e estragáronme o traxe.
- Atracárono? - Si, señor.
Está ben?
Si. Perfectamente.
Comeu algo hoxe?
Non estou seguro.
Tome.
O favorito dos meus fillos.
Cantos fillos ten?
Cinco.
Así mesmo.
Que pasou en Viena? Aclarou algo sobre o que pode revelar?
Si, señor. Se o noso recurso cumpre as ameazas,
pode deixar ao descuberto un bo número de recursos locais de Belarús e Rusia.
Perderiamos case toda a nosa capacidade na rexión.
Xesús.
- E está no cárcere por asasinato? - Si, señor.
Moi feo?
Si, señor. Matou un home a golpes.
Vou facer que se ocupe Xustiza da acusación.
- Hai unha vista de traslado esta mañá. - Vaia alá e que non saia nada mal.
Si, señor.
Ei! Queres morrer ou que?
Que?
- Non, é o jet lag, meu. - Xa. Que tal en Viena?
Non debías facer publicidade dunha viaxe encuberta na roupa.
- Pódoche preguntar unha cousa? - Depende do que sexa.
Que…? Por que…?
Meu, que…? Ei, meu!
Podes…?
- Fala na ventá. - Abre. Foi un día moi longo.
Días.
Vale, veña.
- Puto frío. - Non toques.
Pon as mans onde as vexa. Non quero micros no coche.
Xusto diso quería falar.
Estoume poñendo moi paranoico,
unha reacción normal ao que está pasando, pero…
- estou indo moi lonxe? - Mira…
Na Axencia, nada é o que parece.
Vale? Todo o mundo vai por ti.
Xa. Coma ti e Violet.
Meu, non o tomes como algo persoal. Se te fai sentir mal, isto non é para ti.
Intentaría matarme alguén da Axencia?
Si, claro.
No noso territorio, non. Moita burocracia. Pero non te relaxes.
A CIA pódeche rexistrar a casa a calquera hora porque si.
Fóra do coche. Cheiras a humidade.
Vaia pinta levas.
Chegaches. Por que tes a cadeira na man?
- Entrou alguén, meu. - O que? Onde?
Aquí. Parece que alguén rexistrou o piso.
O que?
Non, é xoves pola mañá despois dunha festa de Twister ilegal.
Pasáchelo ben.
Se isto é unha queixa pasivo-agresiva polo desorde,
limpa a túa merda. Había uns cereais no teu cuarto desde a Semana Santa.
Que facías alí?
Non me devolviches o serum de vitamina C.
É moi bo.
- Xa. - Que tal por Viena?
Eu que sei.
Si que temos que intentar manter isto máis limpo.
- Temos? - Si.
Levas sen facer nada do calendario desde que empezaches na Axencia.
Merda. Hoxe teño que arranxar o da citación.
Non me digas.
- Coñezo a Sarah, por certo. - A quen?
A Sarah Okonjo. Traballa para Smoot. É o contacto que sae na citación.
Facemos escape rooms. Bebe coma un peixe.
Expresión que non entendo, porque os peixes non beben auga.
Respírana.
Que é a auga?
- Toca ir á tinturería. - Non, é que…
Paguei catro traxes coa tarxeta hai dúas semanas.
Os dous primeiros, desfeitos o oitavo día. O terceiro non ten boa pinta.
Pero creo que o podo arranxar con agulla e fío.
- E unha máquina do tempo. - Hannah!
Hannah, tes cesta de costura?
Por que pensas que a teño? Por ser unha tía?
Si.
- Vale. Pero con volta. - Grazas! Es a miña favorita.
Ti. E se lle escribes a Sarah para ver se quere saír hoxe á noite?
Por que?
Igual uso os meus encantos para que me axude a librarme da citación.
Non tes tantos encantos.
Por iso andabas espida comigo en Georgetown?
Iso foi antes de saber de que ías.
E agora sábelo?
Owen está atacado.
Ben. Por que?
Vino pola mañá. Feito un cristo. Paranoico de todo.
Pasou algo en Viena? Que din as túas fontes?
Disque se reuniu con Xander Goi.
Supervisor sénior, non se rebaixa ao traballo de campo.
Fetichista dos pasteliños.
Úsaos para o sexo?
Non, que come moitos.
Kitchens.
Tracy, ola.
Non, aínda non puiden falar con el.
