Anteriormente…
- Os novatos levan o peor choio. - Que é?
Intentos de chantaxear a CIA. Comproba se poden cumprir a ameaza.
Chámome Max Meladze, estou nun cárcere de Phoenix.
Sáquenme ou revelo os seus segredos.
Ten información clasificada.
Selby Shaw é un pseudónimo de Dawn Gilbane.
- Onde está? - Como vou ao Iemen?
Clase turista. Aluga un cochiño.
Os espías van en comercial?
Non son espía, son avogado.
- Deus! - Creo que viñeches para investigarnos.
Hostia!
É Maxine Meladze.
Que a usasen extraoficialmente debía darche medo.
Teño documentos clasificados da CIA nunha consigna.
A bolsa é para nós.
- Quen usa trampas con ácido? - Unha supervivente.
Pasei a tarde revisando as túas redes sociais.
Agora, sei cada muller coa que saíches.
Considero que a súa ameaza é crible.
- Pregunta: pódome fiar de ti? - Se os nosos intereses se aliñan.
Conta comigo.
UNHA SERIE DE NETFLIX
MINSK, BELARÚS
CINCO ANOS ANTES
O seu diñeiro negro, ben branqueadiño.
Onde vai o meu premio?
De camiño.
Non me gusta esperar.
Ás veces, esperar é a mellor parte.
Non soporto a ópera. Saio para Moscova no intermedio.
O deputado está cabreado polo da Habana.
Ameaza con mandar alá a Guryev.
Non se preocupe.
Chegas tarde. Está de malas.
Sempre está de malas.
Que foi?
Non cho debía dicir.
O consello reuniuse por ti.
Sabes por que?
Seguro que podo arranxalo.
Como estou?
Como unha estrela de cine.
Si?
Tes un problema. A Obshchak pide a túa cabeza.
- Van de camiño a matarte. - Descubriron que os espío?
Non. Non saben que traballas para nós.
Perdeute a ambición. Metícheste con quen non debías.
Váiase!
Podo arranxalo!
Non. Podes fuxir ou morrer.
Fin do traxecto, Max.
- Pagáronvos extra para que doia. - Non. Facémolo gratis.
Segues con nós?
Si.
Tes que axudarme.
Diso nada. Non es un recurso meu.
Pero sacáchesme dun apuro e vouche devolver o favor.
Tes un paquete de saída no aeroporto. Un sitio onde pasar desapercibida nos EUA.
Eu non quero ir aos EUA.
Vale. Vou colgar.
Espera.
Si que vou.
Pero non me abandones.
- Quere deixar unha mensaxe? - Non, xa deixei unha ducia de mensaxes.
Levo encerrada neste cortello máis dun mes.
Síntollo. Sen un nome, non podo facer nada.
A CIA ten miles de empregados.
É un espía, parva do carallo. Non sei o seu nome real.
E sei cousas. Cousas secretas.
Si, señora. Espere e poderá deixar unha mensaxe de voz.
CINCO ANOS MÁIS TARDE
- Citado para comparecer polo Senado? - Onte.
Puxéronche mal o nome.
Oxalá puidese ignorala por iso.
Poder podes. Se queres ir ao cárcere por desacato ao Congreso.
Owen, isto é serio. Canto levas na Axencia? Unha semana?
E xa cabreaches o Comité de Intelixencia do Senado.
- Ese é o menor dos meus problemas. - Iso que significa?
- Ei. - Que pasa?
Meteuse en camisas de once varas outra vez.
- Sobresaliente. Moi boa, colega. - Grazas, meu.
Se non o ides tomar en serio, eu tampouco.
Oe, unha pregunta inocente.
O bufete ensinouche como tratar un cliente que non é de fiar?
O teu cliente é a CIA.
Si.
Pregúntalles aos teus supervisores ou compañeiros.
- Tampouco te fías. - Isto non é a facultade.
Non podes cravar o exame no último minuto.
- Aquí hai demasiado en xogo. - Funcionoume ata agora.
Seguro?
A ver…
Que haxa máis en xogo é un desafío,
pero non é distinto de calquera outro problema.
En canto entenda o sistema, darei sorteado os obstáculos.