Xa, é que está en Beirut.
Vouno facer.
Iso sería un erro.
Vale? Dáme algo máis de tempo. Non.
Tracy, prométoche que me ocupo eu.
Tracy… Merda.
Quero sabelo?
Un chalado de actividades especiais que anda cun divorcio complicado.
A muller ameaza con sacar trapos sucios se non lle fago pagar a pensión do fillo.
- E non o fixeches? - Estou niso. O tipo está no Líbano.
Teslle medo.
Non, son susceptible á capacidade bíblica que ten para a violencia.
Xa podes botarlle valor ou verás a capacidade de Nyland para a violencia.
- Embaixada dos EUA. - Ola. Traballo para Owen Hendricks,
do Departamento de Estado. Estivo aí, en Viena.
Deixou uns documentos na embaixada. Podería indicarme con quen se reuniu?
Desculpe. Non podo dar esa información.
Use as canles establecidas.
Xa, de acordo. Grazas.
Meladze, toca ir ao xulgado.
- Que interese ten a CIA en Meladze? - Cuestións de seguridade nacional.
O que dixo Amelia. Necesito detalles.
Non teño autorización para darchos.
Moita chulería gastades ao dicir iso.
Ei, ola.
Kelly. Owen, do motel. Sacrificamos polo frito xuntos.
- Ah, si. Ola. - Que fas aquí?
O drama familiar.
- O xulgado de familia é cruzando… - Non.
A meu pai matárono.
Chegoume aviso dunha vista urxente.
Sabes en que sala é?
Nesta.
Esa fulana matou a meu pai.
Merda.
Síntoo moito.
- Non será o teu caso, non? - Non. Vin presentar unha moción arriba.
- Vale. Teño que entrar. - Xa, claro.
Moi ben, comezamos. O Estado de Arizona contra Maxine Meladze.
A'Nyah Bell, polo goberno.
Solicitamos o traslado e o Estado ratificouno.
- Que hostia pasa? - Non interrompa.
- Matou a meu pai. Por que non a xulgan? - Señorita!
Lamento a súa perda. Pero non tolero as interrupcións nin a linguaxe.
A fiscalía pediu tratar a acusación da señora Meladze
como parte dun caso federal.
Acepto a moción.
O goberno estará en contra da fianza.
Si. Concordamos co Estado en que existe risco de fuga
polo historial e a gravidade do delito.
Moción aceptada.
Os marshals levarana a unha prisión federal ata o xuízo.
Lamento a túa perda, malyshka, pero teu pai era un merdas.
Puta!
- Ei! - Sóltame!
Señora!
- Cálmese. - Abonda.
Ten que calmarse. Señora, por favor.
AUTOBÚS DA PRISIÓN
Ola. Necesito un minuto coa presa.
Cumpriches a túa palabra.
Que lle dixeches á rapaza do xulgado?
- Por que che importa? - Non é iso.
Ameazas cunha revelación automática de segredos se te matan,
así que mellor non provocar a filla de loito.
Necesito 500 dólares na miña conta do economato.
Os móbiles desbotables son caros e necesítasme localizable.
Diso nada.
Só me quedan 300 na conta de gastos.
Trescentos é perfecto.
Non vou estar aquí moito tempo, non?
Non. Non moito.
Isto non é vida.
Pero es unha supervivente. Ben dás aguantado.
Toda vosa.
Amelia.
- Que tal con Owen? - Aínda non quedamos.
- Pero todo ben, non? - Si, está fóra.
Tranquila. Déboche unha por xuntarnos.
Nada, eu encantada.
Vale, só quero algún trapo sucio. O rapaz ponme nerviosa.
- Porque non o podes intimidar? - Non, porque non me fío del.
Aparenta encantador e inocente, pero a min non ma coa.
Eu pago as débedas.
Se me conta algo que poidas usar contra el, infórmote.
Grazas.
- Amelia Salazar. - Ola, son Owen.
- Hendricks. - Ola. Un momento.
Teño que coller. É un de Comunicacións que non daba pillado.
Claro.
Onde estás?
De volta para D. C. Chamaba para darche as grazas.
Os federais trasladaron o meu caso hoxe á mañá.
- Alégrome de que saíse ben. - Eu tamén.
Pódoche pedir ideas sobre o seguinte paso? Como fago para que retiren a acusación?