Vai ir de cabeza contra eses obstáculos se non lle axudamos.
Queres dicir "se llo permitimos".
O primeiro é protexéreste a ti mesmo.
O único xeito de facelo é faceres os deberes por unha vez.
Se dás coa verdade, tanto dá que o cliente minta.
- E non preguntes que é a verdade. - Non pensaba.
- Xa, o coñecemento dáche poder. - Non. Dáche vantaxe.
Hannah.
Ei, Hannah!
Onde estás? Ei… Ola.
Non terás máis Adderall que me poidas pasar?
Non é para min.
Á parte do medio bote que xa me roubaches?
"Roubar" é unha palabra moi fea.
É para un compañeiro. Nada raro.
Vale, veña. Colle o bote, pero non hai máis.
Voulle poñer unha trampa ao bolso.
Es a mellor. Grazas.
- Xa. - Vémonos á noite. Ou mañá.
Ou pasado. Mellor levo unha muda, por se acaso.
Ola!
Onde están os meus cartos?
- Como tes este número? - Onde hostia están?
Díxenche que meteses a bolsa nun colector do lixo.
E o meu socio recollíao.
- É o que fixen. - Estás mentindo.
Dáseche ben. Iso témolo en común.
Es unha delincuente. E asasina. Non busco puntos en común contigo.
Ademais, desde que te coñezo,
perseguíronme, torturáronme e citáronme a comparecer
e non che me gustou nada.
Aínda vai doer máis se non me sacas de aquí dunha puta vez.
Estou niso. Isto non é coma quitar unha multa.
Seríame moito máis fácil se soubese que información ameazas con revelar.
Que operacións eran?
Owen, queres que cho diga nunha chamada sen cifrar?
Non, pero collo un avión agora e vou para aí.
Non. Cando te volva ver, vai ser para que me leves de aquí.
Se non, as respostas vaichas dar a CNN.
Espera…
Desculpa, perdón.
Isto é o Rexistro?
Fantástico. Owen Hendricks, do Departamento Xurídico.
Necesito axuda.
- Busco un expediente. - Que sorte teño.
Si. Pregunta: se un nome non deu resultados en Servizos Clandestinos onte,
podería ser que me deas unha resposta diferente hoxe?
Si. O material altamente confidencial non aparece.
Falas das cousas que intentan ocultar? Os marróns máis gordos?
Sen comentarios.
Como busco un nome?
Cubre os formularios 1117A, 2061H e 3108F
e que chos firme o supervisor por triplicado.
- Tes un…? - Estou de broma. Dime o nome.
O apelido é Meladze. M E L A D Z E.
Nome de pía, Maxine.
- Tamén coñecida como Max. - Rexión?
Europa do Leste.
ACCEDENDO Á BASE DE DATOS
Será mellor…? Queres que espere aquí?
Este ordenador é de 1996 e teño que ir aos expedientes en papel se sae algo.
Así que anota aí os teus datos de contacto
e, se aparece algo, mandámoscho ao despacho.
Aí o vén.
Non vén.
Si que vén.
Tíos, este é o meu despacho. Sabédelo, non? O meu.
Traemos unha ofrenda de paz.
Non te preparamos ben para o Iemen
e disque este caso te está superando.
- Si? Quen o di? - Non importa.
O que si importa é que cres que tes o que hai que ter para resolvelo.
Como podemos axudar?
Moi amables, pero teño o que necesito, por agora.
Ben.
Se necesitas algo, aquí estamos para che axudar.
Si. Grazas.
E…
Lester e eu estivemos falando
e decatámonos de que aínda non tiveches a conversación sobre os ligues.
Mamá e papá ensináronmo ben cando daba educación sexual.
Así que…
Non.
É só por ensinarche como funciona este sitio.
- Por? - Papelame. Para evitalo, máis ben.
Esíxense uns informes complicados para calquera interacción persoal.
Non era só para os de fóra?
Para calquera con quen teñas contacto íntimo e continuado.
É dicir, sen condón.
- Sempre pos condón, non? - Levo un posto agora mesmo.
Vale.
Lester e eu levamos aquí un tempo e coñecemos a maioría das solteiras.
Para axudarche a esquivar as chaladas.