- Non iamos saír a cear? - Imos, si.
Moi ben. Cando?
Hoxe? Podería sobre as 21:00.
Antes. Levántome ás 5:00 para correr, así que apago ás 22:30.
É que temos un voo de avión por medio.
Vale. Ás 21:00. Reservo no Esprit.
Moi ben. E, para que retiren o meu caso de chantaxe…
- Ola. - Ola.
Trouxen sacrificios frescos.
Só quería ver se estabas ben.
Que detalle.
Entón…
Teu pai coñecía esa muller?
A que dis que o matou.
A poli di que andaba en merdas ilegais con ela, pero engánanse.
Conducía un tráiler e apenas gañaba para a hipoteca.
Rompeulle o cranio a golpes nunha parada.
Deus. Que horror.
- Pero non sabes por que o fixo? - A quen hostia lle importa?
A ti importábache por que mataron a teu pai?
Non. Só quería que volvese.
INSTITUCIÓN CORRECCIONAL
Non quero unha palabra sobre que cama queres.
Impórtame unha merda a cama. Necesito un teléfono.
Con quen falo?
Douche a sobremesa dun mes.
Fala con Cora. Aquela.
A loura.
O piso franco só é seguro se segues as normas.
O teu cuarto.
TRES ANOS ANTES
Non saias. Non lle digas a ninguén que estás aquí.
Non abras as cortinas. Non pidas comida para levar.
Non te acomodes.
Tómao coma unha cela do cárcere e quen te busca non te vai atopar.
É o FBI.
Non necesito saber iso. Nin o teu nome.
É Cora.
Se non podo pedir comida nin saír, como fago para comer?
O prezo inclúe dúas semanas de comida e o aloxamento.
Despois, volves á rúa e eu borro calquera pista que deixases.
Nyet. Non imos pasar tempo xuntas nin ser amigas.
Iso é o que ti pensas.
Tómao coma o cárcere.
Necesito un móbil.
Cun plan internacional e unha chea de minutos.
Deixádenos.
En serio? Vés onda min así despois do que fixeches?
O que tiña que facer.
Estou aquí por ti.
Estás viva por min.
Vasme dar o puto móbil ou que?
- Son 350. - Douche 300.
Pago na tenda.
Vale. Acéptoche os cartos, pero non somos amigas.
Nunca fomos.
- Impresionante. - Grazas.
- Ti parece que vas traballar. - Non me puiden cambiar.
Necesítote máis sexy na primeira cita. Pasa.
Teño algo de roupa para ti.
Vale.
Vaia choza.
- Aquí hai historia, non? - Vaite cambiar ao baño.
Algúns perderían o interese ao seres tan directa.
E ti?
Non. Gústanme as mulleres que saben o que queren.
- Boa resposta. - Grazas.
Non, non é ese cuarto. Ese non.
Isto que é?
O meu futuro. Dentro de tres anos, vou ser presentadora das noticias.
Entrei na CIA porque na Seguridade Nacional
gáñase máis que como analista xurídica.
Está ben. Váiseche dar moi ben.
Practico polas noites.
Fas ben. Voume cambiar.
Só veño cobrar a segunda semana.
Teño os cartos aquí. Queres quedar a cear?
Vou facer comida de brancos pobres.
Non sabes o que é a vida ata que probas os meus macarróns con salchichas.
Non. Grazas.
Veña.
Es a primeira persoa coa que falo desde que fuches a última.
E algo me di…
que non tes outros plans.
Pensei que só ía estar aquí seis meses.
Non podía ir tan mal. Os Estados Unidos véndense coma o paraíso.
Pero aquí todo o mundo o pasa mal.
E a comida sabe toda a azucre.
Se non che gusta, por que non vas para a casa?
Porque non podes.
É complicado.
Cando foi a última vez que sentaches nunha mesa a cear con alguén?
Non me acorda. A verdade, pensei que o ía pasar mellor.
Téñenme acusado de moitas cousas, pero nunca de ser mala compañía.
Por volver á casa.
Canto te teño que emborrachar para que me axudes a tinguir o pelo?
Miña filla sempre me pedía que lle tinguise o pelo.
Suplicábamo.
Unha semana de rosa, outra azul.
Logo, cando por fin lle dicía que si, queixábase por todo.
Que se tiña as mans ásperas, que se a auga queimaba…
Tiña sorte.
Miña nai apenas nos bañaba. Tería matado por terte a ti de nai.
Non sei se dirías iso se soubeses o que lle pasou.
¿Hai algunha posibilidade…
de quedar unha semana máis?
Non. As regras son as regras. Grazas a elas, non nos pillan.
Viríame ben a marxe.
Unha semana.
De que van Lester e Violet?
- Non quero falar de traballo. - Non, xa sei.
Nun sitio de relacións puramente transaccionais, son uña e carne.
Xa se coñecían antes de entrar no Departamento Xurídico.
Pides o filete e así probo un anaco?
Si, se contestas a última pregunta de traballo.
Como retiran os federais unha acusación de asasinato?
A verdade? Tes que ir ao máis alto do Departamento de Xustiza.
- E, aínda así, non vai ser fácil. - O fiscal xeral?
Si.
- Dos Estados Unidos? De América? - Si.
Como?
Sóache o método de intercambio de mensaxes coñecido como e-mail?
- Díxeno ben? E-mail? - Non podo poñer nada por escrito.
A ver, non.
Dille á fiscalía que é prioridade un e poñeranse en contacto.
Grazas. En serio.
Owen?
Hannah, ola.
Que levas posto? É de Gucci?
Si. Pero quédame ben, eh?
Esta é Amelia Salazar. Do traballo. Hannah comparte piso comigo.
- Ola. - Encantada.
Este é Jeff Gilbert.
Ola. Jeff Gilbert. Traballo na Casa Branca.
Parabéns.
Moi ben. Que vaia ben a cea.
Igualmente.
É guapa. Canto tempo estivestes xuntos?
- Seis meses. Como o soubeches? - É evidente.
- E compartides piso. - Si. Xa sei que é raro.
A maioría non poderían. Nós levámolo ben.
Owen, tanto me dá o que fagas co teu tempo,
pero, cando esteas comigo, céntrate.
Desde logo.
Son todo teu.
Grazas, meu.
Estivo moi ben. Había moito que non comía verdura.
- Pódesme bicar. - Grazas.
Non está mal.
O mesmo digo.
Podes pasar ao chegar á miña casa, pero non vai haber sexo.
Pois é que quedei con alguén nun bar. Queres vir?
Quedaches con alguén máis?
Dixeches que ías para a cama ás 22:30. Pero podo levarte á casa.
Deixa estar, xa pido un coche. Grazas pola cea!
Xa.
- Parece simpática. - Si.
Maior.
Quedei con Terence nun bar agora.
Queres vir?
Non. Teño que madrugar. Pero lévame Jeff para a casa agora.
Vale. Boas noites.
- Igualmente. - Grazas.
Grazas por esperar.
Vai amodo, colega.
Owen! Ola.
- Que levas posto? É de Gucci? - Si.
- Tío, que ben te vexo. - Grazas! Veño dunha cita!
Xa. Hannah mandoume doce mensaxes desde alí.
Si? Quen é o tipo co que está saíndo? Vai en serio? Non.
Non. Non nos imos meter no medio.
- Veña… - Díxenlle o mesmo a ela.
Posme catro tequilas, por favor?
Terence!
Imos tomar uns tequilas!
Sarah, preséntoche o meu compañeiro de piso, Owen.
Sarah. Non, xa nos coñecemos, do Hill.
Oi, que carallo. Vin de festa, non a falar da túa citación.
Eu tamén. Pero necesito saber como desfacerme dela.
Dálle a Smoot merda do teu xefe como para afundilo.
- Non teño nada. - Pois consigue algo.
Se non, vas comparecer ante o Senado e o meu xefe vaite vivisecar por C-SPAN.
Ou peor, terás que entregar material de todos os casos clasificados que leves.
- De todos? - De todos.
Se estás traballando nalgún caso que sexa remotamente turbio,
convertémolo nun gran incendio e metémoscho polo cu en directo.
Vaia, magnífico.
A miña canción!
- Diga. - Onde está?
Perdón. Por aí, señor.
Veña para aquí. Necesito que vaia a Beirut.
Refírese ao Beirut do Líbano, señor?
Señor?
Trouxen vodka.
Esta vez, do bo.
Ei! Non é bo momento.
- Que che pasou no ollo? - Gústalle a tralla.
- Grazas pola bebida. - Quen es?
Tranquila, nena.