Estupendo. Xa vos chamo se decido volver ao xogo.
Moi ben.
E hai reunión de persoal.
- É a primeira, non? - Si.
- Que ben. - Por que?
Por que?
Por Deus bendito!
Quen foi?
Quen a cagou desta vez?
Estou de broma.
Moi boas as caras de póker.
Menos a súa, Maeson.
- Vino apertar o cu. - Perdón, señor.
Q. N. T. V. A. C.
"Que nunca…
te vexan apertar o cu."
Veña.
Violet, últimas novas sobre a cousa con esa xente?
O noso amigo no lugar di que pode haber mar picado, pero non tormenta.
Ben. Salazar, algún problema coa preparación deses resultados?
Por agora, non.
O noso amigo oíu rumores
de que o elemento preocupante non se materializou.
Ben. Estea atenta.
O noso amigo podería ter outro plan.
Janus, por que oio falar de malestar no país dos camelos?
Ei!
Xa vale con iso.
O da narcolepsia non o cre ninguén. Déixese de xustificantes médicos.
Temos un problema?
Señor, non me consta que pase nada na rexión que mencionou.
Deixe que me ocupe e dígolle algo.
- Déixese de hostias e arránxeo. - Si, señor.
Hendricks,
¿algo máis concreto sobre a…
roda que canta?
A que?
Ai, a miña…
Despois de falar con vostede, contactei co antigo recurso.
- Fala de máis. - Que?
Perdón, perdón.
A persoa no lugar…
e mais eu estamos intentando aclarar a onde chega…
- o seu coñecemento dentro da mafia rusa… - Deus santo.
Que…?
- Que pasa? Que foi? - Non queren a súa merda no zapato.
Violet, non lle ensinou nada?
Aprende moi amodo, señor.
O noso traballo pode arrastrarnos a responder ante o SSCI.
Por puta cortesía, non compartimos de máis.
Ninguén ten que estar ao tanto a menos que sexa necesario.
- Está claro? - Si, señor.
Ten un plan de acción para esa muller ou non?
Non, aínda non.
Sei que non quere que actúe sen unha valoración dos riscos.
Estou facendo varias sondaxes e non tardarei en velo claro.
Caralludo.
NON SE ATOPARON EXPEDIENTES.
ESTADO DE ARIZONA COMPLEXO PENAL DE PERRYVILLE
Pódoche dar 30 gramos. Vanche custar 200.
Iso é moita pasta.
Xa cho pagarei.
Merda!
Ei!
Parade!
Janus.
Vaite.
Xa me gustaría, pero necesito consello.
Esquécete. Para min, estás morto.
Demasiado tarde, novato.
Xa non necesito manterme esperto. O peor xa pasou.
Seguro?
Co cabreado que estaba Nyland,
o peor sería que descubra que lle mentiches outra vez.
Estasme ameazando?
Non, só estou tenteando o terreo, supoño.
Que queres saber?
Por que non atopo o expediente oficial da chantaxista?
Aínda que fose un recurso extraoficial,
a súa HUMINT usouse como base para as operacións durante anos.
Alguén limpou ben a súa merda.
Alguén? O seu supervisor? Bob Non?
Non o sei. Non penso ir por aí.
Ameázame o que queiras. Ti tampouco debías.
Se un tipo así sabe que andas cheirando, vas acabar nun cuarto escuro
- co chan de plástico. - É un campo de minas.
Só vou sobrevivir se descubro que carallo sabe, meu.
O expediente de corredor.
- Que é iso? - RUMINT.
Intelixencia de rumores.
Vale. Como atopo iso?
Non é un expediente físico. Son murmuracións.
O que se dicía nos corredores da oficina que a supervisase.
- Era un recurso en Belarús. - Non tiña por que ser alí.
Así que tes que descubrir onde
para dirixirte a un supervisor que estea disposto a falar dela.
Que?
Non. Non está aquí. Por?
- Apuñalaron a Max Meladze no cárcere. - A quen?
A miña roda que canta.
E? Está morta?
Non, pero está cabreada.
- Señor, necesito saber… - O que?
- Fomos…? - Que?
Fomos nós?