Son un amigo de Cora.
- Únete á festa. - Dixen nada de visitas.
Xa sei. Cagueina. Perdoa.
Non lle pidas perdón á puta caseira.
Que non se meta.
Recollede as cousas os dous e liscade.
Volvo dentro dunha hora cunha escopeta e unha pa.
Non esteades aquí.
Cora.
Cora, que che fixo?
Perdoa.
A policía non.
Ten que ser.
Se non, vas morrer.
Diga.
A Axencia mándame a Beirut. É por ti?
Non creo. Estiven en Beirut, pero non por ningunha operación.
Alí sería moi fácil matarte.
É o que estou temendo.
Se me dás o nome do tipo de Viena, douche a clave para sobrevivir a Beirut.
Non ten graza.
Non es ruso. Parézolles graciosísima.
Deixa. Darche o nome dun axente infrinxe nove normas de seguridade nacional.
Owen, intento manterte con vida e ti, preocupado pola seguridade nacional.
Céntrate dunha merda dunha vez.
Teño trapos sucios de xente da Axencia.
Un deles intentou matarte e nin sequera me dis como era.
É asiático-americano, 1,80 de alto, algo remirado.
- Sabes de quen falo? - Si.
- Eu chamáballe o Rei dos Pasteliños. - Tes trapos sucios sobre el?
Moitos.
Vale. Falámolo a próxima vez que te vexa.
Agora, dime como me movo no Líbano.
Vale, moi fácil.
Os libaneses son xente encantadora. Evita os estadounidenses.
Xa cho dixen: moi graciosa.
Intentou protexer un colega e saíu mal.
Señor, non foi así. Interpretei mal a situación.
- Que pasa? - A Lester saíulle mal unha xogada.
A ex dun membro das forzas especiais
ameaza con revelar operacións que el dirixiu para nós.
Ou el paga a pensión do fillo nas próximas 24 horas ou ela vai á CNN.
Como vai co seu caso?
Necesito contactar co fiscal xeral.
Iso leva uns días. Está en Aspen. Así que vai con Lester ao Líbano.
- Asegúrese de que queda feito. - Si, señor.
Só por confirmar, mándanos ao Líbano
para que un pai neglixente pague a manutención
e a súa ex non chantaxee a Axencia?
- Foi o que dixen. - Xa.
É a primeira cousa fácil que me piden desde que empecei e gústame a sensación.
Non hai nada fácil en intentar obrigar un home que se dedica a matar
a facer algo que non quere.
E que non sexa de palabra.
Que asine un embargo do seu salario.
Señor, podo facelo eu. Non necesito a Owen.
Si que o necesita. Se non, isto xa estaría resolto.
- Estás cabreado. - Non me digas.
Fun supervisor nove anos e avogado seis meses máis ca ti.
Pero Nyland mándate a ti a supervisarme para que aprenda coa humillación?
Eu vou de apoio. O caso segue sendo teu.
Chega con meter un traxe na maleta? Porque non teño máis, a verdade.
- Non necesitas traxe sobre o terreo. - Puidéchesmo dicir hai unha semana.
- Imos ao meu piso para cambiarme. - Non dá tempo. E a bolsa de imprevistos?
- O que? - Tes que tela.
Colle a do despacho de Janus. Xa non fai traballo de campo.
Pareces un vampiro armenio.
Debía ser sinxelo, non? Xogamos con vantaxe.
Si, pero el xoga coas armas e un equipo que o seguiría ao inferno.
Preguntabas se alguén da Axencia intentaría matarte.
Dave é o sicario ao que llo encargarían.
Traballaches cun supervisor que se chama Xander Goi?
Non, pero coñecino. Por?
Do un ao dez, como é de tramposo?
O primeiro: na CIA, a escala empeza no seis.
Diría que é un oito, polo ambicioso que é.
Disque ten a mira posta na oficina de Moscova,
que é coma o santo graal das misións de intelixencia,
pero unha mancha no expediente e podes despedirte do posto.
Ten relación co da chantaxe?
Pode ser. Ten historia co recurso.
É o tipo de historia que podería afundilo.
Cal é o plan ao aterrar? Alugamos un coche e imos á base?
Non alugamos, conseguimos un taxista local.
É o único xeito de chegar dunha peza.
Entendido.
Respírase a historia. Pasaches moito tempo en Beirut?