Estalle preguntando ao director xurídico da CIA
se a Compañía, que ten prohibido operar nos EUA,
intentou asasinar unha cidadá estranxeira e antigo recurso no puto medio de Arizona?
Non.
Xa dicía eu.
Escóiteme ben, señor Hendricks.
Isto non pode ser un problema.
Smoot quere enrolarme un escándalo ao pescozo para que dimita con deshonra.
O que me faltaba é que a súa roda se converta nese escándalo.
Controle a situación, sexa como sexa.
Si, señor.
- Fixen ben traendo a muda. - O que?
Nada. Póñome xa. Sen medo.
Medo é o único que teño eu.
Tivo sorte. A navalla non tocou nada importante.
É o seu avogado?
- Non. - Si.
Interesante.
Necesito falar con ela en privado.
Vai ser que non.
Vamos.
Cinco minutos.
A puñalada non foi cousa nosa.
Xa. Foi Talco, como vinganza por queimarlle a cara con ácido.
Foi bastante horrible.
- Agora quedastes a pre, non? - Non.
Seguirá intentando matarme. E é un problema para os dous.
Por que non chantaxeaches a Axencia ao chegar aos EUA? Por que esperaches?
Quero ir para a casa.
Se se sabe que eras un recurso, non poderías.
Ocúltasme información porque pensas que, controlando o que revelas,
mantés a dobre identidade e volves á túa vida en Belarús.
Se o revelas todo, esa porta péchase para sempre.
- Necesítasme para enfiar a agulla. - Houbo promesas.
Espero que se ocupen de min.
Pero non te enganes. Penso queimar isto se fai falta.
Empezando por ti.
Non quero pasar o resto da vida no cárcere.
Este non é o meu futuro.
Pois…
- negocia unha tregua con Talco. - Non podo. Desde aquí, non.
- Vas ter que facelo ti. - Iso non entra no meu traballo, síntoo.
Fixemos un trato, así que…
ti axúdasme e eu axúdoche.
Con que necesitas axuda?
Con nada.
A menos que saibas de citacións do Senado.
Sei de poder e política.
Vale.
Hai un senador que non soporta o meu xefe.
Mandoume comparecer só para tocarlle os collóns.
O que quere non é que comparezas.
Que queres dicir?
A citación é para forzarte a darlle merda sobre o teu xefe.
Faino e adeus citación.
Iso é moito peor.
Fuches ti o que preguntou.
Entón…
Envíolle aviso a Talco e ti preparas un acordo de paz.
- Sabes como facelo? - Si.
Convencín uns piratas de que non me secuestrasen na Güiana.
Na Semana Santa. Moi tolo.
Violet Ebner.
Ola. Son Owen.
Viríame ben un consello, se segue en pé a oferta.
Claro que si.
Necesito pasar o meu caso ao sistema federal.
- Como se fai iso? - Que parte do país?
Arizona.
Déixame falar con Lester. Ten feito algún contacto por alá.
De acordo.
COMO NEGOCIAR CON ÉXITO CON TRAFICANTES DE DROGAS
Owen necesita ir ao nivel federal. É o momento de arrimarlle a alguén.
- Catherine. - Non. Pensaba en Amelia.
Amelia vaino esnaquizar.
Pero vainos pedir algo por espialo.
Estás de broma? Vainos dar as grazas por mandarllo.
Está como un tren.
Vale, falei con Lester.
Por desgraza, non ten ningún contacto no suroeste.
Pero Amelia Salazar era fiscal federal e…
seguro que ten influencia por alá.
- Fantástico. Posme en contacto con ela? - Hoxe xa non está,
pero pódovos presentar mañá.
Grazas.
Déboche unha.
Nada. Estamos no mesmo equipo.
Aí está.
Perdoa.
- Que? - Perdón.
Acabo de chegar e vexo que tes comida para levar.
Morro coa fame.
Que tal está o polo frito?
Non sei nin se será polo.
Si.
Veña, un sacrificio aos deuses da piscina.
Dá boa sorte ou protexe de espíritos malignos?
É un acto destrutivo inútil.
Podo sentar?
Dálle.
Que te trae a este hotel de cinco estrelas?
Son avogado, vin por un caso. Collo un avión pola mañá.
E ti?
Levas moito aquí?
Un par de días.
Traballo ou pracer?
- Familia. - Enténdote.
Nos os vexo desde a facultade.
Miña nai volveuse moi inestable. Non sei. Ás veces, síntome culpable, pero…
intento arranxalo e só o fago peor.
- Por que mo contas? - Ser sincero con descoñecidos é seguro.
Non te vou volver ver, non? Impórtame un carallo que me xulgues.
Tes que probar.
A meu…
pai matárono hai pouco.
Era o único que me facía sentir segura,
corda e querida.
O meu morreu cando eu tiña 12 anos.
Non volveu da guerra. Iso afundiu a miña nai.
Esforceime moito por…
ser o home da casa, ser coma el, pero…
Non quedaramos pola mañá?
Quédache ben. Podes quedar con ela, se queres.
Cres que necesito permiso?
Neste momento, supoño que non.
- E os meus cartos? - Seguros. Corta a cinta e imos buscalos.
Que che pasou na man?
Arrincáronme unha uña. Unha situación parecida a esta, a verdade.
- Cun nivel parecido de limpeza. - Arrincar uñas é de nenazas.
Hai estudos psicolóxicos que indican que o medo ao dano permanente
é o que motiva que un pendejo…
vaia en contra dos seus intereses.
Entón… onde están os meus cartos?
Xa cho dixen.
No aparcadoiro de Perryville. Non os vas atopar sen min,
- se me fas un montón de buratos. - Cantos?
Os que sexan!
Non cha estou xogando. Non traballo para Max.
Non me importan os seus cartos nin a ela lle importo eu.
Corta a puta cinta e desaparecemos un da vida do outro.
Canto hai que coñeces a Max?
Convenche darme toda a información que teñas dela.
- Si? - Os inimigos dos meus inimigos…
- Cres que imos ser amigos? - Non. Espero non volverte ver.
Pero, se xogo ben as cartas, sácoa da vida dos dous.
Max atopou un nicho de mercado cando chegou aquí.
Pero pasouse da raia con eses cartos. Colleu algo que non era dela.
A ti tamén te vai traizoar.
Está ben sabelo.
Non, non, non.
Apártaa de min e ábrea.
Ei!
Moi mal, tío.
- Quedades en paz? - Si.
- Ei, que fas? Non podes… - Atrás.
É de aluguer, tío!
TRATO FEITO. DEILLE OS TEUS $$$.
MENSAXE TRATO FEITO. DEILLE OS TEUS $$$.
DE: OWEN 10:28 P. M.
Tranquila. Non vin para mancarte.
Non se pode culpar os soldados polas ordes que reciben.
Pero tiña curiosidade sobre ti
e púxenme a investigar.
A túa filla…
é moi guapa.
Non. Non te preocupes, non…
Non lle faría dano nunca.
Eu tamén tiven unha filla.
Non hai nada igual.
A alegría cando son boas.
A rabia cando non.
Era rabuda, a miña Karolina.
Con carácter.
Moi testana.
Todo o que ten que ser unha moza para sobrevivir neste mundo.
Pero que che vou contar a ti.
Dígoche isto porque quero que saibas
que eu nunca lle tocaría un pelo da cabeza á túa filla.
Pero vou matar o resto da túa familia
se non empezas a traballar para min.
Unha axente dobre.
Ménteslle a Talco.
Cóntasme a que anda.
Avísasme se me intenta matar outra vez.
Poderás?
Vale, ben.
Ti descansa, que esta noite vou rezar unha oración pola túa malyshka.
- Tiñas que estar no traballo. - Si. Ti tamén.
Mira para alá.
Dixen que estaba enferma.
Non aguanto seguir buscando documentos nunha sala a baixo cero.
Eu veño do aeroporto. Vou á ducha e para a oficina.
Ía facer minipizzas.
Si, por favor.
Como vai a caza da verdade?
Moi ben.
Non moi ben.
Normal, nun sitio onde se gardan segredos profesionalmente.
Que?
Non quero ser a tía que di que está preocupada por ti, porque…
quen quere ser esa tía?
Pero estou preocupada por ti.