- Dous anos. - O que?
E que che parece?
Beirut é a hostia. Todo reporteiro e espía de Oriente Medio quere este destino.
Esquiar despois do almorzo,
nadar no Mediterráneo ao mediodía… e non pases sen comer, meu.
Catro pratos de receitas da avoa pulidas ao longo de 5000 anos. Unha delicia.
Acompáñao coa luz da lúa na montaña e as sestas debaixo da viña. Mi ma!
E logo está a noite.
Todos os nenos ricos, de Londres a Dubai, veñen de festa a Beirut,
mesmo cando a cousa se pon fea.
Ninguén vive e deixa vivir coma os libaneses. Non, ho!
Saben o que é tirar para adiante.
Conviven cunha corrupción e unha inestabilidade descontroladas.
Calquera libanés che deixaría a camisa,
pero os seus líderes non, eses o que fan é roubalas.
Non. Beirut é unha contradición, fermosa e exasperante.
E non, non hai camelos.
Teño o número de Farid para chamalo pola mañá.
E agora? Comer algo? Dar unha volta?
Non. Imos descansar.
Necesitamos forzas para enfrontarnos a Dave mañá.
- O langrán non sabe que viñemos? - Pedín discreción á oficina de Beirut
para non darlle tempo a ese animal de adiantársenos.
Por iso hai que revisar o váter antes de sentar.
Lester!
Canto tempo, colega.
Si. Moito.
- Como estás, hostia? - Ben.
- Moi ben. - Perdoa se te asustamos.
Cando oímos que chegara o colega Kitchens, quixemos darche unha sorpresa.
Os servizos deste hotel son caralludos, claro que calquera cousa é mellor
- que cagar desde un helicóptero. - Pois soa divertido.
Ti quen hostia es?
Estou de broma. Owen, non é?
- Hendricks, o neno novato. - Non tan novato. Nin tan neno.
Escoita, Lester,
colega, sinto que voases ata aquí por un malentendido con Tracy.
Chamou o meu xefe, Dave.
Xa sabes como se pon, sempre cos seus dramas.
- Dixéchesme que o ías arranxar. - Xúroche que mandei os cheques.
Vai revelar segredos de estado que lle contaches ti.
Vale. Iso é culpa miña.
Que conste no expediente, Lester, que recoñezo os fallos na miña conduta.
- De verdade. De verdade da boa. - Estupendo. Moi ben.
Entón, só tes que…
asinar neste impreso que ti, o debedor, accedes ao embargo do teu salario
para pagar a manutención que lle debes á acredora, a túa exmuller.
E volvemos ás nosas vidas.
Sen problema.
En serio?
Si. Vouno levar á base,
lelo, asinalo, selalo e entregárvolo pola mañá.
- E agradecémoscho. - Claro que si.
Rapaces, vamos. Imos deixar que os avogados se instalen.
É boa a almofada.
Alégrome de volver verte, xefe.
Mantente alerta.
Este sitio púxose moi perigoso desde a última vez.
As milicias están desatadas. Non me gustaría que che pasase nada malo.
Dáme a sensación de que foi demasiado fácil. Non?
Necesito unha copa.
Pensei que ao deixar o traballo de campo tería menos estrés.
Por iso deches o salto ao Departamento Xurídico? Polo estrés?
Iso foi culpa de Violet. Coñecina nunha base militar en Alemaña.
Era avogada xeral alí e estaba farta do exército.
Convenceume de que ser avogado era a única aptitude transferible na CIA.
Axudoume a sacar Dereito por Internet e eu ensineille como vai a Axencia.
E volvo abaixo de todo, cun neno bonito facéndome de canguro.
Iso non é xusto.
Na primeira semana, Nyland mándate ao Senado.
Logo dás co filón da carta. Como lle chamas a iso?
Ser bo no que fago.
Meu, nin sequera sabes o que fas. Vale? O que tes ti é sorte.
Se soubeses algo da miña vida, non falabas de sorte.
Pero, por favor, sigue subestimándome. A ver a onde te leva iso.
- Esa é a miña. - Que máis ten?
Que a miña está máis lonxe da porta.
Lester?
Non te preocupes, pasa ás veces. Xa se acende o xerador.
Lester.
Hai alguén na porta.
Que facemos?
- Mira a ver quen é. - Eu? Por que teño que ir eu?