Esa necesidade de tirarte á piscina,
de demostrar o que vales unha e outra vez, non é sa.
- É ser ambicioso. - Non.
Ambiciosa son eu. Ti só tes medo.
Non é o mesmo.
Medo? Medo de que?
Non o sei.
De verdade que non o sei.
A ver…
- por que fuches traballar á CIA? - Porque…
E non digas que foi porque querías ensuciar as mans o primeiro día,
porque nin sabías o que significaba.
Ou unha máis fácil: por que quixeches ser avogado?
Xa sabes por que.
Non. Sei a historia que te contas a ti mesmo.
Contrariar a tola de túa nai non pode ser a única razón das túas decisións extremas.
- E que pasa se o é? - Sería moi parvo.
Que queres que faga?
En serio, que queres? Que o deixe? Cando aínda non conseguín nada?
Owen, non pasa nada por admitir un erro.
Fágoo sen problema.
Teño 24 anos. Teño que cometer erros.
Asumir grandes riscos.
Non?
Si.
Preocúpame que a CIA intensifique os teus peores instintos.
Hai bufetes na rúa K que te contratarían nun segundo.
Pagaríanche unha pasta.
Xa. Ti estás encantada co dereito corporativo.
Eu tamén estaría.
Polo menos, non me teño que preocupar por citacións do Senado con erratas.
Erratas.
Que?
Ese é o xeito de atopala. Teño que marchar.
Encántame que te preocupe a miña seguridade.
Grazas.
- Ei! - Outra vez ti
- Si. Ola. - Tes outro nome?
Non. O mesmo, cun pequeno xiro.
Alguén se esforzou moito para limpar o nome de Meladze do sistema,
pero escribiríano ben en cada informe, memorando e comunicación por cable?
- Non creo. - Exacto.
É posible que só borrasen os arquivos onde o nome aparece ben escrito.
Así que compilei unha lista de 100 erratas para que busques.
Podes engadir as que me quedasen atrás.
- Moi agudo. Si, señor. - Grazas.
Amelia? Ola.
- Creo que non nos coñecemos oficialmente. - Owen.
- Ola. - Ola.
Cerra a porta.
Violet díxome que igual pasabas.
Si. Víñame ben un consello.
Pero vou ter que compartir información. Non hai problema?
- Non. Pero imos poñer unhas regras. - Vale.
Necesito romanticismo. Non moito. Non teño tempo para nada serio,
pero tes que esforzarte se saímos.
Violet díxoche que estou interesado?
Si. Non che vou axudar a cambio de nada.
Non. Non, claro.
Aínda estou aprendendo como van as cousas aquí.
Faime caso, así é máis fácil.
Saín cun dunha farmacéutica e os informes semanais de contactos eran un pesadelo.
A min encántame o romanticismo.
É importante que haxa chispa. A intimidade require conexión mental.
Non te me poñas sentimental. É só ir de cea e ao cine algunha vez.
Saímos esta semana. Elixe un sitio chulo, onde non nos vexan.
Nada de locais de moda e que se coma ben. Son boa comedora.
Entendido.
Ao choio?
Que necesitas?
- É pola roda que canta? - Si.
Era un recurso e está no cárcere por asasinato en Arizona.
Necesito ir ao sistema federal para retirar os cargos se fai falta.
Vale. Chamo a A'Nyah Bell, de Xustiza. Pero non lle vou dicir iso último.
Só que necesitamos elevar o caso por seguridade nacional.
Podemos conseguir que Xustiza se ocupe dun caso?
Non, pero si facer que A'Nyah crea que inxerirse no caso é unha boa xogada.
- Como se chama o recurso? - Maxine Meladze.
M E L A D Z E.
Agora mesmo, está en Perryville.
- Xa o teño. - Grazas.
Sabes bicar, non?
Non serás dos de boca aberta e lingua perforadora?
Non, ho! Non soporto iso.
Saín cunha no instituto que parecía que me comía a cara.
Eu son máis sutil.
Estouno desexando.
Si.
Ola. Que tal con Amelia?
Máxico. Planeando a voda xa. Queres ser o padriño?
- Vaiche axudar co teu? - Si.
Ben. Ben. Alégrome de axudar a poñervos en contacto.