- Estás máis cerca da porta. - Que host…?
Vale!
Que é?
O impreso de Dave.
Asinouno?
Non.
TOMADE POLO CU
SAYSOUG, LÍBANO
Directa da fábrica.
O dobre de poder de parada, a metade de retroceso.
Bos días!
Oe, grazas por pasar a deixarnos isto onte á noite, pero…
non podemos marchar ata que o asines.
E se non o asino?
Veña.
Es un tipo listo. Non estou aquí para lamberche o cu.
Lester tenche moito respecto.
E non foi capaz de poñerche as pilas, pero para iso estou eu aquí.
Para dicirche a verdade, por moito que doia.
É curioso, porque creo que temos moito en común.
Nada que salte á vista, claro.
Pero necesitamos saber a que aternos. Sen lentes de cor rosa nin optimismos.
Ao carallo. A cousa é así: se non asinas isto, a túa vida acabou.
A CIA vaite apartar e vaite procesar por toda a merda ilegal que levas feito.
Se dás evitado o cárcere,
entrarás nunha lista negra para calquera posible empregador.
Logo, prohibiranche coller un avión
e non poderás buscar traballo noutro sitio.
Pero iso non vai pasar, non?
Non serías tan parvo para abandonar o teu fillo, emocional e economicamente.
Dáme a merda do boli.
Non temos outra copia.
TOMA POLO CU
Por seguridade. Espero que o entendas.
De acordo.
Grazas.
Cóidateme.
Mamón.
Guten Morgen.
Chamo da Embaixada dos Estados Unidos por un empregado noso.
- Vai aí comprar pasteliños. Ja, espere. Estamos moi ocupados.
Si. Non, todo ben. Teño os teus cartos.
- Ola. - Si.
Un momento. Chámote agora.
- Pódesme axudar? - Claro. Que pasa?
O coche non me arranca.
Xa. Es moi guapiña.
Si?
Non me recoñeces?
Non.
Espera. Es bailarina no Diamond's, non?
Coñecinte na casa de Cora,
xusto antes de que a deixases medio morta.
Non aguanta nin unha puñada.
Si. Chamo da Embaixada dos EUA por un empregado noso.
Ja, o señor Goi. Vén todos os días, é o noso mellor cliente.
Si. Só quería confirmar o seu nome de pía, para evitar confusións.
Ja. Ja. Xander Goi.
Perfecto.
Ola! Busqueite por todas as partes.
- Ola, "Violeta". - Que tal foi?
- Ben. - E tes algo para min?
Non quixo falar de traballo, pero insistirei.
Ei! Volveron os heroes conquistadores!
- As-salamu alaykum. - As-salamu alaykum para ti tamén.
- Alguén fixo boas migas. - Non tanto. Xa sabes.
Traio repostos para o minibar.
Oe, queríame desculpar polo da outra noite.
O que fixen non estivo ben. Déixame que cho compense.
Máis che vale.
- Hendricks. - Si, señor.
Por que hostia está o fiscal xeral dos Estados Unidos
esperándoo no seu puto despacho?
Un e-mail de prioridade un. Si, señor. Desculpe!
Señor fiscal xeral, desculpe a espera. Cando enviei o e-mail, non esperaba que…
Dixo prioridade un. Prioridade un é puta prioridade un.
Si, señor. Vou ser breve.
Hai unha presa por asasinato en Arizona.
É un antigo recurso estranxeiro e unha ameaza á seguridade nacional.
Ten que retirar a acusación.
Nyland mandouno facer isto porque o humillei diante do presidente?
Non, señor, isto é moi real. Pódolle ensinar material clasificado.
¿Quere que solte unha estranxeira
que matou un estadounidense nun estado clave no ano electoral?
Non o pensara así, señor, pero a resposta é si.
De verdade pensa…?
Eu encantado de que me berre todo o día,
pero a realidade é que ten que ser.
Se esa muller cumpre as súas ameazas,
a capacidade da Axencia para recoller información verase minada.
Así que ten que facelo,
señor, antes de que ela faga algo que non poidamos arranxar.
- Guten Morgen. - Guten Morgen, Sr. Goi.
Hai un encargo especial para vostede, pero non entendo o que me mandaron poñer.
XA TE TEÑO, CABRONAZO. MAX
Subtítulos: Ana M. Fernández Fernández