Si. Grazas polo contacto.
- Outro arquivo baleiro non. - De todo non.
- Pero hai menos resultados do esperado. - Só isto?
Alguén tomou a molestia de ocultar tamén as erratas.
Escapoulles unha. O cirílico é unha putada.
Xa. Está case todo borrado. Como consigo o orixinal?
Non entra no meu soldo, pero quedou o nome dun supervisor sen borrar ao pé.
Grazas.
Señor, necesito ir a Viena.
Non tal. Use o teléfono.
Non pode arriscarse a que intercepten esta conversación.
Se lle dou máis detalles,
póñoo ao tanto de cousas das que quererá poder negar coñecemento.
Estama xogando? Ten intencións das que deba preocuparme?
Non. Señor, só intento facer o traballo para o que me contratou.
De acordo. Cónteme un pouco máis.
Hai un supervisor en Viena que pode ser clave
para entender o perigosa que é a roda que canta.
De acordo. Vaia.
Pero teña coidado.
Viena é coma as olimpíadas da espionaxe.
Todas as axencias de intelixencia mandan alí as súas estrelas.
Non vaia lucirse.
- Faga o traballo e lisque. Entendido? - Si, señor.
- Un accidente de avión. - A illa…?
- Pero que fas? - Buscar o meu pasaporte negro.
Os de Operacións din que mo mandaron ao despacho hai cinco días.
Antes de eu saír para o Iemen.
- Pois eu non o teño. - Non?
Non.
E isto que é?
Debeuse traspapelar no meu correo.
Xa. Seguro que Nyland vai tragar iso.
Vale. Que queres?
Pois Nyland mándame a Viena
e necesito unha identidade nominal encuberta.
Dicídeme como conseguila.
VIENA
A identidade nominal encuberta non resiste o escrutinio.
Non te poñas en situación de depender dela.
Viaxas como diplomático.
En concreto, agregado xurídico interino para o Departamento de Estado.
Ocúpase a CIA do check-in para que non fales con recepción.
Entra no vestíbulo e xa che dá alguén a chave.
Ola.
Lance Miller?
Non. Lance Millerman.
Grazas.
Está esperando a alguén?
- Si. - Como se chama?
Lance Millerman.
Ten unha chamada.
- Diga. - Parabéns.
Ten as Nacións Unidas ao completo seguíndoo.
Levo vixiándoo desde o hotel. Alguén lle ensinou contravixilancia?
Non, son agregado xurídico do Departamento de Estado.
É un neno xogando a disfrazarse nun tanque de tiburóns.
Vémonos na embaixada. Non penso quedar ao descuberto pola súa torpeza.
Perdón, é a primeira vez que veño a Viena.
Espere a que entremos nunha SCIF.
Grazas.
Que está facendo aquí?
Tranquilo, veño buscando información.
Non é nada.
O Departamento Xurídico pediu acreditación,
o embaixador dos EUA asinouna
e vostede voou ata Viena para dicirme que non é nada?
Certo. É algo. E vostede está algo fodido.
Pero a pregunta é: fodido ata que punto?
Así que, veña, sente o cu.
Vale. Non hai problema.
Que necesita saber?
Estivo destinado en Belarús no 2014.
Só por LT.
Iso que é?
Labores temporais. Uns meses entre misión e misión.
Como era a oficina da Axencia?
Era un desastre. Sen supervisión, loitas internas continuas.
Estaba desexando liscar.
Oíu o nome Max Meladze?
Unha ou dúas veces.
Estou buscando o seu expediente de corredor.
Por que?
Non llo podo dicir.
Mire,
Rusia, Belarús… son estados mafiosos.
A mafia pon a forza para o que piden as elites políticas
e manter esas elites contentas era a especialidade de Max.
Por iso nos era un recurso tan valioso.
Quen a supervisaba?
Estaba cambiando de supervisor cando cheguei.
Iso é normal? Que un recurso estea sen supervisor?
Non, pero o primeiro morrera dun ataque ao corazón.
Queixeime a Langley, pedíronme que o arranxase,
pero non pensaba quedar a embarrarme.
E Belarús foi declarada zona negada xusto cando eu marchaba.
Perdón, que quere dicir "zona negada"?
Un medio operacional extremadamente hostil con fortes niveis de vixilancia.
É demasiado perigoso, así que te retiras ata que a cousa se calma.
- E que pasa cos recursos? - Depende.
Que pasou con Max Meladze?
Nin idea. Eu xa había moito que marchara.
Mire, pódeme dicir a verdade
ou pódoo mandar chamar de volta a D. C. e responde ante o director xurídico.
Oín que a autorizaron para dirixir a súa propia rede.
De recursos da Axencia?
Iso é unha loucura. Se nin estaba fichada. Non hai aprobación nin 201.
- Non hai nada. - Eu non sei nada diso.
Un recurso sen validar recibiu permiso para supervisar outros recursos?
E sabe a identidade da maioría, ou todos, os nosos espías de Belarús e Rusia.
A que prefería non sabelo?
Xesús.
Acabamos?
Non.
Sente.
Por que marchou Max de Belarús?
Cabreou a quen non debía na mafia. E el quería matala.
E quen a sacou de alí?
Nin idea. Eu xa había moito que marchara.
Ese é o procedemento?
Abandonar os recursos sen máis?
Por suposto. En canto estivo morta para os rusos,
deixou de ser un recurso, así que estaba morta para nós.
Está lanzando ameazas, verdade?
A idea pono nervioso?
Non. Xa llo dixen, só a vin unha vez.
Non. Dixo que oíra o seu nome.
Unha ou dúas veces.
E agora dime que a viu.
A ver, foi de pasada.
Xa. Isto é o que necesito que faga.
Necesito que busque nos seus arquivos e me dea o que teña sobre Max Meladze.
Sen problema.
Póñome xa.
De acordo.
- Onde estás? - En Viena.
E xa sei o que ameazas con revelar.
Falaches con alguén. Dime o nome.
Non. Iso é o que non tes. Nomes reais. É a miña vantaxe.
Parabéns. Xa es parte do xogo oficialmente.
E eu estou máis cerca de ir para a casa.
Xa. Eu tamén.
Ola. Aeroporto.
Se non me dis o nome, dime como foi.
Foi un tira e afrouxa.
Esta persoa claramente ten segredos que agochar.
Vasme ter que dicir con quen falaches.
Por que?
Porque, polos segredos que eu sei, vale a pena matar.
Que raro.
O que?
Oe, Gunther é teu pai?
Que dis?
O taxi non é dela.
Owen, é unha sicaria.
Tes que matar a taxista.
Non podo… Non podo facer iso.
Ou a matas ou te mata ela a ti.
- Estás no asento de atrás? - Si.
Vale. Colle o cinto e estrangúlaa desde atrás
ou busca un boli, crávallo no oído e revólvelle os miolos.
- Non podo facer iso. - Owen!
Ola, perdoa. Impórtache parar?
- Necesito saír. - Para de falar e mátaa!
Non a podo matar!
Merda!
Hostia!
Merda!
Vale, saín do coche.
- Estiveches en Viena? - Moitas veces.
Ben. Necesito axuda para fuxir.
Vale. Dime onde estás.
Hai edificios e creo que estou onda a ópera.
- Merda. - Vale.
- Vén por min! - Se a matases, non iría.
Tes que roubar un coche. A pé, vaite coller.
- O que? - Faino, Owen! Xa!
Merda. Deus bendito!
Ei!
Perdón!
Non pidas perdón. Por que o pides?
Roubar coches é algo novo para min.
Owen, cóntame. Que hostia pasa?
Perdón.
Owen? Que está pasando? Quen grita?
Non quero falar do tema.
Perdón, perdón!
Perdón.
Perdón. Xa sei.
Merda.
A ver…
É unha ponte.
- Non sei cal. Hai edificios. - Non me di moito.
Merda! Outro sicario.
Os dous en taxi!
Vale, estou atrapado nunha ponte. Que fago?
Sabes nadar?
- Estamos a -6. - Tempo de camiseta en Belarús.
Tírate ao río. Xa! É a única opción. Tírate ao puto río!
Necesitas unha conta atrás?
Hostia!
Merda, hostia!
Subtítulos: Ana M. Fernández Fernández